Ο τέταρτος δίσκος των «Στίχοιμα» κυκλοφόρησε στις 26 Νοέμβρη του 2012 και ήταν αυτός που καθόρισε τον ήχο του συγκροτήματος αλλά και τη θέση του απέναντι στη σιωπή που επιβάλλουν οι φόβοι κάθε εποχής… Συντρόφευσε το συγκρότημα σε δεκάδες συναυλίες και αγαπήθηκε από το κοινό ως ήχος και ως ιστορία που γραφόταν κάθε φορά που οι στίχοι των τραγουδιών του συναντούσαν την επιβεβαίωση. Για να γιορτάσουν λοιπόν τα 10 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου, οι Στίχοιμα ανακοινώνουν το επετειακό τους live στο Fuzz, στις 26 Νοέμβρη του ΄22.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Η ώρα 7:30μ.μ. και βρίσκομαι ηδη σε μια ουρά από ένα ανυπόμονο πλήθος που έχει σχηματιστεί έξω από το Fuzz club περιμένοντας τις πόρτες να ανοίξουν και να βρεθεί στον χώρο στον οποίο σε λίγη ώρα θα αποθέωνε τη Μαρίνα και τον Ψηλό, όπως τους αποκαλούν. Η ώρα περνάει, το ρολόι δείχνει 10 και το πολυαναμενόμενο live ξεκινά. Το Fuzz ασφυκτικά γεμάτο και ο κόσμος παραληρεί σ΄ ένα χιπ χοπ πανδαιμόνιο!

Οι «ΣΤΙΧΟΙΜΑ» είναι επί σκηνής και μας καλοσωρίζουν με το intro του δίσκου «Αρχή» και η ατμόσφαιρα δεν αργεί ούτε ένα δευτερόλεπτο να γίνει εκρηκτική με τον έντονο παλμό του κοινού. Το «Intro» αποτελεί το πρώτο τραγούδι και ξεκινά με την αφήγηση του μικρού Αλέξανδρου, μια «βροχή προτάσεων» που αναφέρουν γεγονότα και συναισθήματα.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Μας προσκαλεί να «πάμε μαζί του» για να μας πει για τη ζωή και το θάνατο και ιδού! «Μηχανές»! Με τη συνοδεία ενός δυναμικού beat αρχίζουν να ακούγονται οι πρώτες ρίμες του X-plicit, Βαλάντη, ο οποίος μας εξηγεί για τη δράση των Μηχανών και εκφράζει πολλά από τα παράπονα του σκεπτόμενου πολίτη: «Οι άνθρωποι είναι λίγοι, ο φόβος τους τυλίγει». Το κυνήγι τους, μαζί με την αναφορά στον Χριστό, θυμίζει αυτές τις υποκινούμενες μάζες που στρέφονται αυτόματα ενάντια σε κάθε ένα που τολμά να ξεχωρίσει. «Ψηφίζουμε μαζί, μα δεν πεθαίνουμε μαζί…». Είναι μια κριτική στην πολιτική ζωή της χώρας, συντηρούμενη από τη διαφθορά ή τον εγκλωβισμό των «Μηχανών». Μαζί με τις αναφορές για την νέα μάστιγα της πολιτικής κοινωνίας, τον ναζισμό, οι Στίχοιμα δείχνουν την πολιτική χροιά του στίχου τους, η οποία μπορεί να μη φανερώνει κάποιο χρώμα, αλλά εκφράζει ιδέες κι αποπνέει ανθρωπιά και αγωνία, κι αυτό είναι το σημαντικότερο.

Σκηνικό Αποκάλυψης!

Ενώ ο ενθουσιασμός και ο παλμός του κοινού είναι μεγάλος, μια μεγάλη έκπληξη μας περιμένει! Οι «Λόγος Τιμής» εμφανίζονται στη σκηνή και μας ραπάρουν το «Βράχος» καθώς το κοινό «βράζει» ακόμα πιο πολύ.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Μετά από σχεδόν μιαμιση ώρα, το tracklist του δίσκου τελειώνει με το κομμάτι «Τέλος» αλλα ο Βαλάντης και η Μαρίνα μένουν ακάθεκτοι οσο το κοινό διψά για παραπάνω ραπ! Η Μαρίνα στα decks «δίνει ρέστα» και ο Xplicit αρχίζει να ραπάρει τραγούδια από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, με τίτλο «Θάλασσα». Το «Θάλασσα» είναι ένα κατά κάποιο τρόπο ένα concept hip hop άλμπουμ, κρατάει τη φιλοσοφία των «Μηχανών» σε αυτό το επίπεδο, με τη θάλασσα να γίνεται το σημείο αναφοράς κι ο νοηματικός σύνδεσμος των κομματιών.

«…όσοι σου μίλησαν για ομόνοια και συμπόνοια
τους πίστεψες και εκείνοι σε πάτησαν στη Χαιρώνεια
ό,τι σου δείχνει η οθόνη δεν είναι εκεί
και δεν πιστεύω σε καμιά υπευθυνότητα εταιρική
σε αυτόν τον ποταμό τα θύματα μονάχα ακούν
πέντε κανάλια φωνάζουν και οι τράπεζες νομοθετούν
μπρος τα μικρόφωνα οι βλάκες ξεκατινιάζονται
γιατί δε μάθαν λέξη απ΄ όσα δε διαβάζονται
με τους ρουφιάνους καλοσύνες δε χρειάζονται
στη χώρα που οι μπάτσοι κι οι φασίστες συνεργάζονται
και από ό,τι βλέπω τα παιδιά τουμπεκί
και αυτή η ζωή να μη πηγαίνει ούτε από δω μέχρι εκεί
μέσα σε πόλεις που μοιάζουν ψυχιατρική κλινική
και όλοι οι φίλοι σκορπισμένοι σε Ευρώπη κι Αμερική
και έτσι συντρίβονται οι κοινωνίες του τόπου»

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Φυσικά ανάμεσα στα κομμάτια που ακούγονται, πέρα από τους ομώνυμους δίσκους τους, δεν απουσιάζει η «Βαστίλη». Ένα τραγούδι των Στίχοιμα που προσομοιάζει τη σημερινή πραγματικότητα με το φρούριο της Βαστίλης, που μοιάζει σα να χτίζεται μια πελώρια φυλακή γύρω μας με σκοπό να συγκρατήσει την αντίδραση και να ελέγξει τις τυχόν αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις απέναντι σε όλα τα συνεχώς αυξανόμενα και άδικα μέτρα που σταδιακά επιβάλλονται και κρίνεται αναγκαίο και απαραίτητο να εφαρμοστούν. Ένα τραγούδι που περιγράφει την πάλη του καθενός από εμάς σε καθημερινή βάση με το άδικο, την αυξανόμενη και αναίτια καταστολή με βία, τις φυλακές και τους καταυλισμούς των προσφύγων που στοιβάζονται σε συνθήκες απάνθρωπες, με μόνο κατηγορητήριο την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής από τις εμπόλεμες χώρες τους. Ένα τραγούδι για τη διαρκή και αδιάκοπη προσπάθεια να ελέγξουν τη σκέψη και τη γνώμη μας, καλλιεργώντας μόνο φόβο και ανασφάλεια, μίσος και ανταγωνισμό για το διπλανό μας και μας εγκλωβίζουν όλους σε φανταστικές και πραγματικές φυλακές, όπου κάποια στιγμή όταν ολόκληρος ο κόσμος εξεγείρεται… πόσο να δείρετε;;;

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Η απόλυτη επικοινωνία κοινού-συγκροτήματος είναι μπροστά μας, μια σχέση δυνατή!

Το live έφτασε στο τέλος του κατά τη 01:00 και η αλήθεια είναι πως ούτε καταλάβαμε πως τελείωσε, θέλαμε κι άλλο… Γεμίσαμε όμως με αισιοδοξία και περηφάνια! Νιώσαμε πως δεν είμαστε λίγοι, δεν είμαστε μόνοι σε αυτά που σκεφτόμαστε και οι περισσότεροι θα θέλαμε να πούμε. Τα λένε οι «Στίχοιμα» μέσα από τα τραγούδια τους κι έτσι αποκτάνε ρυθμό και μελωδία οι πνιγμένες μέσα μας κραυγές!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Τρεις ώρες γεμάτες τραγούδι και χορό σε μια γιορτή που μόνο αντάξια αυτού του δίσκου μπορεί να θεωρηθεί.

Άντε και στα επόμενα…

Κατερίνα Ντούρα

ΜΗΧΑΝΕΣ:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

ΝΙΩΣΕ ΜΑΣ:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

ΣΕ ΕΝΑ ΙΣΟΓΕΙΟ ΜΕΣ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ένα πρωινό του καλοκαιριού και καθώς κοίταγα κάτι παλιές φωτογραφίες, έπεσα πάνω σε ένα εισιτήριο συναυλίας και όταν ρώτησα τον πατέρα μου περί τίνος πρόκειται, μου είπε για μια μπάντα, λεγόμενη «Διάφανα Κρίνα». Από το πρώτο κιόλας τραγούδι που άκουσα, κατάλαβα με τι είχα να κάνω…

Είναι δύσκολο, όσο και να ψάξει κανείς στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής ροκ σκηνής, να βρει μπάντα με το συναίσθημα και την επιρροή των Διάφανων Κρίνων. Ο πρόωρος θάνατος του τραγουδιστή, συνθέτη και στιχουργού τους, Θάνου Ανεστόπουλου, αποτέλεσε μία από τις πιο ηχηρές απώλειες στη μουσική σκηνή εν γένει.

Αυτό, όμως, που κάνει τα Διάφανα Κρίνα να ξεχωρίζουν πραγματικά, είναι ο συνδυασμός του γεγονότος ότι μεθάς με τη νηφαλιότητα του ήχου τους, ενώ την ίδια στιγμή υποκλίνεσαι στον στίχο. Δεν είναι επιτηδευμένος, όχι. Είναι δραματικά συναισθηματικός κι απορρέει από τα βάθη της ψυχής. Είναι αμιγώς ποιητικός, αφού ο ίδιος ο Θάνος Ανεστόπουλος επένδυσε στην μελοποιημένη απόδοση γνωστών ποιημάτων, αλλά πολύ περισσότερο των δικών του.

Μέρες Αργίας (στίχοι του ποιητή Διονύση Καψάλη, μουσική Διάφανα Κρίνα)

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Αγαπούσε βαθιά την ποίηση, «γέμιζε τα χαρτιά με κουκκίδες από μελάνι» κι ύστερα προσέθετε μαζί με την μπάντα μια βασική, σταθερή, μεστή μουσική υπόκρουση. Όταν είχε ερωτηθεί ο Θάνος σε μια συνέντευξη αν οι χαρακτήρες τους συνάδουν με το πεσιμιστικό ύφος του συγκροτήματος, εκείνος υποστήριξε πως ο ίδιος είναι αισιόδοξος άνθρωπος στην καθημερινότητά του. «Τη χαρά φροντίζω να τη ζω, ενώ τη δυστυχία την ξορκίζω με τη μουσική. Η μουσική, βλέπεις, είναι τζάμπα ψυχανάλυση…» απάντησε. Τα τραγούδια αυτού του τόσο αινιγματικού συγκροτήματος αποτελούν έναν καμβά λυρικότητας, που σχεδόν ενέχουν χαρακτηριστικά του κινήματος του ρομαντισμού. Τα ακούς και ανατριχιάζεις, συλλογίζεσαι, ταυτίζεσαι, προβληματίζεσαι, τα αναλύεις και σε αναλύουν.

Κυριακή των Βαΐων

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Τα Διάφανα Κρίνα αποτέλεσαν ένα  συγκρότημα που συγκροτεί συνειδήσεις και καλλιεργεί τον νου «σκάβοντας» συνάμα τις αισθήσεις. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ωριμάζει με αυτούς τους όλο νόημα στίχους και τη ζεστή φωνή του Θ. Ανεστόπουλου να μου κρατά tempo, για να μη ξεχνώ τη σημασία του συνειρμού και τη δική μου αγάπη για την ποίηση. Αν με ρωτάτε ένα παράδειγμα μουσικο-ποιητικού συγκροτήματος, το όνομα αυτού σίγουρα είναι Διάφανα Κρίνα…

Αν το βρεις…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι (στίχοι του ποιητή Κώστα Ουράνη)

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Συγκλονιστικός ακόμα και στον «τελευταίο σταθμό» του στη Γη, ο Θάνος Ανεστόπουλος ερμηνεύει μοναδικά το πρώτο και συνάμα το κύκνειο άσμα του, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας. Εμείς, ωστόσο, μη μπορώντας να συνηθίσουμε την απώλεια, θα συνεχίσουμε να τον ακούμε για να μας θυμίζει όλον τον ανθρώπινο πόνο κι όλο το θεϊκό άρωμα που αναδίδει η ζωή.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

 Κατερίνα Ντούρα

Διάφανα Κρίνα – Η Γιορτή

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ένα βράδυ του Οκτωβρίου κι ενώ έπαιζε ένα playlist με διαφορά τραγούδια στο background -ένα playlist που επί της ουσίας δεν είχα επιλέξει εγώ συνειδητά- έτυχε να πέσω πάνω τους κι από τότε δεν κατόρθωσα να ξεκολλήσω… Έτσι, αποδέχτηκα ότι οι στίχοι αυτοί των τραγουδιών τους έχουν να με μάθουν πολλά και να μου ξυπνήσουν σκέψεις και συναισθήματα, που η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν καταφέρει να μου χαρίσουν.

Ίσως ακουστεί αλλόκοτο αυτό που γράφω, αλλά το συγκεκριμένο συγκρότημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει ήχο που δεν έχει υπάρξει ξανά. Προφανώς στη μουσική, όπως και σε άλλους τομείς, δεν μπορούμε να μιλάμε για μία καθολική πρωτοπορία. Παρ΄ όλα αυτά, με τους Κόρε.Ύδρο. ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα αποτέλεσμα που δεν μπορώ να συγκρίνω με κανένα άλλο.

Κάθε φορά που τους ακούω, αισθάνομαι λες και ακούω ποίηση. Κι αυτή η ποίηση με διαλύει και με διαμορφώνει ξανά, με κάνει να τα βάζω με τον εαυτό μου, με πτυχές του που μένουν μέσα μου και ανέρχονται στην επιφάνεια με το άκουσμα αυτών των τραγουδιών. Έτσι, κάθε τραγούδι είναι ένα ταξίδι,  ένα ταξίδι στον κόσμο των δημιουργών του και συνάμα στον εσωτερικό μου κόσμο.

«…Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,

πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα,

γιατί η ζωή που ζούμε δε χορταίνει με οξυγόνο,

δεν υποκλίνεται στο τίποτα, στο πρέπει και στο μόνο.

Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα γελοία,

πρέπει να ενώσουμε κρεβάτια, μαξιλάρια και κρανία,

γιατί το χέρι μου απόψε ως τα νύχια μου πονάει

και νιώθω την καρδιά μου ν’ αγωνίζεται να πάψει να χτυπάει…»

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Μέσα από τους αλληγορικούς, ενίοτε παράδοξα συναισθηματικούς στίχους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ψυχικά τέλματα, απογοητεύσεις, ρεαλιστικούς προβληματισμούς και φόβους. Μα πιο έντονα βλέπουμε εικόνες από την κοινωνία και τον εαυτό μας. Τα τραγούδια λειτουργούν πολλές φορές ως καθρέφτης. Αντικρίζουμε στιγμές μας και αναμνήσεις του παρελθόντος. Αισθανόμαστε όπως είχαμε αισθανθεί.

Θεωρώ ότι οι «Κόρε. Ύδρο.» αξίζουν κάτι περισσότερο από μία απλή ακρόαση. Διότι στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για μία εμπειρία. Πιστεύω πως όλοι θα πρέπει να αφιερώσουμε έστω και λίγα λεπτά απ΄ τη μέρα μας και να δώσουμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας να τους ακούσουμε.

Κατερίνα Ντούρα

Στα σχόλια μπορείτε κι εσείς οι αναγνώστες να καταθέσετε τη δική σας άποψη, εμπλουτίζοντας με τη θέση σας ακόμη περισσότερο το επίμαχο ζήτημα.

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Υπέρ

Οι σχολικές καταλήψεις δεν είναι ούτε καινούριο φαινόμενο ούτε αποκλειστικά ελληνικό, όπως ακούσαμε τις τελευταίες μέρες. Είναι ένας τρόπος των μαθητών να τραβήξουν την προσοχή της Πολιτείας και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Φέτος μάλιστα, με την πανδημία του κορονοϊού να απαιτεί ιδιαίτερους χειρισμούς για την ασφάλεια των μαθητών, οι καταλήψεις ξεκίνησαν με το «καλημέρα»! Τα αιτήματα ήταν απλά, ξεκάθαρα και τα περισσότερα ορθά και προκάλεσαν τον γνωστό παραδοσιακό διχασμό στην κοινωνία.

• Όλοι καταλαβαίνουμε πώς νιώθουμε εμείς οι μαθητές όταν μπαίνουμε σε μία τάξη χωρίς θέρμανση, ένα σχολείο παραμελημένο και τουαλέτες που ντρέπεσαι να περάσεις απ΄ έξω. Πόσο μάλλον φέτος που, εκτός των χρόνιων προβλημάτων, έπρεπε να τηρηθούν και επιπλέον πρωτόκολλα για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Ως μαθητές έχουμε την ανάγκη να ακούγεται η άποψή μας και να μπορούμε να διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει.
• Το ότι στην ηλικία των 12 ή των 15 ετών καλούμαστε να πάρουμε μέρος σε μία σχολική συνέλευση όπου τίθενται τα αιτήματά μας, γίνονται συζητήσεις και ακούγονται πολλές απόψεις είναι σίγουρα κέρδος για εμάς τους νεαρούς μαθητές. Ο πλουραλισμός και ο διάλογος είναι τα πιο ισχυρά όπλα της δημοκρατίας μαζί, φυσικά, με τη διαδικασία της ψηφοφορίας η οποία ακολουθεί.
• Ίσως οι λόγοι που υπερισχύει η μία ή η άλλη άποψη να είναι εσφαλμένοι. Ίσως, πάλι, μερικοί μαθητές να παπαγαλίζουμε επιχειρήματα που ακούμε από το ευρύτερο περιβάλλον μας. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί πως αυτή η διαδικασία διαμορφώνει την προσωπικότητά μας μέσα από την αίσθηση της συντροφικότητας, των κοινών στόχων και της πολιτικοποίησης.
• Το γεγονός ότι οι καταλήψεις επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, υποδηλώνει, όχι κατ’ ανάγκη τη διάθεση των μαθητών να αποφύγουν λίγες μέρες μαθημάτων, αλλά τη σταθερότητα των προβλημάτων στο χώρο της εκπαίδευσης. Εφόσον οι μαθητές ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απροθυμία της Πολιτείας να επιλύσει τα χρόνια ζητήματα της εκπαίδευσης, έχουμε κάθε λόγο να επαναφέρουμε τα αιτήματά μας, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα εκληφθούν με την προσήκουσα σοβαρότητα από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία.
• Υπό το ίδιο πνεύμα, στις καταλήψεις δεν μπορεί να βρίσκει εφαρμογή ο νόμος που απαγορεύει τη διακοπή λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας, καθώς από τη μία πλευρά για τους μαθητές το σχολείο δεν αποτελεί μια απρόσωπη δημόσια υπηρεσία, αλλά ένα χώρο στον οποίο αφιερώνουν σημαντικό μέρος του χρόνου τους προσδοκώντας ορισμένα οφέλη, κι από την άλλη, διότι η διακοπή λειτουργίας του σχολείου δεν γίνεται χωρίς λόγο, αλλά με πολύ συγκεκριμένα αιτήματα, η εκπλήρωση των οποίων θα μπορούσε να σημάνει μια σημαντική βελτίωση στη λειτουργία του και στη δυνατότητά του να προσφέρει ουσιαστική και άρτια αγωγή.

Κατά

Ωστόσο, η κατάληψη θα έπρεπε να είναι το τελευταίο όπλο στα χέρια μας. Πριν από αυτό, υπάρχουν πολλοί τρόποι να διεκδικήσει κανείς τα δικαιώματά του, αλλά δυστυχώς αυτό δεν το διδαχτήκαμε ποτέ ως παιδιά. Η κληρονομιά που μας άφησαν ως μέσο διαμαρτυρίας είναι τα κλειστά σχολεία και πιθανόν τα επιφανειακά και στείρα επιχειρήματα.

• Το γεγονός ότι οι καταλήψεις σχολείων τείνουν να λάβουν το χαρακτήρα μαθητικής παράδοσης, αποδυναμώνει την αποτελεσματικότητά τους και γίνονται αντιληπτές περισσότερο ως προσπάθεια αποφυγής των μαθημάτων. Αντί για τον τίτλο της «μαχόμενης γενιάς» κερδίζουν εκείνον της «φυγόπονης και αδιάφορης γενιάς».
• Και μεταξύ μας, η χαρά του να «χάνω μάθημα» είναι κάτι που δεν πρέπει να αφαιρούμε από την εξίσωση. Όταν όμως η παιδεία έχει έτσι κι αλλιώς χρόνιες παθογένειες, κι όταν η φετινή χρονιά ξεκινά έπειτα από εξάμηνη διακοπή λόγω κορονοϊού, το να χάνονται διδακτικές ώρες είναι εγκληματικό! Και ειδικά για τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιωτικό σχολείο ή να κάνουν ιδιαίτερα και φροντιστήρια, για να καλύψουν τα κενά τους. Μακροπρόθεσμα, θα δημιουργηθούν μαθητές «δύο ταχυτήτων» με κοινωνικές επιπτώσεις που δεν θα είναι καθόλου ευχάριστες…
• Και φυσικά, δεν μπορούμε να αφήσουμε απ’ έξω τις  φθορές που ανακαλύπτονται στα σχολεία μετά το πέρας των καταλήψεων. Επίσης, βρίσκουν την ευκαιρία να μπουν στις καταλήψεις εξωσχολικοί -συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας- και συχνά καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία ή συμπεριφέρονται εκδικητικά.

Σημείωμα του καθηγητή:

Αποτελεί κοινή διαπίστωση (από τα χρόνια που οι αρχαίοι Έλληνες δίδασκαν τη ρητορική τέχνη) πως κάθε άποψη μπορεί να υποστηριχθεί και να προβληθεί με λογικά επιχειρήματα, για να πείσει ένα ακροατήριο. Εξίσου βέβαιο είναι ότι στη ζωή μας καλούμαστε να επιλέξουμε πολλές φορές ανάμεσα σε προτάσεις που μας παρατίθενται και σε διλήμματα που καθορίζουν τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο. Θα λέγαμε ότι στην ουσία «είμαστε οι επιλογές μας» και ως εκ τούτου θα πρέπει από μικρή ηλικία να μάθουμε να «ζυγίζουμε» τις αποφάσεις μας, με σκοπό την ατομική και κοινωνική ευημερία. Δύσκολο έργο -ενίοτε άθλος- αλλά όσο πιο πολύ ακονίζουμε τη σκέψη και την κρίση μας με τον λόγο και, κυρίως, τον διάλογο, τον δημόσιο και δημοκρατικό, τόσο πιο κοντά θα βρισκόμαστε στη λήψη των ορθών αποφάσεων.

«Δεκέμβρης 1944» ή αλλιώς -έτσι όπως έγινε ευρύτερα γνωστός αυτός ο μήνας τότε λόγω των ιστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα και παραμένει έτσι γνωστός ως σήμερα- «Τα Δεκεμβριανά». Είναι οι μέρες εκείνες που ακολούθησαν λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση (12 Οκτωβρίου 1944) και οδήγησαν στην ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα σε στρατιωτικά τμήματα του ΕΛ.Α.Σ. απέναντι στα στρατεύματα των Άγγλων.

Υπήρχαν πολλές διεργασίες, πολιτικές κυρίως, πριν απο τις μέρες του Δεκέμβρη. Είναι κοινή η παραδοχή ότι τα ένοπλα τμήματα ανταρτών του ΕΛΑΣ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση από τον κατακτητή. Το Ε.Α.Μ. μετά τη λήξη του πολέμου είχε αποδοχή από το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, ενώ διατηρούσε ενα μεγάλο και αξιόμαχο στρατιωτικό τμήμα μέσω του στρατιωτικού του φορέα (ΕΛΑΣ). Οι ξένες δυνάμεις, όμως, και κυρίως η Αγγλία, στης οποίας τη σφαίρα επιρροής εντάχθηκε η Ελλάδα μεταπολεμικά, δεν έβλεπε με καλό μάτι την επικράτηση κομμουνιστικών θέσεων και αντιλήψεων, τις οποίες είχε το οργανωτικό τμήμα του ΕΑΜ. Δυστυχώς, οι ελληνικές αστικές δυνάμεις που κατα τη διάρκεια της κατοχής έφυγαν από τη χώρα, με τη λήξη του πολέμου επέστρεψαν και θέλησαν να παίξουν ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων. Ο λαός της Αθήνας γιόρτασε την απελευθέρωση κι ένα τεράστιο «ποτάμι» ξεχύθηκε στους δρόμους. Τίμησε τους Έλληνες αντάρτες με πανό και με συνθήματα. Στις 2 του Δεκέμβρη, ένα μπουλούκι κόσμου διαδηλώνει στην Αθήνα, την ώρα που στον Πειραιά αποβιβάζονται 6000 Άγγλοι στρατιώτες. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Ο ΕΛΑΣ προειδοποιεί ότι πλέον η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη…

.

Στις 3 του Δεκέμβρη μια λαοθάλασσα ξεχύνεται στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Οι αστυνομικοί παίρνουν εντολή να πυροβολήσουν χωρίς διάκριση κατά του πλήθους.

Στις 4 Δεκέμβρη, ο κόσμος και πάλι διαδηλώνει και συγκροτημένα κατευθύνεται στο πρώτο νεκροταφείο και μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη η πομπή σταματάει. Ένα πανό βαστούν γονατιστές γυναίκες «ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΕΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Ή ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ή ΤΑ ΟΠΛΑ». Στην επιστροφή και πάλι, το πλήθος δέχεται πυρά από τους αστυνομικούς, αλλά κι απο τους Άγγλους στρατιώτες που έχουν λάβει την εντολή «ΘΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΡΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΠΟΛΗ»

.

Οι επόμενες μέρες μέχρι και τον ερχομό του ΕΛΑΣ και των εφεδρικών του τμημάτων συνεχίστηκαν με τον ίδιο τροπο. Ο ΕΛΑΣ -παρά την καθυστερημένη του είσοδο στην Αθήνα- πολέμησε για να μπορέσει ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος και όχι και πάλι υπόδουλος σε μια ξένη δύναμη. Πάλεψε γενναία 33 μέρες, μέχρι τη στιγμή που δυστυχώς δεν υπήρχε λόγος για άλλη αιματοχυσία.

Η συνέχεια ακόμα πιο δραματική: «Συμφωνία της Βάρκιζας» και μετά όργιο τρομοκρατίας από κρατικές και παρακρατικές οργανώσεις. Οι απελευθερωτές βρέθηκαν δολοφονημένοι, βασανισμένοι και φυλακισμένοι. Και οι προδότες, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορήτες βρέθηκαν σε πολιτικές θέσεις μεγάλης σημασίας. Κάθε πόλεμος είναι ό,τι χειρότερο για μια κοινωνία, αλλά ο εμφύλιος ειδικότερα είναι ό,τι πιο καταστροφικό μπορεί να υπάρχει σε μια χώρα…