Πλοκή: Η τραγωδία εκτυλίσσεται μετά την άλωση της Τροίας από τους Έλληνες. Κεντρικά πρόσωπα είναι οι γυναίκες των Τρώων κυρίως η Εκάβη, αλλά και η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα και η Ελένη. Το έργο περιγράφει τη μοίρα τους καθώς περιμένουν να μάθουν ποιοι Έλληνες θα τις πάρουν ως δούλες και ποια θα είναι η τύχη των παιδιών τους. Μια πολύ συγκινητική σκηνή είναι η σφαγή του μικρού Αστυάνακτα, γιου του Έκτορα και της Ανδρομάχης.

Τα κεντρικά πρόσωπα: 

Εκάβη: Η Εκάβη ήταν βασίλισσα της Τροίας, σύζυγος του Πριάμου την εποχή που ξέσπασε ο Τρωικός πόλεμος. Είναι η κεντρική μορφή στις Τρωάδες του Ευριπίδη και εκπροσωπεί το δράμα ολόκληρης της Τροίας. Σχεδόν όλα της τα παιδιά έχουν σκοτωθεί ή αιχμαλωτιστεί. Από βασίλισσα γίνεται δούλα. Έχει χάσει την οικογένειά της και την πατρίδα της. Αντιπροσωπεύει τις φωνές των θυμάτων του πολέμου, τη χαμένη δόξα και τη δύναμη της ψυχής απέναντι στη βαρβαρότητα.

Κασσάνδρα: Είναι μια από τις πιο τραγικές και ξεχωριστές μορφές στις Τρωάδες του Ευριπίδη. Είναι κόρη της Εκάβης και του Πριάμου, ιέρεια του Απόλλωνα, και φέρει το χάρισμα της μαντικής αλλά και την κατάρα να μη γίνεται πιστευτή από κανέναν. Αυτό της προκαλεί βαθιά αποξένωση από τον κόσμο. Παρουσιάζεται σε μανιακή κατάσταση, με φλόγες γύρω της προβλέποντας τη μοίρα των Ελλήνων που την έχουν αιχμαλωτίσει.Όταν μαθαίνει πως θα δοθεί ως δούλα/νυφη στον Αγαμέμνονα, δεν αντιδρά με απόγνωση, αλλά με ειρωνική χαρά, γνωρίζει πως αυτός θα πεθάνει σύντομα, δολοφονημένος από τη γυναίκα του, την Κλυταιμνήστρα, και πως εκείνη θα τον συνοδεύσει στον Άδη ως τιμωρός.

Ανδρομάχη: Είναι η σύζυγος του Έκτορα και μητέρα του Αστυάνακτα. Μετά την πτώση της Τροίας, χάνει τον άντρα της, την πατρίδα της και το παιδί της. Στην τραγωδία εμφανίζεται να προσπαθεί να προστατεύσει τον γιο της. Η στάση της είναι ήρεμη, καρτερική και γεμάτη εσωτερική δύναμη. Δεν παραδίδεται σε μανία ή απελπισία αντίθετα, αντιμετωπίζει τη μοίρα της με ηθικό ανάστημα. Η Ανδρομάχη παρουσιάζεται ως το αντίθετο της Ελένης: πιστή, ηθική, σεμνή και με πραγματικό πόνο. Σε αντίθεση με την Ελένη, δεν έχει καμία ευθύνη για τον πόλεμο, αλλά καταστρέφεται ολοκληρωτικά από αυτόν. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα που θρηνεί είναι το σύμβολο του απόλυτου άδικου πόνου.

 Ελένη και Μενέλαος: Αυτοί οι δύο  παίζουν κρίσιμο ρόλο στο κλείσιμο του έργου και αντιπροσωπεύουν δύο αντίθετες εκδοχές για την ευθύνη και τη δικαιοσύνη μετά τον πόλεμο. Η Ελένη, αιτία του Τρωικού Πολέμου κατά την κοινή μυθολογική αφήγηση, εμφανίζεται στο έργο για να απολογηθεί. Υποστηρίζει ότι δεν έφυγε με τη θέλησή της με τον Πάρη, αλλά ότι την παρέσυρε η θεά Αφροδίτη. Προσπαθεί να πείσει τον Μενέλαο και την Εκάβη ότι ήταν θύμα, όχι ένοχη. Χρησιμοποιεί τη γοητεία της ως όπλο. Ο Μενέλαος εμφανίζεται αποφασισμένος να τιμωρήσει την Ελένη για την προδοσία της, όμως εμφανίζεται αδύναμος. Αν και δηλώνει πως θα τη θανατώσει όταν φτάσουν στην Ελλάδα, δείχνει να κλονίζεται μπροστά στη γοητεία της. Η τελική του στάση δείχνει πως μάλλον θα συγχωρήσει την Ελένη.

Χορός: Αποτελείται από αιχμάλωτες Τρωαδίτισσες όπου περιμένουν να μάθουν τη μοίρα τους. Ο Χορός μεταφέρει την απόγνωση, τον θρήνο και τη νοσταλγία των γυναικών της Τροίας. Μιλά για τη δυστυχία των γυναικών, την απώλεια της πατρίδας, των αντρών και των παιδιών τους. Αναπολεί τη ζωή στην παλιά Τροία, πριν τον πόλεμο, τότε που ζούσαν με χαρά και τιμή. Δεν κατηγορεί μόνο τους Έλληνες, αλλά και τον ίδιο τον πόλεμο που καταστρέφει τα πάντα, αθώους, οικογένειες και πόλεις. Μιλά με την Εκάβη, την Ανδρομάχη και την Κασσάνδρα. Τις παρηγορεί, τις συμπονά και συμφωνεί μαζί τους. Ο Χορός δείχνει τι σημαίνει πόλεμος για τους απλούς ανθρώπους. Δεν πολεμουν αλλά υποφέρουν. Δίνει φωνή σε όσους συνήθως μένουν σιωπηλοί στην ιστορία.

ΠΑΟΥΛΑ ΝΙΚΟΛΛΙ

Η ώρα κόντευε πέντε. Ο Άμεν είχε μείνει άφωνος από το ξαφνικό αυτό συμβάν. Σήμερα όλη μέρα δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο εκτός από το ραντεβού τους. Μετά το σχολείο πέρασε από το ανθοπωλείο της γειτονιάς του και αγόρασε ένα κίτρινο τριαντάφυλλο. Έπειτα γύρισε σπίτι του και περίμενε…                                                Η Αμαλία είχε αγχωθεί τόσο που την ώρα των μαθηματικών δεν μπορούσε να κάνει ούτε έναν απλό πολλαπλασιασμό. Αγόρασε το τριαντάφυλλο από το ανθοπωλείο κοντά στο σχολείο της και γύρισε κι αυτή σπίτι της ανυπομονώντας….

Ο Άμεν βγήκε από το σπίτι του. Η ώρα ήταν πέντε παρά δέκα. Όταν ξαφνικά η καρδιά του σταμάτησε για λίγο. Έξω από το σπίτι του ήταν στημένοι και οι πέντε προδότες υποτιθέμενοι φίλοι του. Στο μυαλό του άρχισαν να στροβιλίζονται χίλιες σκέψεις. Και δεν ήταν καλές. «Γιατί μας πρόδωσες;», είπε ο πιο μεγάλος της παρέας. «Σε είδαμε που προσπάθησες να διαμαρτυρηθείς στον διευθυντή και να μας μαρτυρήσεις.», είπε ένας άλλος, τον οποίο δεν αναγνώρισε με την κουκούλα. «Κοιτάξτε παιδιά…», προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί ο Άμεν. «Δεν έχεις καμιά δικαιολογία. Πιάστε τον.», είπε το αγόρι με την κουκούλα…

Η Αμαλία στεκόταν ακριβώς στη μέση της πλατείας κρατώντας το κίτρινο τριαντάφυλλό της. Η ώρα είχε πάει πέντε και τέταρτο. Είχε αρχίσει να χάνει τις ελπίδες της. Όχι, δεν μπορούσε να υπάρχει τόσο μεγάλη σύμπτωση. Δεν είναι δίκαιο! Είχε αρχίσει να απελπίζεται. Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο, κόντευε πέντε και είκοσι. Ώστε τελικά όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Ήταν απλά μια σύμπτωση. Πώς μπόρεσε να χαρεί τόσο πολύ, χωρίς να είναι σίγουρη πρώτα; Γύρισε να φύγει, όταν ξαφνικά είδε ένα στραπατσαρισμένο κίτρινο τριαντάφυλλο πεσμένο στο έδαφος. Δίπλα του βρισκόταν ένα ματωμένο γονατιστό αγόρι με πληγές στο πρόσωπό και στα χέρια. Το αγόρι σήκωσε το βλέμμα του. «Είσαι ο Άμεν;», ρώτησε με δισταγμό η Αμαλία. Τότε όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Το αγόρι σηκώθηκε σιγά σιγά και την αγκάλιασε. Τώρα τα τριαντάφυλλα στο έδαφος έγιναν δύο. Ένα δάκρυ κύλισε απ’ το μάτι του Άμεν. Πρόλαβε. Τα κατάφερε. Δεν την έχασε. Ήταν αλήθεια. Η μοναδική του φίλη. Τώρα πια τον είχε αγκαλιάσει και αυτή. Ένιωσε κάτι υγρό να ακουμπάει την ξεσκισμένη μπλούζα του. Έκλαιγε κι αυτή. Όχι από λύπη. Αυτά ήταν δάκρυα χαράς. Τα δάκρυα της απόλυτης ευτυχίας. Ποιος ξέρει που βρήκε την δύναμη να αντιμετωπίσει με τόση αποφασιστικότητα τους πρώην φίλους του; Ίσως φταίει η επιθυμία του να μην απογοητεύσει την Αμαλία. Αρκετά είχε περάσει. Την κοίταξε μέσα στα δακρυσμένα της μάτια.

Η Αμαλία χαμογέλασε. Γελούσε. Είχε να νιώσει τόσο ευτυχισμένη πολύ καιρό. Ένιωθε ασφαλής. Δεν ήξερε τι είχε συμβεί στον φίλο της, αλλά σίγουρα ήξερε ότι έτρεξε για να προλάβει. Να μην την χάσει. Δεν τον εμπόδισε τίποτα απ’ το να τρέξει κοντά της. Τώρα καταλάβαινε την αληθινή δύναμη της φιλίας. Αυτό αναζητούσε τόσο καιρό. Την ευτυχία. Την αληθινή ευτυχία.

—–

Κι έτσι αυτοί οι δύο φίλοι ένιωσαν για πρώτη φορά την δύναμη της φιλίας. Λειτούργησε σαν κερί που φώτισε την σκοτεινή πραγματικότητα. Σαν μια πηγή ζεστασιάς μέσα στο κρύο του χειμώνα. Όλοι οι πραγματικοί φίλοι το έχουν νιώσει αυτό έστω και μια φορά. Είναι κάτι θαυματουργό. Κάτι που ποτέ κανείς δεν ξεχνάει.

Η φιλία τους έδωσε την δύναμη να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και τους ανθρώπους στη ζωή τους. Τελικά η Αμαλία εξέφρασε τα συναισθήματά της στους γονείς της, οι οποίοι έδειξαν κατανόηση και επιτέλους συμφιλιώθηκαν με την κόρη τους και ο Άμεν επιτέλους αποδέχτηκε τον αληθινό εαυτό του. Και η φιλία τους κράτησε για πολλά, πολλά ακόμα χρόνια. Δεν σταμάτησαν ποτέ να στηρίζουν και να νοιάζονται ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι το τέλος αυτής της ιστορίας.

Δημιουργήστε την δική σας ιστορία. Με τα αγαπημένα σας άτομα. Δημιουργήστε την πορεία της ζωής σας. Ζήστε κάθε στιγμή. Τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά οι αναμνήσεις πάντα θα μένουν…

ΤΕΛΟΣ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ Γ1

Η ιστορία της μικρής Ντόρι

Η ιστορία αυτή μας γυρίζει πίσω στον Β’ Παγκόσμιο, κατά την διάρκεια του οποίου μια μικρή κοπέλα από την Αγγλία, η Ντόρι Κούπερ, επισκέφτηκε τον θείο της, που είχε τραυματιστεί στον πόλεμο. Για να του δώσει λίγη χαρά σε αυτή την κατάσταση απελπισίας και στεναχώριας, τον παρακάλεσε να της ζωγραφίσει ένα πουλί. Στην αρχή ήταν απρόθυμος, αλλά της το έκανε το χατίρι και σχεδίασε τον κοκκινολαίμη που καθόταν στο περβάζι του παραθύρου του νοσοκομείου. Ύστερα η Ντόρι γέλασε με την ασχετοσύνη του θείου στης στην ζωγραφική, αλλά διακόσμησε τον τοίχο του δωματίου της με αυτή την ζωγραφιά. Το ηθικό του τραυματισμένου άνδρα ανέβηκε κατακόρυφα από την αποδοχή και την εντιμότητα της ανιψιάς του, και σύντομα όλοι οι ασθενείς υιοθέτησαν αυτή την ιδέα και οι τοίχοι έγιναν γεμάτοι με σκίτσα πτηνών.

Δυστυχώς, τρία χρόνια μετά το 1943 που έγινε το συγκεκριμένο συμβάν, η μικρή Ντόρι χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο και έχασε την ζωή της. Κατά την διάρκεια της κηδείας, για μία νότα αισιοδοξίας στον θάνατο του μικρού κοριτσιού, όλοι οι παλιοί της φίλοι από το νοσοκομείο γέμισαν το φέρετρό της με ζωγραφιές πουλιών.

Η Παγκόσμια ημέρα ‘’Ζωγράφισε ένα Πουλί’’.

Μετά από αυτό το συμβάν, η ημερομηνία 8 Απριλίου είναι αφοσιωμένη στο σκιτσάρισμα ενός πουλιού για να τιμούν την μνήμη της νεαρής Ντόρι. Η κίνηση αυτή έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις πιο αγνές, και το ίντερνετ συνέβαλε τόσο στην διάδοσή της, που έχει δημιουργηθεί ολόκληρη ιστοσελίδα( www.dabday.com). Εκεί οποιοσδήποτε μπορεί να αναρτήσει την ζωγραφιά του, και όλοι μπορούν να την δουν σε κατηγορίες ανά χρονιά. Η εκδήλωση αυτή έχει υιοθετηθεί από όλο τον κόσμο, και σε πολλά σχολεία κάνουν εκδηλώσεις για να την γιορτάσουν.

ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΚΡΥΠΟΔΗ

Β’3

Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου για το 2025 είναι Η ελευθερία της φαντασίας και το σύνθημα είναι η τελευταία πρόταση του ποιήματος «Η γλώσσα των εικόνων»: «Φτιάξτε φωτογραφίες για το ποίημά μου και παρακαλώ αισθανθείτε ελεύθερος: αυτές οι λέξεις ανήκουν σε εσάς, παρόλο που προέρχονται από εμένα».

Το ποίημα προέρχεται από την εικονογραφημένη ποιητική συλλογή Alle wensen van de wereld (2021) της συγγραφέα Rian Visser και της εικονογράφου Janneke Ipenburg, βιβλίο το οποίο βραβεύτηκε με τα βραβεία Zilveren Griffel στην Ολλανδία και Gouden Poëziemedaille (Χρυσό Μετάλλιο Ποίησης) στο Βέλγιο.

“Στα υψηλής ποιότητας παιδικά βιβλία ανάβει και αναπτύσσεται η φαντασία του αναγνώστη. Αυτά τα βιβλία βοηθούν τα παιδιά να εξερευνήσουν τη φαντασία τους, να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους και να δουν τον κόσμο με έναν νέο τρόπο. Τα καλά βιβλία καλούν τους αναγνώστες να ερμηνεύσουν τις λέξεις μόνοι τους, κάνοντας την ιστορία δική τους“. Αυτά τα ολόσωστα μεταφέρει φέτος η IBBY στο συνοδευτικό σημείωμά της, ενώ προκηρύσσει και έναν διεθνή διαγωνισμό ζωγραφικής με τίτλο καλώντας τους ενδιαφερομένους να κάνουν ένα σχέδιο, ζωγραφική ή κάποιο άλλο είδος τέχνης με βάση το ποίημα «Η γλώσσα των εικόνων». « Στη συνέχεια, τραβήξτε μια φωτογραφία της τέχνης σας και (προαιρετικά) μια φωτογραφία του εαυτού σας με το έργο τέχνης σας και στείλτε τη με email στην IBBY της χώρας σας ή απευθείας στην IBBY της Ολλανδίας: ibby.secretariaat@gmail.com».

Καλούνται να συμμετάσχουν όλα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο που συμμετέχουν στην Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου! Η IBBY της Ολλανδίας θα εμφανίσει όλες τις συμμετοχές στον ιστότοπό της και θα επιλέξει τους νικητές, οι οποίοι θα ανταμειφθούν με ένα πακέτο βιβλίων για το σχολείο τους. Αυτή η εικονική έκθεση είναι ο τρόπος μας να γιορτάσουμε την ελευθερία της φαντασίας.

Το φετινό μήνυμα από την Rian Visser:

Η Γλώσσα των Εικόνων
Rian Visser
(μετάφραση στα ελληνικά από την αγγλική μετάφραση: ELNIPLEX)

Μπορείτε να ζωγραφίσετε εικόνες
για τις λέξεις,
για όσα λέω;

Τότε, ζωγραφίστε
ένα μέρος της εικόνας,
το κρύο,
τον άνεμο,
έναν κόμπο στον λαιμό σου
ή κάποια σκληρή τύχη,

ζωγραφίστε έναν βήχα,
έναν αναστεναγμό,
το άρωμα του φρέσκου ψωμιού,
τον χρόνο,
μια στιγμή,
την αρχή ή το τέλος
ενός σχεδίου,

ζωγραφίστε το μέρος όπου παντού
το μέρος όπου ποτέ,
το μέρος όπου σύντομα
κάτι πρόκειται να συμβεί,

ζωγραφίστε τον πόνο μιας απώθησης,
τη γεύση της θάλασσας.

Υπάρχουν τόσα πολλά
που θέλω να δω,
σαν αγάπη,
μια μέρα,
και ίσως για μένα.

Κάντε εικόνες
για το ποίημά μου,
και μη διστάσετε:
αυτά τα λόγια
ανήκουν σε εσάς
παρόλο που προήλθαν από μένα.

https://www.elniplex.com/wp-content/uploads/2025/01/Rian_Visser.jpg

Η Rian Visser γεννήθηκε το 1966 και είναι Ολλανδή συγγραφέας και ποιήτρια παιδικών βιβλίων. Γράφει αστεία και συναρπαστικά βιβλία που ταιριάζουν απόλυτα με τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Μαζί με την εικονογράφο Janneke Ipenburg, έχει δημιουργήσει τις ποιητικές συλλογές Alle wensen van de wereld (2021) και Het is een zachte dag vandaag (2024). Το 2022, η Rian Visser κέρδισε ένα Zilveren Griffel και το Gouden Poëziemedaille (Χρυσό Μετάλλιο Ποίησης). Είναι πολύ δραστήρια στην εκπαίδευση. Σχεδιάζει ψηφιακά μαθήματα σχετικά με τη δημιουργική γραφή και την προώθηση της ανάγνωσης, τα οποία οι δάσκαλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν δωρεάν. Από το 2024 έως το 2026, ορίστηκε επίσημα Πρέσβειρα Παιδικής Λογοτεχνίας της Ολλανδίας.

Περισσότερα στον ιστότοπό της: www.rianvisser.nl

https://www.elniplex.com/wp-content/uploads/2025/01/Janneke_Ipenburg.jpg

Η Janneke Ipenburg γεννήθηκε το 1979 και είναι Ολλανδή εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Έχει κάνει δύο ποιητικές συλλογές με τον Rian Visser, μεταξύ των οποίων το Het is een zachte dag vandaag (2024). Ως συγγραφέας/εικονογράφος, δημιούργησε το εικονογραφημένο βιβλίο Voor altijd bij jou (2023), μια ιστορία για τη σύνδεση παρά τη μεγάλη απόσταση. Εκτός από τη δουλειά της ως εικονογράφος για παιδιά, η Janneke Ipenburg έχει δουλέψει σε μια σειρά από ταινίες κινουμένων σχεδίων και αυτή τη στιγμή εργάζεται ως σχεδιάστρια χαρακτήρων σε ένα μεγάλο κινεζικό stop-motion animation. Το 2023, ήταν στη μακρά λίστα των World Illustration Awards.

Περισσότερα στον ιστότοπό της: www.jannekeipenburg.com

Από   Elniplex Press

 ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΟΝΤΟΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η μικρή Ελένη όταν ήταν μικρή

Έμενε πάντα σιωπηλή

Λες και ο κόσμος για αυτήν ήταν αλλιώς

Λες και ήταν πιο χρωματιστός

Πολύ της άρεσε να ονειρεύεται

Αλλά μεγαλώνοντας από τον κόσμο απογοητεύτηκε

Όλοι ισοπέδωναν τα πάντα

Αυτή συνέχισε να ονειρεύεται

Περιπλανιόταν σε μονοπάτια της φαντασίας της και  άλλα

Αυτή συνέχισε να ονειρεύεται

Στην φαντασία της ανέμελα έπαιζε

Στα μαθήματα δεν ήταν τόσο καλή

Οι δάσκαλοι την περιέγραφαν ονειροπαρμένη

Ενώ αυτή ήξερε ότι ήταν  παρεξηγημένη

Της άρεσε να ονειρευόταν

Όχι μόνο για καταστάσεις που δεν γινόταν

Αλλά για άλλους τόπους και χωριά

Τα έλεγε όμως στην μαμά

Και αυτή που να ακούσει

Αυτή σκεφτόταν πότε θα την λούσει

Οι καθηγητές στο σχολείο δεν την έπαιρναν σοβαρά

Απλά έλεγαν ότι η μικρή δεν είναι καλά

Αλλά στις εκθέσεις ήταν πάντα πρώτη

Το καλύτερό της κείμενο ήταν για μια αντιλόπη

Μια αντιλόπη που έτρεχε ανέμελα

Και έπαιζε μέσα στα έλατα

Θα της άρεσε να ήταν αντιλόπη

Χωρίς να πρέπει να λέει σε κανέναν τι νιώθει

Να μην υπάρχουν άσχημα σχόλια

Να συμπαθιούνται τα ζώα μεταξύ τους όλα

Γιατί τα ζώα καλύτερα τα βρίσκουν από τους ανθρώπους

Κανείς δεν συμπαθεί τους συνανθρώπους του όλους

Ούτε καν η μικρή Ελένη

Που όταν της λένε κάτι κακό η ψυχολογία της πέφτει

Αλλά δεν αλλάζει

Και τώρα που σιγά σιγά μεγαλώνει

Σε όλη την γη θέλει να πάει

Όλα τα μέρη που ονειρευόταν να επισκεφτεί

Για να δει αν είναι λες και έχουν βγει από όνειρα

Ή απλά η Ελένη υπερβολικά τα έπλαθε όλα

Ο κόσμος μεγαλώνοντας της φάνηκε σκληρός

Θα θυμάται την αντιλόπη από το κείμενο το παλιό

Και ο σκοπός της είναι τον κόσμο να αλλάξει

Όλο και περισσότερος κόσμος από τα βιβλία της κάτι να πάρει

Θα γίνει συγγραφέας

Με την φαντασία της παρέα

Τα όνειρά της ποτέ δεν θα ξεχάσει

Θα γίνει διάσημη και τον κόσμο να ξαφνιάσει.

 ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΚΡΥΠΟΔΗ Β’3

ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ

ΕΛΛΗΝΕΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης ( Ηράκλειο Κρήτης , 02/11/1911 – Αθήνα , 18/03/1996) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γνωστά ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον εστί, ο Ήλιος ο πρώτος και οι Προσανατολισμοί.

ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΊΑΣ

Το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου. «Τότε όμως η Ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο, όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με τη χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.» – Η ομιλία του ποιητή…

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος, 8 Απριλίου 1798 − Κέρκυρα, 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, ιδιαίτερα γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας και ύστερα της Κύπρου.
Εκτός από τον Εθνικό μας ύμνο , τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Πολύ γνωστά είναι επίσης: Η καταστροφή των Ψαρών, Εις Μάρκον Μπότσαρη, Η Φαρμακωμένη κ.α.

Χειρόγραφο του Σολωμού από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ο Κωστής Παλαμάς (Πάτρα, 13 Ιανουαρίου 1859 – Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, πρωτοπόρος, μαζί με τον Νίκο Καμπά και τον Γεώργιο Δροσίνη, της αποκαλούμενης Νέας Αθηναϊκής (ή Παλαμικής) σχολής. Το πρώτο του ποίημα το είχε γράψει σε ηλικία 9 ετών, μιμούμενος τα πρότυπα της εποχής του, «ποίημα για γέλια», όπως το χαρακτήρισε αργότερα ο ίδιος. «Σ” αγαπώ εφώνησα, / κι εσύ μ” αστράπτον βλέμμα / Μη — μ” απεκρίθης — μη θνητέ, / τολμήσης να μιάνης / δια της παρουσίας σου / τας ώρας τας ωραίας / που έζησα στον κόσμον / …» – η αρχή του ποιήματος…

ΒΡΕΤΑΝΟΙ

WILLIAM SHAKESPEARE

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (Απρίλιος 1564 – 3 Μαΐου 1616 ) ήταν Άγγλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Θεωρείται ευρέως ως ο σημαντικότερος συγγραφέας που έγραψε στην αγγλική γλώσσα και ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς παγκοσμίως. Συχνά αποκαλείται εθνικός ποιητής της Αγγλίας και «Βάρδος του Έιβον». Τα σωζόμενα έργα του, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων συνεργασιών, αποτελούνται από περίπου 38 θεατρικά έργα, 154 σονέτα, δύο μεγάλα αφηγηματικά ποιήματα και πολλά άλλα ποιήματα.Η επίδρασή του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια.

ROMEO AND JULIET

Το πασίγνωστο θεατρικό έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα γράφτηκε το 1594 και ήταν μεταξύ των πιο δημοφιλών έργων του Σαίξπηρ στη διάρκεια της ζωής του και, μαζί με τον Άμλετ, είναι ένα από τα συχνότερα εκτελούμενα έργα του.
Το έργο μιλάει για δύο νεαρούς κατατρεγμένους εραστές, τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, που ο θάνατός τους τελικά συμβιβάζει τις διενέξεις μεταξύ των φεουδαρχικών οικογενειών τους.

JANE AUSTEN

Η Τζέιν Όστεν (16 Δεκεμβρίου 1775 – 18 Ιουλίου 1817) είναι μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους της αγγλικής λογοτεχνίας. Κάποια γνωστά μυθιστορήματά της είναι η Λογική και ευαισθησία (1811), Περηφάνια και προκατάληψη (1813), Μάνσφιλντ Παρκ (1814) και Έμμα (1815).
Η Τζέιν Όστεν πέθανε το 1817 σε ηλικία 41 ετών έπειτα από πολύμηνη ταλαιπωρία από επώδυνη ασθένεια, πιθανώς νόσο του Άντισον ή λέμφωμα Χότζκιν. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ουίντσεστερ. Το σπίτι της στο Τσότον είναι σήμερα μουσείο.

ΓΑΛΛΟΙ

VICTOR HUGO

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): «Je ne sais plus mon nom, je m’appelle Patrie!» (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής. Ο Ουγκώ έφερε μια νέα αίσθηση της ομορφιάς των λέξεων, επέκτεινε τους λυρικούς πόρους του γαλλικού στίχου και ενδυνάμωσε τον αλεξανδρινό στίχο με εντυπωσιακά μετρικά διασκελίσματα και τοποθετήσεις της τομής του στίχου. Η παραγωγή του ήταν απέραντη και η ποικιλομορφία της ακόμα καταπλήσσει. Ακόμα έσπασε την παράδοση, όπου η ποιητική γλώσσα θεωρούνταν ως μια εξειδικευμένη μορφή γλώσσας μεταξύ των διάφορων άλλων τεχνικών γλωσσών. Η ποίηση ήταν, για αυτόν, τόσο ελεύθερη και κυρίαρχη όσο οι ίδιοι οι άνθρωποι…

PAUL VERLAIN

Ο Πωλ Βερλαίν (γαλλικά: Paul Verlaine‎‎, Μετς, 30 Μαρτίου 1844 – Παρίσι, 8 Ιανουαρίου 1896) ήταν Γάλλος ποιητής που συνδέθηκε με τη σχολή του παρνασσισμού και αργότερα αποτέλεσε ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος του συμβολισμού και της Παρακμής. Ο Βερλαίν χαρακτηρίζεται ως ένας καθαρά λυρικός ποιητής που σημάδεψε μία μετάβαση από το ρομαντισμό στο κίνημα του συμβολισμού, και διακρίνεται για τo μουσικό αποτέλεσμα της γραφής του, μέσα από τη χρήση αρκετών μυστικών της γαλλικής προσωδίας, όπως τις παρηχήσεις, τις συνηχήσεις και τους ανισοσύλλαβους στίχους. Παρά το γεγονός πως το έργο του επέδρασε καταλυτικά στη διαμόρφωση του συμβολισμού, ο ίδιος αργότερα τον αποκήρυξε, καθώς το κίνημα απέκλινε ακόμα περισσότερο από τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες, ενώ ο Βερλαίν υποστήριζε την αναγκαιότητα ορισμένων, όπως για παράδειγμα της ομοιοκαταληξίας του στίχου.
ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ ΣΥΡΕ

Ο Εδουάρδος Συρέ (Στρασβούργο 21 Ιανουαρίου 1841 – Παρίσι 7 Απριλίου 1929) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, μουσικοκριτικός και εκδότης Γαλλικής λογοτεχνίας.

ΓΕΡΜΑΝΟΙ

CHRISTIAN FRIEDRICH HEBBEL

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Χέμπελ (18 Μαρτίου 1813 – 13 Δεκεμβρίου 1863) ήταν Γερμανός ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους δραματουργούς του ρεαλισμού, ο δημιουργός του σύγχρονου αστικού ψυχολογικού δράματος στη γερμανική λογοτεχνία.Ο Φρίντριχ Χέμπελ έδωσε νέα ψυχολογική διάσταση στο γερμανικό θέατρο χρησιμοποιώντας έννοιες του Χέγκελ για την ιστορία. Στις ιστορικές τραγωδίες του δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορική άποψη των γεγονότων και των ηρώων αλλά με τη διαδικασία αλλαγής που οδηγούσε σε νέες ηθικές αξίες. Το λυρικό του ποίημα Μητέρα και παιδί, είχε σκοπό να δείξει ότι η σχέση γονέα-παιδιού είναι ουσιαστικός παράγοντας για την ευτυχία σε όλες τις τάξεις και υπό όλες τις συνθήκες. Το πιο ώριμο και λεπτό έργο του Ο Γύγης και το δαχτυλίδι του (1854) δείχνει το ενδιαφέρον του συγγραφέα για την ψυχολογική ανάλυση. Τα Ημερολόγιά του, που άρχισε να γράφει περίπου το 1835 και εκδόθηκαν μεταξύ 1885 και 1887 ,αποτελούν σημαντική λογοτεχνική ομολογία.

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht, σε κάποια έργα ως Bert Brecht, γενν. Eugen Berthold Friedrich Brecht, 10 Φεβρουαρίου 1898 – 14 Αυγούστου 1956) ήταν Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του 20ού αιώνα. Θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου» (Episches Theater) στη Γερμανία.Σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1917-1921), χωρίς να είναι επιμελής στις ιατρικές σπουδές του, αφού τον κέρδιζε ήδη η λογοτεχνία. Επιστρατεύτηκε ως νοσοκόμος και υπηρέτησε κατά το τελευταίο έτος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άρχισε να γράφει ποιήματα και θεατρικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το Εγκόλπιο ευσέβειας (Hauspostille).Το 1923 προσλήφθηκε βοηθός σκηνοθέτη στο γερμανικό θέατρο του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρτ. Άρχισε να φοιτά στη Μαρξιστική Εργατική Σχολή και μελέτησε τον διαλεκτικό υλισμό. Η προσαρμογή της Όπερας του ζητιάνου του Τζον Γκέι με το όνομα Η όπερα της πεντάρας (Die Dreigroschenoper, 1928) σε στίχους του Μπρεχτ και μουσική Κουρτ Βάιλ προκάλεσε αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπός του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή μιούζικαλ. Στην όπερα αυτή ο Μπρεχτ στηλίτευε την «καθώς πρέπει» βερολινέζικη αστική τάξη που προσήπτε στο προλεταριάτο έλλειψη ηθικής.
Το 1933, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948. Έζησε πρώτα στη Δανία και τη Φινλανδία και μετά στις ΗΠΑ καθ” όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στη Μόσχα εξέδωσε σε συνεργασία με άλλους Γερμανούς συγγραφείς το περιοδικό Η Λέξη (Das Wort). Στις ΗΠΑ δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς.Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με τη Χελένε Βάιγκελ ίδρυσαν το 1949 το Μπερλίνερ Ανσάμπλ (Berliner Ensemble). Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/

Α.Αγγελή Β2

• Ο εορτασμός:

Η ημέρα του π εορτάζεται κάθε χρόνο στις 14 Μαρτίου ( 3/14 με τον αμερικανικό τρόπο γραφής των ημερομηνιών ), καθώς τα 3,1 και 4 είναι πρώτα ψηφία του αριθμού π ( π= 3,14159…. ) στο δεκαδικό σύστημα αριθμήσεως. Το 2009 η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ υποστήριξε την θέσπιση της ημέρας του π.

• Το ιστορικό:

Το 1988 οργανώθηκε η πρώτη γνωστή εορταστική εκδήλωση κάπως μεγάλης κλίμακας του για την ημέρα του π. Οργανωτής της ήταν ο Αμερικανός φυσικός και καλλιτέχνης Λάρι Σω ( Larry Shaw, Lawrence N. Shaw , 1939-2017), στο μουσείο Exploratorium του Σαν Φρανσίσκο, όπου και εργαζόταν. Ο εορτασμός εκείνος περιελάμβανε παρέλαση που προσωπικού και των επισκεπτών του μουσείου γύρω από έναν από τους κυκλικούς χώρους του, καθώς και την κατανάλωση στρογγυλών φρουτοπιτών. Το Exploratorium συνεχίζει μέχρι και σήμερα να διοργανώνει εορτασμούς της ημέρας του π. Στην δεκαετία του 1990 σημαντικός στην Ευρώπη υπήρξε ο ρόλος του συλλόγου «Φίλοι του αριθμού π», που συστάθηκε στην Βιέννη το 1995.

Στις 12 Μαρτίου 2009 η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ πέρασε ένα δεσμευτικό ψήφισμα, που αναγνώρισε την 14 Μαρτίου 2009 ως «Εθνική Ημέρα του π». Για την ημέρα του π του 2010, Η Google παρουσίασε ένα εορταστικό Google doodle με απεικονίσεις κύκλων και συμβόλων του π. Από τότε έχει επαναλάβει το ίδιο σε άλλα έτη.

Ολόκληρος ο μήνας Μάρτιος του 2014 ( 3/14 ) εορτάστηκε από μερικούς ως «μήνας του π». Το επόμενο έτος, το 2015, η ημέρα του π είχε ιδιαίτερη σημασία, ιδίως στις 9:26:53 π.μ. όταν η ημερομηνία (3/14/15) και η ώρα αντιπροσώπευαν τα πρώτα δέκα ψηφία του π. Συμπληρώνοντας την τριετία η ημέρα του π το 2016 ήταν επίσης σημαντική καθώς η ημερομηνία (3/14/16) αντιπροσώπευε το π στρογγυλευμένο στα 4 πρώτα δεκαδικά ψηφία του.

ΜΕΛΙΝΑ ΤΑΧΟ

ΜΑΡΙΝΙΚΗ ΚΕΛΛΑΡΗ Γ1

Η Αμαλία είχε σοκαριστεί. Δεν μπορεί. Σήμερα στο σχολείο της συνέβη ακριβώς το ίδιο πράγμα! Ο διευθυντής τους το είπε κατά την διάρκεια της ημέρας για να καταλάβουν, πως όποιος παραβαίνει τους κανόνες θα τιμωρείται. Άρα αυτό σημαίνει ότι… πήγαινε στο ίδιο σχολείο με τον Άμεν; Τόσο καιρό ήταν τόσο κοντά; Δεν μπορούσε να το πιστέψει! Ήταν τόσο χαρούμενη! Έπρεπε να του γράψει οπωσδήποτε!

Αγαπητέ Άμεν,
δεν μπορώ να το πιστέψω! Σήμερα στο σχολείο μου συνέβη ακριβώς αυτό το περιστατικό! Άρα αυτό σημαίνει ότι πάμε στο ίδιο σχολείο; Μα πώς είναι δυνατόν; Να γράφουμε ο ένας στον άλλο εδώ και σχεδόν δύο χρόνια και να ξέρουμε μόνο τα ονόματά μας και το γεγονός, ότι ζούμε και οι δύο στην Ελλάδα. Και τελικά όχι μόνο ζούμε και οι δύο στην ίδια χώρα αλλά και στην ίδια πόλη και πηγαίνουμε και στο ίδιο σχολείο; Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω! Εκτός βέβαια αν είναι σύμπτωση! Δεν νομίζω όμως… Θα ήθελες να βρεθούμε; Αλλά με έναν όρο. Δεν θα αποκαλύψουμε ο ένας στον άλλο αν όντως ζούμε στην ίδια πόλη και σε ποια ούτε τίποτα σχετικά με τα σχολεία μας. Θα συναντηθούμε απλά στην πλατεία της πόλης μας αύριο στις πέντε το απόγευμα, κρατώντας ο καθένας από ένα κίτρινο τριαντάφυλλο για να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι θα μπορέσουμε να δούμε αν ήταν όντως γραφτό να συναντηθούμε. Τι λες;

Υ.Γ.: Το ξέρω ότι αυτήν τη στιγμή θέλεις στήριξη και συμπόνια πάνω απ’ όλα, αλλά είμαι τόσο ενθουσιασμένη που δεν μπορούσα να στο κρύψω!

Αμαλία
Μετά από λίγη ώρα η Αμαλία είχε ένα καινούριο μήνυμα στο κινητό της:
Σύμφωνοι.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ Γ1