Γράφει η μαθήτρια Μπαλάτου Μαρία,
Υπό διωγμό βρίσκονται οι ταξιδιώτες με τροχόσπιτα, αυτοκινούμενα και μη, από την αρχή του έτους στην Ελλάδα.
Με την ψήφιση του νέου νόμου 5170, απαγορεύεται πλέον η στάθμευση σε αρχαιολογικούς χώρους, παραλίες, στις παρυφές δημόσιων δασών και σε δημόσιους χώρους γενικότερα, καθώς και η δωρεάν φιλοξενία περισσότερων του ενός τροχόσπιτου από ιδιώτες. Σε περίπτωση παράβασης, οι παραβάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμο έως 300 ευρώ και θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης έως και 4 μηνών. Αυτή η δρακόντεια νομοθετική μεταρρύθμιση προκάλεσε την οργή τόσο των τουριστών όσο και των επαγγελματιών εμπόρων του χώρου.
Κάποιοι τόλμησαν να επικρίνουν ανοιχτά την κατάσταση. Ο κ. Ζαμπέτας, ειδικότερα, ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης αυτοκινούμενων τροχόσπιτων, δήλωσε: «Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας αναγνωρίζει τα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα ως ιδιωτικά οχήματα, όμως στην πράξη δεν τα αντιμετωπίζει έτσι. Παραβιάζεται ακόμη και το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας. Η απαγόρευση στάθμευσης εκτός οργανωμένων χώρων κατασκήνωσης αποθαρρύνει την άφιξη τουριστών.»
Απαντώντας στην αυξανόμενη αρνητική κριτική, όπως αυτή του κ. Ζαμπέτα, η Υπουργός Τουρισμού, κα Όλγα Κεφαλογιάννη, υπερασπίστηκε τον νόμο, δηλώνοντας ότι ο σκοπός της νομοθεσίας 5170/2025 είναι να θέσει «τέρμα στην καταχρηστική κατάληψη δασών, παραλιών, αρχαιολογικών χώρων και, γενικά, κοινόχρηστων χώρων από τροχόσπιτα και μηχανοκίνητα οχήματα».
Η αντίφαση του θέματος έγκειται στην εικόνα της Ελλάδας ως κορυφαίου τουριστικού προορισμού. Είναι γεγονός ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, ο αριθμός των επισκεπτών τροχόσπιτων και τροχόσπιτων σε ελληνικά κάμπινγκ έχει διπλασιαστεί. Ως αναπόφευκτη συνέπεια της νομοθεσίας, οι τουρίστες έχουν αναγκαστεί να κάνουν αλλαγές της τελευταίας στιγμής στα ταξιδιωτικά τους σχέδια και να καταφύγουν σε γειτονικούς προορισμούς όπως η Αλβανία και η Τουρκία.
Επιπλέον, τα υπάρχοντα οργανωμένα κάμπινγκ δεν επαρκούν για να φιλοξενήσουν το κύμα των ταξιδιωτών με τροχόσπιτα, ενώ από τις αρχές Οκτωβρίου έως τα τέλη Απριλίου, τα περισσότερα από αυτά παραμένουν κλειστά. Μάλιστα, σε πολλούς νομούς, εκλείπουν τέτοιου είδους κατασκηνωτική χώροι.
Έτσι, αυτό που ουσιαστικά χρειάζονται οι ιδιοκτήτες τροχόσπιτων είναι ένας άνετος χώρος στάθμευσης με κάποιες βασικές υπηρεσίες, οι οποίες προσφέρονται από τις λεγόμενες στάσεις τροχόσπιτων (camper stops). Οι στάσεις τροχόσπιτων είναι προσωρινοί χώροι στάθμευσης όπου επιτρέπεται ο ανεφοδιασμός καυσίμων, η διανυκτέρευση και που παρέχουν βιολογικό καθαρισμό, αποχέτευση και παροχή νερού. Τέτοιες υποδομές δεν είναι απλώς θεωρητικές – έχουν ήδη εφαρμοστεί και θεωρούνται συνήθης πρακτική σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Γερμανία και η Ισπανία, όπου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους οι επιβάτες τροχόσπιτων θα συναντήσουν πάνω από 2.500 στάσεις και χώρους ανάπαυσης. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν παρουσιάζει τέτοια έλλειψη υποδομών για στάθμευση και διανυκτέρευση τροχόσπιτων και παρόμοιων οχημάτων.
Δικαιολογημένα, Έλληνες, ξένοι και ελεύθεροι επαγγελματίες βρίσκονται σε απόγνωση. Πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να στραφεί κατά του τουρισμού, ενός τομέα ύψιστης σημασίας για το εισόδημα της χώρας; Είναι λογικό πως μια χώρα που στοχεύει στην ενίσχυση της οικονομίας της πρέπει να ηγείται σε τομείς που ευνοούν τον στόχο. Κι όμως, το παράδοξο είναι ότι για άγνωστους λόγους, η Ελλάδα απουσιάζει από τον Διεθνή Σύνδεσμο Τροχόσπιτων.
Φαίνεται ότι η Ελλάδα, στην προσπάθειά της να διατηρήσει το φυσικό περιβάλλον και την πολιτιστική κληρονομιά, έχει καταφύγει σε παράλογα μέτρα που έχουν καταστροφικές συνέπειες. Αυτή η νομοθεσία για τα τροχόσπιτα δεν αποτελεί απλώς ένα παράδειγμα διοικητικής υπέρβασης – είναι ένα αυτοτραυματικό πλήγμα στον ίδιο τον τουρισμό που ισχυρίζεται ότι προστατεύει. Το νέο μέτρο απειλεί να βλάψει τις τοπικές οικονομίες αντί να τις προστατεύσει. Ένα αλυσιδωτό αποτέλεσμα θα πλήξει τις αγροτικές επιχειρήσεις – καφετέριες, ταβέρνες, κάμπινγκ κ.λπ.
Ενώ θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών-προτύπων που εφαρμόζουν τη νομοθεσία με ισορροπία και λογική , το Υπουργείο Τουρισμού οπισθοχωρεί. Το αποτέλεσμα; Οι ταξιδιώτες με τροχόσπιτα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να διαγράψουν τη χώρα μας από τη λίστα των προορισμών τους.
Κι όμως, με σχετικά μικρές επενδύσεις, οι τοπικές κοινωνίες θα μπορούσαν να κερδίσουν πολλά μέσα από την ορθολογική διαχείριση αυτού του τύπου τουρισμού, αντί να τον ποινικοποιούν. Θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι η σωστή οργάνωση —και όχι η καθολική απαγόρευση— είναι αυτή που προσφέρει τα καλύτερα αποτελέσματα, τόσο για το περιβάλλον όσο και για την οικονομία.
Η Ελλάδα, η χώρα στην οποία γεννήθηκε η φιλοξενία και το «φιλότιμο», γυρίζει τώρα την πλάτη στην πλειοψηφία των ιδιοκτητών τροχόσπιτων. Ας το αποτρέψουμε πριν να είναι αργά. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή πορείας. Όλοι μαζί, μπορούμε να οδηγήσουμε την Ελλάδα πίσω σε μια τουριστική στρατηγική που είναι σοφή, φιλόξενη και λογικά ανθρώπινη.
Πηγές:
https://www.hellenicparliament.gr/vouli-ton-ellinon/to-politevma/syntagma/article-5/
https://www.kathimerini.gr/society/563613949/oli-i-alitheia-gia-ta-aytokinoymena-trochospita/
https://www.news247.gr/oikonomia/tourismos/nomos-gia-ta-troxospita-ena-vima-piso-to-ipourgeio-tourismou-ti-allazei/
