Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Μαρία Μωραΐτη, ΠΕ06

Κωνσταντίνα Καλησπεράκη, Άννα Καπατσούλια, Κωνσταντίνα Κεφάλα, Βασιλιάννα Παναγιωτοπούλου, Β1

Βαλέρια Διαμαντάκου, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Β1

Ειρήνη Καλατζή, Δέσποινα Μίλη, Β1

Ιόλη Ζαφειροπούλου, Γεωργία Πέττα, Β1

Λυδία Μήλλα, Β1

Κωνσταντίνος Πολυδωρόπουλος, Ελένη Κοσιώνη, Νικόλαος Λέισος, Βασίλειος Μαλαμής, Β1

How we celebrate Halloween in B1

Εισαγωγικές διευκρινίσεις: Η πρωταγωνίστρια του έργου «Όταν βγήκε από τη σκιά..», η ώριμη πια Μάριαν, αναλογίζεται και διαλέγεται με τον εαυτό της για τη σχέση της με το σύζυγό της Ερρίκο, αλλά και το πώς αυτός μεταμορφώθηκε (ή μάλλον παραμορφώθηκε) κυνηγώντας την εξουσία και την αυτοπροβολή του. Μήπως πλάι του δεν αλλοιώθηκε και η ίδια; Ή μήπως όχι;

Τι κι αν δεν έφευγε ποτέ; Τι κι αν έμενε για πάντα, αδιαμαρτύρητα στα κάγκελα της δικής της φυλακής; Αν έμενε ελπίζοντας σε έναν χαμένο έρωτα ή έναν έρωτα που τελικά δεν υπήρξε ποτέ, που ποτέ δεν μετατράπηκε σε αγάπη. Απλά παρέμεινε η ελπίδα ότι το τέλος θα ανταμείψει δυο ανθρώπους και θα χαρίσει απλόχερα την ευτυχία. Έμεινε κοντά, αλλά όχι μαζί με έναν έρωτα που την κύκλωνε κάθε μέρα και έχτιζε γύρω της ένα άτρωτο τοίχος από πέτρινα τουβλάκια απομόνωσης. Όσο και να ουρλιάζει, δεν την ακούει κανείς εκεί. Δεν μπορεί να ξεφύγει. Δεν μπορεί κανείς να τη σώσει. Πλέον ούτε ο ίδιος της ο εαυτός. Γδέρνει με τα νύχια της το στέρνο της, προσπαθώντας να ξεριζώσει την ψυχή της. Η καρδιά δεν είναι στο αίμα της. Ανήκει αλλού. Από πάντα ανήκε.

Τα πέτρινα τουβλάκια στάζουν. Ο χώρος είναι υγρός. Οι τρίχες των μαλλιών της μπλεγμένες μεταξύ τους και τα δάχτυλά της ζαρωμένα από την υγρασία των δακρύων της. Αιμορραγεί. Το αίμα της, βαθύ κόκκινο, έχει γεύση ελευθερίας. Στην ψυχή της έχει ξεμείνει η τελευταία ανάμνηση μιας τέτοιας γεύσης. Το αίμα. Το αίμα που έσταζε από το κομμένα δέρμα της που αγκάλιαζε σφιχτά και με πόθο τα αγκάθια των λουλουδιών στον μικρό της κήπο. Μόνο αυτός ο μικρός κήπος έμεινε ίδιος ως ένα σημείο αναφοράς του τότε και του τώρα, του χθες και του σήμερα. Ως μια υπενθύμιση πως όλα αλλάζουν.

Πως τίποτε δε μένει αναλλοίωτο. Πως ο χρόνος στο πέρασμά του διαβρώνει τα πάντα χωρίς έλεος· τους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα. Όλα εκτός από τις αναμνήσεις και το παρελθόν του κάθε ανθρώπου. Αυτό μένει για πάντα χαραγμένο και καθορίζει και το μέλλον μας. Τι και πού θα καταλήξουμε. Οι σκιές του παρελθόντος μας ακολουθούν αιώνια. Ο Ερρίκος χάθηκε μέσα σε αυτές. Τίποτε δεν κάνει εφικτή τη σωτηρία του από το φαύλο κύκλο που τον απειλούσε. Οι σκιές τον έπνιξαν δίχως συμπόνια και τον καταδίκασαν να ζήσει για πάντα στη μίζερη, επαναλαμβανόμενη και άγονη επιφάνειά του. Νεκρή και άδεια από συναίσθημα και σκέψεις….

]]> https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/201/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/200 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/200#comments Sun, 04 Jun 2023 14:50:16 +0000 ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ http://schoolpress.sch.gr/protypo/?p=200 [...]]]> Προσεγγίζοντας το χαρακτήρα της Δόμνας

Της Ζωής Δημητροπούλου, μαθήτριας της Γ τάξης του Προτύπου Γυμνασίου Πάτρας

Η Δόμνα Μαλτέζου, η μητέρα του Ερρίκου, είναι μία γυναίκα αρχοντικής καταγωγής. Μυστήρια και πολύ απόμακρη, είναι ένα πρόσωπο που ούτε ο ίδιος της  ο γιος δεν την καταλαβαίνει πολλές φορές, αφού κρύβει πολύ καλά τα χαρτιά της. «Όλα περνάνε από το χέρι της, τα ελέγχει η ματιά της». Στέκεται στο «φαίνεσθαι» και στην εικόνα τόσο της ίδιας όσο και της οικογένειάς της τον κόσμο: «Και το αλλοιωμένο πρόσωπο της Δόμνας· σαν μάσκα. Να φαίνεται χωρίς να είναι.». Αυτή η στάση ζωής της αποδεικνύεται και από το πώς «κουκούλωσε» την εγκατάλειψη από το σύζυγό της, λέγοντας ότι πέθανε. Είπαν ότι «χάθηκε, σ’ ένα ναυάγιο», η Δόμνα δε μιλούσε για αυτόν, «στοίβαξε σε ένα μπαούλο τα προσωπικά του αντικείμενα..τα εξαφάνισε» και «ντύθηκε το ρόλο της με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια», προσποιούμενη κοινωνικά τη θρησκευόμενη χήρα, αφιερωμένη στην ανατροφή του γιού της. Φυσικά, «φρόντισε να πάρει ο γιος το δικό της πατρικό επώνυμο», Μαλτέζος. Η πλήρης, καλά σκηνοθετημένη, συγκάλυψη.

Το γεγονός ότι ο γιος της είναι ένας ανερχόμενος πολιτικός και συγγραφέας, της ενισχύει το γόητρο και την κάνει να αισθάνεται υπερηφάνεια. Η Δόμνα ως προσωπικότητα είναι καυστική, επικριτική, σκληρή. Ακόμη και ο κοινωνικός της περίγυρος, οι δυο αδελφές της, η Ρεγγίνα και η Ορσαλία συγκεντρώνουν τα ίδια χαρακτηριστικά. «Όταν θα τις άφηνε μοναχές, θα τη σχολίαζαν, θα μιμούνταν τη φωνή, την προφορά», «λένε λόγια πικρόχολα με ευκολία πίσω από την πλάτη αλλωνών», σκέφτεται απορημένη και έντρομη η Μάριαν. Το κεφάλαιο «Μάριαν» (Α Μαρυλλίδα) προβληματίζει τη Δόμνα, καθώς ονειρευόταν για τον Ερρίκο έναν γάμο με μία κοπέλα από πλούσια οικογένεια και όχι από χωριό. Πάνω της βγάζει όλη την κακία της και την σκληρότητά της, σχολιάζοντάς τη πίσω από την πλάτη της, μιλώντας της άσχημα και ούσα ψυχρή απέναντι της. «Προτιμώ το ‘κυρία Δομνα”…να χρησιμοποιείς πληθυντικό.», θα πει στη Μάριαν. Επιπλέον, η Δόμνα συνεχώς την υποβαθμίζει και την κατηγορεί που δεν έκανε απογόνους· «παράξενο πουλί»-αυτόν τον χαρακτηρισμό έδωσαν οι τρεις αδελφές στη Μάριαν, το ‘λεγαν και κρυφογέλαγαν».

Όταν η Δόμνα είναι μαζί με τον Ερρίκο και την Μάριαν, την κάνει να αισθάνεται μειονεκτικά και απομονωμένη δίχως κανέναν σε μία ξένη πόλη, τη «Ληθώ», γεμάτη από το πράσινο χρώμα και τη γλύκα της ελιάς, αλλά «Δεν έχει μυρωδιά!». Αργά και βασανιστικά, αυτό το αρνητικό κλίμα θα διαλύσει τη σχέση του Ερρίκου και της Μάριαν, με αυτή να τον εγκαταλείπει και να επιστρέφει στην πατρική της γη και εκείνον να συνεχίζει να κυνηγά τα όνειρα που η Δόμνα είχε γι’ αυτόν.

Της Σοφίας Μπάκου, μαθήτριας της Γ τάξης

Στο μυθιστόρημα «Όταν βγήκε απ’ τη σκιά» δεν διαρθρώνεται απλώς μια ρομαντική ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων αντίθετων υποβάθρων. Η ιστορία εκτυλίσσεται  σε πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης και σε συνδυασμό με την πλούσια θεματική και τους αναχρονισμούς που εμπεριέχει καθιστά το βιβλίο εξέχουσας λογοτεχνικής αξίας.

Ένα ερώτημα βασανίζει την ηρωίδα του έργου, την Αμαρυλλίδα ή Μάριαν, στα 50 της πια: «Πώς γίνεται κι αυτό που κάποτε σε συγκινούσε είναι το ίδιο που τώρα το αποστρέφεσαι-αλλά και σε κρατάει παγιδευμένη;» (σελ.13), «Πώς συμβαίνει άραγε και εκείνο που μας σαγηνεύει γίνεται αυτό που αργότερα θα μας παγιδεύσει σε μια σχέση» (σελ. 32)

Ο συγγραφέας υιοθετώντας ένα γλαφυρό, λυρικό αλλά παράλληλα κατανοητό ύφος και διανθίζοντας το έργο του με πληθώρα εκφραστικών τρόπων και μέσων (μεταφορές, εικόνες, παρομοιώσεις, εσωτερικούς μονόλογους, διαλόγους) καθώς επίσης με παραστατικές περιγραφές και την ευφυή λεπτομέρεια αντιστοίχησης των περιόδων ζωής των ηρώων με ένα άρωμα, προσδίδει στη ιστορία δραματικότητα, ζωντάνια και αμεσότητα, οδηγώντας έτσι το αναγνωστικό του κοινό σε μια μοναδική εμπειρία ανάγνωσης και ταύτισης με τους χαρακτήρες. Έτσι η ηρωίδα διατρέχει τη ζωή της, ταυτίζοντας την παιδική της ηλικία με την «εποχή του χώματος», την εποχή που γνωρίζει και ερωτεύεται τον Ερρίκο με το άρωμα της Brut, ενώ η σχέση τους περνά σε τέλμα στην «εποχή της Calvin Klein», που το ζευγάρι παύει ν’ αλληλεπιδρά και να επικοινωνεί παρά τυπικά. «Η λεπτή ισορροπία έσπασε…το κενό ήταν πραγματικό κενό» στην πνιγηρή εποχή της «Paco Rabanne».

Οι πρωταγωνιστές, δύο άνθρωποι που ο καθένας τους έχει ως σημείο αναφοράς και ταυτότητας έναν διαφορετικό κόσμο έρχονται να μας προβληματίσουν για τις αξίες της ζωής και τις προτεραιότητες που θέτουμε ως άνθρωποι.  Από τη μία πλευρά στέκεται η ανεπεξέργαστη και αυθεντική Μάριαν, ένα ανήσυχο πνεύμα, μια ανυπόταχτη ψυχή, «αδέσμευτη φύση», η οποία μεγαλωμένη στην ελευθερία της φύσης και μη διαθέτοντας το πνευματικό επίπεδο του συζύγου της και κάνοντας έναν σχεδόν ασκητικό τρόπο ζωής,
βασίστηκε αμέσως σε εκείνον για την πνευματική της ελευθερία, διεύρυνση τον οριζόντων της, αλλά ιδίως για την ουσιαστική της ενηλικίωση. Η ηρωίδα διαπιστώνει με πικρία «ήθελα να μάθω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου κι εσύ ζεις μέσα από τα μάτια των άλλων».

Στην αντίπερα όχθη, διακρίνεται ο εκ διαμέτρου αντίθετος χαρακτήρας ονόματι Ερρίκος, ο οποίος χαρακτηριζόμενος από τις έννοιες «σκοπιμότητα», «συμφέρον», «φαίνεσθαι» και «εγωισμός», αποξενωμένος από την ανθρώπινη φύση του και τις σχέσεις, είναι αφοσιωμένος στην επιστημονική και συγγραφική του καριέρα και επικεντρωμένος στην πραγμάτωση των υπέρμετρων φιλοδοξιών του με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. «Κάνε αυτό που θέλεις, όλα δικαιολογούνται όταν πετυχαίνεις», τον συμβουλεύει η μητέρα του (σ.48).Τους χαρακτήρες έρχεται να συμπληρώσει η Δόμνα, η μητέρα του Ερρίκου, μια φαινομενικά σκληρή και αλύγιστη γυναίκα, καθώς και ο υιοθετημένος γιος του ζευγαριού, Στέφανος, που δεν ενστερνίζεται τον τρόπο σκέψης, τις απόψεις και τις φιλοδοξίες του πατέρα του, γεγονός που έχει σπείρει διχόνοια και απόσταση μεταξύ της οικογένειας.

Έτσι λοιπόν ο αναγνώστης, διαρκώς κατακλυσμένος από ενδιαφέρον και αγωνία, έχει την ευκαιρία να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση του, καθώς αναπόφευκτα ταυτίζεται ή προσπαθεί να κατανοήσει τη στάση των ηρώων, ενώ παράλληλα ο ίδιος παρακολουθεί με αμέριστη προσήλωση πώς οι συγκεκριμένοι αντίθετοι χαρακτήρες συμβιώνουν, αλληλεπιδρούν και αλληλοεπηρεάζονται σε κάθε επίπεδο της ζωής τους.

Εντούτοις, το μυθιστόρημα δεν περιορίζεται στην παράθεση των συμβάντων μεταξύ των χαρακτήρων αλλά κάνει επίσης σαφείς αναφορές στο τότε κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο, την περίοδο της Μεταπολίτευσης (1975 και μετά). Το προαναφερθέν λοιπόν φόντο έρχεται αβίαστα να υπογραμμίσει την ανοχή της εποχής σε όλες εκείνες τις διεκδικήσεις και τις δράσεις που συχνά έχουν ως απόληξη την επίτευξη προσωπικών φιλοδοξιών και την έκλυση των αξιών στον βωμό μιας αμφίβολης τελικά δημοκρατίας και ισότητας δικαιωμάτων. Άτομα, όπως ο Ερρίκος καπηλεύονται τους αγώνες των άλλων και επιδιώκουν με κάθε μέσο να αναρριχηθούν, που εμφανίζονται στο λογοτεχνικό προσκήνιο, δίνοντας μια ακόμα διάσταση στο έργο διαρθρώνοντας έναν σαρκαστικό κόλαφο στην υποκρισία όλων εκείνων των ανθρώπων αντίστοιχης δράσης.

Τέλος, τα οφέλη που αποκομίζει κανείς από το συγκεκριμένο ανάγνωσμα έχουν ως συνέχεια τον εμπλουτισμό λεξιλογίου και βελτίωση του τρόπου γραφής μέσω της ξεχωριστής απόδοσης των συναισθημάτων και τον γεγονότων από τον συγγραφέα, ενώ επίσης παρατίθεται στο μυθιστόρημα πληθώρα  γνωμικών με απώτερο σκοπό την καλλιέργεια της οξύνοιας και της κριτικής σκέψης των αναγνωστών. Ενδεικτικά, καταγράφουμε μερικές από τις αξιοσημείωτες ρήσεις του βιβλίου, που μπορούν ν’ ανοίξουν ώρες συζητήσεων:

 «Ευτυχώς κανένας μας δεν ξέρει από πριν την πορεία της ζωής του, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ζήσει. Ευτυχώς… Άραγε είναι προτιμότερο να ξέρει κανείς ή να μην ξέρει; Θα μπορούσε ίσως να αποφύγει καταστάσεις, να προφυλαχτεί ή να συρθεί στην αγωνία της μοναξιάς του και την απουσία.» (σελ.33)

«Η ασυνείδητη ομορφιά, απαλλαγμένη απ’ τον ναρκισσισμό, λάμπει ακόμα πιο πολύ. Ενώ η επίγνωση γεννάει πολλές φορές απωθητική αλαζονεία αφαιρώντας και την ελάχιστη ακόμα χάρη από μια όμορφη ύπαρξη, καταφέρνει να την κάνει αποκρουστική.» (σελ.91)

Συνοψίζοντας, το μυθιστόρημα «Όταν βγήκε από τη σκιά» πρέπει να συμπεριληφθεί στη βιβλιοθήκη κάθε ανθρώπου που επιδιώκει τη πνευματική διεύρυνση των οριζόντων τους για όλους τους ποικίλους ξεχωριστούς προαναφερθέντες λόγους. Σίγουρα, ο καθένας μας θα οδηγηθεί σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τον εαυτό του και τη ζωή του εάν αναρωτηθεί ουσιαστικά πάνω στα ερωτήματα και τα διλήμματα των ηρώων της ιστορίας. Άραγε τι θα αποφασίζαμε διαφορετικά; Μπορούμε πάντα να διορθώσουμε τα λάθη μας, όπως «ξαναχτίζει» η Μάριαν τη σχέση με το γιο της, Στέφανο; Αναζητήστε κάποιες από τις απαντήσεις στις σελίδες του βιβλίου….και μετά στην καρδιά σας.

]]> https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/198/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/193 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/193#comments Sun, 04 Jun 2023 14:50:14 +0000 ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ http://schoolpress.sch.gr/protypo/?p=193 [...]]]> Στις 23/3/23  ο Πατρινός Λογοτέχνης Κώστας Λογαράς επισκέφτηκε στο σχολείο μας και συναντήθηκε με τη φιλόλογο Νίκη Ευσταθοπούλου και τις μαθήτριες του Γ1, Ζωή Δημητροπούλου, Μυρτώ Καϊάφα, Σοφία Μπάκου, Κωνσταντίνα Παναγιωτακοπούλου. Εκεί ο συγγραφέας είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει το έργο του και να απαντήσει στις ερωτήσεις των μαθητριών. Τον ευχαριστούμε θερμά για όλα όσα μοιράστηκε με εμάς καθώς και για τον χρόνο που μας αφιέρωσε.

Μια συνέντευξη του Πατρινού συγγραφέα Κώστα Λογαρά

Οι μαθήτριες αναφέρθηκαν αρχικά στην αναγνωστική τους εμπειρία:

Μ.Κ (Μυρτώ Καϊάφα): Διαβάσαμε το βιβλίο πριν δύο περίπου μήνες, εγώ έκανα και μια ζωγραφιά βασισμένη σε περιγραφές στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ειδικότερα εκεί που η Μάριαν φτιάχνει τον κήπο της.  Το βιβλίο μου άρεσε, αλλά κυρίως οι περιγραφές του πρώτου μέρους. Με συγκίνησε η γλώσσα του βιβλίου, καθώς είχε και μεταφορές και άλλα σχήματα λόγου.

Κ.Π. (Κωνσταντίνα Παναγιωτακοπούλου): Η γλώσσα ήταν απλή και κατανοητή για μένα, δε με δυσκόλεψε καθόλου. Στο βιβλίο μου άρεσε ότι είχε ροή, αλλά και ένα θετικό τέλος για την καταπιεσμένη από το σύζυγό της Μάριαν, που επέστρεψε στο χωριό και εκεί ξαναβρήκε τον εαυτό της.

Ζ.Δ. (Ζωή Δημητροπούλου): Να πω την αλήθεια εγώ δυσκολεύτηκα σε κάποια σημεία να καταλάβω τα νοήματα, ήταν λίγο πιο εξεζητημένα, ώστε να κατανοήσω το κείμενο. Μου έκανε εντύπωση η εξέλιξη ότι το βιβλίο που έγραφε ο Ερρίκος ήταν όλο από το ημερολόγιο του πατέρα του. Επίσης, σ’ όλη την έκταση του βιβλίου ακούγαμε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει, ενώ στην πραγματικότητα είχε ξεφύγει και αυτός από τον κλοιό της μητέρας του. Ήταν πραγματικά σαν η ιστορία να επαναλαμβανόταν.

Κώστας Λογαράς (Κ.Λ.): Αυτό είναι μια έκπληξη που την ετοιμάζει κάποιος από νωρίς, λέγεται προοικονομία. Γίνεται μία ανατροπή και κρατάς τον αναγνώστη, να έχει ένα ενδιαφέρον για παρακάτω. Αυτό λέγεται πλοκή, ο τρόπος με τον οποίο πλέκει κανείς την ιστορία του.

Νίκη Ευσταθοπούλου (Ν.Ε.): Εμένα μου άρεσε που το έγινε από ασήμαντη αφορμή. Δεν έψαξε δηλαδή, δεν ήταν η φύση της να το ψάξει. Το βρήκε κατά λάθος. Και που ήταν εντελώς άχρηστος ο Ερρίκος με τα πρακτικά πράγματα, ενώ ήταν αποτυχία ότι έγραψε, και αυτό τελικά ήταν αντιγραφή από ό,τι έκανε ο μπαμπάς του. Εκείνη την ώρα, ο Ερρίκος έπεσε 50 σκαλιά στα μάτια του αναγνώστη. Άντε και αυτός τώρα να πιστέψει ότι η γυναίκα δεν έψαξε τα χαρτιά του και έγινε κατά λάθος.

Κ.Λ: Και μάλιστα την επιτίμησε. Της απέδωσε μια μομφή «ψάχνεις τα χαρτιά μου». Την κατηγορεί ενώ ο ίδιος έχει κάνει τα χειρότερα, της έχει αποκρύψει πράγματα. Είναι  οξύμωρο και φαίνεται η αντίθεση των δύο χαρακτήρων. Έτσι ο αναγνώστης πιο πολύ εκτιμάει πλέον τη Μαρυλλίδα παρά τον Ερρίκο. Αυτό το σημείο με παίδεψε πάρα πολύ ώστε να ‘ρθει φυσιολογικά, με ποιο τρόπο η Μαρυλλίδα θα ανακαλύψει το μπαούλο με τις φωτογραφίες και τα γράμματα. Μια μέρα άκουσα το πλυντήριο στο σπίτι και είπα «αυτό είναι».

Ζ.Δ.: Η έμπνευση έρχεται από καθημερινά πράγματα.

Κ.Λ: Εγώ δε μπορώ να γράψω κάτι αν πρώτα δεν το έχω βιώσει. Βιώνω σημαίνει έχω επίγνωση ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα. Το βίωμα δεν είναι αυτοβιογραφικό στοιχείο. Δεν είμαι εγώ ο ήρωας είναι κάποιος άλλος. Βιώματα αποκτάμε από παντού. Εγώ μπορώ να γράψω μόνο βιωματικά, δηλαδή για κάτι που ξέρω ότι συμβαίνει στη ζωή, έτσι γίνεται πιστευτό.

Σ.Μ. Είχατε αναφέρει σε μια συνέντευξή σας ότι η πραγματική ιστορία που σας ενέπνευσε για το βιβλίο ήταν η σχέση και ο γάμος της Μέριλυν Μονρόε με το συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ, τι θα μπορούσατε να μας πείτε για αυτό;

Κ.Λ: Με απασχολούσε πολύ ο τρόπος που ένας πνευματικός άνθρωπος εξουσιάζει, πώς η δύναμη του λόγου και η πνευματικότητα μπορεί να γίνει μέσο και στοιχείο επιβολής πάνω στους άλλους. Ενώ αντιθέτως, θα έπρεπε ένας πνευματικός άνθρωπος να έχει ανθρωπιά, να έχει κατανόηση, να έχει μια θετική στάση απέναντι στη ζωή. Σκέφθηκα λοιπόν να γράψω αυτό, και διάβασα μια μέρα την είδηση για τη Μέριλιν Μονρόε και την καταπίεση που δέχθηκε σε αυτό το γάμο. Εκεί είδα την αυθεντικότητα, τη γνησιότητα, την αθωότητα που έδωσα στην ηρωίδα μου και πώς αυτά τα στοιχεία της γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από ένα δήθεν πνευματικό άνθρωπο, τον Ερρίκο. Δεν είχε στόχους ζωής, ήθελε μόνο να αναρριχηθεί, να αποκτήσει δόξα. Και όλο το έργο έπαιξε πάνω σε αυτό το κοντράστ των δύο χαρακτήρων

Σ.Μ.: Και μένα αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι ενώ το θέμα είναι σύνηθες, δηλαδή μπορεί δύο άνθρωποι να ξεκινούν από διαφορετικά υπόβαθρα, τελικά ήταν κάτι ξεχωριστό, μοναδικό αυτή η ιστορία. Είτε οι προσωπικότητες, είτε τα κοινωνικά στερεότυπα έκαναν την ιστορία αυτής της σχέσης ξεχωριστή. Επίσης, μ’ άρεσε πολύ η αντιστοιχία των αρωμάτων με περιόδους ζωής του ζευγαριού-και ερμηνείας του χρόνου, αλλά και η ενσωμάτωση της τεχνολογίας σε περιγραφές που αντιστοιχούσαν στη Μεταπολίτευση ή σε εικόνες εποχής. Έτσι γεφυρώνεται η ιστορία και τα γεγονότα της με το σήμερα.

Κ.Λ.: Είναι σημαντικό το στοιχείο που εντοπίσατε. Η Μάριαν πήγε στο χωριό, αλλά γύρισε διαφορετική. Δεν πήγε σαν χωριάτισσα με τη νοοτροπία την παλιά, αλλά εξοπλισμένη με τα καινούρια μέσα, τα τεχνολογικά, που σημαίνει ότι έρχεται σε επαφή και επικοινωνία με όλο τον κόσμο. Γίνεται ένας παγκόσμιος άνθρωπος πια, ένας παγκόσμιος πολίτης, αλλά προβάλλοντας τα στοιχεία του χωριού της. Εγώ πιστεύω στην παγκοσμιοποίηση των ανθρώπων, αλλά κρατώντας τα βασικά στοιχεία της τοπικότητας, του εντόπιου που είναι η ψυχή του ατόφια, αυθεντική. Έτσι ξαναστέλνω τη Μάριαν στο χωριό, αλλά όχι ανίσχυρη, ότι ξαναγυρίζει στα ίδια, πάλι στο τέλμα. Γυρίζει σαν κυρίαρχη δύναμη που κατευθύνει πράγματα τώρα, που έρχεται σε επικοινωνία με όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό θεωρώ ότι γίνεται πια λογοτεχνική ηρωίδα, δεν είναι γυναικούλα, νοικοκυρούλα. Το να κρατήσουμε τα στοιχεία της αυθεντικότητάς μας και της ζωής μας, ενταγμένοι όμως σε ένα παγκόσμιο χώρο, είναι για μένα ένας από τους στόχους του μυθιστορήματος αυτού. Αυτό ήθελα να φτιάξω.

Σ.Μ.: Και δίνει και μια ελπίδα ότι μπορεί ότι ο άνθρωπος ακόμη και σε μια πιο μεγάλη ηλικία να σταθεί στα πόδια του, να γίνει αυτόνομος και ανεξάρτητος και να κυνηγήσει τα όνειρά του. Όλα αυτά που η Μάριαν είχε ονειρευτεί και τα είχε ξεχάσει δίπλα στον Ερρίκο, τώρα έστω και μεγαλύτερη καταφέρνει να τα υλοποιήσει.

Κ.Λ. συζητώντας με τις μαθήτριες: Η Μάριαν όταν ήρθε στο Νότο, στη Ληθώ είχε χάσει τον εαυτό της. Ο Ερρίκος άλλαξε ακόμη και το όνομά της σε Μάριαν, κατά το δυτικό τρόπο. Αλλοιώθηκε, κράτησε μόνο τον κήπο της, τις αναμνήσεις και τη γλώσσα της. Στη γλώσσα είναι η ψυχή του ανθρώπου. Για μένα και τον καθένα μας, οι λέξεις έχουν ένα συναισθηματικό και νοηματικό φορτίο.

Ζ.Δ.: Προσπάθησαν να της αλλάξουν τη γλώσσα, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Μ.Κ: Και εκεί φαίνεται ότι παρόλο που ήταν πιο αδύναμη σαν χαρακτήρας, υπήρχε μέσα της ένα εσωτερικό κίνητρο να συνεχίσει να υποστηρίζει τα πιστεύω της, είχε κρατήσει την οντότητά της.

Κ.Π: Απλά δεν ήταν ικανή να επιβληθεί στον Ερρίκο και να διεκδικήσει τη ζωή της ενώ ήταν μαζί του. Να διεκδικήσει αυτά που ήθελε, να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Τα «έθαβε» μέσα της, αλλά τελικά δεν άλλαξε.

Σ.Μ.: Η ύπαρξη του γιου της στο τέλος, νομίζω, ήταν η κινητήριος δύναμη να φύγει από την αρνητική κατάσταση, από τη σχέση αυτή που δε προχωρούσε πια.

Κ.Λ. Στάθηκε στα πόδια της οικονομικά, δεν πήγε εξαρτημένη κάπου, έκανε ένα σχέδιο. Που σημαίνει ότι έγινε αυτοδύναμη και οικονομικά, και μετά ανεξαρτητοποιήθηκε και στα άλλα επίπεδα.

Μ.Κ. Εδώ ήθελα να αναφέρω ότι αν χωρίσουμε το βιβλίο σε αποσπάσματα, για παράδειγμα την πρώτη φορά που είναι στο χωριό σε σύγκριση με την τελευταία φορά που είναι εκεί, η Μάριαν το βιώνει διαφορετικά, έχουν μεγάλη αντίθεση μεταξύ τους οι δύο σκηνές. Επίσης, αν διαβάσει κάποιος το βιβλίο ξανά, μετά από αυτή τη συζήτηση, που ξέρει κάτι για τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα, θα είναι μια διαφορετική αναγνωστική εμπειρία.

Μ.Κ. Μια ερώτηση που θα ήθελα να σας κάνω είναι από που αντλείτε έμπνευση και θέματα και αν αυτό σχετίζεται με την πόλη στην οποία ζείτε και μεγαλώσατε, την Πάτρα.

Πάντοτε τα θέματα που επιλέγω ξεκινάνε από τα βιώματα, δηλαδή από την βιωματική μου σχέση με την πόλη, όπως στο βιβλίο μου «Σάββατα δίχως μύθο» που είναι μια περιήγηση στην πόλη. Επίσης με ενδιαφέρει πάρα πολύ, καθώς μεγαλώνω, φεύγει πλέον το στοιχείο της πόλης, και είναι μία αντίληψη ζωής που θέλω να περάσω. Αντίληψη ζωής στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι το πώς ο πνευματικός άνθρωπος επιβάλλεται πάνω σε αδύναμες οντότητες. Και αυτό ξεκίνησε από το επάγγελμα μου ως καθηγητής, επάγγελμα το οποίο μου προσφέρει το αίσθημα της απόλυτης κυριαρχίας. Έκανα αυτοέλεγχο και αυτοκριτική και αυτό με βοήθησε να συνέλθω εντός εισαγωγικών, μισούσα αυτούς τους καθηγητές που έμπαιναν μέσα στην τάξη με μία κόλλα και έλεγαν «Βγάλετε χαρτί και μολύβι!». Είναι ανήθικο να επιβάλλεται πάνω σε ανθρώπους που ξέρεις ότι δεν θα σου αντισταθούν, γιατί είναι σε χειρότερη θέση. Εκμεταλλεύεσαι την εξουσία του πνευματικού ανθρώπου, είσαι κομπλεξικός και επιβάλλεσαι σε ανθρώπους που ξέρεις ότι δε θα σου αντισταθούν, είσαι ένας φασίστας. Αυτό είναι το πώς η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος ή το θέατρο μπορεί να σου ερμηνεύσουν φαινόμενα της ζωής. Αυτό που διαβάζω εδώ συμβαίνει και σε μένα ή σε κάποιον άλλο που γνωρίζω, έτσι αποκτά κανείς μία αυτογνωσία.

Σ.Μ. Με ποιον χαρακτήρα νιώθετε ότι έχετε περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά; Από τη Μαρυλλίδα, τον Ερρίκο ή κάποιον άλλο; Και ποια είναι αυτά;

Κ.Λ Σε όλα τα μυθιστορήματα υπάρχω εγώ μέσα, είτε σαν στοιχεία που είναι δικά μου θετικά είτε αρνητικά είτε σαν στοιχεία που δεν θέλω να τα έχω ή τα αρνούμαι στους άλλους. Περνάει παντού ένας εαυτός. Στη Μαρυλλίδα υπάρχουν στοιχεία που θα ήθελα να είχα εγώ, όπως η αθωότητα. Όμως έχω την πολυπλοκότητα της σκέψης του Ερρίκου χωρίς να έχω την κακότητά του ή τη μωροφιλοδοξία του ή τον αυταρχισμό του. Ένας συγγραφέας υπάρχει παντού διάχυτος είτε θετικά είτε αρνητικά, αλλά εγώ δεν είμαι πουθενά, γιατί έτσι θα έχω φύγει από το θέμα μου. Η ζωή ενός λογοτέχνη δεν έχει ενδιαφέρον, που απλά κάθεται σε ένα γραφείο και είτε διαβάζει είτε γράφει.

Ζ.Δ. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας στο βιβλίο;

Κ.Λ. Τον Ερρίκο τον απεχθάνομαι, είναι αριβίστας, καιροσκόπος. Η Μαρυλλίδα είναι αγαπημένη μου, έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους, αλλά συνήθως στην πραγματική ζωή δεν έχουν θετική κατάληξη. Εδώ όμως η ηρωίδα καταλήγει καλά, γιατί έπρεπε να είμαι αισιόδοξος, αφού το βιβλίο γράφθηκε την περίοδο του κορωνοϊού.

Κ.Π. Έχετε σκεφθεί κάποιο άλλο τέλος για το μυθιστόρημα; Είχατε διχαστεί για το εάν η ηρωίδα θα έπρεπε να έχει διαφορετική κατάληξη;

Κ.Λ. Όταν ξεκινώ να γράψω βάζω ένα στόχο, ξέρω τι θέλω να κάνω. Πώς θα φτάσω εκεί, αυτό αλλάζει. Όταν φτάνω κάπου στη μέση, τότε σκέφτομαι, τότε έρχεται ξαφνικά μία φράση και έτσι θα τελειώσεις. Ήξερα ότι θα τελειώσω με αυτή τη φράση «Το περιβόλι θέλει ξεβοτάνισμα, τα αγριόχορτα θέριεψαν και θα πνίξουν τα ζαρζαβατικά μου». Επομένως δεν ήξερα πού θα βάλω την ηρωίδα, στον κήπο της ή στο χωριό της ή σε άλλη πόλη.

Κ.Π. Η κακοποίηση και η καταπίεση των γυναικών είναι ένα φλέγον κοινωνικό ζήτημα στις μέρες και του δίνεται πιο πολύ σημασία σε σχέση με το παρελθόν. Η ηρωίδα σας Μαριάν, που καταπιέζεται από τον σύζυγο της, ταυτίζεται με τις γυναίκες που βιώνουν οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης;

Όταν ολοκλήρωσα τη συγγραφή του μυθιστορήματος δεν είχε ακόμη  πάρει δημοσιότητα το θέμα των κακοποιήσεων και το παρέδωσα στον εκδότη μου τον κύριο Καστανιώτη με σκοπό να εκδοθεί την επόμενη χρονιά. Αυτός το διάβασε μέσα σε 3 μέρες την περίοδο που μόλις είχαν ξεκινήσει οι ιστορίες καταπίεσης γυναικών και γυναικοκτονιών να βγαίνουν στο φως, οπότε αμέσως το εκδώσαμε. Δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου αυτό, γράφοντας το βιβλίο, ήταν κάτι που προέκυψε στη συνέχεια και επιτάχυνε τη κυκλοφορία του, κατ’ ευτυχή συγκυρία. Ωστόσο πιστεύω ότι η λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει, ειδικότερα μια γυναίκα να αναλογιστεί αν αυτά συμβαίνουν και σε εκείνη και να πάρει δύναμη να τα αντιμετωπίσει, να πάρει την απόφαση. Όσον αφορά έναν άντρα ίσως τον κάνει να ντραπεί, αλλά η λογοτεχνία δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Μια πολιτιστική συμπεριφορά, καθώς η κοινωνία μας είναι ανδροκρατική, δε μπορεί ν’ αλλάξει με το βιβλίο, είναι μια αντίληψη ζωής πια.

 Μ.Κ. Συνήθως οι μεγαλύτεροι μας κατακρίνουν γιατί τη χρήση των social media. Εσείς  στο βιβλίο σας αναδεικνύεται θετικά στη χρήση τους (η Μάριαν ξαναβρίσκει τον γιο της και συζητούν, αν και αυτός είναι στο εξωτερικό) και ότι και οι μεγαλύτεροι μπορούν να μάθουν τη χρήση τους. Εσείς πώς μάθατε για αυτά και πώς και έχετε άλλη άποψη από τους συνομηλίκους σας;

Πιστεύω ότι ο κόσμος αλλάζει ανάλογα με τα τεχνολογικά μέσα τα οποία διαθέτει ο πολιτισμός στη κοινωνία. Εσάς η γενιά σας διαθέτει για παράδειγμα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όμως θεωρώ ότι η κακή χρήση τους οδηγεί στη διάσπαση της γλώσσας, αφού  πλέον η γλώσσα γίνεται εικονιστική, δηλαδή υπάρχει απεικόνιση και διάσπαση, καθώς δεν υπάρχει ενιαία αντίληψη του κόσμου με έλλειψη προσήλωσης και γρήγορη εναλλαγή. Πρέπει να έχουμε μια ενιαία αντίληψη του κόσμου, για να δημιουργήσουμε και μια συγκρότηση μέσα μας του κόσμου, έναν άξονα αναφοράς. Ναι μεν δέχομαι τα μέσα, έρχονται και άλλα όπως η τεχνητή νοημοσύνη, ώστε να ωφεληθούμε και όχι να μας βλάψουν, όπως δηλαδή αντιμετωπίσαμε όλες τις νέες εφευρέσεις (τηλέφωνο, αυτοκίνητο), άλλα προσοχή στη σωστή χρήση. Η γενιά μου δεν είναι δεκτική σε αυτή τη καινοτομία, αλλά εγώ βλέπω τα πράγματα σφαιρικά, καθώς μπορεί να γίνει πολύ καλή χρήση αυτών των μέσων για παράδειγμα τα podcast, audio books και γενικότερα τα βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή.

Κ.Π. Εσείς στοχεύετε ότι οι ήρωές σας να ταυτιστούν με υπαρκτούς ανθρώπους και να τους βοηθήσουν; Π.χ. μια καταπιεσμένη γυναίκα διαβάζοντας το μυθιστόρημά σας να αντλήσει αισιοδοξία;

Κ.Λ. Έχω αυτό το στόχο με πολύ μεγάλη προσοχή. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία προσπαθεί να περάσει υποδόρια το μήνυμα, έμμεσα για να μην καταλάβει ο άλλος ότι του κάνεις κήρυγμα. Σε καμία περίπτωση η λογοτεχνία δεν πρέπει να γίνει διδακτική.

]]> https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/193/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/186 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/186#comments Sun, 25 Dec 2022 21:36:26 +0000 ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ http://schoolpress.sch.gr/protypo/?p=186 Μαρία Γιωτοπούλου, Α1 ]]> https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/186/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/181 https://schoolpress.sch.gr/protypo/archives/181#comments Sun, 25 Dec 2022 21:01:19 +0000 ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ http://schoolpress.sch.gr/protypo/?p=181 [...]]]> Voilà le calendrier de l’avent en français !!! Chaque fenêtre un petit message, une image de Noël ou une vidéo de YouTube !!! Vous trouverez aussi des cartes de voeux faites par nos élèves !!!

https://view.genial.ly/63b4786d91ffa20011d4eef9/interactive-content-le-calendrier-de-lavent

André Spyridonos, B2

Regadez l’image et découvrez le lexique de Noël !

Οι λέξεις στις 4 γλώσσες: γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ελληνικά!

https://view.genial.ly/639606ad5467c50017dcfaf4/interactive-image-noel

Μια συλλογή από Χριστουγεννιάτικα αστεία!