pressto3Γενικά – pressto3

Ανοιχτή επιστολή προς γονείς και εκπαιδευτικούς

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 25 May 2023 19:08:35 +0000

Αγαπητοί μας γονείς και εκπαιδευτικοί,
πιστεύω πως αμφότεροι πλέον αναγνωρίζουμε ότι η επικοινωνία ανάμεσα σε εμάς και εσάς τους μεγαλύτερους έχει σχεδόν χαθεί. Ξέρουμε ότι θέλετε να μας καταλάβετε και να ξέρετε πως ευχόμαστε να μπορούσατε να το κάνετε.
Οι περισσότεροι από εσάς είναι αρκετά απασχολημένοι, ώστε να ασχοληθούν με τα δικά μας προβλήματα, που συνήθως βαφτίζουν ασήμαντα, μικρά. Πολλές φορές δεν αναγνωρίζουν καν τα θέματα αυτά ως προβλήματα λέγοντας «τα προβλήματα θα έρθουν, όταν θα κάνεις παιδιά» ή ακόμα πιο συχνά ακούμε την φράση «όταν θα έχεις λογαριασμούς να πληρώσεις, τότε θα μιλάς για προβλήματα». Καταλαβαίνουμε πως ζούμε σε μια εποχή που οι λογαριασμοί και τα χρήματα είναι όντως προβλήματα, αλλά αυτό δεν κάνει τα δικά μας λιγότερο σημαντικά.

Πριν λίγο καιρό, όταν μας ρωτούσατε τι θα γίνουμε, όταν θα μεγαλώσουμε λέγαμε πράγματα όπως «γοργόνες, πειρατές, πριγκίπισσες, ή τραγουδιστές» και γελούσατε. Τώρα μεγαλώσαμε και ο κόσμος έχει την κρυφή απαίτηση να απαντήσουμε στην ίδια ερώτηση «γιατρός, αρχιτέκτονας, δικηγόρος, ή στρατιωτικός». Από το χθες στο σήμερα, βρεθήκαμε να πρέπει να πάρουμε μια πολύ σημαντική απόφαση, την οποία ίσως ασυναίσθητα μας στερείτε το δικαίωμα να αποκαλούμε πρόβλημα.
Στην εφηβεία μας αρέσει να παίρνουμε αυθόρμητες αποφάσεις, να αλλάζουμε στυλ κάθε εβδομάδα μέχρι να βρούμε αυτό που μας εκφράζει πραγματικά, να δοκιμάζουμε όλους τους καφέδες στα μαγαζιά και να βάφουμε τα μαλλιά μας, γιατί απλά τα βαριόμαστε. Όμως εμείς εκτός από αυτά κλείνουμε τετράωρα στα φροντιστήρια και τρίωρα διαβάσματος και πάλι μας λένε ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Ένα μέλλον που σήμερα κάνεις δεν μπορεί να μας εγγυηθεί.
Την επόμενη φορά λοιπόν, μην βιαστείτε να μας ξεφορτωθείτε με ένα «δεν μπορώ να μιλήσω τώρα». Αντίθετα προσπαθήστε να αποδεχτείτε ότι οι εποχές άλλαξαν και, σας παρακαλούμε, καθίστε να μας ακούσετε. Δεν θα σας μιλήσουμε εύκολα, καθώς οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη βγάλει το συμπέρασμα ότι απλά δεν θα καταλάβετε.

Μπορούμε και οι ίδιοι να αναγνωρίσουμε ότι όλες τις φορές που μαλώνουμε έχουμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης, καθώς προσπαθούμε φωνάζοντας να γλιτώσουμε συζητήσεις που στην πραγματικότητα ίσως να είναι και ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε. Προσπαθήστε να μας κάνετε να μιλήσουμε και μετά απλώς ακούστε μας.

Με εκτίμηση,
μαθήτρια της Α” τάξης

Παλιές εφημερίδες: ένα παράθυρο στον κόσμο μιας άλλης εποχής…

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 25 May 2023 19:08:30 +0000

Όταν παρακολουθούμε μια πολιτισμική εκδήλωση ιστορικού ενδιαφέροντος, όταν διαβάζουμε ιστορικά βιβλία αλλά και κάθε φορά που μελετούμε την ιστορία, ερχόμαστε σε επαφή με ένα οποιοδήποτε είδος ιστορικής πηγής. Η οποιαδήποτε πραγμάτευση του παρελθόντος, κατά πάσα πιθανότητα, εμπεριέχει και κάποιο κείμενο, κάποια εικόνα, κάποιο στοιχείο της εν λόγω εποχής, που ταξίδεψε έως το σήμερα. Επιθυμώ εντούτοις να θέσω το ερώτημα: θα μπορούσε μια παλιά εφημερίδα να είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική πηγή;

Για να είμαι ειλικρινής, εξεπλάγην ευχάριστα όταν έμαθα ότι η εφημερίδα «Καθημερινή», μαζί με την κυριακάτικη έκδοσή της, επανεκδίδει και προσφέρει στους αναγνώστες της και παλαιές της φύλλα, κάποια εκ των οποίων είχαν εκδοθεί περισσότερο και από 100 χρόνια από το σήμερα. Οι εφημερίδες αυτές είναι διαφορετικής φύσης από τη συνηθισμένη ιστορική πηγή την οποία έχουμε συνηθίσει. Στις μέρες μας ο Τύπος αντιμετωπίζεται – ιδιαίτερα από εμάς τους νέους – ως κάτι ξεπερασμένο, ως ένα παλαιό πλέον ενημερωτικό μέσο που σπαράζοντας παλεύει για να μείνει στην επιφάνεια της τρικυμιώδους θάλασσας της σύγχρονης βιομηχανίας της ενημέρωσης. Μπορεί να μας προβληματίζει, συνεπώς, το μέλλον της έντυπης εφημερίδας, αλλά σχεδόν ποτέ δεν αναλογιζόμαστε τι έχει προσφέρει στο παρελθόν.

Το πρώτο πράγμα που μού ήρθε στο μυαλό ήταν να συγκρίνω τις παλιές εφημερίδες με τις καινούργιες. Και από αυτή τη σύγκριση κανείς μπορεί να διαπιστώσει πολλά. Οι βασικές διαφορές που διαπίστωσα ήταν οι εφημερίδες του παρελθόντος ήταν πολύ μικρότερες, σε έκταση, από τις σημερινές και περιείχαν πολύ λιγότερες φωτογραφίες. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο ενημέρωναν ήταν πιο «προσανατολισμένος». Το ενημερωτικό πλαίσιο, συγκριτικά με σήμερα, ήταν πιο περιορισμένο ως προς την ιδεολογική κατεύθυνση που ακολουθούσε η κάθε εφημερίδα, ή ακόμη και αν αυτό δεν ισχύει, τουλάχιστον οι σημερινές εφημερίδες προσπαθούν να ενημερώσουν με την ιδεολογική τους χροιά όσο το δυνατό λιγότερο εμφανή.

Μόνο και από την εξωτερική μορφή τους, οι ιστορικές πηγές μάς ενημερώνουν για τις τάσεις των εποχών τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πως ο πραγματικός ιστορικός πλούτος των πηγών έγκειται στο περιεχόμενό τους. Οι αφηγήσεις, τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα, οι ιδέες της εποχής, όλα όσα μπορεί να προσφέρει ένα γραπτό κείμενο αποτελούν καθαρούς εκφραστές των γεγονότων και των τάσεων του παρελθόντος, των συμφερόντων και των στόχων επιφανών ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Οι ιστορικές πηγές, έχοντας αποθηκεύσει τα δεδομένα της ιστορίας, είναι αυτές που μας δίνουν μια ολική εικόνα του παρελθόντος. Σε αυτές θα ανατρέξουμε για να μάθουμε τις σκέψεις και την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων, και γι’ αυτό το λόγο η στοχευόμενη μελέτη τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορική έρευνα και αναζήτηση.

Θεωρώ, συνεπώς, πως οι παλαιές εφημερίδες αποτελούν ιστορικές πηγές απαράμιλλης αξίας. Φέρουν στις σελίδες τους εικόνες, πολιτικά άρθρα, διαφημίσεις πολιτισμικών εκδηλώσεων, αποφθέγματα. Ενδιαφέροντα στοιχεία ποικίλων ειδών που μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ιστορική επιστήμη.

Τεκέογλου Άγγελος, Β τάξη

Ιράν: μια νέα σπίθα ελευθερίας

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 25 May 2023 19:08:29 +0000

Τα γεγονότα των προηγούμενων μηνών στην ισλαμική «δημοκρατία» του Ιράν έχουν προκαλέσει ιδιαίτερο ξάφνιασμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε μια χώρα όπου κυριαρχεί οτιδήποτε άλλο από δημοκρατία, αμέτρητοι άνθρωποι έχουν ξεχυθεί στους δρόμους για να… εκφραστούν!
Να διαμαρτυρηθούν συγκεκριμένα· να δηλώσουν όχι απλώς τη δυσαρέσκεια, αλλά το θυμό τους, απέναντι σε ένα ακόμη φριχτό γεγονός… το οποίο σε εμάς, όπου η δημοκρατία είναι δεδομένη, «σερβίρεται» ως ακόμη μια είδηση από την τηλεόραση, την εφημερίδα, το κινητό. Το γεγονός αυτό λοιπόν, μπορεί για εμάς να είναι αμελητέο, όπως τα όμοια σαν του λόγου του. Έντονη είναι άλλωστε η ανάμνηση σε πολλούς από το 2015-16, όταν οι ειδήσεις περί μαχών, θανάτων και θηριωδιών στην κόλαση που είναι ευρέως γνωστή ως «Συρία» είχε γίνει καθημερινό πρακτικά φαινόμενο. Μέχρι και οι «ειδικές επιχειρήσεις» στην Ουκρανία έχουν κλείσουν τον πρώτο τους χρόνο και γι’ αυτό δεν λαμβάνουν τον ίδιο τηλεοπτικό χρόνο στα δελτία ειδήσεων· σε σύγκριση με το παρελθόν τουλάχιστον.
Για τους ανθρώπους όμως, τους οποίους το φώς της παγκόσμιας επικαιρότητας έχει επίσης στοχεύσει, η επικρατούσα κατάσταση σίγουρα δεν είναι τόσο απλή. Και αυτό όχι μόνο επειδή τούτο το φως έχει επικεντρωθεί στους διαμαρτυρόμενους πολίτες του Ιράν για 3 μήνες – ένα πραγματικό επίτευγμα στη σημερινή εποχή – και παραπάνω, αλλά επειδή για πολλούς αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου, ελευθερίας… ή μη. Από τη μία ήδη έχουν καταγραφεί πλείστες απώλειες εις βάρος των αντιφρονούντων, τόσο από τις ιρανικές δυνάμεις καταστολής, όσο και από την ιρανική «δικαιοσύνη», η οποία έκρινε ανθρώπους άξιους μέχρι και για δημόσια εκτέλεση! Από την άλλη, οι διαμαρτυρίες αυτές οξύνονται, ασκούν όλο και περισσότερη πίεση, τραβούν όλο και περισσότερη προσοχή. Είναι όμως ικανές να επιτύχουν το στόχο τους;

Όπως κάθε κοινωνικό κίνημα ελευθερίας, αυτό το οποίο παρατηρούμε στο Ιράν έχει μια διαχρονική αιτία, αλλά μια ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα αφορμή. Στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2022 η Μάχσα Αμίνι, 22 χρονών, πέθανε στα χέρια της ιρανικής αστυνομίας «ήθους». Η νεαρή γυναίκα είχε συλληφθεί με άγριο ξυλοδαρμό,… επειδή δε φορούσε σωστά το κάλυμμα του προσώπου της· οι ιρανικές αρχές υποστηρίζουν ότι η κοπέλα αποδήμησε λόγω ανακοπής. Ο ιρανικός λαός, όμως, δεν πείστηκε. Για τον μέσο Ευρωπαίο ή Αμερικανό αυτό το συμβάν θα ήταν αρκετό για μια γκριμάτσα αδιαφορίας και τη γνωστή φράση «πφφ, τριτοκοσμική χώρα, τι άλλο περίμενες;», αλλά για τον Ιρανό ήταν ο λόγος να βγει στους δρόμους. Να φωνάξει γι’ αυτό το οποίο θεώρησε άδικο, να παλέψει γι’ αυτό το οποίο εμείς θεωρούμε δεδομένο.

Ανεξάρτητα από την κατάληξη του όλου ζητήματος, το γεγονός ότι ο Ιρανικός λαός ήταν αποφασισμένος να βγει στους δρόμους είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Σημαίνει ότι ο μέσος πολίτης της εν λόγω χώρας γνωρίζει ότι η κατάσταση δεν πρέπει να παραμείνει ίδια. Γνωρίζει ότι ο τρόπος ζωής του μπορεί να γίνει καλύτερος· ότι η αλλαγή αξίζει τον κόπο και τη θυσία. Αυτό δεν είναι δεδομένο σε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα. Αν δεν το γνώριζαν οι διαμαρτυρόμενοι του Ιράν, ο θάνατος της Αμίνι δεν θα ήταν αρκετός για να αποτελέσει τη σπίθα αυτής της φλόγας, η οποία όχι μόνο καίει, αλλά και εξαπλώνεται, παρά τις προσπάθειες του ανώτατου οδηγού της χώρας – από το 1989 – Αλί Χαμενεΐ να της κόψει το οξυγόνο. Σε μία εποχή όπου τα ίδια τα στατιστικά δείχνουν τη δημοκρατία να χάνει σιγά-σιγά την αναπνοή της, η πανδημία να αποτελεί λόγο για περιορισμό και κρυφό απολυταρχισμό και ο συγκεντρωτισμός να προκαλεί θανάτους – τόσο στο λαό μιας χώρας όσο και σε πολεμικές συρράξεις – και να τους δικαιολογεί, τα γεγονότα στο Ιράν αποτελούν μία από τις όλο και πιο δυσεύρετες εξαιρέσεις των ημερών μας.

Το βασικό ερώτημα είναι: θα μπορέσει αυτή η εξαίρεση να ανατρέψει τον κανόνα; Ο Αλί Χαμενεΐ πιστεύει ότι «αυτοί που είναι πίσω απ’ τις ταραχές είναι πολύ μικροί για να βλάψουν το σύστημα». Εγώ, για να απαντήσω, θα κάνω τη «θαρραλέα» απόπειρα να συγκρίνω τα πρόσφατα ιρακινά συλλαλητήρια με την ίδια τη Γαλλική Επανάσταση. Ως γνωστόν η Γαλλική Επανάσταση ξεκίνησε έχοντας ως αφορμή τη φτώχεια και την πείνα που επικρατούσε – ακόμα χειρότερα από παλιά – τα χρόνια πριν την ιστορική ημερομηνία 1789. Ξεκίνησε κι εκείνη με «μικρές» κοινωνικές ταραχές. Σταδιακά όμως, οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερες. Οδήγησαν στη δημιουργία της Εθνικής Συνέλευσης, την πτώση της Βαστίλης, τη συνθηκολόγηση του βασιλιά, την πτώση του, την καρατόμηση του. Την αλλαγή ενός συστήματος που έβρισκε τις ρίζες του στα βάθη των αιώνων. Τη διάδοση της δημοκρατίας σε όλον το δυτικό κόσμο. Την έμπνευση καταπιεσμένων λαών, σαν το δικό μας, να γίνουν ελεύθεροι. Τη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και τρόπου σκέψης όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Όλα αυτά από μερικούς που έδρασαν «πίσω απ’ τις σκηνές».

Γιατί λοιπόν τα φαινόμενα στο Ιράν να μην έχουν προοπτικές για κάτι έστω στοιχειωδώς αντίστοιχο; Γιατί εμείς, από την ασφαλή μας θέση, να κοιτάζουμε με σχετική αδιαφορία όσα συμβαίνουν και να τα θεωρούμε καταδικασμένα να αποτύχουν; Μας αρέσει να λέμε διαρκώς ότι η δημοκρατία αποτυγχάνει στις μέρες μας, αλλά δεν κάνουμε κάτι για να τη βελτιώσουμε. Αφού πιστεύουμε ότι η Δημοκρατία της ισότητας και της δικαιοσύνης είναι καλύτερη από τις μόνο κατ’ όνομα «δημοκρατίες» των «φωτισμένων ηγετών» … μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τη στάση μας; Να παροτρύνουμε τους δικούς μας ηγέτες να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν τη φιλελευθεροποίηση μιας χώρας πού ακόμα ζει στο σκοτάδι; Εμείς ούτως ή άλλως ζούμε σε δημοκρατία. Ας τη χρησιμοποιήσουμε λοιπόν για να την ενισχύσουμε, να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς της και να δώσουμε σε ένα λαό την ίδια ευκαιρία που δόθηκε σε εμάς.
Και ποιος ξέρει; Ίσως αυτή η σπίθα όντως οδηγήσει σε μια νέα Επανάσταση… ένα νέο ηθικό και πνευματικό Διαφωτισμό που τόσο χρειάζεται η εποχή μας…
Άγγελος Τεκέογλου, Β τάξη

Δραμάιλο

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:29 +0000

Πόντος

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:28 +0000

Μικρά Ασία

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:27 +0000

Θράκη

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:26 +0000

Κρήτη

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:25 +0000

Οι Συντελεστές & οι δραστηριότητες

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 30 Mar 2023 19:02:24 +0000

Η σημασία των διαπροσωπικών σχέσεων

3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ — Thu, 09 Jun 2022 07:06:07 +0000

Όλοι έχουμε ακούσει και ενημερωθεί για τους κινδύνους του διαδικτύου που παραμονεύουν και τις άγνωστες σχέσεις μέσω διαδικτύου που δεν πρέπει να αναπτύσσουμε. Εγώ δεν θα αναφερθώ σε αυτά. Εξάλλου αυτά μας τα λένε από όταν ήμασταν παιδιά δημοτικού! Και ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας… όλοι έχουμε ή είχαμε επικοινωνία τουλάχιστον με πέντε άτομα που δεν γνωρίζουμε πραγματικά (συνομήλικα και όχι) μέσα από τα περίφημα μέσα!

Όπως φαίνεται, οι περισσότεροι στις μέρες μας δείχνουν να έχουν μια προτίμηση στη διαδικτυακή επικοινωνία, καθώς είναι γρηγορότερη, πιο άμεση και δεν αναγκάζεσαι να περπατήσεις μέχρι το διπλανό τετράγωνο για να μάθεις πότε τελικά πέφτει το διαγώνισμα των αρχαίων/της χημείας ή για να μάθεις τα τελευταία κουτσομπολιά και να κανονίσεις έξοδο με την παρέα. Ωστόσο, αυτή η «μετακίνηση» που θα χρειαζόταν να κάνεις θα σου πρόσφερε πολλά, πέρα από τις θερμίδες που θα έκαιγες μέχρι την άφιξή σου στο δίπλα διαμέρισμα…

Αρχικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, η «ζωντανή» παρουσία και μόνο του φίλου/της φίλης δίνει περισσότερα κίνητρα στο άτομο για να ανταλλάξει μια κουβέντα- βλέπε πρώτες ώρες σχολείου…που ο καθηγητής μόνο που δεν χρησιμοποιεί μεγάφωνο για να ακουστεί πάνω από όλους τους ψιθύρους μεταξύ των γεμάτων με νέα μαθητών (με την προϋπόθεση πάντα ότι δεν έχει πέσει βαρύ το πάπλωμα την πρώτη ώρα!! …)

Και ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει τις φορές που ήθελες ,αναγνώστη, να πας να πεις σε ένα ωραίο κορίτσι/αγόρι πόσο όμορφο είναι και κόμπλαρες την τελευταία στιγμή και κατέφυγες στο μήνυμα, την εύκολη λύση! Και να ‘σαι τώρα που την/τον κοιτάς γιατί κάποιος/α άλλος/η περπατάει μαζί της/του μετά από την πρόσωπο-με-πρόσωπο συζήτηση που προτίμησε, έναντι του μηνύματος, σε αντίθεση με σένα. Εξάλλου πιστεύω ότι όλοι προτιμάμε να γίνονται οι ενέργειες μπροστά μας και όχι πίσω από μια οθόνη…

Πηγαίνοντας σε κάτι πιο θεωρητικό, με τη διαπροσωπική επικοινωνία, επιτυγχάνονται και ‘καλύτερες’ αλληλεπιδράσεις. Τα άτομα με την «δια ζώσης» επικοινωνία δίνουν και δέχονται περισσότερα ερεθίσματα και με μεγαλύτερη σαφήνεια συγκριτικά με όσους καταφεύγουν να εκφραστούν κυρίως με τα ιντερνετικά μέσα και τις αγαπημένες σε όλους φατσούλες (emoji)… Ως αποτέλεσμα αναπτύσσονται η διαπροσωπική αντίληψη και η ανθρώπινη κατανόηση καθιστώντας την διαδικτυακή επικοινωνία υποδεέστερη σε σύγκριση με τη συναναστροφή και τις σχέσεις που δημιουργούνται στην καθημερινή μας ζωή με τον διαπροσωπικό λόγο. Η συμμετοχή στα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να δίνει λύση σε πολλούς βολεμένους ή διστακτικούς για κοινωνικοποίηση, αλλά παρουσιάζει στέρηση μιας σημαντικής διάστασης: της φυσικής παρουσίας του άλλου δίπλα μας!

Κατερίνα Μπεζά, Β1