Δημοσίευση: 04/02/25
Σχήμα της απουσίας, Γιάννης Ρίτσος
(απόσπασμα)
………………………………………………………………
Δε μας γνωρίζει τίποτα.
Μα εσύ επιμένεις αόρατη να μας γνωρίσεις πάλι με τη ζωή.
Να συμμαχήσουμε.
Αν είναι το βλέμμα σου μέσα στο βλέμμα μας, δε θ’ αρνηθούμε να δούμε, να μιλήσουμε, να κινηθούμε.
……………………………………………………………………
Κι έτσι μέσα στη νύχτα που φεύγουμε ξένοι,
μπρος σε δυο σειρές ακατοίκητα σπίτια,
κάτω από γλόμπους χωρίς αχτίνες σαν κλεισμένα χέρια,
μια γλάστρα ποτισμένη που στάζει απ’ το παλιό μπαλκόνι εμπιστεύεται πάλι τον ήχο της σ’ εμάς,
μια πόρτα μισανοιγμένη ξαγρυπνάει για μας
κι αυτός ο ξύλινος πάγκος παρατημένος καταμεσής στην ερημιά,
εμάς περίμενε να καθίσουμε,
ξέροντας πως κάπου εκεί,
σ’ ένα μοναχικό παράθυρο,
κρεμασμένο ψηλά στη νύχτα,
εσύ,
πίσω απ’ το δαντελένιο κουρτινάκι,
περιμένεις να σου χαμογελάσουμε».
Υπόσχεση στην μνήμη σου, αγαπημένη μας Μαρία
Α. Βουρλάκη
