Το μουσείο αυτό δημιουργήθηκε με σκοπό τη διατήρηση και προβολή της τοπικής ιστορίας, των παραδόσεων και της καθημερινής ζωής των κατοίκων της περιοχής. Αποτελεί έναν πολιτιστικό χώρο που συγκεντρώνει αντικείμενα, μαρτυρίες και στοιχεία από το παρελθόν του χωριού, συμβάλλοντας στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς για τις νεότερες γενιές.

Στους χώρους του μουσείου εκτίθενται παραδοσιακά εργαλεία, οικιακά σκεύη, παλιές φωτογραφίες και αντικείμενα καθημερινής χρήσης, τα οποία δείχνουν τον τρόπο ζωής των παλαιότερων κατοίκων. Ο στόχος είναι οι επισκέπτες να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου και να κατανοήσουν την εξέλιξη της τοπικής κοινωνίας μέσα στον χρόνο.

Το Λαογραφικό Μουσείο Κουβαρά λειτουργεί επίσης ως χώρος πολιτισμού και εκπαίδευσης, καθώς μπορεί να φιλοξενεί εκδηλώσεις, δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα που σχετίζονται με την παράδοση και την τοπική ιστορία.

Κατά την διάρκεια της περιήγησης μας στο μουσείο γνωρίσαμε την υπεύθυνη κα Γιώτα Δράκου η οποία μας μετέφερε χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την λειτουργία του

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη μας.

https://www.instagram.com/reel/DWwB4XbiCS-/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

Επιμέλεια: Γκίνη Ελένη , Βασιλείου Ιωάννης

Από την ανακάλυψη, σχεδόν, της Αμερικής το 1492, ξεκίνησε η εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική, λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Έτσι, άρχισαν το διατλαντικό δουλεμπόριο και τα σκλαβοπάζαρα της εποχής, θεσμός που σταμάτησε να είναι νόμιμος μετά το 1863, τη χρονιά που ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Διακήρυξη Χειραφέτησης των μαύρων, ένα σημαντικό έγγραφο που ξεκίνησε την μακροχρόνια προσπάθεια καταπολέμησεις του ρατσισμού προς τους μαύρους.

Είναι δεδομένο πόσο σκληρές και απάνθρωπες ήταν οι συνθήκες εκμετάλλευσης και κακοποίησης των μαύρων στην Αμερική για εκατοντάδες έτη, όμως δεν είναι ευρέως γνωστό πως μετά την νόμιμη απελευθέρωση τους, δεν επήλθε αλλαγή στην αντιμετώπιση των “πρώην σκλάβων”, ιδιαίτερα στον Νότο, και οι κακουχίες παρέμεναν σταθερές.

Τραγικό παράδειγμα αποτελόυν οι φαρμες εκτροφής σκλάβων, πρακτική που ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν οι ιδιωκτήτες τους, μετά την απαγόρευση εισαγωγής δούλων, λόγω της μείωσης του εργατικού δυναμικού. Οι συγκεκριμένες φάρμες εκτροφής, ήταν χώροι κατά τους οποίους οι σκλάβει εξαναγκάζονταν να αναπαράγουν, έτσι ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των υποδουλωμένων, χωρίς το κόστος ή τον κίνδυνο της παράνομης αγοράς.

Με ακριβώς αντίθετο σκοπό, αλλά τον ίδιο παράγοντα, αυτόν του ρατσισμού, εδραιώθηκε μια άλλη κακοποιητική πρακτική, οι αναγκαστικές στειρώσεις μαύρων γυναικών χωρίς την επίγνωση ή τη θέληση τους, στα πλαίσια ευγονικών προγραμμάτων, με σκοπό τη μείωση του Αφροαμερικανικού πληθυσμού. Αυτό το φαινόμενο εφαρμοζόταν κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, συγκεκριμένα από τις δεκαετίες του ’20 εώς και του ’80, ενός χρονικού διαστήματος που βρίσκεται πολύ κοντά με την επικαιρότητα.

Η βια, η κακοποίηση και η ρητορική μίσους προς τους μαύρους και προς κάθε φυλή με εξαίρεση την λευκή, είναι ένα συνεχές και διαχρονικό φαινόμενο που μαστίζει τις “μειονότητες” της Αμερικής αιώνες. Σήμερα, αυτή η απέχθεια εκφράζεται μέσω των μαζικών απελάσεων από την ICE (την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των Ηνωμένων Πολιτειών), η οποία ξεριζώνει με βίαιο τρόπο, και άλλωτε μοιραίο, κατοίκους της Αμερικής, μιας χώρας που έχτισαν και έκαναν να προοδεύσει, οι αλλοδαποί. Μέχρι πότε θα βασανίζονται άνθρωποι λόγω της επιδερμίδας τους;

Επιμέλεια: Βάσια Μεθενίτη, Γ1

Επιμέλεια: Βασίλης Σπυρονίκος

Σύμφωνα με τη σύγχρονη κοινωνική θεώρηση, κάποιος θεωρείται αναπηρικός όταν η κοινωνία δεν τον συμπεριλαμβάνει. Όταν ένα σχολείο δεν έχει ράμπα, όταν τα βιβλία δεν είναι διαθέσιμα σε Braille ή όταν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν είναι προσβάσιμα, ο αποκλεισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αναπηρίας, αλλά της έλλειψης προσαρμογής και προσβασιμότητας. Συχνά, η κοινωνία βάζει περισσότερα εμπόδια από αυτά που δημιουργεί η ίδια η σωματική κατάσταση.

Η ιστορία δείχνει ότι άνθρωποι με αναπηρία μπορούν να αφήσουν ανεξίτηλο το στίγμα τους. Στην επιστήμη, ο Stephen Hawking, παρά την κινητική του δυσκολία, συνέβαλε σημαντικά στη μελέτη του σύμπαντος. Στην τέχνη, η Frida Kahlo μεταμόρφωσε τον πόνο της σε έργα που επηρέασαν τον κόσμο. Ο Ludwig van Beethoven δημιούργησε αριστουργήματα ακόμα και όταν είχε χάσει την ακοή του.

Στον αθλητισμό, οι Paralympic Games δείχνουν ότι η αναπηρία δεν είναι συνώνυμο της αδυναμίας. Αθλητές όπως η Tanni Grey-Thompson και ο Antonis Tsapatakis αποδεικνύουν ότι η επιμονή και η δύναμη δεν εξαρτώνται από το σώμα.

Εξαιρετικό παράδειγμα είναι και η Helen Keller, η οποία, παρά το ότι ήταν τυφλή και κωφή, έγινε συγγραφέας και ακτιβίστρια. Η πορεία της δείχνει πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση και η υποστήριξη για την υπέρβαση φαινομενικά ανυπέρβλητων εμποδίων.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η αναπηρία δεν καθορίζει την αξία ή τις δυνατότητες ενός ανθρώπου. Αυτό που πραγματικά περιορίζει είναι οι κοινωνικές προκαταλήψεις, η έλλειψη προσβασιμότητας και οι άνισες ευκαιρίες. Όταν, αντίθετα, η κοινωνία σέβεται τη διαφορετικότητα και δημιουργεί προσβάσιμες υποδομές, η αναπηρία σταματά να είναι εμπόδιο και γίνεται μια ακόμη μορφή ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Συνοψίζοντας, η αναπηρία δεν είναι αδυναμία· είναι διαφορετικότητα που συναντά εμπόδια μέσα στην κοινωνία. Και αυτά τα εμπόδια βρίσκονται όχι στο σώμα, αλλά στο πώς οργανώνεται και σκέφτεται η κοινωνία. Μια δίκαιη κοινωνία δεν προσπαθεί να «διορθώσει» τους ανθρώπους, αλλά να αλλάξει τον ίδιο της τον εαυτό, ώστε να χωράει και να συμπεριλαμβάνει όλους.

Eπιμέλεια:

Μαριάννα Γκίνη, Νανσυ Παππά

Επιμέλεια: Τριανταφυλλόπουλος Σίμος

Η επιτυχία της στα Grammy Awards ήταν εντυπωσιακή. Μέχρι σήμερα έχει κερδίσει 9 βραβεία Grammy. Το 2020 έγινε η νεότερη καλλιτέχνιδα που κέρδισε και τις τέσσερις βασικές κατηγορίες την ίδια χρονιά (αλμπουμ, τραγούδι ηχογράφηση της χρονιάς, καλύτερη νέα καλλιτέχνιδα) Στα φετινά βραβεία συγκίνησε το κοινό με την παρουσία και τα λόγια της τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να παραμένουμε ευγνώμονες για την τέχνη.

Αυτό όμως που κάνει τη Billie τόσο σημαντική για εμάς δεν είναι μόνο τα βραβεία. Είναι ο χαρακτήρας της. Έχει μιλήσει ανοιχτά σε συνεντεύξεις για την κατάθλιψη και το άγχος που βίωσε, την πίεση της δημοσιότητας  τα πρότυπα ομορφιάς που επιβάλλονται κυρίως στις γυναίκες ,τη σημασία του να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι. Έχει δηλώσει ότι «κανείς δεν πρέπει να σχολιάζει το σώμα κάποιου άλλου» και ότι η μεγαλύτερη δύναμη είναι να νιώθεις άνετα με τον εαυτό σου. Αυτή η ειλικρίνεια είναι που την κάνει τόσο κοντά στους νέους. Η Billie Eilish εκφράζει συναισθήματα που πολλοί έφηβοι δυσκολεύονται να πουν δυνατά. Μιλά για φόβους, για ανασφάλειες, για το σκοτάδι αλλά και για την ελπίδα. Δεν προσπαθεί να δείξει «τέλεια». Και ίσως αυτό είναι το πιο δυνατό της μήνυμα.

Για μένα προσωπικά, δεν είναι απλώς μια αγαπημένη καλλιτέχνιδα. Είναι ένα είδωλο. Λατρεύω τη μουσική της, το στιλ της, τη διαφορετικότητά της. Μου θυμίζει ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω για να ταιριάξω. Ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που η Billie δεν είναι απλώς μια σταρ είναι η φωνή της γενιάς μας.

Επιμέλεια: Φλωράκη Ντρένιου Α.Χ.

Με το φετινή συμμετοχή του σχολείου μας στο πρόγραμμα Erasmus+ μου δόθηκε η ευκαιρία να φιλοξενήσω μια κοπέλα από την Τσεχία, την Lea. Η Lea απαντά σε μερικές ερωτήσεις που της έκανα αναφορικά με την, μέχρι τώρα, εμπειρία της καθώς οι δρόμοι μας δε χωρίζουν τόσο γρήγορα. Τον επόμενο μήνα η ομάδα Erasmus του σχολείου της περιμένει εμάς ώστε να ζήσουμε μαζί τους στην καθημερινότητα τους και να γνωρίσουμε την Τσέχικη κουλτούρα.
Χαρά: Έχοντας πλεον πάρει μία γεύση από το πρόγραμμα, θα ήθελα να σε ρωτήσω: Τι σου άρεσε περισσότερο από την Ελλάδα;
Lea: Είναι γνωστό πως η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη χώρα. Μου άρεσαν όλα τα μέρη τα οποία επισκεφθήκαμε, ιδιαίτερα το κέντρο της Αθήνας. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή μου φάνηκε η Αθήνα κοιτώντας την από ψηλά στην Ακρόπολη.
Χαρά: Ποιες διαφορές παρατήρησες ανάμεσα στη χώρα σου και την Ελλάδα;
Lea: Η Τσεχία είναι μια χώρα που βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης. Αυτό σημαίνει πως βλέπουμε τη θάλασσα μόνο από την οθόνη του κινητού μας. Χάρηκα πάρα πολύ που μέσα σε 5 γεμάτες μέρες είδα 3 φορές τη θάλασσα!
Χαρά: Γιατί επέλεξες να συμμετέχεις στο Erasmus+ και τι κέρδισες από αυτή την
εμπειρία;
Lea: Μόλις έμαθα πως το σχολείο μου θα συμμετέχει στο πρόγραμμα, δήλωσα  συμμετοχή χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα να γνωρίσω πως είναι η καθημερινότητα μιας οικογένειας σε άλλη χώρα. Είχα δίκιο.
Η εμπειρία μου ήταν καταπληκτική και γεμάτη νέες πληροφορίες. Μάθαινα καθημερινά νέα χαρακτηριστικά της ελληνικής κουλτούρας όπως είναι οι συνήθειες, μερικές λέξεις, το φαγητό…
Χαρά: Πώς θα περιέγραφες αυτή την εβδομάδα με μία λέξη;
Lea: Αν έπρεπε να περιγράψω αυτή την εβδομάδα με μια λέξη θα επέλεγα τη λέξη ΕΝΟΤΗΤΑ. Αυτό που παρατήρησα στο σχολείο σας ήταν η επικοινωνία των μαθητών. Ήταν όλοι ενωμένοι, ομιλητικοί και κοινωνικοί.
Χαρά:Ευχαριστώ πάρα πολύ Lea!

Επιμέλεια: Μαριόλη Χαρά

       Η πίεση για επιτυχία, ο φόβος της αποτυχίας και οι αυξημένες προσδοκίες από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον συχνά τους επιβαρύνουν ψυχολογικά, επηρεάζοντας όχι μόνο τη μελέτη τους, αλλά και την αυτοπεποίθησή τους. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται και μέσα από τις συνεντεύξεις των μαθητών που δίνουν Πανελλήνιες. Τα παιδιά μιλούν ανοιχτά για το άγχος και την πίεση που βιώνουν, αλλά και για την έντονη ανάγκη τους να νιώθουν στήριξη και κατανόηση από το περιβάλλον τους.

           Από τη σύγκριση των συνεντεύξεων προκύπτει ότι οι μαθητές της Β΄ Λυκείου έχουν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία τους, όχι όμως στον ίδιο βαθμό με εκείνους της Γ΄ Λυκείου. Οι μαθητές της Γ΄ εμφανίζονται πιο συνειδητοποιημένοι ως προς τον στόχο τους, αλλά ταυτόχρονα βιώνουν μεγαλύτερο άγχος λόγω της άμεσης πίεσης των εξετάσεων. Παρ’ όλα αυτά, και στις δύο τάξεις παρατηρείται ότι η καθημερινότητα και το πρόγραμμά τους έχουν επηρεαστεί σημαντικά από την προετοιμασία για τις Πανελλήνιες.

        Εν ολίγοις, οι συνεντεύξεις δείχνουν ότι οι Πανελλήνιες δεν αποτελούν απλώς εξετάσεις γνώσεων, αλλά μια έντονη ψυχολογική εμπειρία, ιδιαίτερα για τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου. Παρά την προετοιμασία που έχουν ήδη κάνει, το άγχος και η πίεση παραμένουν καθημερινά παρόντα, επηρεάζοντας την καθημερινότητά τους. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία τους καθιστά πιο συνειδητοποιημένους, οργανωμένους και ψύχραιμους απέναντι στις δυσκολίες, δεξιότητες που θα τους φανούν χρήσιμες και πέρα από τις εξετάσεις.

Η συνέντευξη

Επιμέλεια: Γκίνη Μαριάννα & Παππά Νάνσυ

Στην Αττική, η μετακίνηση των μαθητών προς το σχολείο με τα πόδια φαίνεται να είναι σχετικά περιορισμένη. Σύμφωνα με την ελληνική έρευνα «Μελέτη για τις καθημερινές μετακινήσεις των μαθητών σε σχολικές περιοχές» του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ, ESTIA, 2018), μόνο το 1,5% των μαθητών δήλωσε ότι πηγαίνει καθημερινά με τα πόδια στο σχολείο, ενώ η πλειονότητα χρησιμοποιεί αυτοκίνητο ή σχολικό λεωφορείο. Τι συμβαίνει όμως όταν δεν υπάρχουν σχολικά λεωφορεία για να μετακινηθεί το υπόλοιπο 98,5% των μαθητών;  Το 2025 αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί, δυστυχώς όμως για τους περισσότερους μαθητές δεν είναι απλώς ένα ερώτημα, αλλά πραγματικότητα. Αυτή τη στιγμή σε περισσότερα από 3.600 παιδιά στην Αττική δεν παρέχεται δωρεάν μεταφορά με σχολικά λεωφορεία λόγω ελλείψεων στα δρομολόγια, γεγονός που οδηγεί καθημερινά πολλούς γονείς να αναγκάζονται να αναλαμβάνουν τη μεταφορά των παιδιών τους με δικό τους κόστος. Η σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει και υπάρχουν ακόμη 250 δρομολόγια σχολικών λεωφορείων τα οποία ακόμα δεν έχουν ενεργοποιηθεί και δεν λειτουργούν στην περιφέρεια Αττικής.

Συγκεκριμένα η έλλειψη σχολικών λεωφορείων στην Ανατολική Αττική έχει φέρει σε απόγνωση περισσότερες από 2.000 οικογένειες, με χιλιάδες παιδιά να μένουν στον δρόμο χωρίς λεωφορείο ή να φτάνουν στο σχολείο πολύ αργά. Στον Δήμο μας υπάρχουν περίπου 350–400 μαθητές σε αυτή τη κατάσταση. Από τα 400 δρομολογία στην περιοχή, 100 είναι «στον αέρα» λόγω άγονων διαγωνισμών, με αποτέλεσμα ορισμένα προγραμματισμένα δρομολόγια να μην ενεργοποιούνται. Η Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων καταγγέλλει πως «η ανάθεση των δρομολογίων σε ιδιωτικές εταιρείες δημιουργεί καθυστερήσεις και ανασφάλεια για τους μαθητές». Επίσης, έξι Δήμαρχοι της Ανατολικής Αττικής, μεταξύ των οποίων και ο Δήμαρχος του Δήμου μας του Σαρωνικού, έχουν απευθύνει κοινή επιστολή προς τις αρχές της Ανατολικής Αττικής απαιτώντας την άμεση ενίσχυση των σχολικών λεωφορείων για να εξασφαλιστεί η ασφαλής μετακίνηση για όλους.

Το αποτέλεσμα; Οι γονείς περιμένουν με ελπίδα την λύση του προβλήματος από τις αρμόδιες αρχές ζητώντας το αυτονόητο, το να πηγαίνει το παιδί τους σχολείο, και δυστυχώς μεταξύ άλλων έχουν λάβει ως απάντηση από τους αρμόδιους «έχει πόδια, ας πάει σχολείο». Παιδιά της Γ´Λυκείου που θα έπρεπε να αφοσιώνονται απερίσπαστα στην προετοιμασία για τις Πανελλαδικές εξετάσεις, αναγκάζονται να κάνουν καταλήψεις, για να ακουστούν και να βγαίνουν στη τηλεόραση, για να καταγγείλουν την κατάσταση που κάποιοι αρμόδιοι δεν τακτοποιούν…

Εγώ δεν θα ευχηθώ «Καλό Πάσχα» όπως ευχήθηκε ένας αρμόδιος στους γονείς στη συνάντησή τους με την Περιφέρεια για το θέμα… Θα ευχηθώ «Χαρούμενα Χριστούγεννα» με την ελπίδα μέχρι το επόμενο τεύχος να μπορούμε όλοι να φτάνουμε στο σχολείο ανεμπόδιστα μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι.

Επιμέλεια: Κωνστάντη Ευφραιμία

        Την φετινή χρονιά, προετοιμάστηκαν αθλητές του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ και του βόλεϊ για να συνεργαστούν και να εκπροσωπήσουν το σχολείο μας στους αγώνες.  Κατά τον Νοέμβριο, και οι τρείς ομάδες προσπάθησαν να διεκδικήσουν τη  πρόκριση μα δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την προσπάθεια και την προετοιμασία τους. Παρακολουθώντας την προετοιμασία τους μου γεννήθηκαν μερικές απορίες τις οποίες θέλησα να μοιραστώ μαζί τους. Οι απαντήσεις τους ήταν κατατοπιστικότατες και αρκετά ενδιαφέρουσες να τις διαβάσετε κι εσείς!

Ομάδα μπάσκετ     (Ήττα ενάντια στο ΓΕΛ Αναβύσσου)

Αθλητές: Νικόλας Στέφας, Γιώργος Τσιαβαλιάς

 Ποια στιγμή από τον αγώνα ή τις προπονήσεις σας δε θα ξεχάσετε ποτέ;

Νικόλας: Η αλήθεια είναι πως υπήρξε μια φάση στον αγώνα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ένας από τους αντιπάλους μας ήταν ιδιαίτερα προκλητικός, μας κορόιδευε. Ήταν, λοιπόν, μία στιγμή που πήγε να κάνει lay-up και δύο συμπαίκτες μου τον τράβηξαν προς τα κάτω κάνοντας του φάουλ.

Γιώργος: Εγώ θα απαντήσω πιο γενικά, δε θα ξεχάσω ποτέ τις αμέτρητες ώρες προπονήσεων μας. Μπορεί να μην αποδώσαμε όπως θέλαμε και έπρεπε αλλά ήταν «το κάτι άλλο». Ειδικότερα την τελευταία προπόνηση που μαζευτήκαμε όλοι μαζί και μιλήσαμε για το παιχνίδι που πλησίαζε.

Πώς ήταν η συνεργασία σας σαν ομάδα και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε; Ποια ήταν αυτή που σας οδήγησε στην ήττα;

Νικόλας: Δυστυχώς ηττηθήκαμε λόγω της κακής φυσικής κατάστασης που βρισκόταν η ομάδα μας. Αντιθέτως, οι αντίπαλοι μας ήταν σε καλύτερη φόρμα και τεχνικά συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον καθώς είναι ομάδα και εκτός σχολείου.

Γιώργος: Εγώ πιστεύω πως ήταν απλά μια κακή μέρα. Σαν ομάδα η χημεία μας ήταν αρκετά καλή για το διάστημα που συνεργαστήκαμε. Απλά, όπως είπα, δεν ήταν η μέρα μας.

Ξεφεύγοντας από το θέμα των σχολικών αγώνων, ποια είναι η αγαπημένη σας ομάδα στην Euroleague?

Νικόλας: Για μένα είναι ξεκάθαρα ο ολυμπιακός!

Γιώργος: Συμφωνώ με τον Νικόλα, ολυμπιακός!

Ποιον παίκτη του ολυμπιακού θα επιλέγατε για συμπαίκτη σας;

Γιώργος: Θα επέλεγα τον Shaquielle McKissic γιατί μ” αρέσει πολύ το στυλ που παίζει και είναι ένας πολύ αθλητικός παίκτης με πολλή εμπειρία.

Νικόλας: Για μένα η απάντηση είναι ο Nikola Milutinov γιατί ένας δυνατός ψηλός που θα μας ήταν πολύ χρήσιμος στη θέση 5.

Ομάδα ποδοσφαίρου (Ήττα ενάντια στο ΓΕΛ Μαραθώνα)

Αθλητές: Σίμος Τριανταφυλλόπουλος (coach), Αναστάσης Βικάτος, Βασίλης Γώγος

Πώς είναι μια τυπική προπόνηση της ομάδας σας και πόση ώρα διαρκεί;

Σίμος: Τις προπονήσεις της οργανώναμε μαζί με κάποια άλλα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο, εγώ είχα τον ρόλο του coach λόγω του τραυματισμού μου. Η προπόνηση διαρκούσε κατά βάση μιάμιση ώρα μαζί με το ζέσταμα. Κύριο μέλημα μας ήταν να δέσουμε σαν ομάδα γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό και όχι μόνο οι καλοί παίκτες που είχαμε στη διάθεση μας. Το κλίμα ήταν αρκετά φιλικό και η απαιτούμενη ισορροπία για να δέσει η ομάδα υπήρχε. Ήμασταν όλοι συνειδητοποιημένοι ότι υπήρχε ένας στόχος που χρειαζόταν δουλειά από όλους για να τον πετύχουμε.

Αναστάσης:  Στην προπόνηση δίναμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό, όσο φιλικά κι αν αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον, στις προπονήσεις σοβαρευόμασταν. Κουραζόμασταν και παίζαμε με όλη μας την ενέργεια. Ακόμα και αυτοί που παίζουν ποδόσφαιρο με την εξωσχολική ομάδα τους, όση κούραση κι αν είχαν, προσπαθούσαν να αποδώσουν στο 100% τους.

Βασίλης: Εγώ δεν κατάφερα να παίξω στον αγώνα, καθώς συνέπεσε με την εκδρομή που οργάνωσε το σχολείο μας στο Βέλγιο. Παρόλα αυτά ήμουν ενεργός σε όλες τις προπονήσεις. Όπως πολύ σωστά είπε ο Σίμος, κάθε προπόνηση διαρκούσε περίπου μιάμιση ώρα, πολλές φορές και παραπάνω γιατί υπήρχαν αρκετά κενά στη σύνθεση της ομάδας. Ήμασταν μια ιδιαίτερα ενωμένη ομάδα και πίστευα στην νίκη λόγω του καλού υλικού που διαθέταμε. Αυτό που βοήθησε ιδιαίτερα να έχουμε μεγάλες βλέψεις για την ομάδα ήταν ο προπονητής μας, ο Σίμος, που πίστεψε σε εμάς από την πρώτη στιγμή και έδειχνε σίγουρος για τις πράξεις του.

Ποιες δυσκολίες σας οδήγησαν στην ήττα και πως τη διαχειριστήκατε;

Σίμος: Αρχικά, υπήρχε πρόβλημα με την ημερομηνία του αγώνα καθώς εκείνη την περίοδο έλειπαν 5 σημαντικοί παίκτες μας στο ταξίδι στο Βέλγιο. Μετά, παρόλο που βρήκαμε μια λύση κάνοντας έναν ανασχηματισμό της ενδεκάδας, προέκυψαν αρκετοί τραυματισμοί, όπως του αρχηγού μας, που κατά τη διάρκεια του αγώνα έσπασε το χέρι του. Αυτός ο τραυματισμός αποδυνάμωσε αρκετά την επίθεση της ομάδας και «έριξε» την ψυχολογία όλων των παικτών και κάπως έτσι χάθηκε η συγκέντρωση μας. Δεν αποδώσαμε σωστά στο δεύτερο ημίχρονο, γι” αυτό και χάσαμε. Αυτή η εμφάνιση ήταν απρόσμενη γιατί είχαμε δουλέψει αρκετά.

Αναστάσης: Συμφωνώ με όλα όσα ανέφερε ο Σίμος. Στον αγώνα δεν ήμασταν όσο συγκεντρωμένοι έπρεπε. Στο παιχνίδι χάσαμε πολλές ευκαιρίες οι οποίες μας κράτησαν με την ελπίδα πως θα κερδίσουμε μέχρι και το 90′. Αν ο τρόπος σκέψης μας ήταν πως οι άλλοι ήταν καλύτεροι, θα είχαμε χάσει το παιχνίδι από το πρώτο λεπτό. Όμως, είδαμε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε  κερδίσει μα δε το κάναμε και αυτό ήταν το χειρότερο κομμάτι της ήττας

Βασίλης: Η αλήθεια είναι πως είχαμε πολλές ελλείψεις, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν βασικοί. Όπως και κάθε ομάδα στη θέση μας, ήμασταν πολύ ξενερωμένοι και πικραμένοι με το αποτέλεσμα γιατί είχαμε πολύ υψηλούς στόχους. Θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν αποδώσαμε σωστά γιατί δεν προσέξαμε τις ατέλειες που είχαμε επισημάνει στις προπονήσεις φτιάχνοντας και δουλεύοντας το σχήμα της ομάδας

Αν ήσασταν εσείς οι προπονητές της ομάδας, τι θα αλλάζατε;

Αναστάσης: Θα ξεκούραζα κάπως τους παίκτες, δε θα είχαμε καθημερινές προπονήσεις γιατί οι περισσότεροι ήμασταν ήδη κουρασμένοι από τις εξωσχολικές μας ομάδες και οι υπόλοιποι είχαν καιρό να τρέξουν σε καθημερινή βάση με αποτέλεσμα να πιαστούν. Κατά τα άλλα ο Σίμος έκανε καλές επιλογές και ήταν πολύ καλός στη θέση που βρισκόταν.

Βασίλης: Εγώ είχα μεγάλη πίστη και εμπιστοσύνη στον προπονητή μας. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν μερικές από τις επιλογές του στη βασική μας 11άδα και, αντίθετα με τον Αναστάση, θα προτιμούσα οι προπονήσεις μας να ήταν πιο σκληρές.

Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση που δεν έχει σχέση με τους σχολικούς αγώνες: Ποια ομάδα πιστεύετε ότι θα κατακτήσει το Champions League?

Όλοι μαζί: Σίγουρα η Bayern.

 Ομάδα βόλεϊ (Ήττα ενάντια στο 2ο ΓΕΛ Αρτέμιδας)

Αθλητές: Εκαμζίτ Σινκ, Μιχάλης Μπαλάσκας

Θα ήθελα να γνωρίσετε το volley στους αναγνώστες μιλώντας για τις θέσεις, την άμυνα, την επίθεση…

Μιχάλης: Το volley είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άθλημα που αποτελείται από 6 παίκτες. Η μία ομάδα χωρίζεται σε 3 άτομα μπροστά και 3 πίσω. Κάθε ομάδα εφαρμόζει περιφορά, δηλαδή όλοι γυρνάμε από όλες τις θέσεις αλλά ο καθένας έχει το δικό του σταθερό καθήκον, παραδείγματος χάριν υπάρχει ο πασαδόρος, ο λίμπερο και ούτω καθεξής. Αναφέροντας τον λίμπερο, η κύρια δουλειά του είναι να δέχεται την πρώτη μπαλιά, βγάζοντας την πρώτη άμυνα. Ο πασαδόρος μοιράζει τις πάσες μέχρι να περάσει η μπάλα στο γήπεδο των αντιπάλων και έτσι κυλά το παιχνίδι.

Εκαμζίτ: Συμφωνώ απόλυτα με τον Μιχάλη και θα ήθελα να προσθέσω πως αν η άλλη ομάδα είναι πιο δυνατή επιθετικά, ειδικά στα καρφιά, τότε , όσο ισχυρή και να είναι η άμυνα της δικής μας ομάδας δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά το αποτέλεσμα.

Με τι κριτήριο επιλέξατε να συμμετέχετε στην ομάδα volley του σχολείου μας;

Μιχάλης: Μου αρέσει πολύ η λογική του παιχνιδιού γι” αυτό και πρόσφατα αποφάσισα να γραφτώ σε εξωσχολική ομάδα volley.

Εκαμζίτ: Το volley είναι για εμένα ένας τρόπος να ξεφύγω μιας και, σε σχέση με τα άλλα αθλήματα είναι αρκετά χαλαρωτικό παιχνίδι. Αυτό δεν αναιρεί τον βαθμό δυσκολίας φυσικά.

Πόσες φορές την εβδομάδα κάνατε προπόνηση και πώς ήταν η προετοιμασία σας;

Εκαμζίτ: Γενικότερα η προετοιμασία μας ήταν πάρα πολύ καλή καθώς η γυμνάστρια μας, η κυρία Αλεξίου, ήταν αρκετά βοηθητική και την ευχαριστούμε πολύ γι” αυτό. Κάναμε προπόνηση σχεδόν κάθε μέρα, πολλές φορές και δύο φορές για να δέσει η ομάδα μας. Πολλά απογεύματα μαζευόμασταν στο σχολείο και παίζαμε δουλεύοντας τις ατέλειες μας, όπως την περιστροφή.

Μιχάλης: Κάναμε αρκετές προπονήσεις αλλά εγώ ήμουν απών σε μερικές γιατί δεν είχα ενημερωθεί για κάποιες από αυτές.

Πόσο σημαντική είναι η μεταξύ σας επικοινωνία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;

Μιχάλης: Κατά τη γνώμη μου η επικοινωνία είναι το σημαντικότερο κομμάτι για μια ομάδα με υψηλούς στόχους. Αυτό συμβαίνει γιατί, παραδείγματος χάριν, όταν η αντίπαλη ομάδα κάνει επίθεση, οι παίκτες της δικής μας πρέπει να συνεννοηθούν ποιος θα καταφέρει να σώσει τη μπαλιά. Σχετίζεται, επίσης, άμεσα με την περιστροφή των παικτών καθώς πρέπει να γνωρίζουν όλοι μεταξύ τους προς τα ποια θέση θα κατευθυνθούν.

Εκαμζίτ: Συμφωνώ σε όλα, το παιχνίδι δεν υπάρχει χωρίς την επικοινωνία μεταξύ της ομάδας, όπως και κάθε άθλημα, για να πετύχει τη νίκη.

        Ευχαριστώ πολύ και τους επτά μαθητές που αφιέρωσαν χρόνο γι” αυτή τη συνέντευξη. Συγχαρητήρια για την σας προσπάθειά σας και καλή τύχη σε όσους θα συμμετάσχουν και του χρόνου!

Επιμέλεια: Χαρά Μαριόλη, Α1