Η πίεση για επιτυχία, ο φόβος της αποτυχίας και οι αυξημένες προσδοκίες από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον συχνά τους επιβαρύνουν ψυχολογικά, επηρεάζοντας όχι μόνο τη μελέτη τους, αλλά και την αυτοπεποίθησή τους. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται και μέσα από τις συνεντεύξεις των μαθητών που δίνουν Πανελλήνιες. Τα παιδιά μιλούν ανοιχτά για το άγχος και την πίεση που βιώνουν, αλλά και για την έντονη ανάγκη τους να νιώθουν στήριξη και κατανόηση από το περιβάλλον τους.

           Από τη σύγκριση των συνεντεύξεων προκύπτει ότι οι μαθητές της Β΄ Λυκείου έχουν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία τους, όχι όμως στον ίδιο βαθμό με εκείνους της Γ΄ Λυκείου. Οι μαθητές της Γ΄ εμφανίζονται πιο συνειδητοποιημένοι ως προς τον στόχο τους, αλλά ταυτόχρονα βιώνουν μεγαλύτερο άγχος λόγω της άμεσης πίεσης των εξετάσεων. Παρ’ όλα αυτά, και στις δύο τάξεις παρατηρείται ότι η καθημερινότητα και το πρόγραμμά τους έχουν επηρεαστεί σημαντικά από την προετοιμασία για τις Πανελλήνιες.

        Εν ολίγοις, οι συνεντεύξεις δείχνουν ότι οι Πανελλήνιες δεν αποτελούν απλώς εξετάσεις γνώσεων, αλλά μια έντονη ψυχολογική εμπειρία, ιδιαίτερα για τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου. Παρά την προετοιμασία που έχουν ήδη κάνει, το άγχος και η πίεση παραμένουν καθημερινά παρόντα, επηρεάζοντας την καθημερινότητά τους. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία τους καθιστά πιο συνειδητοποιημένους, οργανωμένους και ψύχραιμους απέναντι στις δυσκολίες, δεξιότητες που θα τους φανούν χρήσιμες και πέρα από τις εξετάσεις.

Η συνέντευξη

Επιμέλεια: Γκίνη Μαριάννα & Παππά Νάνσυ

Στην Αττική, η μετακίνηση των μαθητών προς το σχολείο με τα πόδια φαίνεται να είναι σχετικά περιορισμένη. Σύμφωνα με την ελληνική έρευνα «Μελέτη για τις καθημερινές μετακινήσεις των μαθητών σε σχολικές περιοχές» του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ, ESTIA, 2018), μόνο το 1,5% των μαθητών δήλωσε ότι πηγαίνει καθημερινά με τα πόδια στο σχολείο, ενώ η πλειονότητα χρησιμοποιεί αυτοκίνητο ή σχολικό λεωφορείο. Τι συμβαίνει όμως όταν δεν υπάρχουν σχολικά λεωφορεία για να μετακινηθεί το υπόλοιπο 98,5% των μαθητών;  Το 2025 αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί, δυστυχώς όμως για τους περισσότερους μαθητές δεν είναι απλώς ένα ερώτημα, αλλά πραγματικότητα. Αυτή τη στιγμή σε περισσότερα από 3.600 παιδιά στην Αττική δεν παρέχεται δωρεάν μεταφορά με σχολικά λεωφορεία λόγω ελλείψεων στα δρομολόγια, γεγονός που οδηγεί καθημερινά πολλούς γονείς να αναγκάζονται να αναλαμβάνουν τη μεταφορά των παιδιών τους με δικό τους κόστος. Η σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει και υπάρχουν ακόμη 250 δρομολόγια σχολικών λεωφορείων τα οποία ακόμα δεν έχουν ενεργοποιηθεί και δεν λειτουργούν στην περιφέρεια Αττικής.

Συγκεκριμένα η έλλειψη σχολικών λεωφορείων στην Ανατολική Αττική έχει φέρει σε απόγνωση περισσότερες από 2.000 οικογένειες, με χιλιάδες παιδιά να μένουν στον δρόμο χωρίς λεωφορείο ή να φτάνουν στο σχολείο πολύ αργά. Στον Δήμο μας υπάρχουν περίπου 350–400 μαθητές σε αυτή τη κατάσταση. Από τα 400 δρομολογία στην περιοχή, 100 είναι «στον αέρα» λόγω άγονων διαγωνισμών, με αποτέλεσμα ορισμένα προγραμματισμένα δρομολόγια να μην ενεργοποιούνται. Η Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων καταγγέλλει πως «η ανάθεση των δρομολογίων σε ιδιωτικές εταιρείες δημιουργεί καθυστερήσεις και ανασφάλεια για τους μαθητές». Επίσης, έξι Δήμαρχοι της Ανατολικής Αττικής, μεταξύ των οποίων και ο Δήμαρχος του Δήμου μας του Σαρωνικού, έχουν απευθύνει κοινή επιστολή προς τις αρχές της Ανατολικής Αττικής απαιτώντας την άμεση ενίσχυση των σχολικών λεωφορείων για να εξασφαλιστεί η ασφαλής μετακίνηση για όλους.

Το αποτέλεσμα; Οι γονείς περιμένουν με ελπίδα την λύση του προβλήματος από τις αρμόδιες αρχές ζητώντας το αυτονόητο, το να πηγαίνει το παιδί τους σχολείο, και δυστυχώς μεταξύ άλλων έχουν λάβει ως απάντηση από τους αρμόδιους «έχει πόδια, ας πάει σχολείο». Παιδιά της Γ´Λυκείου που θα έπρεπε να αφοσιώνονται απερίσπαστα στην προετοιμασία για τις Πανελλαδικές εξετάσεις, αναγκάζονται να κάνουν καταλήψεις, για να ακουστούν και να βγαίνουν στη τηλεόραση, για να καταγγείλουν την κατάσταση που κάποιοι αρμόδιοι δεν τακτοποιούν…

Εγώ δεν θα ευχηθώ «Καλό Πάσχα» όπως ευχήθηκε ένας αρμόδιος στους γονείς στη συνάντησή τους με την Περιφέρεια για το θέμα… Θα ευχηθώ «Χαρούμενα Χριστούγεννα» με την ελπίδα μέχρι το επόμενο τεύχος να μπορούμε όλοι να φτάνουμε στο σχολείο ανεμπόδιστα μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι.

Επιμέλεια: Κωνστάντη Ευφραιμία

        Την φετινή χρονιά, προετοιμάστηκαν αθλητές του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ και του βόλεϊ για να συνεργαστούν και να εκπροσωπήσουν το σχολείο μας στους αγώνες.  Κατά τον Νοέμβριο, και οι τρείς ομάδες προσπάθησαν να διεκδικήσουν τη  πρόκριση μα δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την προσπάθεια και την προετοιμασία τους. Παρακολουθώντας την προετοιμασία τους μου γεννήθηκαν μερικές απορίες τις οποίες θέλησα να μοιραστώ μαζί τους. Οι απαντήσεις τους ήταν κατατοπιστικότατες και αρκετά ενδιαφέρουσες να τις διαβάσετε κι εσείς!

Ομάδα μπάσκετ     (Ήττα ενάντια στο ΓΕΛ Αναβύσσου)

Αθλητές: Νικόλας Στέφας, Γιώργος Τσιαβαλιάς

 Ποια στιγμή από τον αγώνα ή τις προπονήσεις σας δε θα ξεχάσετε ποτέ;

Νικόλας: Η αλήθεια είναι πως υπήρξε μια φάση στον αγώνα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ένας από τους αντιπάλους μας ήταν ιδιαίτερα προκλητικός, μας κορόιδευε. Ήταν, λοιπόν, μία στιγμή που πήγε να κάνει lay-up και δύο συμπαίκτες μου τον τράβηξαν προς τα κάτω κάνοντας του φάουλ.

Γιώργος: Εγώ θα απαντήσω πιο γενικά, δε θα ξεχάσω ποτέ τις αμέτρητες ώρες προπονήσεων μας. Μπορεί να μην αποδώσαμε όπως θέλαμε και έπρεπε αλλά ήταν «το κάτι άλλο». Ειδικότερα την τελευταία προπόνηση που μαζευτήκαμε όλοι μαζί και μιλήσαμε για το παιχνίδι που πλησίαζε.

Πώς ήταν η συνεργασία σας σαν ομάδα και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε; Ποια ήταν αυτή που σας οδήγησε στην ήττα;

Νικόλας: Δυστυχώς ηττηθήκαμε λόγω της κακής φυσικής κατάστασης που βρισκόταν η ομάδα μας. Αντιθέτως, οι αντίπαλοι μας ήταν σε καλύτερη φόρμα και τεχνικά συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον καθώς είναι ομάδα και εκτός σχολείου.

Γιώργος: Εγώ πιστεύω πως ήταν απλά μια κακή μέρα. Σαν ομάδα η χημεία μας ήταν αρκετά καλή για το διάστημα που συνεργαστήκαμε. Απλά, όπως είπα, δεν ήταν η μέρα μας.

Ξεφεύγοντας από το θέμα των σχολικών αγώνων, ποια είναι η αγαπημένη σας ομάδα στην Euroleague?

Νικόλας: Για μένα είναι ξεκάθαρα ο ολυμπιακός!

Γιώργος: Συμφωνώ με τον Νικόλα, ολυμπιακός!

Ποιον παίκτη του ολυμπιακού θα επιλέγατε για συμπαίκτη σας;

Γιώργος: Θα επέλεγα τον Shaquielle McKissic γιατί μ” αρέσει πολύ το στυλ που παίζει και είναι ένας πολύ αθλητικός παίκτης με πολλή εμπειρία.

Νικόλας: Για μένα η απάντηση είναι ο Nikola Milutinov γιατί ένας δυνατός ψηλός που θα μας ήταν πολύ χρήσιμος στη θέση 5.

Ομάδα ποδοσφαίρου (Ήττα ενάντια στο ΓΕΛ Μαραθώνα)

Αθλητές: Σίμος Τριανταφυλλόπουλος (coach), Αναστάσης Βικάτος, Βασίλης Γώγος

Πώς είναι μια τυπική προπόνηση της ομάδας σας και πόση ώρα διαρκεί;

Σίμος: Τις προπονήσεις της οργανώναμε μαζί με κάποια άλλα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο, εγώ είχα τον ρόλο του coach λόγω του τραυματισμού μου. Η προπόνηση διαρκούσε κατά βάση μιάμιση ώρα μαζί με το ζέσταμα. Κύριο μέλημα μας ήταν να δέσουμε σαν ομάδα γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό και όχι μόνο οι καλοί παίκτες που είχαμε στη διάθεση μας. Το κλίμα ήταν αρκετά φιλικό και η απαιτούμενη ισορροπία για να δέσει η ομάδα υπήρχε. Ήμασταν όλοι συνειδητοποιημένοι ότι υπήρχε ένας στόχος που χρειαζόταν δουλειά από όλους για να τον πετύχουμε.

Αναστάσης:  Στην προπόνηση δίναμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό, όσο φιλικά κι αν αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον, στις προπονήσεις σοβαρευόμασταν. Κουραζόμασταν και παίζαμε με όλη μας την ενέργεια. Ακόμα και αυτοί που παίζουν ποδόσφαιρο με την εξωσχολική ομάδα τους, όση κούραση κι αν είχαν, προσπαθούσαν να αποδώσουν στο 100% τους.

Βασίλης: Εγώ δεν κατάφερα να παίξω στον αγώνα, καθώς συνέπεσε με την εκδρομή που οργάνωσε το σχολείο μας στο Βέλγιο. Παρόλα αυτά ήμουν ενεργός σε όλες τις προπονήσεις. Όπως πολύ σωστά είπε ο Σίμος, κάθε προπόνηση διαρκούσε περίπου μιάμιση ώρα, πολλές φορές και παραπάνω γιατί υπήρχαν αρκετά κενά στη σύνθεση της ομάδας. Ήμασταν μια ιδιαίτερα ενωμένη ομάδα και πίστευα στην νίκη λόγω του καλού υλικού που διαθέταμε. Αυτό που βοήθησε ιδιαίτερα να έχουμε μεγάλες βλέψεις για την ομάδα ήταν ο προπονητής μας, ο Σίμος, που πίστεψε σε εμάς από την πρώτη στιγμή και έδειχνε σίγουρος για τις πράξεις του.

Ποιες δυσκολίες σας οδήγησαν στην ήττα και πως τη διαχειριστήκατε;

Σίμος: Αρχικά, υπήρχε πρόβλημα με την ημερομηνία του αγώνα καθώς εκείνη την περίοδο έλειπαν 5 σημαντικοί παίκτες μας στο ταξίδι στο Βέλγιο. Μετά, παρόλο που βρήκαμε μια λύση κάνοντας έναν ανασχηματισμό της ενδεκάδας, προέκυψαν αρκετοί τραυματισμοί, όπως του αρχηγού μας, που κατά τη διάρκεια του αγώνα έσπασε το χέρι του. Αυτός ο τραυματισμός αποδυνάμωσε αρκετά την επίθεση της ομάδας και «έριξε» την ψυχολογία όλων των παικτών και κάπως έτσι χάθηκε η συγκέντρωση μας. Δεν αποδώσαμε σωστά στο δεύτερο ημίχρονο, γι” αυτό και χάσαμε. Αυτή η εμφάνιση ήταν απρόσμενη γιατί είχαμε δουλέψει αρκετά.

Αναστάσης: Συμφωνώ με όλα όσα ανέφερε ο Σίμος. Στον αγώνα δεν ήμασταν όσο συγκεντρωμένοι έπρεπε. Στο παιχνίδι χάσαμε πολλές ευκαιρίες οι οποίες μας κράτησαν με την ελπίδα πως θα κερδίσουμε μέχρι και το 90′. Αν ο τρόπος σκέψης μας ήταν πως οι άλλοι ήταν καλύτεροι, θα είχαμε χάσει το παιχνίδι από το πρώτο λεπτό. Όμως, είδαμε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε  κερδίσει μα δε το κάναμε και αυτό ήταν το χειρότερο κομμάτι της ήττας

Βασίλης: Η αλήθεια είναι πως είχαμε πολλές ελλείψεις, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν βασικοί. Όπως και κάθε ομάδα στη θέση μας, ήμασταν πολύ ξενερωμένοι και πικραμένοι με το αποτέλεσμα γιατί είχαμε πολύ υψηλούς στόχους. Θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν αποδώσαμε σωστά γιατί δεν προσέξαμε τις ατέλειες που είχαμε επισημάνει στις προπονήσεις φτιάχνοντας και δουλεύοντας το σχήμα της ομάδας

Αν ήσασταν εσείς οι προπονητές της ομάδας, τι θα αλλάζατε;

Αναστάσης: Θα ξεκούραζα κάπως τους παίκτες, δε θα είχαμε καθημερινές προπονήσεις γιατί οι περισσότεροι ήμασταν ήδη κουρασμένοι από τις εξωσχολικές μας ομάδες και οι υπόλοιποι είχαν καιρό να τρέξουν σε καθημερινή βάση με αποτέλεσμα να πιαστούν. Κατά τα άλλα ο Σίμος έκανε καλές επιλογές και ήταν πολύ καλός στη θέση που βρισκόταν.

Βασίλης: Εγώ είχα μεγάλη πίστη και εμπιστοσύνη στον προπονητή μας. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν μερικές από τις επιλογές του στη βασική μας 11άδα και, αντίθετα με τον Αναστάση, θα προτιμούσα οι προπονήσεις μας να ήταν πιο σκληρές.

Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση που δεν έχει σχέση με τους σχολικούς αγώνες: Ποια ομάδα πιστεύετε ότι θα κατακτήσει το Champions League?

Όλοι μαζί: Σίγουρα η Bayern.

 Ομάδα βόλεϊ (Ήττα ενάντια στο 2ο ΓΕΛ Αρτέμιδας)

Αθλητές: Εκαμζίτ Σινκ, Μιχάλης Μπαλάσκας

Θα ήθελα να γνωρίσετε το volley στους αναγνώστες μιλώντας για τις θέσεις, την άμυνα, την επίθεση…

Μιχάλης: Το volley είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άθλημα που αποτελείται από 6 παίκτες. Η μία ομάδα χωρίζεται σε 3 άτομα μπροστά και 3 πίσω. Κάθε ομάδα εφαρμόζει περιφορά, δηλαδή όλοι γυρνάμε από όλες τις θέσεις αλλά ο καθένας έχει το δικό του σταθερό καθήκον, παραδείγματος χάριν υπάρχει ο πασαδόρος, ο λίμπερο και ούτω καθεξής. Αναφέροντας τον λίμπερο, η κύρια δουλειά του είναι να δέχεται την πρώτη μπαλιά, βγάζοντας την πρώτη άμυνα. Ο πασαδόρος μοιράζει τις πάσες μέχρι να περάσει η μπάλα στο γήπεδο των αντιπάλων και έτσι κυλά το παιχνίδι.

Εκαμζίτ: Συμφωνώ απόλυτα με τον Μιχάλη και θα ήθελα να προσθέσω πως αν η άλλη ομάδα είναι πιο δυνατή επιθετικά, ειδικά στα καρφιά, τότε , όσο ισχυρή και να είναι η άμυνα της δικής μας ομάδας δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά το αποτέλεσμα.

Με τι κριτήριο επιλέξατε να συμμετέχετε στην ομάδα volley του σχολείου μας;

Μιχάλης: Μου αρέσει πολύ η λογική του παιχνιδιού γι” αυτό και πρόσφατα αποφάσισα να γραφτώ σε εξωσχολική ομάδα volley.

Εκαμζίτ: Το volley είναι για εμένα ένας τρόπος να ξεφύγω μιας και, σε σχέση με τα άλλα αθλήματα είναι αρκετά χαλαρωτικό παιχνίδι. Αυτό δεν αναιρεί τον βαθμό δυσκολίας φυσικά.

Πόσες φορές την εβδομάδα κάνατε προπόνηση και πώς ήταν η προετοιμασία σας;

Εκαμζίτ: Γενικότερα η προετοιμασία μας ήταν πάρα πολύ καλή καθώς η γυμνάστρια μας, η κυρία Αλεξίου, ήταν αρκετά βοηθητική και την ευχαριστούμε πολύ γι” αυτό. Κάναμε προπόνηση σχεδόν κάθε μέρα, πολλές φορές και δύο φορές για να δέσει η ομάδα μας. Πολλά απογεύματα μαζευόμασταν στο σχολείο και παίζαμε δουλεύοντας τις ατέλειες μας, όπως την περιστροφή.

Μιχάλης: Κάναμε αρκετές προπονήσεις αλλά εγώ ήμουν απών σε μερικές γιατί δεν είχα ενημερωθεί για κάποιες από αυτές.

Πόσο σημαντική είναι η μεταξύ σας επικοινωνία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;

Μιχάλης: Κατά τη γνώμη μου η επικοινωνία είναι το σημαντικότερο κομμάτι για μια ομάδα με υψηλούς στόχους. Αυτό συμβαίνει γιατί, παραδείγματος χάριν, όταν η αντίπαλη ομάδα κάνει επίθεση, οι παίκτες της δικής μας πρέπει να συνεννοηθούν ποιος θα καταφέρει να σώσει τη μπαλιά. Σχετίζεται, επίσης, άμεσα με την περιστροφή των παικτών καθώς πρέπει να γνωρίζουν όλοι μεταξύ τους προς τα ποια θέση θα κατευθυνθούν.

Εκαμζίτ: Συμφωνώ σε όλα, το παιχνίδι δεν υπάρχει χωρίς την επικοινωνία μεταξύ της ομάδας, όπως και κάθε άθλημα, για να πετύχει τη νίκη.

        Ευχαριστώ πολύ και τους επτά μαθητές που αφιέρωσαν χρόνο γι” αυτή τη συνέντευξη. Συγχαρητήρια για την σας προσπάθειά σας και καλή τύχη σε όσους θα συμμετάσχουν και του χρόνου!

Επιμέλεια: Χαρά Μαριόλη, Α1

Λίγα λόγια για την ιστορία…

         Η μάχη έλαβε χώρα στο σημερινό Βατερλό, ένα χωριό της Φλάνδρας που επιλέχθηκε καθώς ήταν μια στρατηγική τοποθεσία μεταξύ των Βρυξελλών και των συνόρων, στις 18 Ιουνίου του 1815. Οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές ήταν ο στρατός του Έβδομου Συνασπισμού, δηλαδή οι συμμαχικές δυνάμεις που αποτελούνταν από τους Πρώσους, τους Ολλανδούς, τους Γερμανούς και τους Άγγλους, έναντι του γαλλικού στρατού με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Είναι γνωστό, φυσικά, ότι ο Ναπολέωνκατατροπώθηκε από τους συμμάχους, οι οποίοι υπερτερούσαν κατά περίπου 45.000 άντρες, έτσι, σηματοδοτήθηκε το τέλος της κυριαρχίας του στην Ευρώπη, αφού μετά ακολούθησε η εξορία του στη νήσο της Αγίας Ειρήνης, μια βρετανική αποικία στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, όπου και πέθανε το 1821.

          Η σημασία αυτής της μάχης έχει αποτυπωθεί και μέσω των τεχνών καθώς, ανά τα χρόνια έχει αποτελέσει έμπνευση πολλών καλλιτεχνών. Χαρακτηριστικό είναι το έργο του Louis Dumoulin “Το Πανόραμα του Βατερλό” μία ζωγραφία γιγαντιαίων διαστάσεων: 110 μέτρων μήκος και 12 μέτρων ύψος, η οποία απεικονίζει την θέα της σύγκρουσης σε 360 μοίρες με ανατριχιαστική λεπτομέρεια και κατασκευάστηκε το 1915, σχεδόν έναν αιώνα μετά την λήξη των Ναπολοεόντιων Πολέμων.’Οσοι παρατηρούν το έργο βρισκόνται πάνω σε μια ανυψωμένη εξέδρα που σου δίνει την αίσθηση ότι κινείται, λόγω της πελώριας διάστασής του.

          Μπορεί κανείς να το επισκευθεί σε ένα κτήριο δίπλα στο μνημείο της μάχης “Butte de Leon (Όρος του Λιονταριού)”, έναν τεχνητό λόφο που φτίαχτηκε για να τιμήσει τους χαμένους στρατιώτες της μάχης. Η κατασκευή του ξεκίνησε από το 1820 και ολοκληρώθηκε το 1826 μετά από εντολή του τότε Ολλάνδού βασιλία καθώς, εκεί τραυματίστηκε ο γιός του Γουλλιέλμος Β΄. Ο λόφος ύψους 41 μέτρων, έχει στην κορυφή του ένα μπρούτζινο άγαλμα ενός λιονταριού που φαίνεται να πατάει με το ένα πόδι του μια σφαίρα ως ένδειξη νίκης. Παράλληλα αποτελέι και παρατηρητήριο του πεδίου της σύγκρουσης, έχοντας την θέα των καταπράσινων λόφων της Φλάνδρας.

          Ο μουσειακός χώρος, το μνημείο και το Πανόραμα σε έκαναν να νιώθεις λες και η μάχη γίνεται τώρα, στο παρόν, και πραγματοποείται γύρω σου. Μπορούσες να καταλάβεις την σημαντικότητα της έκβασής της, καθώς εάν δεν είχε λήξει όπως έγινε, υπάρχουν πολλές πιθανότητες κάθε χάρτης να μην ήταν όπως τον γνωρίζουμε.Είναι βέβαιο πως η ήττα αυτή χάρισε ένα νέο ξεκίνημα στους λαούς της Ευρώπης, τους ελευθέρωσε από την ηγεμονία του Ναπολέοντα και έδωσε σε κάθε έθνος μια ανάσα ανεξαρτησίας.

                  Εκείνο το πρωί, τέσσερα επιβατικά αεροσκάφη που ταξίδευαν από τις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες στην Καλιφόρνια, κατελήφθηκαν εν πτήση από τρομοκράτες της Αλ Κάιντα. Ο ρητός στόχος τους ήταν να επιτεθούν σε εξέχοντα αμερικανικά κτίρια, προκαλώντας τεράστιες απώλειες και μερική ή πλήρη καταστροφή των κτιρίων-στόχων.

            Το πρώτο αεροπλάνο κατέπεσε στοΒόρειο Πύργο του συγκροτήματος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στο κάτω Μανχάταν στις 8:46 π.μ. τοπική ώρα. Δεκαεπτά λεπτά αργότερα στις 9:03 π.μ., ο Νότιος Πύργος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου χτυπήθηκε επίσης. Και οι δύο πύργοι των 110 ορόφων κατέρρευσαν μέσα σε μία ώρα και σαράντα δύο λεπτά, οδηγώντας στην κατάρρευση των άλλων κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και καταστρέφοντας σημαντικά τα γύρω κτίρια.

               Μια τρίτη πτήση συνετρίβη στη δυτική πλευρά του Πενταγώνου (έδρα του αμερικανικού στρατού) προκαλώντας τη μερική κατάρρευση της πλευράς του κτιρίου. Η τέταρτη και τελευταία πτήση με κατεύθυνση την Ουάσινγκτον ήταν η μόνη που δεν χτύπησε τον στόχο της, αντίθετα συνετρίβη σε ένα χωράφι κοντά στηνΠενσιλβανία. Οι επιβάτες του αεροπλάνου προσπάθησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροσκάφους από τους αεροπειρατές και τελικά απομάκρυναν την πτήση από τον επιδιωκόμενο στόχο. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στόχος της πτήσης 93 ήταν είτε ο Λευκός Οίκος είτε το Καπιτώλιο των ΗΠΑ.

            Οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν επισήμως ξεκινώντας  πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας και εισέβαλαν στο Αφγανιστάν. Στόχος τους ήταν να καθαιρέσουν τους Ταλιμπάν, οι οποίοι δεν είχαν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ για την αποβολή της Αλ Κάιντα από το Αφγανιστάν και την έκδοση του ηγέτη της Αλ Κάιντα, Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αν και ο Μπιν Λάντεν αρνήθηκε αρχικά οποιαδήποτε εμπλοκή, το 2004 ανέλαβε επίσημα την ευθύνη για τις επιθέσεις. Αλ Κάιντα και ο Μπιν Λάντεν ανέφεραν ως κίνητρο την υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, την παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία και τις κυρώσεις κατά του Ιράκ. Ξεφεύγοντας της σύλληψης για σχεδόν μια δεκαετία, ο Μπιν Λάντεν εντοπίστηκε σε ένα κρησφύγετο στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν και στη συνέχεια σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «δόρυ του Ποσειδώνα»

            Η καταστροφή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και των κοντινών δομών έβλαψε σοβαρά την οικονομία της Νέας Υόρκης και δημιούργησε παγκόσμια οικονομική ύφεση. Πολλές χώρες ενίσχυσαν την αντιτρομοκρατική νομοθεσία τους και διεύρυναν τις εξουσίες των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και των υπηρεσιών πληροφοριών για την πρόληψη των τρομοκρατικών επιθέσεων.Οι επιθέσεις οδήγησαν σε 2.977 θανάτους, πάνω από 25.000 τραυματισμούς και σημαντικές μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία, εκτός από τουλάχιστον $ 10 δισεκατομμύρια ζημιές σε υποδομές και ιδιοκτησίες.Παραμένει η πιο θανατηφόρα τρομοκρατική επίθεση στην ανθρώπινη ιστορία και το πιο θανατηφόρο περιστατικό για τους πυροσβέστες και τους αστυνομικούς στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Επιμέλεια: Σπυρονίκος Βασίλης

       Κατ’ αρχάς, το “AI in Schools” είναι ένα πιλοτικό πρόγραμμα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘ), με στόχο την ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης στην εκπαιδευτική διαδικασία.Η βασική πλατφόρμα που θα χρησιμοποιηθεί είναι ChatGPTEdu, μια ειδική έκδοση του ChatGPT που έχει σχεδιαστεί για εκπαιδευτική χρήση, με λειτουργίες προσαρμοσμένες για σχολεία. Το πρόγραμμα αυτό έχει ως στόχο να δώσει σε μαθητές και εκπαιδευτικούς τέτοια εργαλεία, ώστε η τεχνητή νοημοσύνη να λειτουργήσει ως «σύμμαχος» στη μάθηση και όχι ως υποκατάστατο του δασκάλου αλλά ως μέσο υποστήριξης, δημιουργίαςκαι ανάπτυξης ψηφιακών δεξιοτήτων.Η πρώτη φάση του προγράμματος είναι πιλοτική και αφορά14 πρότυπα λύκεια και 6 δημόσια σχολεία του δικτύου «Ωνάσειων». Θα εφαρμοστεί σταδιακά, πρώτα από εκπαιδευτικούς και έπειτα από μαθητές και εφόσον το πιλοτικό στάδιο αξιολογηθεί θετικά, υπάρχει πρόθεση το πρόγραμμα να επεκταθεί σε ευρύτερο αριθμό σχολείων, ενδεχομένως και πανελλαδικά από το σχολικό έτος 2026–2027. Ποιες ,όμως, θα είναι οι συνέπειες της νέας πραγματικότητας στην εκπαίδευση;

          Αρχικά, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην κριτική σκέψη των μαθητών. Μία τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει αρνητικά τη μελλοντική κοινωνία, καθώς θα παθητικοποιήσει τους πολίτες της και θα τους μετατρέψει σε αντικείμενο χειραγώγησης. Επιπλέον, αφού η τεχνητή νοημοσύνη προσφέρει αμέτρητες πληροφορίες με το πάτημα ενός κουμπιού, υπάρχει πιθανότητα υποτίμησης του ρόλου του εκπαιδευτικού ή ακόμα και υποκατάστασης του ρόλου τους. Τέλος, η εγκαθίδρυση της τεχνητής νοημοσύνης στα σχολεία και η συνεχής έκθεση της νέας γενιάς στα ψηφιακά εργαλεία, μπορεί να οδηγήσει στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας εξαρτημένης από την τεχνολογία.

          Ωστόσο, το πρόγραμμα “ AIinschools”δύναται να ενισχύσει την παιδεία, εφόσον προσφέρει εξατομικευμένη βοήθεια μάθησης στους νέους, ενισχύει το ενδιαφέρον τους για τη μάθηση και εμπλουτίζει το παραδοσιακό μάθημα. Επίσης, μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο εργαλείο διδασκαλίας, διότι διευκολύνει την προετοιμασία και μειώνει τον χρόνο συλλογής υλικού για τους εκπαιδευτικούς. Έτσι, η εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης στην εκπαίδευση θα προετοιμάσει την κοινωνία έτσι ώστε να μπορέσει να προσαρμοστεί στις συνθήκες του μέλλοντος.

      Ολοκληρώνοντας, είναι γεγονός ότι το πιλοτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας θα αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης και θα αποτυπώσει τις θετικές αλλά και αρνητικές του συνέπειες στους φορείς του σχολείου και στην κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι η έγκαιρη και σωστά καθοδηγούμενη εισαγωγή της στα σχολεία μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος όλων. Καθώς η AI θα αποτελεί καθοριστικό κομμάτι του μέλλοντός μας, είναι σημαντικό να αποκτήσουμε τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες ώστε να τη χρησιμοποιούμε υπεύθυνα και δημιουργικά, ως πολύτιμο εργαλείο στην εποχή της πληροφόρησης και της τεχνολογίας στην οποία ζούμε.

Επιμέλεια: Ελένη Γκίνη

Στην αρχή μπορεί να φαίνεται πως η πειθαρχία είναι κάτι που σε περιορίζει, όμως στην πραγματικότητα σε εξελίσσει. Μέσα από την καθημερινή προπόνηση, τη διατροφή που βασίζεται κυρίως σε πρωτεΐνη και τα ελάχιστα γλυκά μόνο μία φορά τον μήνα έμαθα πώς να θέτω όρια στον εαυτό μου και να τηρώ ένα πρόγραμμα. Η συνέπεια που απαιτεί ο αθλητισμός περνάει αυτόματα και σε άλλους τομείς της ζωής μου. Όταν συνηθίζεις να δουλεύεις για έναν αθλητικό στόχο, μαθαίνεις να θέτεις και να κυνηγάς στόχους και στο διάβασμα ή στη διαχείριση του χρόνου σου.

Στην ιππασία, μάλιστα, η ευθύνη δεν αφορά μόνο εσένα. Αγωνίζεσαι μαζί με το άλογό σου και για το άλογό σου. Πρέπει να είσαι ήρεμος, συγκεντρωμένος και έτοιμος να πάρεις σωστές αποφάσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου αλλά και το ζώο που έχεις δίπλα σου, και από κάθε πτώση κυριολεκτική ή μεταφορική να σηκώνεσαι ξανά πιο δυνατός.

Ο αθλητισμός με δίδαξε ότι η πρόοδος δεν έρχεται από ένα μεγάλο βήμα, αλλά από πολλά μικρά. Από κάθε προπόνηση που ολοκληρώνεις, από κάθε προσπάθεια που κάνεις, από κάθε στιγμή που παλεύεις να μη τα παρατήσεις. Στο τέλος της ημέρας, δεν χτίζεις μόνο μύες∙ χτίζεις επιμονή, ωριμότητα και χαρακτήρα.

Επιμέλεια: Αντζελίνα Φλωράκη Ντρένιου

Δηλαδή τι είναι η αστροφυσική;

Η αστροφυσική είναι η επιστήμη που μελετά ότι σχετίζετε με το σύμπαν και πιο αναλυτικά την χημική σύσταση των άστρων, τους γαλαξίες, τις μαύρες τρύπες, τα άστρα νετρονίων και άλλα πολλά μαζί  με την φυσική που συμπεριλαμβάνει το κάθε ένα από αυτά.

Γιατί μας αφορά;

Η αστροφυσική μάς αφορά διότι είναι ο λόγος που έχουμε πολλά από τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα στην καθημερινότητα μας. Για παράδειγμα οι τεχνητοί δορυφόροι είναι ο λόγος που έχουμε τα τηλεοπτικά κανάλια ή το GPS (Globalpositioningsystem). Επίσης, μας έχει δώσει την ικανότητα να μπορούμε να προστατευτούμε όσο καλύτερα γίνεται από διαστημικές απειλές, όπως τους μετεωρίτες (σχετικά μικρού μεγέθους) και από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμικές μετατοπίσεις μαζί με την βοήθεια των δορυφόρων (που ανέφερα προηγουμένως).

Ενδιαφέρον φαινόμενά

Υπερκαινοφανείς εκρήξεις: είναι η κατάρρευση ενός άστρου επειδή έκαψε όλα τα καύσιμα που είχε ώστε κάποια στιγμή να καταρρεύσει ο πυρήνας του ή οι υπερβολική συσσώρευση μάζας τόσο που το άστρο αυτό δεν μπορεί να την συγκρατήσει και όλα αυτά καταλήγουν  σε αυτή την γνωστή έκρηξη που στα αγγλικά ονομάζεται (supernova)

Μελλοντικές αποστολές

Pandora: είναι ένας μικρός δορυφόρος που θα μελετήσει τις ατμόσφαιρες εξωπλανήτων μαζί με το κεντρικό αστέρα τους. Οι αποστολή θα κρατήσει 12 μήνες και θα μας δώσει άφθονες πληροφορίες για άλλα ηλιακά συστήματα.

Με λίγα λογία

Από τα παλιά χρόνια ο άνθρωπος είναι ένα ον που κυνηγάει την γνώση ασταμάτητα και κάνει τα πάντα για εξελιχθεί σε σημεία που κανένας δεν φανταζόταν ότι είναι δυνατό. Αυτό λοιπόν μας έδωσε αυτή την απίστευτη επιστήμη λεγόμενη Αστροφυσική που μας άνοιξε τους ορίζοντες σε πράγματα τόσο όμορφα και ενθουσιώδεις, που για εμένα προσωπικά μου δίνει ένα ακόμα σκοπό για να ζήσω τούτη την ζωή.

Επιμέλεια: Κρητικός Μάριος

Αρχικά, ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Η επιτυχία δεν ήταν ποτέ κάτι σταθερό και δεδομένο προς όλους. Όμως, δε μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, υπάρχει ένα γενικό πρότυπο επιτυχίας το οποίο, άμεσα ή έμμεσα, μας επιβάλλεται από την εκάστοτε κοινωνική συνθήκη. Και για να αποδείξω την μεταβλητότητα της περίφημης επιτυχίας, ας ξεκινήσουμε ένα ταξίδι στον χρόνο, να δούμε τί εστί επιτυχία, ανάλογα με την κοινωνία που ζούμε.

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο στην Αρχαία Αθήνα, κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Περπατάειστην αγορά, ακούγοντας μεγάλες συζητήσεις για  έννοιες όπως η αρετή και η σοφία, πιθανόν από κάποιον σοφιστή ή ακόμη και από τον ίδιο τον Σωκράτη, αν ήταν τυχερός (ή άτυχος).

Η επιτυχία τότε προφανώς δεν ήταν μια σταθερή δουλειά (αυτά ήταν για «κατώτερες φύσεις») ή απαραίτητα ένας χαρούμενος γάμος, αλλά η αναγνώριση ως άξιος πολίτης. Το να είσαι διάσημος, όχι για τα χρήματα ή τη δύναμη, αλλά για την αρετή σου, την ικανότητά σου να συμμετέχεις σε δημόσιες συζητήσεις και να προσφέρεις στην κοινότητα. Το να είσαι δηλαδή ένας φιλόσοφος, ένας στρατηγός, ή ίσως κάποιος που διαπρέπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θεωρούταν επιτυχία τότε.

Ας προχωρήσουμε στον μεσαίωνα, περίπου τον 11^ο αιώνα μ.Χ. Βρισκόμαστε σε ένα μικρό μεσαιωνικό χωριό, με ένα κάστρο να υψώνεται από πίσω και 40 ιππότες να το φρουρούν, φορώντας την χαρακτηριστική χάλκινη πανοπλία. Η ζωή είναι σκληρή και η επιβίωση δεν είναι δεδομένη, επομένως η πίστη είναι το στήριγμα της πλειονότητας.

Η επιτυχημένη ζωή εκεί είναι σχετική, ανάλογα την κοινωνική τάξη. Για τους άρχοντες, σήμαινε να έχεις κύρος και να κατακτάς έδαφος, ενώ για έναν απλό αγρότη, η επιβίωση ήταν υπέρ-αρκετή. Οι πετυχημένοι κληρικοί ήταν οι μορφωμένοι και οι υπάκουοι στο δόγμα του Θεού, ενώ οι ιππότες όφειλαν να δείχνουν ανδρεία και τιμή στον τόπο τους. Κοινός παρονομαστής για όλους όμως, ήταν η εύνοια του Θεού για την διασφάλιση μιας θέσης στον Παράδεισο μετά τον θάνατο.

Τώρα μεταφερόμαστε στον 19^ο αιώνα,  στη βιομηχανική Αγγλία, όπου οι καπνισμένες καμινάδες έχουν χρωματίσει γκρι τον ουρανό και οι εργάτες δουλεύουν ατελείωτες ώρες στα εργοστάσια.

Εδώ η επιτυχία συνδέεται με την οικονομική πρόοδο και την εργασιακή ανέλιξη. Η βιομηχανία ακμάζει και οι επιχειρηματίες κερδίζουν πλούτο, ταυτόχρονα οι εργάτες πασχίζουν για καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Επιτυχία λοιπόν, είναι να κερδίσεις χρήματα, ώστενα ανέβεις στην κοινωνική κλίμακα, είτε μέσω της εκπαίδευσης, που θεωρούνταν προνόμιο για πολλούς, είτε με την παρουσίαση κάποιας καινοτομίας που θα συνέβαλε στην ανάπτυξη της εποχής.

Φτάσαμε επιτέλους στο σήμερα, 21^ος αιώνας.Ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε στο κέντρο μιας σύγχρονης μεγαλούπολης, μεsmartphones και τις κοινωνικές πλατφόρμες να είναι πλήρως διαδεδομένες, ενώ η τεχνολογία υφίσταται μια πρωτόγνωρη ανάπτυξη, που ακόμη δε ξέρουμε ποιο είναι το όριο.

Σήμερα, η επιτυχία είναι μια πολύπλοκη έννοια. Επαγγελματική επιτυχία, οικονομική ανεξαρτησία, αλλά και προσωπική ευτυχία και ευημερία είναι κάποιες εκδοχές της. Έχεις τη δυνατότητα –έμφαση στη λέξη δυνατότητα- να χτίσεις την καριέρα σου στον τομέα που αγαπάς, να αποκτήσεις κοινωνική αναγνώριση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, και να βρεις ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικής ζωής.Όμως, για να ισχύσουν όλα αυτά χρειάζεται να νικήσουμε τον αγώνα της διαρκής πίεσης  από την προσπάθεια να ισχυροποιήσουμε τη θέση μας σε έναν συνεχώς εξελισσόμενο κόσμο που διαρκώς απαιτεί περισσότερα από εμάς. Όποιος τα καταφέρει, όχι μόνο είναι επιτυχημένος, αλλά και ευτυχισμένος.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, η πλήρης ευτυχία μέσα από τη συνεχιζόμενη προσπάθεια για την επίτευξη αυτής της «αντικειμενικής» επιτυχίας είναι τόσο ανέφικτη όσο ακούγεται.

Γίνεται αντιληπτό λοιπόν πως η επιτυχία δεν είναι ένα σταθερό σημείο στον ορίζοντα, αλλά κάτι που διαμορφώνεται καθημερινά, ανάλογα με τις προσωπικές επιλογές και τις αξίες μας. Τελικά, ίσως η αληθινή επιτυχία μπορεί να βρίσκεται στο να μάθουμε να αποδεχόμαστε το ρευστό αυτής της υπόθεσης και να μην την περιορίζουμε σε κοινωνικά πρότυπα ή εξωτερικές προσδοκίες που δεν αντιπροσωπεύουν την ελεύθερη ανθρώπινη φύση. Κάθε άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει τη δική του διαδρομή, εστιάζοντας στο τι τον κάνει να νιώθει ολοκληρωμένος και ικανοποιημένος, χωρίς να επηρεάζεται από τις συγκρίσεις με τους άλλους, οι οποίες είναι ένας συνηθισμένος φαύλος κύκλος, ο οποίος εν τέλει, στέκεται εμπόδιο σε αυτό που είναι για εμάς επιτυχία.

Φραγκή Δανάη Γ’3

Πριν από 103 χρόνια ο ελληνισμός υπέστη μία από της μεγαλύτερες συμφορές,αν όχι την μεγαλύτερη, αυτή της μικρασιατικής καταστροφής. Την τραγική εκείνη εποχή 1.500.000Έλληνες, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή της Μικράς Ασίας,εκδιώχθηκανβάναυσα από τη Σμύρνη, εγκαταλείποντας σπίτια, περιουσίες, συγγενείς και φίλους, την ίδια τους τη ζωή. Έζησανσε ακραίες συνθήκες και ερχόμενοι εδώ στην Ελλάδαυπέστησαν κακομεταχείριση, γιατί πολλοί από τους Αθηναίους τους θεώρησαν ξένους. Ένας από αυτούς τους Μικρασιάτες ήταν ο προ προ πάππους μου ο οποίος είχε εξιστορήσει στον παππού μου κάποια από τα γεγονότα που έζησε. Επιθυμώντας να γνωρίσω το πλούσιο και συνάμα τραγικό παρελθόν των προγόνων μου κατέγραψα τις ιστορίες όπως μου τις διηγήθηκε εκείνο το κρύο πρωινό ο παππούς μου.

Παππού πού ξεκίνησαν οι δικοί σου παππούδες σου, ποιος ήταν ο τόπος κατοικίαςτους;
Η πατρίδα τους ήταν ηΠρούσα. Από εκεί ξεκίνησαν. Η γιαγιά κρατούσε από το ένα χέρι το παιδί της (6 -7 χρονών, τον παππού μου) και από το άλλο χέρι είχε τυλίξει σε ένα σεντόνι (μποτσί) όλα τα χρυσαφικά της και τα πολύτιμα αντικείμενα –γιατί ήταν πλούσια οικογένεια. Της είπαν να διαλέξει ποιο από τα δύο θα κρατήσει και με αυτόν τον τρόπο έχασε όλα της τα πλούτη και όλον τον κόπο που είχε κάνει για να τα μαζέψει…
Ένας άλλος κοντινός συγγενής του παππού μου ήταν μητροπολίτης της περιοχής και πρωτού φύγουνε μαζέψανε όλα τα εκκλησιαστικά αντικείμενα, τα οποία ήταν όλα χρυσά, μέσα σε μία κολυμπήθρα και τα έθαψαν κάτω από μία μουριά. Με τα χρόνια πήγαν κάτι ξαδέλφια κοντά στην ηλικία μουνα ψάξουν, να βρουν κάποιον άνρθωπο που να γνώριζε το μέρος όπου βρίσκονταν και τους το είπε. Προφανώς κάποιος τους τούρκος άκουσε τη συζήτηση και όταν πήγαν εκεί να τα ξεθάψουν δεν τα βρήκαν.

Σε ποιο σημείο της ελλάδας εγκαταστάθηκαν;
Κατ΄αρχήν ο παππούς μου ήρθε στον Πειραιά. Η γιαγιά μου και ο αδελφός της πήγαν στη Μακεδονία και μετά ειδοποίησαν και τον παππού να ανέβει κι αυτός εκεί. Εκεί ηταν και ο τόπος που μεγάλωσα και εγώ.
Πώς τους αντιμετώπισε η κοινωνία και οι γυρω άνθρωποι;
Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Οι ντόπιοι δεν τους έβλεπαν με καλό μάτι. Τους κατηγορούσαν πως ήρθαν να τους πάρουν τα χωράφια και τις δουλειές. Σιγά σιγά προσαρμόστηκαν και η καθημερινότητα έγινε πιο εύκολη για όλους.

Πώς ρίζωσαν; Τι επαγγέλματα έκαναν;
Γενικά ασχολούνταν με τη γεωργία. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο παππούς ήταν εμπόριο ψωμιού. Μετέφερε με καραβάκια γιατί αυτά ήταν τα μέσα της εποχήςστα απέναντι χωριά, στα Ασπροχώρια και στην Αίγινα, ψωμί. Μετά που ανέβηκε κι αυτός στη Μακεδονία ασχολήθηκε με τη γεωργία.
Τι έφεραν μαζί τους στην Ελλάδα;
Τα πολυτιμότερα αντικείμενά τους κι αυτά που μπόρεσαν να μεταφέρουν τα πήραν μαζί τους. Τότε δεν είχαν βαλίτσες και τα έβαζαν όλα σε ένα σεντόνι και το έδεναν(μπότσες) ή τα έραβαν στις φόδρες των ρούχων τους. Επίσης, έφεραν μαζί τους τον ιδιαίτερο τρόπο που μαγείρευαν,τις συνταγές και τα φαγητά που έτρωγαν. Στηριγμένοι στο μικρασιατικό πολιτισμό με τον οποίο γαλουχήθηκαν και μεγαλούργησαν ξεκίνησαν στην Ελλάδα την νέα τους ζωή…
Φωτεινή Κεχαγιάογλου, Β1