Ο Νικολάι, κάτοικος του Παντόλσκ, ενός άχρωμου δήμου στην περιφέρεια της Μόσχας, συλλαμβάνεται χωρίς να ξέρει γιατί και μεταφέρεται σε αστυνομικό τμήμα της ρωσικής πρωτεύουσας. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τους αστυνομικούς του τμήματος, οι οποίοι τον υποβάλλουν σε μια εκκεντρική ανάκριση, που περιλαμβάνει από ασκήσεις παρατηρητικότητας και κιναισθησίας μέχρι ερωτήσεις που αφορούν την ιστορία της πόλης του, τις απόψεις του σχέση του με την μουσική και τις ερωτικές του σχέσεις. Μια ανάκριση που μέχρι την απρόσμενη εξέλιξή της στο φινάλε του έργου, δοκιμάζει τα όρια της λογικής του.
Προσωπικά θεωρώ πως το έργο έμμεσα παρουσιάζει την καταπίεση που νιώθει ο καθημερινός άνθρωπος εξαναγκασμένος να ακολουθεί μία γκρίζα προκαθορισμένη ρουτίνα, η οποία έχει δημιουργηθεί από την κυβέρνηση του κράτους. Όταν ο Νικολάι δηλώνει πως μία πόλη σαν το Άμστερνταμ είναι πολύ πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα σε σχέση με το Παντόλσκ οι εξουσιαστές(αστυνομικοί) προσπαθούν με την βία να πείσουν τον Νικολάι πως το Παντόλσκ και το Άμστερνταμ είναι το ίδιο ενδιαφέροντα. Επιπρόσθετα, όταν συνειδητοποιούν πως δεν θα καταφέρουν να επιβάλλουν την παραπάνω κοσμοαντίληψη τους στον Νικολάι τον οδηγούν στην απόγνωση και ο Νικολάι χάνει τα λογικά του και ορίεται. Κατ’ όλη την διάρκεια του έργο ο Νικολάι αναγκάζεται να χορεύει ανά διαστήματα. Εγώ πιστεύω πως αυτό συμβαίνει, επειδή οι αστυνομικοί ήθελαν να επιβάλλουν την ψευδαίσθηση πως ο καθημερινός πολίτης είναι χαρούμενος. Έτσι, παρόλο που ο χορός σχετίζεται άμεσα με την χαρά και την ευχαρίστηση, στις σκηνές αυτές έχει τον ρόλο μίας πλύσης εγκεφάλου, αφού παρατηρούμε ότι μετά από κάθε χορό, ο Νικολάι γίνεται όλο και καλύτερος στον χορό. Μετά από όλα αυτά ο Νικολάι είναι ‘’ελεύθερος’’ να φύγει, αλλά στο τέλος βλέπουμε πως προσπαθώντας να φύγει καταλήγει πάλι μέσα στο αστυνομικό τμήμα και όταν συνειδητοποιεί πως η αντίσταση είναι ανούσια, σταματάει να αντιστέκεται, δέχεται τους όρους των αστυνομικών και όπως ο άλλος συγκρατούμενος, Σεργκέι, καταλήγει στην αυτοκαταστολή.
Β.Ο
