Η δεύτερη παράσταση ήταν καλή αλλά όχι τόσο όσο η πρώτη, με μπέρδευε σε μερικά σημεία και δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε στην αρχή κάθε σκηνής. Είχε όμως ενδιαφέρουσα ιστορία με νοήματα πίσω από αυτήν καθώς αποτελεί και σύγγραμμα του Shakespeare. Ο χώρος ήταν μικρός αλλά κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την παράσταση με επιτυχίαχρησιμοποιώντας έξυπνα τα σκηνικά. Οι φωνές των ηθοποιών ήταν εκπληκτικές , όπως και οι ερμηνείες τους. Κατά την γνώμη μου, το έργο μιλούσε για την εκδίκηση . Ήταν όλο βασισμένο από την αρχή ως το τέλος σε γεγονότα εκδίκησης, ο αδερφός που διώχνει τον αδερφό του για να τον εκδικηθεί που κατέχει την θέση εξουσίας και στη συνέχεια και τα άλλα περιστατικά, με την τρικυμία. Όμως φαίνεται πως μέσω την συγχώρεσης ο άνθρωπος βρίσκει την ηρεμία του χωρίς να τον τρώει μέσα η κακία του. Το playback με εξέπληξε ευχάριστα αφού δεν μπορούσα να πιστέψω πως όντως οι ηθοποιοί κατάφεραν να παίξουν την ιστορία μπροστά μας χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους για το ποιος θα πει τι. Είναι διαφορετικό από τον αυτοσχεδιασμό , καθώς όχι μόνο υπήρχε το σενάριο της ιστορίας που εξιστορήθηκε, αλλά και οι ηθοποιοί δεν είχαν μιλήσει για το ποιο θα πάρει τον λόγο πρώτος, ήταν φυσικό.
Κ.Σ – Α3
