Η κουζίνα του ελληνισμού της Ιωνίας βασίζεται στα όσπρια, στα λαχανικά, στα ψάρια και στο κρέας. Το περίσσιο και εκλεκτό ελαιόλαδο, τα διάφορα είδη ψαριών, τα όστρακα και τα μαλάκια χαρακτήριζαν τις διατροφικές συνήθειες του χριστιανικού πληθυσμού. Στην περιοχή αφθονούσαν τα λαχανικά και τις εποχές. Οι πατάτες μέχρι τις αρχές του 20ού ήταν εισαγόμενες, κυρίως από τη Γαλλία. Οι ντομάτες καλλιεργήθηκαν τον 19ο αιώνα. Έτρωγαν αρνιά, τραγιά, γουρουνοπούλα, κοτόπουλα, κυνήγι. Τα βοοειδή προοριζόταν για την καλλιέργεια της γης.

Ένα πολύ σημαντικά στοιχείο είναι ο χώρος της κουζίνας και το πώς μπορούσαν να μαγειρεύουν οι Μικρασιάτισσες. Η μαγειρική γινόταν με τα πιταράκια και τη φουφού. Τα πιταράκια ήταν καύσιμο υλικό που ουσιαστικά ήταν μείγμα από καρβουνόσκονη και σβησμένο ασβέστη ή λάσπη και σχήμα μπάλας. Την άπλωναν έξω για να ξεραθεί και έπειτα την αποθήκευαν και την έβαζαν σε τενεκέδες. Έπειτα αγόραζαν από τους μικροπωλητές  πεύκο δαδί σε ματσάκια για προσάναμμα και οι γυναίκες έβγαζαν έξω τη φουφού. Όταν δεν κάπνιζε πια, την έβαζαν μέσα στην κουζινάκι και μαγείρευαν.

Οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα από την Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη το 1922 συνεισέφεραν σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της ελληνικής κουζίνας όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Τα φαγητά και τα γλυκά της μικρασιάτικης κουζίνας και πολίτικες κουζίνας έχουν επιρροές από την Τουρκία και ορισμένα ήταν ήδη γνωστά στους γηγενείς Έλληνες εξαιτίας της μακρόχρονης τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. Διαβάστε παρακάτω φαγητά και γλυκά από την Μικρά Ασία και τη Πόλη.

Φαγητά

• η έννοια του μεζέ
• τα τουρσί
• κεφτέδες, σουτζουκάκια με σάλτσα (σμυρναίικα), γιουβαρλάκια
• αλίπαστα ψάρια
• μπουρέκι ( από σφολιάτα με γέμιση τυρί)
• κουλούρι Θεσσαλονίκης( από την Πόλη)
• ντοματόρυζο
• ιμάμ μπαϊλντί
• λαχανοσαρμάδες ( πρωτοχρονιάτικο φαγητό)
• λουκούμια
• παστουρμάς
• καβουρμάς
• πολίτικο λάχανο σαλάτα
• πιλάφι
• τραχανάς
• πατσάς
• χοιρινό με κυδώνι

Γλυκά

• ρετσέλι (γλυκό του κουταλιού από το κολοκύθα)
• μπουγάτσα
• ρυζόγαλο ( και γλυκές κρέμες που τρώγονται για πρωϊνό στη Β. Ελλάδα)
• γαλατόπιτα
• τρίγωνα πανοράματος (τα πρωτοέφτιαξαν Μικρασιάτες που έφτιαξαν στη Θεσσαλονίκη)
• σουσαμένιος χαλβάς
• ταχινόπιτα
• κουραμπίεδες Νέας Καρβάλης ( τους έφεραν στην περιοχή πρόσφυγες Μικρασιάτες από την Καπαδοκία)
• κουλουράκια σμυρναίικα
• τουλουμπάκια
• ροξάκια
• φοινίκια (μικρασιάτικα μελομακάρονα)
• σάμαλι (μικρασιάτικο ραβανί)
• άλλα σιροπιαστά: ισλί ( χριστουγεννιάτικο γλυκό με ρίζες από την Καπαδοκία), καζάν ντιπί, κιουνεφέ ( μικρασιάτικο κανταϊφι ), μπακλαβάς, σαραγλί, κουρκουμπίνια.

Καζάν ντιπί

Τουλουμπάκια

Σουτζουκάκια

Ιμάμ μπαϊλντί

Σπουδαίοι άνθρωποι στα γράμματα και τις τέχνες

Στη διάρκεια των 94 χρόνων από την ίδρυσή της, η Νέα Ιωνία έχει να παρουσιάσει μεγάλες μορφές.

Αναφέρονται ενδεικτικά οι ποιητές Άγγελος Σημηριώτης, Τάκης Σινόπουλος, Δημήτρης Δούκαρης, Βασίλης Στεριάδης, Χρίστος Ρουμελιωτάκης*, οι συγγραφείς Βάσος Βογιατζόγλου, Βάσος Μπατζόγλου, Νίτσα Παραρά, Κώστας Χαλέμος,

Οι ζωγράφοι Βασίλης Βασιλειάδης, Χρήστος Καμπούρογλου, Πασιρό (Παρασκευάς Πασίρογλου), Νίκος Γαζέπης, ο γλωσσολόγος Μίνος Φιλήντας, ο λαογράφος Νίκος Μηλιώρης, οι μουσικοί Μιχάλης Σουγιούλ, Άκης Σμυρναίος, ο ηθοποιός Νίκος Ξανθόπουλος, ο σκηνοθέτης και συγγραφέας - δημιουργός του θεάτρου Νέας Ιωνίας Γιώργος Μιχαηλίδης. Στον τόπο της Νέας Ιωνίας μεγάλωσαν σπουδαία καλλιτέχνες- τραγουδιστές όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης και Παντελής Παντελίδης, Γιώτα Λύδια, Μαρία Φαραντούρη, Αλίκη Καγιαλόγλου.

Τραγούδια και χοροί

Ρεμπέτικο

Το είδος των τραγουδιών που έφεραν μαζί τους οι Ίωνες , έπειτα από την τεράστια μικρο-ασιατική καταστροφή στην σημερινή Νέα Ιωνία Αττικής είναι το ρεμπέτικο. Αυτή την περίοδο η θεματολογία του ρεμπέτικου περιλαμβάνει κυρίως ερωτικά (όπως σε όλες τις μουσικές) αλλά και μάγκικα τραγούδια (π.χ. τραγούδια της φυλακής)

Πλέον, ανήκει επίσημα στον κατάλογο μνημείων άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco.

Χοροί

Οι χοροί της Μικράς Ασίας κατατάσσονται κυρίως σε δύο μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες δηλώνουν και τον τρόπο που αυτοί χορεύονται: στους συρτούς-μπάλλους και στους καρσιλαμάδες. Έχουμε ακόμα τον ζεϊμπέκικο και το «παρεξηγημένο» τσιφτετέλι.

Οι συρτοί-μπάλλοι στην αρχή χορεύονται με τους χορευτές πιασμένους κυκλικά και στη συνέχεια σε ζευγάρια ελεύθερα στο χώρο, φτιάχνοντας διάφορες φιγούρες. Οι καρσιλαμάδες χορεύονται από μικτά συνήθως ζευγάρια, ο ένας απέναντι από τον άλλον (καρσί).
Το ζεϊμπέκικο χορεύεται μόνο από άντρες, ενώ το τσιφτετέλι μόνο από γυναίκες. Όλοι οι μικρασιάτικοι χοροί συγγενεύουν με αυτούς των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, μιας και η θάλασσα δεν αποτελούσε σύνορο-χώρισμα, αλλά δρόμο-μέσο επικοινωνίας.

Οι μικρασιάτικοι χοροί που μάθαμε ή θα μάθουμε στο σύλλογό μας, είναι οι παρακάτω:

-          Κανελόριζα.  Χορός με προέλευση τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας.

-          Χαρμάν- γερί. Τουρκόφωνο τραγούδι με προέλευση τα Φάρασσα της Καππαδοκίας. Τον χορό χόρευαν μόνο άντρες σε κύκλο πιασμένοι σταυρωτά. Χορεύονταν στα αλώνια και με τον τρόπο αυτόν πατούσαν την παραγωγή τους.

-          Κόνιαλι (χορός των κουταλιών). Αντικριστός χορός που χορεύονταν σε όλη την Καππαδοκία μόνο από ζευγάρια γυναικών ή αντρών ή παντρεμένα αντρόγυνα.

-          Σουρουντίνα. Μικτός κυκλικός χορός με σταυρωτή λαβή που χορεύονταν σε όλη την Καππαδοκία και πήρε το όνομά του από το σύρσιμο των ποδιών.

-          Άτταρης. Χορός από τα Αλάτσατα Ερυθραίας της Μικράς Ασίας.

-          Αϊβαλιώτικο Ζεϊμπέκικο. Χορός αργός, μεγαλόπρεπος, μερακλίδικος και λεβέντικος. Χορεύονταν στις μεγάλες ταβέρνες του Αϊβαλιού.

-          Απτάλικος. Αντικριστός χορός (είδος ζεϊμπέκικου ή καρσιλαμά). Το όνομά του προέρχεται από την τούρκικη λέξη aptal που σημαίνει «ζαλισμένος», «αργοκίνητος».

-          Γιωργίτσα. Αργός αντικριστός χορός από τα Αλάτσατα της Ερυθραίας.

-          Χασαπιά. Συντεχνιακός χορός των χασάπηδων της Κωνσταντινούπολης.

-          Μαρμαρινός καρσιλαμάς. Γρήγορος καρσιλαμάς από την περιοχή της Προποντίδας.

-          Συρτός-Μπάλλος. Χορός από την περιοχή της Σμύρνης.

-          Τέσσερα μάτια δυο καρδιές. Χορός από την περιοχή της Αρτάκης.

Ο συνοικισμός ονομάστηκε αρχικά «Νέα Πισιδία», αλλά η ονομασία δεν επικράτησε, καθώς προστέθηκαν σύντομα πρόσφυγες από την Ινέπολη, την Κασταμονή, τη Σαφράμπολη, τη Νεάπολη, την Καππαδοκία, την Αλάγια και την Αττάλεια της Παμφυλίας και ακόμη από τη Σμύρνη και τα περίχωρά της, τα Βουρλά, το Αϊβαλί, τα Θυάτειρα και άλλες πολιτείες της Ιωνίας, όπου ανθούσαν σπουδαίες ελληνορθόδοξες κοινότητες. Έτσι, πήρε την ονομασία «Νέα Ιωνία».

  Κινηματογράφος Αστέρας

Είναι ο μόνος σήμερα σωζόμενος κινηματογράφος της Ν. Ιωνίας. Άρχισε τη λειτουργία του το 1925. Έχει συνδεθεί με την ιστορία της πόλης, αφού ο χώρος του φιλοξένησε κατά καιρούς, συγκεντρώσεις οργανώσεων, πολιτιστικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις κ.λ.π. Μαζί με τον άλλο χειμερινό κινηματογράφο, τον Κρόνο” στις δεκαετίες του ’30 και ’40 υπήρξε χώρος επικοινωνίας και επαφής όλων των Ιωνιωτών.

Το 1995 αγοράστηκε από το Δήμο με σκοπό να αναπαλαιωθεί και να λειτουργήσει ως κινηματογράφος υψηλών προδιαγραφών και χώρος συνεδρίων κ.λ.π. Το 1985 είχε ενοικιασθεί και λειτουργούσε ως Δημοτικός Κινηματογράφος. To 2005 ανακαινίστηκε και σήμερα λειτουργεί υπό ιδιωτικό φορέα.

                              Υδραγωγείο

Το Ανδριανείο Υδραγωγείο στην Αθήνα κατασκευάστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, και αποπερατώθηκε από τον διάδοχό του, Πίο Αντωνίνο τον 2ο αιώνα μ.χ. με στόχο την ύδρευση της πόλης των Αθηνών από τα βρόχινα νερά της Πεντέλης και της Πάρνηθας. Τμήμα των ερειπίων του μεγαλοπρεπούς Αδριάνειου υδραγωγείου διακρίνονται σήμερα στην Νέα Ιωνία στην συνοικία Ελευθερούπολη, στα σύνορα με την Καλογρέζα.Κατασκευάστηκε στους Ρωμαικούς χρόνους και ο κύριος λόγος της κατασκευής του ήταν η ανάγκη να υδροδοτηθεί η ρωμαϊκή συνοικία της Αθήνας η οποία περιελάμβανε τον χώρο που καταλαμβάνει σήμερα το πάρκο του Ζαππείου από την βουλή έως και το Καλλιμάρμαρο. Οι εργασίες για την κατασκευή του υδραγωγείου ξεκίνησαν το 134 μ.Χ. και ολοκληρώθηκαν το 140 μ.Χ.Η σήραγγα μήκους 25 χιλιομέτρων που κατασκευάστηκε ξεκινούσε από την περιοχή του Τατοΐου και μετέφερε το νερό με την βαρύτητα έως και τους πρόποδες του Λυκαβηττού όπου αποθηκευόταν σε λιθόκτιστη δεξαμενή χωρητικότητας 500 περίπου κυβικών μέτρων.Το υδραγωγείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι και στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οπότε και καταστράφηκε από τον Χατζή-Aλή Χασεκή. Καθαρίστηκε και ξαναμπήκε σε λειτουργία στους νεώτερους χρόνους από τους δημάρχους Κυριακό και Σούτσο.

Παναιτώλιο

Το Παναιτώλιο πολιτιστικό κέντρο που βρίσκεται στην Αλσούπολη και κατασκευάστηκε το 1930.Πρωτολειτούργησε ως χορευτικό κέντρο-καζίνο και ξενοδοχείο με το όνομα << Ξενών>>. Στον πόλεμο ήταν αρχηγείο των Γερμανών και έπαθε ζημιές από βομβαρδισμό. Μετά τον πόλεμο το αγόρασε ο γιατρός Νικολόπουλος που το ονόμασε Παναιτώλιο προς τιμήν του ονόματος του χωριού του. Το 1988 απαλλοτριώθηκε από τον δήμο ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο για να ανακαινιστεί και να εγκαινιαστεί το 1997.

Πατεία Μητέρας

Στην πλατεία της Μητέρας, στην οδό Ελευθερίας, που διαμορφώθηκε ως πρώτη πλατεία –ηρώο της Ν.Ιωνίας, βρίσκεται από το 1954 το άγαλμα της <<Ελληνίδας Μάνας>>. Ένα άγαλμα του γλύπτη Δημήτρη Φερεντίνου, ύψους 3 μέτρων, παριστάνει μια γυναίκα της οποίας το αριστερό χέρι ακουμπά με τον αγκώνα σε ένα βιβλίο ιστορίας πουείναι στερεωμένο πάνω σε ένα τουφέκι και κράνος. Στο δεξί κρατά ένα κλαδί ελιάς. Συμβολίζει έτσι την ιστορία και τους αγώνες του Ελληνισμού και στις εθνικές επετείους κατατίθενται στεφάνια.

Πλατεία Ηρώων << Μπλόκο της Καλογρέζας>>

Το 1982 διαμορφώθηκε μια ακόμα από τις πλατείες ήρωα που υπάρχουν στη Ν.Ιωνία, αφιερωμένη στη μνήμη των 22 πεσόντων εργατών, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ανθρακωρύχοι. Εκτελέστηκαν στο ρέμα του Ποδονίφτη από τάγμα ασφάλειας των Γερμανών το 1944. Η στήλη έχει χαραγμένα τα ονόματα τους και ένα επίγραμμα του Γιάννη Ρίτσου. Κάθε χρόνο γίνονται μνημόσυνα, πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις από τον Δήμο.

Παραδοσιακές στολές Ν. Ιωνίας

Η παραδοσιακή φορεσιά των γυναικών είχε μία ή δύο βράκες, φορεμένες ή μία πάνω στην άλλη, μία πουκαμίσα που έφτανε στο μήκος ως την κοιλιά ή και πιο κάτω, έως τα νύχι των ποδιών. Ένα μακρυμάνικο μακρύ ή κοντό φόρεμα –ρόμπα, τελείως ανοιχτό μπρος. Την περιφέρεια τύλιγαν με ένα πολύ πλατύ ζωνάρι, και από πάνω έβαζαν μια ή δύο ζώνες που κούμπωναν συνήθως με μεταλλικά κλειδωτάρι       (κουμπιά).

Η Παραδοσιακή φορεσιά των αντρών…..( Δεν μου έφεραν πληροφορίες)

Γυναίκες πρόσφυγες

Όταν έφτασαν στην Ελλάδα φορούσαν απλά και καθημερινά ρούχα. Πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες φορούσαν πουκάμισο. Εκείνες που δέχτηκαν επιρροές από την Ευρώπη φορούσαν φούστες και φορέματα. Αντίθετα γυναίκες των αγροτικών περιοχών φορούσαν σαλβάρια.

Ποδιά ή Φοτά

Τη φορούσαν μεγάλες σε ηλικία γυναίκες καθώς και οι παντρεμένες . ήταν μακριά, σχεδόν όσο το μήκος της φούστας ή του φορέματος. Δενόταν στη μέση με λεπτές λωρίδες και είχε δεξιά και αριστερά τσέπες. Μάλλινες ή από φανέλα ή βαμβακερές, τα χρώματά τους με ή χωρίς σχέδια. Τη φορούσαν στο σπίτι, στο εργοστάσιο και στα χωράφια.

Εσώρουχα και κάλτσες

Ήταν πάντα λευκά και βαμβακερά (χασέ). Τα επάνω μέρος των εσωρούχων ήταν μακριά πουκάμισα κεντημένα γύρω-γύρω στο στήθος με δαντέλα, το ίδιο και στα μανίκια. Το κάτω μέρος έφτανε έως τον μηρό και δενόταν άλλοτε με λάστιχα και άλλοτε χωρίς. Οι κάλτσες ήταν μεταξωτές, μάλλινες ή βαμβακερές. Της κατασκεύαζαν συνήθως οι ίδιες (πλεχτές), έφταναν έως το γόνατο, τις έδεναν με λάστιχο και τις φορούσαν  όλες οι ηλικίες.

Βιβλία για την Νέα Ιωνία

Η Νέα Ιωνία στον Μεσοπόλεμο 1922-41

Συγγραφείς: Χάρης Σαμπουτζάκης- Λουκάς Χριστοδούλου

Εκδόσεις Ιανός
Στο έργο αυτό οι συγγραφείς, σε ξεχωριστές ενότητες, καταγράφουν την ιστορία της πολιτείας των ξεριζωμένων μικρασιατών, της Ν. Ιωνίας, της πρώτης εγκατάστασής τους και μετά τη δύσκολη αλλά και δημιουργική πορεία τους στη νέα πατρίδα, ως τον πόλεμο του ’40. Το βιβλίο χωρίζεται σε 12 ενότητες. Η εγκατάσταση των προσφύγων στη Ν. Ιωνία, Βιομηχανία: Ταπητουργία-Υφαντουργία-Εμπόριο, Εκκλησία, Εκπαίδευση, Πολιτισμός, Αθλητισμός, Δημόσιες υπηρεσίες, Δημοτικές εκλογές του 1934, Εκλογές (βουλευτικές κ.λ.π.) στο Μεσοπόλεμο και η προσφυγική ψήφος, Λαογραφικά, Μαρτυρίες.

Η βιομηχανική κληρονομιά της Νέας Ιωνίας

Συγγραφείς: Συλλογικό έργο

Εκδόσεις Ιανός

Τα βιομηχανικά κτήρια της Νέας Ιωνίας αποτελούν τα σημαντικότερα υλικά τεκμήρια της πολιτιστικής κληρονομιάς της σημερινής πόλης και αναδεικνύουν την ιστορική, κοινωνική και οικονομική της ταυτότητα. Αποτελούν, παράλληλα, τεκμήρια της ιστορίας και της μνήμης των προσφύγων, που με τον καθημερινό τους μόχθο και αγώνα δημιούργησαν μία νέα πατρίδα και συνέβαλαν στην ανάπτυξη της ταπητουργίας και της κλωστοϋφαντουργίας, στον ελληνικό χώρο. Παρά τις λειτουργικές και οικονομικές μεταλλαγές που έχουν συντελεσθεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή, ένας σημαντικός αριθμός αξιόλογων βιομηχανικών κτηρίων διατηρούνται ακόμη και χαρακτηρίζουν τη φυσιογνωμία της σύγχρονης πόλης, αν και σε αρκετές περιπτώσεις είναι κενά και υποβαθμισμένα, με άμεσα ορατό τον κίνδυνο της κατεδάφισής τους, για εντατικότερη εκμετάλλευση των οικοπέδων τους. Η έρευνα που έγινε στο χρονικό διάστημα 1993 -95 για την καταγραφή των αρχιτεκτονικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών των σωζόμενων τότε βιομηχανικών κτηρίων

Η Νέα Ιωνία 1923-2003  80 χρόνια

Συγγραφείς: Κορίδης Γιάννης

Εκδόσεις Ιανός

Ένα λεύκωμα που παρουσιάζει πολύ σημαντικά γεγονότα της ιστορίας τη Νέας Ιωνίας από της υδρύσεώς, το 1923 από τους ξεριζομένους της Ανατολής έως σήμερα. Τα γεγονότα αυτά υπογραμμίζονται και αναλύονται από το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί.

Τα εργοστάσια και οι βιοτεχνίες που άνθησαν στην περιοχή

Η Νέα Ιωνία αποτέλεσε ένα αξιοθαύμαστο παράδειγμα προσαρμοστικότητας αφού αναπτύχθηκε ταχύτατα ως βιομηχανική πόλη με αιχμή την ταπητουργία έως το κραχ του 1929, την κλωστοϋφαντουργία αμέσως μετά και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, οπότε και η κατασκευή του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου την ώθησε ώστε να μετεξελιχθεί σε μεγάλο εμπορικό κέντρο όπου παραμένει ως σήμερα.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 λειτουργούσαν περίπου 500 εργοστάσια και βιοτεχνίες στην περιοχή με 6.000-7.000 εργατικό προσωπικό. Σήμερα είναι ενεργά λιγότερα από δέκα μικρά υφαντουργεία.

Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού

Ιδρύθηκε το 2003 με σκοπό την περισυλλογή, διάσωση, διατήρηση και μετάδοση των στοιχείων της Ιστορίας και του Πολιτισμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Αν. Θράκης, της Κωνσταντινούπόλης και τη συλλογή, ταξινόμηση και αξιοποίηση του αρχειακού υλικού που αφορά τη Νέα Ιωνία. Το ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. στεγάζεται σε αναπαλαιωμένα κτίρια εργοστασίων, όπου και έχει αναπτύξει τα Μουσεία Ιστορίας, Λαογραφίας και Υφαντουργίας – Ταπητουργίας

Σημαντικό ρόλο στην ζωή και στην ιστορία της Νέας Ιωνίας έπαιξαν τα ορυχεία της Καλογρέζας. Ο λιγνίτης εθνικό προϊόν και σημαντικό εγχώριο καύσιμο αποτελούσε κλειδί στην οικονομική ζωή του τόπου.

Ένα μικρό δρομάκι, η οδός Ανθρακωρύχων, και κάποια βιβλία θυμίζουν σήμερα την ύπαρξη της 20χρονης λειτουργίας των λιγνιτωρυχείων Καλογρέζας – Ν. Ηρακλείου, όμως από το 1940 έως και το 1960, στις υπόγειες στοές γραφόταν μια διαφορετική ιστορία. Δύο δεκαετίες εξόρυξης, εργασίας στα έγκατα της γης, εκεί όπου δεν τρύπωνε ούτε μικρή ακτίνα ηλίου, με λιγνιτωρύχους διπλωμένους στα δυο μέσα στις στοές με την καρβουνόσκονη και την ανελέητη θερμοκρασία, για έναν λιγνίτη εξαιρετικής ποιότητας, όπως καταγράφεται σε εκθέσεις μεταλλειολόγων.

Οι κάτοικοι του Ν. Ηρακλείου των οποίων τα ακίνητα είχαν υποστεί ζημιές από τις καθιζήσεις που προκαλούσαν καθημερινά οι υπόγειες στοές, αρχίζουν έντονες διαμαρτυρίες για να κλείσουν τα ορυχεία. Έκλεισαν το 1956-57 του Ηρακλείου και τις Καλογρέζας το 1961-62.

Ορυκτά της Νέας Ιωνίας

Ο Δεσκλοιζίτης, Ανδραδίτης, Γρηνοκίτης, Ερυθρύτης, Ενδελλίτης, Ημιμορφήτης και οΘουλίτης είναι τα πιο γνωστά από τα ορυκτά της Νέας Ιωνίας.

Δεσκλοιζίτης , Θουλίτης, Ενδελλίτης είναι τα πιο σπάνια και τα βρίσκεις συνήθως πολύ κάτω από το χώμα, ενώ ο ΑΑνδραδίτης, Γρηνοκίτης , Ερυθρ΄θύτης και Ημιμορφήτης είναι τα πρώτα που θα δεις στις σπηλιές.

Χλωρίδα της Νέας Ιωνίας

Η Νέα Ιωνία έχει πολλές μουριές, Λεύκες, Ευκάλυπτους, Πεύκα, Νάρκισσους, Ανεμώνες, Μανουσάκια, Βιολέτες, Παπαρούνες, και Μαργαρίτες. Η παλιά περιοχή της Νέας Ιωνίας ήταν γεμάτη με ακανθώδεις θάμνους και άγρια δέντρα

Μουριά

Πεύκο

Ευκάλυπτος

Λεύκες

Αγριολούλουδα

Πανίδα της Νέας Ιωνίας

Η πανίδα της Νέας Ιωνίας αποτελείται από: Περιστέρια, κουκουβάγιες, γάτες, σκύλους, σκίουρους, καρακάξες, σπουργίτια, έντομα, χελώνες, κατσίκες, κότες, ερπετά και χήνες.

• Ψηφιοποίηση Υλικού

• Πρόσβαση σε μουσεία διαδυκτιακά

Εκθέσεις Ψηφιοποίηση Υλικού

•Προκειμένου να διασωθεί , να διατηρηθεί και να μεταδοθεί η Ιστορία της Νέας Ιωνίας, το ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. έχει υλοποιήσει πρόγραμμα που αφορά στη καταγραφή και ψηφιοποίηση υλικού. Ειδικές επιτροπές συλλέγουν φωτογραφίες, έγγραφα, τεκμήρια της ιστορίας των προσφύγων από την Μικρά Ασία, τον Πόντο , τη Θράκη. Οργανώνουν συνεντεύξεις και συλλέγουν μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τα τότε γεγονότα ή πρόσωπα των οποίων οι γνώσεις αποτελούν μοναδικά ντοκουμέντα. Το ψηφιοποιημένο υλικό διατηρείται σε ηλεκτρονικά αρχεία και είναι προσβάσιμο από όλους όσοι θέλουν να γνωρίσουν την ιστορία, τις παραδόσεις και γενικά κάθε στοιχείο που αφορά στον πολιτισμό του Ελληνισμού που έζησε τα χρόνια εκείνα.

Πρόσβαση σε μουσεία διαδυκτιακά

• Η προώθηση της μουσικής αγωγής και η επαφή και εξοικείωση των παιδιών με τους μουσειακούς χώρους, τα εκθέματα και την πολιτική παραγωγή λαών και περιοχών βρίσκει τελευταία ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές. Παρουσιάζονται αξιόλογες προσπάθειες στον ψηφιακό κόσμο μουσείων, εικόνων και περιηγήσεων σε εκθέματα, χώρους καθώς και διαδραστικά βίντεο.  Επίσης δραστηριότητες από διάφορους φορείς του πολιτισμού και της τέχνης. Αξίζει τον κόπο να ρίξετε «μία διαδυκτιακή» ματιά για να εμπλουτίσετε τις γνώσεις σας.

Εκθέσεις

• Δεκάδες συμπολίτες μας ανταποκρίθηκαν, πέρα από κάθε προσδοκία, στο κάλεσμα για προσφορά μουσειακών ειδών και δώρισαν ενθυμήματα, στολές, σκεύη, έγγραφα και φωτογραφικό υλικό από τις αξέχαστες πατρίδες αλλά και από τα πρώτα χρόνια της προσφυγούπολης. Ακόμη ξύλινοι αργαλειοί χαλιού και υφαντικής, μεταγενέστεροι σιδερένιοι, καλτσομηχανές, πλεκτομηχανές και τα παρελκόμενα τους, δείγματα όλα αυτά της ανάπτυξης της Υφαντουργίας και της Ταπητουργίας στη Νέα Ιωνία σε περασμένα χρόνια. Τα Μουσεία συνεχώς εμπλουτίζονται και με την αναμενόμενη προέκτασή τους θα μπορέσουν να οργανωθούν και να αναδείξουν καλύτερα τα υπάρχοντα και τα νέα εκθέματα.

•Στο τόσο σύντομο αυτό διάστημα η καθημερινή λειτουργία τους, η αποδοχή και τα θερμά σχόλια των επισκεπτών τους, η ξενάγηση περισσοτέρων από 3.000 μαθητών με τη συνοδεία των εκπαιδευτικών τους και η συχνή παρουσία αρχών και φορέων, απέδειξαν την αναγκαιότητα και τη σημασία τους και έκαναν γνωστή την ύπαρξή τους πολύ πέρα από τα σύνορα της πόλης μας.

ΠΗΓΕΣ • ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ