από τις Σαρηκυριακίδη Νικολέτα και Φανιάδου Ευαγγελία – Α5

α) Η ζωή της Άλκη Ζέη

      Στις 27 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώνονται έξι χρόνια από την απώλεια της σπουδαίας συγγραφέα Άλκης Ζέη, που σημάδεψε με το έργο της την ελληνική παιδική και νεανική λογοτεχνία.

      Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 1923. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε κυρίως στη Σάμο μαζί με την αδελφή της, όσο η μητέρα της νοσηλευόταν στο Σανατόριο της Πάρνηθας. Το 1937 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου φοίτησε στην Ιόνιο Σχολή. Εκεί γνώρισε τη στενή της φίλη και μετέπειτα γνωστή συγγραφέα Ζωρζ Σαρή.

    Αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Αηδονοπούλου. Από μικρή έδειξε αγάπη για τη συγγραφή και συμμετείχε στον όμιλο κουκλοθεάτρου του σχολείου της. Σημαντικό ρόλο στην πορεία της έπαιξε και η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου, σύζυγος του θείου της, που την ενθάρρυνε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το γράψιμο.

     Η ζωή της συνδέθηκε με σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας, όπως η δικτατορία του Ιωάννης Μεταξάς, η Κατοχή και η εξορία. Οι εμπειρίες αυτές επηρέασαν βαθιά το έργο της.

β) Η εργογραφία της

   Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Το καπλάνι της βιτρίνας» (1963), γράφτηκε στη Μόσχα. Θεωρείται σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία, καθώς ήταν από τα πρώτα βιβλία για παιδιά που περιλάμβαναν πολιτικές αναφορές.

    Το 1971, όταν βρισκόταν εξόριστη στο Παρίσι, έγραψε το μυθιστόρημα «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», με θέμα την Κατοχή και την Αντίσταση. Τα βιβλία της δεν παρουσιάζουν απλώς ιστορικά γεγονότα· τα ζωντανεύουν μέσα από τα βιώματα και τα συναισθήματα των ηρώων της.

     Μαζί με τη Ζωρζ Σαρή ανανέωσαν το νεανικό μυθιστόρημα στην Ελλάδα, δίνοντας έμφαση στο αυτοβιογραφικό ύφος και στη σύνδεση της ιστορίας με την καθημερινή ζωή των παιδιών.

     Το βιβλίο της «Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της» τιμήθηκε το 2003 με το Βραβείο Εφηβικού Μυθιστορήματος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν αγαπηθεί από αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

Μερικά από τα πιο γνωστά βιβλία της είναι:

• Το καπλάνι της βιτρίνας (1963)
• Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου (1971)
• Αρβυλάκια και γόβες (1975)
• Ο θείος Πλάτων (1975)
• Κοντά στις ράγες (1977)
• Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα (1987)
• Η μωβ ομπρέλα (1989)

γ) Παρουσίαση του βιβλίου «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου»

      Το μυθιστόρημα «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της Άλκης Ζέη. Πρωταγωνιστής είναι ο Πέτρος, ένα αγόρι εννέα ετών που ζει τα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής στην Αθήνα.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη:

• «Όχι»: Η ιστορία ξεκινά στις 27 Οκτωβρίου 1940, μια μέρα πριν από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ο Πέτρος βιώνει πρώτα τη λύπη για τον θάνατο του αγαπημένου του τριζονιού και έπειτα τον ενθουσιασμό για τις νίκες του ελληνικού στρατού, που όμως σύντομα μετατρέπεται σε απογοήτευση με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.
• «Πεινάααω»: Η οικογένειά του αντιμετωπίζει τον σκληρό χειμώνα της Κατοχής. Η πείνα και οι στερήσεις γίνονται μέρος της καθημερινότητας.
• «Συσσίτιο»: Στο σχολείο οργανώνονται συσσίτια και ο Πέτρος αρχίζει να καταλαβαίνει τι σημαίνει Αντίσταση.
• «Λευτεριά ή θάνατος»: Ο Πέτρος και οι φίλοι του συμμετέχουν σε αντιστασιακές δράσεις. Μέσα από δύσκολες εμπειρίες, ο Πέτρος ωριμάζει πρόωρα.

Το βιβλίο ολοκληρώνεται στις 12 Οκτωβρίου 1944, μετά την απελευθέρωση της Αθήνας. Ο μικρός Πέτρος δεν είναι πια παιδί· έχει μεγαλώσει μέσα από τις δυσκολίες του πολέμου.

Ο «Μεγάλος περίπατος του Πέτρου» δεν είναι μόνο μια ιστορία για τον πόλεμο. Είναι ένα βιβλίο για τη φιλία, το θάρρος, την απώλεια και την ελπίδα. Για αυτό και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία των νέων αναγνωστών.

«Καποδίστριας » από την Ασπασία Καραγιώργου Γ1

Η ιστορική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας» προσπαθεί να παρουσιάσει τη ζωή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος του Ιωάννη Καποδίστρια. Το έργο επικεντρώνεται κυριως στην περίοδο μετα την Ελληνικη επανάσταση, όπου ο Καποδίστριας καλείται να οργανώσει ενα κράτος απο το μηδέν.  Αρχικά, όπως όλοι γνωρίζουμε απο την πολυετή πορεία του Γιάννη Σμαραγδή στον χώρο της σκηνοθεσίας,  ο γνωστός σκηνοθέτης έχει μία τάση να ωραιοποιεί τα γεγονότα. Έτσι και στην ταινία του «Καποδίστριας» έχει καταφέρει να εξιδανικεύσει τον κεντρικό ήρωα παρουσιάζοντας τον ως θεάνθρωπο και μιλώντας μονάχα για τα θετικά του στοιχεία. Βέβαια, υπάρχει και μία αρνητική αναφορά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας το 1827, όπου είχε ψηφιστεί σύνταγμα που έλεγε πως οι τρεις εξουσίες θα μοιραστούν σε διαφορετικά άτομα, όμως ο Καποδίστριας αποφάσισε πως το καλύτερο είναι να πάρει αυτός ολες τις εξουσίες στα χέρια του, χωρίς να λάβει υπόψη τις απόψεις των υπολοίπων. Έπειτα σε σκηνοθετικό επίπεδο τα σκηνικά και τα κουστούμια δημιουργούν μία ατμόσφαιρα που μας μεταφέρει στον 19ο αιώνα. Η σκηνοθεσία ενισχύει την δραματικότητα των γεγονότων όμως σε κάποια σημεία η εξέλιξη είναι αργή έτσι η ταινία ενδέχεται να κουράσει τους θεατές.  Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια ιδιαίτερη ταινία με αρκετά θετικά αλλά και κάποιες αστοχίες, που αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει.

«Καποδίστριας » από τη Μαρίνα Αρχοντοπούλου Α3

Για την ταινία «Καποδίστριας» υπάρχουν πολλές κριτικές θετικές και αρνητικές. Η δική μου κριτική είναι θετική. Η συγκεκριμένη ταινία μου άρεσε πάρα πολύ! Αυτό που ξεχώρισα ήταν τα  ενδύματα και  η ιστορική ατμόσφαιρα. Επίσης, η παρουσίαση  ιστορικών γεγονότων με μορφή ταινίας, θεωρώ ότι βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τα πρόσωπα και τα γεγονότα.  Η ταινία μου δημιούργησε διάφορα συναισθήματα όπως χαρά, γιατί επιτέλους δημιουργήθηκε από τον σύγχρονο κινηματογράφο,  μια ταινία ιστορική, συγκίνηση στο τέλος του έργου γιατί σκότωσαν τον Καποδίστρια. Αυτό το γεγονός με έκανε να λυπηθώ γιατί σκότωσαν άδικα αυτόν τον ήρωα και δεν σεβάστηκαν όλα όσα έκανε για την Ελλάδα. Τέλος, λύπη μου προκάλεσαν και όλα όσα πέρασε η χώρα μας.

Βασικά στοιχεία της ταινίας

Η ταινία «Καποδίστριας» (2025) σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή είναι ένα ιστορικό δράμα που αποτυπώνει τη ζωή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας.

• Σκηνοθεσία/Σενάριο: Γιάννης Σμαραγδής.
• Πρωταγωνιστές: Αντώνης Μυριαγκός (Ιωάννης Καποδίστριας)Φίνμπαρ ΛιντςΤάσος ΧαλκιάςΜάξιμος ΜουμούρηςΗλέκτρα Φραγκιαδάκη (Ρωξάνδρα)Παύλος ΚοντογιαννίδηςΜιχάλης Ιατρόπουλος κ.ά
• Πλοκή: Καλύπτει την πορεία του από κορυφαίος διπλωμάτης της Ρωσίας στην αποχώρηση το 1822την εκλογή του το 1827την άφιξη στην Αίγινα (1828) και τη δολοφονία του το 1831.
• Διάρκεια: 128 λεπτά
• Παραγωγή/Κόστος: Υψηλών προδιαγραφών παραγωγή (5 εκατομμύρια ευρώ) με γυρίσματα σε Ελλάδα (ΝαύπλιοΚέρκυρακ.α.) και Ρουμανία.

Λίγα λόγια για τον Καποδίστρια

Ο Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1777.  Με τις σπουδές του, την ευφυία του και το διπλωματικό του  μυαλό κατάφερε να κατακτήσει πολλά αξιώματα όπως να γίνει διπλώματης στη Ρωσία και  στη συνέχεια Υπουργός Εξωτερικών. Το 1828 πηγαίνει στην Ελλάδα γιατί επιλέγεται από τους Έλληνες ως Κυβερνήτης. Κατάφερε να φέρει την ομόνοια ανάμεσα σε πολλούς Έλληνες και να κάνει σημαντικό έργο. Ωστόσο οι Κοτζαμπάσηδες δεν τον ήθελαν,γιατί τους έβαζε να πληρώνουν φόρους . Αποτέλεσμα ήταν η δολοφονία του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στο Ναύπλιο. Η σορός του  μεταφέρθηκε τον Απρίλιο του 1832 στην Κέρκυρα  και ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή της Πλατυτέρας.

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό πάνω στη σκηνή και έλαβαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού! Θερμά συγχαρητήρια στις υπεύθυνες εκπαιδευτικούς της ομάδας κα Σαράφη Μαρία και Τόσκα Γεωργία για την πολύμηνη προετοιμασία και τη στήριξη των παιδιών καθώς και στον εικαστικό του σχολείου κ. Τσουμάκο Τηλέμαχο για τα υπέροχα σκηνικά της παράστασης.

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε τη θεατρική παράσταση:

">

Εικόνες από την παράσταση:

Πρόκειται για  ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε μαθητές και μαθήτριες της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και έχει ως στόχο την εξοικείωση με το αρχαίο δράμα, μέσα από διαδραστικές ασκήσεις με τη χρήση της τεχνολογίας. Η δράση υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Prometheus», το οποίο στοχεύει στη διάσωση ιστορικών παραστάσεων αρχαίου δράματος του ΚΘΒΕ, στην εμβύθιση στον χώρο επαυξημένης πραγματικότητας και στη διαδραστική βιωματική συμμετοχή του κοινού.

Οι μαθητές/τριες είχαν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν με βιωματικό και παιγνιώδη τρόπο δομικά στοιχεία του αρχαίου δράματος και να τα αξιοποιήσουν στην πράξη μέσα από την παραγωγή ενός σύντομου στιγμιότυπου δράσης.

Παράλληλα, ξεναγήθηκαν στον χώρο του Βασιλικού Θεάτρου, όπου είδαν από κοντά την κεντρική σκηνή καθώς και την έκθεση «Ίχνη του εφήμερου», στην οποία παρουσιάζονται κοστούμια υψηλής αισθητικής από σημαντικές παραστάσεις του ΚΘΒΕ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μαθητές/τριες εισέπραξαν τα εύσημα από τις υπεύθυνες θεατροπαιδαγωγούς για την ενεργή συμμετοχή τους, τις γνώσεις τους και κυρίως για τη συμπεριφορά τους!

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Ζωή Τακαβάκογλου, Ευαγγελία Χατζηαγοράκη, Μάρθα Μερτσανίδου

από τη Λαμπρινού Φανή

      Τα 7 θαύματα του κόσμου ή αλλιώς “τὰ ἑπτὰ θεάματα τῆς οἰκουμένης” όπως ονομάζονται τα  επιβλητικά μνημεία που  καταγράφηκαν ως μεγαλουργήματα ή «θαύματα» κατά την Αρχαιότητα. Εμπνευστής του καταλόγου αυτού θεωρείται από πολλούς ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος, ένας Έλληνας ποιητής και συγγραφέας του 2 μ.Χ αιώνα. Λέγεται πως αυτός αφού επισκέφτηκε τα μνημεία συνέταξε έναν κατάλογο που  αποτελείται από επτά σπουδαία έργα που βρίσκονται στην περιοχή γύρω από τη Μεσόγειο.

Τα μνημεία αυτά είναι τα ακόλουθα:

• Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας
• Οι Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας
• Το Χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός
• Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο
• Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού
• Ο Κολοσσός της Ρόδου
• Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας

    Αναλυτικότερα:

 I. Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας

     Η Πυραμίδα του Χέοπα, ή Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, είναι η μεγαλύτερη και αρχαιότερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας στην Αίγυπτο. Βρίσκεται στην δυτική όχθη του ποταμού Νείλου, περίπου 18 χιλιόμετρα   από το κέντρο του Καΐρου και οι γεωγραφικές τις συντεταγμένες είναι περίπου 29.9792° N, 31.1342° E. Χτίστηκε περίπου το 2560 π.Χ. ως τάφος του φαραώ Χέοπα της 4ης Δυναστείας και είναι το μοναδικό από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου που σώζεται μέχρι σήμερα. Αρχικά είχε ύψος 146,5 μέτρα, γεγονός που την καθιστούσε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο για περισσότερα από 3.800 χρόνια. Η πυραμίδα καλύπτονταν με πέτρες επικάλυψης, οι οποίες δημιουργούσαν μια λεία επιφάνεια. Σήμερα, βλέπουμε μόνο τη βασική δομή, καθώς οι πέτρες επικάλυψης έχουν αφαιρεθεί. Στο εσωτερικό της υπάρχουν τρεις κύριοι θάλαμοι, ενώ η πυραμίδα περιβάλλεται από δύο ναούς, μικρότερες πυραμίδες για τις γυναίκες του Χέοπα και τάφους για ευγενείς. Είναι μνημείο της UNESCO και αποτελεί σύμβολο της αρχαίας Αιγύπτου.

II. Οι Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας

 Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας βρίσκονται στη Βαβυλώνα, στην περιοχή που είναι σήμερα το Ιράκ. Σύμφωνα με την παράδοση, οι κήποι κατασκευάστηκαν από τον βασιλιά Ναβοπολάσσαρ ή τον γιο του, Ναβουχοδονόσορα Β’, για τη σύζυγό του, Αμιτίς, η οποία είχε νοσταλγήσει τα βουνά και τη φύση της πατρίδας της. Οι κήποι αποτελούνταν από πολλές επίπεδες βεράντες γεμάτες φυτά και δέντρα, και πιθανόν ανυψώνονταν μέσω ενός συστήματος αντλιών νερού. Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας είναι το μόνο από τα Επτά Θαύματα που δεν έχουν αφήσει ίχνη όμως λέγεται πως χτίστηκαν στο 8ο-6ο αιώνα π.Χ . Παρά τις εκτεταμένες ανασκαφές στη Βαβυλώνα, καμία κατασκευή δεν συμφωνεί με τις περιγραφές των αρχαίων συγγραφέων . Αν και προτάθηκαν πιθανοί τόποι, καμία θέση δεν έχει καθολική αποδοχή. Παρ” όλα αυτά, η ύπαρξή τους δεν αποκλείεται από κανέναν και θεωρείται ένα εντυπωσιακό επίτευγμα της αρχαίας αρχιτεκτονικής και κηποτεχνίας.

III. Το Χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός

 Το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός βρισκόταν στην Ολυμπία, στην Αρχαία Ελλάδα. Δημιουργήθηκε γύρω στο 435 π.Χ. από τον διάσημο γλύπτη Φειδία και απεικόνιζε τον θεό Δία καθισμένο σε χρυσό θρόνο, με ύψος περίπου 12 μέτρα. Το άγαλμα ήταν κατασκευασμένο από ελεφαντόδοντο και χρυσό, δίνοντάς του μια εντυπωσιακή και μεγαλειώδη όψη. Οι λεπτομέρειες του έργου ήταν εντυπωσιακές, με τον Δία να κρατά το σκήπτρο του στο δεξί χέρι και τη Νίκη στο αριστερό. Η κατασκευή του λέγεται πως χρηματοδοτήθηκε από τον πολιτικό Σίμωνα και ήταν αφιερωμένο στον θεό Δία, ως ένδειξη της υπεροχής του. Δυστυχώς δεν είχε και την καλύτερη τύχη καθώς λεηλατήθηκε το 426 μ.Χ. και σεισμοί το 522 και 551 κατέστρεψαν περαιτέρω τα ερείπια. Κατά άλλη εκδοχή, οι Γότθοι λεηλάτησαν τον ναό, ο οποίος μετατράπηκε σε χριστιανικό μέχρι την κατάρρευσή του. Τα ερείπια καλύφθηκαν από τον ποταμό Αλφειό. Το 1875, γερμανικές ανασκαφές αποκάλυψαν τα ερείπια, και το 2004, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αναστηλώθηκε ένας κίων για να δείξει το μέγεθος του ναού. Παρ” όλα αυτά, παραμένει ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής.

IV. Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο

     Ο Ναός της Αρτέμιδος βρισκόταν στην Έφεσο, στη Μικρά Ασία σε μία πεδιάδα απέχοντας 1 μίλι (δέκα στάδια) από την πόλη. Αφιερωμένος στην θεά Αρτέμιδα, ο ναός κατασκευάστηκε γύρω στο 550 π.Χ. με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Χερσίφο και του γλύπτη Μέγαν. Ο ναός ανήκε σε μια σειρά μεγάλων και περίτεχνων ναών της αρχαιότητας, με διαστάσεις 115 μέτρα μήκος και 55 μέτρα πλάτος, και αποτελούσε το μεγαλύτερο θρησκευτικό κτίριο της εποχής του. Χαρακτηριζόταν από 127 κίονες, ύψους 18 μέτρων, και τα κιονόκρανα διακοσμούνταν με ανάγλυφα. Στο εσωτερικό του ναού υπήρχε ένα άγαλμα της Αρτέμιδος, φτιαγμένο από χρυσό και ελεφαντόδοντο. Καταστράφηκε για πρώτη φορά το 356 π.Χ. από πυρκαγιά, και σύμφωνα με την παράδοση, η πυρκαγιά συνέβη την ημέρα γέννησης του Αλεξάνδρου του Μέγα. Ο ναός ανακατασκευάστηκε, αλλά το 262 μ.Χ. καταστράφηκε ξανά από τους Γότθους. Σήμερα, λίγα ερείπια και κίονες από τον αρχαίο ναό έχουν απομείνει στην περιοχή, και αποτελούν σημαντικό τουριστικό και αρχαιολογικό πόλο έλξης.

 V. Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού βρισκόταν στην Αλικαρνασσό σημερινό Μποντρούμ, στην Τουρκία. Κατασκευάστηκε γύρω στο 350 π.Χ. από την γυναίκα του βασιλιά Μαυσώλου, Αρτεμισία, ως τάφος προς τιμήν του. Το μαυσωλείο είχε ύψος περίπου 45 μέτρα και συνδύαζε ελληνικά, αιγυπτιακά και ανατολικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Διακοσμούνταν με γλυπτά και ανάγλυφα έργα τέχνης από διάσημους γλύπτες της εποχής, όπως ο Πραξιτέλης και ο Σκόπας. Η αρχιτεκτονική του είχε έντονη φυσιογνωμία αφού  συνδύαζε το χιτώνα ενός ναού και την επιβλητικότητα ενός βασιλικού τάφου. Δυστυχώς και αυτό καταστράφηκε από σεισμό το 13ο αιώνα και αργότερα κατεδαφίστηκε το 1522.  Σήμερα σώζονται μόνο μερικά ερείπια και γλυπτά που εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.  Παρόλο που δεν είναι ακόμη γνωστό γιατί ο Μαύσωλος κατασκεύασε έναν τόσο περίτεχνο τάφο, ήταν σίγουρα ένα επιβλητικό αρχαιολογικό επίτευγμα.

VI. Ο Κολοσσός της Ρόδου

Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν ένα τεράστιο άγαλμα του θεού Ήλιου, Ρα, που κατασκευάστηκε γύρω στο 292-280 π.Χ. για να γιορτάσει τη νίκη των Ροδίων επί του στρατού του Δημήτριου Πολιορκητή, στην Ρόδο. Το άγαλμα είχε ύψος περίπου 33 μέτρα, μεγαλύτερο από τον Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία,(45 μέτρα). Για τη δημιουργία του χρησιμοποιήθηκαν διάφορα υλικά, με τον βασικό κορμό να αποτελείται από μπρούτζινα κομμάτια που ενώνουν το άγαλμα και στήριζε σε μια βάση από πέτρες και μάρμαρο. Ο Κολοσσός τοποθετήθηκε στην είσοδο του λιμανιού της Ρόδου, συμβολίζοντας τη δύναμη και την ευημερία της πόλης. Καταστράφηκε από σεισμό το 226 π.Χ. και τα ερείπια του παρέμειναν στην περιοχή για πολλά χρόνια. Σήμερα, μόνο οι αναφορές και τα ιστορικά στοιχεία παραμένουν, καθώς δεν έχουν βρεθεί αποδείξεις για την ακριβή του θέση.

VII. Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας

 Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας κατασκευάστηκε από τον Σωσίστρατο της Κνίδου περίπου το 280 π.Χ. στην νησίδα Φάρος, που βρισκόταν στην είσοδο του λιμανιού της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, για να καθοδηγεί τους ναυτικούς. Το ύψος του υπολογίζεται ότι ήταν γύρω στα 100-130 μέτρα, κάνοντάς το ένα από τα ψηλότερα κτίρια της αρχαιότητας. Ο Φάρος είχε τρεια επίπεδα και κορυφωνόταν με ένα άγαλμα του θεού Ποσειδώνα ή του Μέγα Αλέξανδρου. Ο φάρος λειτουργούσε ως σημείο αναφοράς και φως για τους ναυτικούς, ενώ η φλόγα του προερχόταν από φωτιά που καίγονταν σε μεγάλο πύργο. Το μνημείο αυτό ήταν το μεγαλύτερο μνημείο της περιοχής που διασώθηκε μέχρι την καταστροφή του από σεισμούς το 796, 1303 και 1323.Έπειτα το 1480, ο Σουλτάνος χρησιμοποίησε τα ερείπια για να χτίσει κάστρο, το οποίο κατεδαφίστηκε το 1882 από τους Άγγλους. Τώρα υποστηρίζεται πως τα ερείπια του είναι θαμμένα κάτω από το λιμάνι.

από την Παρασκευοπούλου Ελένη

   Τι συμβολίζει η Μεγάλη Εβδομάδα; Ας προσπαθήσουμε μέσα από έργα της Βυζαντινής Τέχνης να κατανοήσουμε τα μηνύματα και τον συμβολισμό της Μεγάλης Εβδομάδας ή διαφορετικά της «Εβδομάδας των Παθών»

Μεγάλη Δευτέρα

      Από τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του (Γεν. 37 – 50). Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έριξαν σ” ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο.

«Εἰς τὸν Πάγκαλον Ἰωσὴφ
Σώφρων Ἰωσήφ, δίκαιος κράτωρ ὤφθη,
Καὶ σιτοδότης, ὧ καλῶν θημωνία!»

Επίσης, τη Μεγάλη Δευτέρα μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών. Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.

Μεγάλη Τρίτη

 Η Παραβολή των Δέκα  Παρθένων

       Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με το τηρούμενο Μηναίο ή Μηνολόγιο, η Μεγάλη Τρίτη είναι αφιερωμένη αφενός στη μνεία του ιερού Ευαγγελίου που αναφέρεται στη δριμύτατη καταγγελία του Ιησού κατά των θρησκευτικών αρχηγών του Ισραήλ, των Γραμματέων και των Φαρισαίων, και αφετέρου στην παραβολή των δέκα παρθένων.

Μεγάλη Τετάρτη

       Το πρωί τελείται o Εσπερινός της Μεγάλης Πέμπτης και Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Είναι η τελευταία Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία του έτους. Το απόγευμα γίνεται η Ακολουθία του Ευχελαίου και η τελετή του Νιπτήρος, που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης και αναφέρεται σε τέσσερα γεγονότα: Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Χριστό, τον Μυστικό Δείπνο, την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και την προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή των Παθών του Χριστού.

 Μεγάλη Πέμπτη

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η ημέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων λίγο πριν τη Σταύρωση:

1) Ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους,                                                                                                2)Ο Ιερός Νιπτήρας, δηλαδή το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Ιησού Χριστό,                                                                                      3)Η Υπερφυής Προσευχή, δηλαδή η προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν τη σύλληψή του,

4)Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιησού

Μεγάλη Παρασκευή

  Ο Επιτάφιος Θρήνος

     Σύμφωνα με τις περιγραφές της Καινής Διαθήκης, ο Ιησούς Χριστός (ο οποίος πιστεύεται από τους Χριστιανούς ως ο Υιός του Θεού αλλά και ο Μεσσίας) συνελήφθη, καταδικάστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο για να μαστιγωθεί και τελικά να σταυρωθεί. Συλλογικά αποκαλούμενα ως τα πάθη, ο πόνος και λυτρωτικός θάνατος του Ιησού είναι η κύρια διάσταση της χριστιανικής Θεολογίας που αφορά στο δόγμα της σωτηρίας και του εξιλασμού.

Μεγάλο Σάββατο

 Η Ανάσταση

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου γιορτάζουμε «την θεόσωμον ταφήν» και «την εις άδου κάθοδον», δηλαδή την ταφή του Κυρίου και την κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς .

Κυριακή του Πάσχα

     Το Πάσχα είναι μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού σε ανάμνηση της Ανάστασης του Ιησού Χριστού. Αρχικά αποτελούσε εβραϊκή γιορτή σε ανάμνηση της Εξόδου των Ισραηλιτών από την αιγυπτιακή δουλεία. Η ημερομηνία εορτασμού της Ανάστασης αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης μεταξύ πρωτοχριστιανικών εκκλησιών, ώσπου το 325 η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος καθόρισε τον κοινό παγχριστιανικό εορτασμό του Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.

Πιάσε το χέρι μου, Θεά

ψυχή μου δώσε ρεύμα,

να γράψω μ’ έναν κεραυνό

πάνω σε μαύρη πλάκα

 Την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου οι μαθητές /τριες των τμημάτων Β1 και Β6 με τις υπεύθυνες εκπαιδευτικούς, Ζωή Τακαβάκογλου, Μάρθα Μερτσανίδου και Ελένη Δήλλιου, παρακολούθησαν τη θεατρική παράσταση «Ομήρου Ιλιάδα» από την ομάδα Μικρός Βορράς.

Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση που παρουσιάζει το γνωστό ομηρικό έπος μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά. Τέσσερις ηθοποιοί, δύο άνδρες και δύο γυναίκες, υποδύονται 30 ρόλους, ηρώων και θεών, αναπαριστώντας σημαντικές σκηνές από τις 24 ραψωδίες του έργου. Το παίξιμό τους βασίζεται όχι μόνο στις ερμηνευτικές τους ικανότητες αλλά κυρίως στις σωματικές και  ψυχικές τους δυνάμεις. Το σκηνικό και η ενδυμασία είναι απλή και λιτή. Η σκηνή όμως είναι γεμάτη από αντικείμενα, που είναι απαραίτητα για την αλλαγή των ρόλων. Αυτή η διαδικασία γίνεται γρήγορα και άμεσα, μπροστά στα μάτια των θεατών. Κοντάρια, παλτό, μπουφάν, μάσκες, περικεφαλαία, περούκα, πανό,  ακορντεόν,  πολεμικό παιχνίδι, όλα  εξυπηρετούν τη θεατρική αφήγηση, αρκεί να αφήσει ο θεατής ελεύθερη τη φαντασία του.

Η παράσταση ξεκίνησε το ταξίδι της από το Αρχαίο Θέατρο Άργους στο πλαίσιο του θεσμού ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ -Πρόγραμμα 2021-, ενώ συμμετείχε  στο 30^ο Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου στο Κάιρο, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Μετά το τέλος της παράστασης, ο κ. Τάσος Ράτζος, σκηνοθέτης και ιδρυτής της θεατρικής ομάδας Μικρός Βορράς,  μίλησε με τους μαθητές/τριες για την παράσταση και τους έθεσε διάφορα ερωτήματα σχετικά με το μήνυμα του έργου, τη χρήση των αντικειμένων, τους ήρωες.

  Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συζήτηση με τον σκηνοθέτη:

  «Το θέατρο δημιουργεί μια μαγική σχέση,  μια αλληλεπίδραση ανάμεσα στον ηθοποιό που είναι πάνω στη σκηνή και στον θεατή που το βλέπει. Η ιδιαιτερότητα που έχει το θέατρο σε σχέση με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση  είναι ότι η επαφή ηθοποιού και κοινού είναι ζωντανή.  Κατά τη διάρκεια της παράστασης τα βλέμματα , τη ανάσα μας, τη ενέργειά μας  την προσλαμβάνουμε και την ανταποδίδουμε.

  Όσον αφορά την Ιλιάδα ήταν ένα δύσκολο και απαιτητικό έργο, που χρειάστηκε σχεδόν τρία χρόνια, για να το ολοκληρώσουμε.  Είναι τρομερά δύσκολο από ένα έργο 16.000 στίχων, να αποφασίσεις ποιους θα επιλέξεις, να τους βάλεις σε μια ροή, που θα είναι απολύτως ευθύγραμμη και κατανοητή και να καταφέρεις να το παρουσιάσεις σε  ένα  κοινό τόσο απαιτητικό, όπως είναι οι έφηβοι».

Το μήνυμα του έργου

Όσον αφορά το έργο, υπάρχει ο  πόλεμος , το αίμα, οι μάχες αλλά υπάρχει  και αγάπη, διάθεση για συμφιλίωση, για ειρήνη. Πρόκειται για ένα έπος που έχει μέσα μεγάλες μάχες, αυτός είναι ένας βασικός λόγος που το λάτρευαν οι αρχαίοι, ο επικός, ο ηρωικός  του χαρακτήρας.  Όμως μέσα εκεί είναι κρυμμένη  η αγάπη, ο ανθρώπινος πόνος, η συντροφικότητα.

Η χρήση των αντικειμένων  

Η επιλογή και χρήση των αντικειμένων  έχει στόχο  να αναπαραστήσει ένα μέρος από τον κόσμο του έργου, εξυπηρετώντας τη θεατρική αφήγηση. Για παράδειγμα τα κοντάρια, εκτός από πολεμικά όπλα, αναπαριστούν τον μικρό  Αστυάνακτα, τα αθάνατα αγαπημένα άλογα του Αχιλλέα, τα τόξα του Απόλλωνα, τις πύλες του τείχους, τα γράμματα από τις ραψωδίες, τα ξύλα για τη νεκρική πυρά του Έκτορα. Το παιδικό παιχνίδι  με τα στρατιωτάκια, τα καράβια και το τείχος  παρομοιάζεται με το παιχνίδι που παίζουν σε όλο το έργο οι θεοί με τους ανθρώπους.  Οι θεοί μεταχειρίζονται τους θνητούς σαν άθυρμα, δηλαδή παιχνίδι. Παίζουν μαζί τους, έχοντας το τεράστιο προνόμιο ότι αυτοί είναι ο αθάνατοι ενώ οι άνθρωποι είναι θνητοί.

Οι ήρωες

Οι μαθητές μίλησαν για  τους ήρωες που συμπάθησαν στο έργο και κυρίως αναφέρθηκαν στην  κωμική διάσταση που έδωσε στους θεούς ο σκηνοθέτης.

Εντυπώσεις  των μαθητών από  την παράσταση 

Μου άρεσε πάρα πολύ η παράσταση! Τέλειοι ηθοποιοί! Λάτρεψα τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσαν τα κοντάρια και τα μετέτρεπαν σε διάφορα αντικείμενα. Ήταν όλα μαγευτικά. Δεν ξέρω τι με εντυπωσίασε περισσότερο. Όλη η παράσταση ήταν υπέροχη. Αν πρέπει να ξεχωρίσω θα πω τον θάνατο του Πάτροκλου, τον θάνατο του Έκτορα και την αντίδραση της Ανδρομάχης.

Κατερίνα Λ.

Η παράσταση ήταν πολύ ωραία. Μου έκανε εντύπωση πως μπορούσαν να κάνουν γρήγορη εναλλαγή στους χαρακτήρες και στην εμφάνιση. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Αν είχα τη δυνατότητα θα το έβλεπα ξανά!

Βασιλική Β.

Η παράσταση ήταν πολύ ωραία! Κατάλαβα πολύ καλύτερα τα γεγονότα και τις ραψωδίες της Ιλιάδας. Ένα σημείο που μου έμεινε είναι όταν ο Αγαμέμνονας έλεγε τα ονόματα όσων πήγαν στον πόλεμο της Τροίας και τον αριθμό των καραβιών που διέθετε ο καθένας. Επίσης, ένα άλλο σημείο ήταν όταν η Ήρα πήγε να ξεγελάσει τον Δία, που ήταν ο αγαπημένος μου ήρωας.

Ιωάννα Α.

Η παράσταση μου άρεσε και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που παρουσίασαν τον  θεό Δία και ότι κατάφεραν με λίγα κοντάρια να κάνουν τόσα πολλά πράγματα.

Θανάσης Γ.

Στην παράσταση μου άρεσε πολύ ότι υπήρχε έντονο κωμικό στοιχείο και ότι υπήρχαν σύγχρονα στοιχεία σε ένα έργο που είναι της αρχαίας εποχής. Επίσης, μου άρεσε που τους αντρικούς ρόλους τους έπαιζαν γυναίκες και το αντίστροφο. Ακόμη, οι ίδιοι ήταν και αφηγητές του έργου. Ένα ακόμη που μου έκανε εντύπωση είναι ο τρόπος που παρουσίασαν τους θεούς.

Κατερίνα Γ.

Μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακή η παράσταση. Ο Δίας που τον έπαιζε ο κ. Αλέξανδρος μου άρεσε περισσότερο από όλα! Γενικά, όλη η παράσταση ήταν πολύ ωραία!

Στέλιος Ι.

Μου άρεσε το γεγονός ότι, αν και το έργο είναι τραγικό, κατάφεραν να βάλουν κωμικά στοιχεία και να μας κάνουν όχι μόνο να στεναχωρηθούμε αλλά και να γελάσουμε. Επίσης, με εντυπωσίασε που οι ηθοποιοί, αν και ήταν τέσσερα άτομα, κατάφεραν να μας δείξουν όλους τους ήρωες του έργου και όλη την υπόθεση.

Αθηνά Β.

Η παράσταση μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι αφηγούνταν την υπόθεση της Ιλιάδας όπως είναι και στο βιβλίο που διδασκόμαστε στο σχολείο, συνδυάζοντας και το χιούμορ. Αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολύ είναι τα διάφορα πράγματα που γίνονταν τα κοντάρια. Το μόνο που μου έλειψε είναι ότι δεν μας έδειξαν καθόλου την Ελένη.

Άννα Κ.

Μου άρεσε πολύ η παράσταση και ο ρόλος του Δία ήταν ο αγαπημένος μου! Εκτός από αυτό με βοήθησε να κατανοήσω περισσότερο την Ιλιάδα.

Θωμάς Γ.

Μου άρεσε πολύ η παράσταση και συγκεκριμένα το σημείο που μπήκε στη μάχη ο Αχιλλέας και τους διέλυσε όλους.

Βαγγέλης Γ.

Η παράσταση ήταν πολύ ωραία. Με έκανε να καταλάβω την Ιλιάδα και θα μπορέσω να περάσω το μάθημα στις εξετάσεις! Το πιο αστείο ήταν ο Δίας με τις πλάκες του!

Αλέξανδρος Κ.  

Μου άρεσε η συνάντηση του Έκτορα και της Ανδρομάχης, η ατάκα «Πάρη, που να σε πάρει», ο Δίας, η Αφροδίτη και ο Αχιλλέας που έκανε όπλο το ακορντεόν.

Ραφαέλα Α.

Ήταν πολύ καλή παράσταση. Οι ηθοποιοί έπαιζαν πολύ αληθινά και με πάθος. Το έργο μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την Ιλιάδα. Το απολαύσαμε και περάσαμε καλά!

Νίκος Γ.

Ομήρου Ιλιάδα από τον Μικρό Βορρά

Σκηνοθέτης: Τάσος Ράτζος

Ηθοποιοί: Νεφέλη Μπένου, Μαρία Ματσίκα, Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, Αλέξανδρος Νικολαΐδης

Περισσότερες πληροφορίες για τη θεατρική ομάδα Μικρός Βορράς: 

https://mikrosvorras.gr/

«Είμαστε εδώ, είμαστε μαζί! Από τη μοναξιά του ατομικού στη δύναμη του συλλογικού».

Αυτό είναι το μότο του φετινού εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας για το θέατρο στην εκπαίδευση.  Και πράγματι αυτό είναι το θέατρο στο σχολείο! Είναι το μέσο εκείνο που βγάζει τα παιδιά από τη μοναξιά του ατομικού και τα ενδυναμώνει μέσα από συλλογικές δράσεις. Είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για την προώθηση της συναισθηματικής νοημοσύνης και τη ανάπτυξη ήπιων δεξιοτήτων στα παιδιά, δεξιότητες που είναι δύσκολο να παραχθούν σε ένα παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα.

Για να αναδειχθεί η μεγάλη σημασία του θεάτρου στην εκπαίδευση από το 2008 ο Διεθνής Οργανισμός για το Θέατρο στην Εκπαίδευση IDEA (International Drama/Theatre & Education Association) έχει ορίσει την 27η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στην Εκπαίδευση (IDEA Day) και καλεί τα μέλη του αλλά και όλους όσοι εμπλέκονται με το θέατρο, το εκπαιδευτικό δράμα, το θεατρικό παιχνίδι σε οποιαδήποτε διαδικασία τυπικής ή μη τυπικής εκπαίδευσης να το γιορτάζουν με εκδηλώσεις, παραστάσεις, επιμορφωτικές συναντήσεις, παρεμβάσεις σε σχολεία κάθε βαθμίδας κάθε χρόνο.

Στο σχολείο μας από τη σχολική χρονιά 2022-23 τις δράσεις αυτές αναλαμβάνει η θεατρική ομάδα που ξεπήδησε μέσα από το μικρό εργαστήρι δημιουργικής γραφής και θεατρικής έκφρασης. Αρχικά η ομάδα ως στόχο δεν είχε μόνο το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου, αν και πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αρχικός μας στόχος ήταν να εμπλακούν τα παιδιά με τις τέχνες, με το βιβλίο, με τη μουσική, με το θεατρικό παιχνίδι και το ραδιόφωνο. Έτσι, φτιάξαμε δικά μας κείμενα ή δραματοποιήσαμε λογοτεχνικά κείμενα και τα ανεβάσαμε σε ραδιοφωνικό θέατρο, ασχοληθήκαμε με το θεατρικό παιχνίδι και τις τεχνικές του θεάτρου και κάπως έτσι γεννήθηκε η επιθυμία να ανέβει μια ολοκληρωμένη παράσταση.

Η επιλογή του θεατρικού έργου ήταν μια δημιουργική διαδικασία. Ανάμεσα σε αρκετά προκρίθηκε το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ.  Δύσκολο εγχείρημα! Πολλά παιδιά, με πολλές υποχρεώσεις και λίγο χρόνο! Κι όμως ακούραστα δουλέψαμε μετά το σχολείο για να βγουν όλες οι πρόβες. Κι άξιζε τον κόπο. Γιατί τα παιδιά μέσα από το θεατρικό παιχνίδι συνεργάζονται, δημιουργούν και μαθαίνουν να αγαπούν το θέατρο, αλλά και την ίδια τη ζωή. Μέσα από φιλίες, αλλά και συγκρούσεις αντιλαμβάνονται την αξία της συνεργασίας, της πειθαρχίας, της ομαδικότητας, αλλά και της συνέπειας ώστε να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το έργο μας ανέβηκε στη σκηνή του Πολυλειτουργικού Κέντρου του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου «Μίκης Θεοδωράκης» τον Ιούνιο του 2024. Με πολλή δουλειά, ομαδική δουλειά, στήσαμε την παράσταση μας. Αυτή  αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας δουλειάς δύο χρόνων  και παρόλες  τις όσες αντιξοότητες και δυσκολίες που αντιμετωπίζει όποιος αναλαμβάνει πρόγραμμα σχολικών δραστηριοτήτων και πόσο μάλλον πολυπληθούς θεατρικής ομάδας, την φέραμε εις πέρας.

Το μαγικό μας ταξίδι φάνηκε να έφτασε στο τέλος του με το ανέβασμα της παράστασης. Ή μήπως όχι;  Ευτυχώς , η αγάπη των μαθητών/τριών για το θέατρο- άλλο ένα κέρδος της ύπαρξης των παραστατικών τεχνών στην εκπαίδευση- δεν το άφησε να τελειώσει. Φέτος, λοιπόν, βάλαμε πλώρη για νέους προορισμούς. Σε συνεργασία με το 1^ο ΓΕΛ Ελευθερίου-Κορδελιού ξαναστήνουμε το θεατρικό μας εργαστήρι, ετοιμάζουμε τις «βαλίτσες μας» και ξεκινάμε για νέους προορισμούς με πυξίδα μας τον μαγικό κόσμο του θεάτρου!

Η συντονίστρια της ομάδας

Σαράφη Μαρία, ΠΕ02

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε ένα βιντεάκι από την παράσταση: ">">

από την Αλεξάνδρα Μουμουλίδου Β6

Η ταινία Το Πράσινο Βιβλίο (GreenBook)  είναι βιογραφική δραματική κομεντί παραγωγής 2018,  σε σκηνοθεσία Πίτερ Φάρελι και έχει ως θέμα τον ρατσισμό.

Η ταινία τοποθετείται χρονικά στο 1962 και αφορά τη σχέση του πιανίστα της τζαζ Ντον Σίρλεϊ με τον σοφέρ του, Τόνι Βαλελόνγκα. Το 1962 ο Τόνι Βαλελόνγκα (ο ηθοποιός, ΒίγκοΜόρτενσεν ), ένας σκληροτράχηλος πορτιέρης, μένει άνεργος αφού το νυχτερινό κέντρο όπου εργάζεται κλείνει για ανακαίνιση. Μπαίνει στην διαδικασία να ψάξει για δουλειά και η καλύτερη προσφορά έρχεται από τον Αφροαμερικανό βιρτουόζο της τζαζ Ντον Σίρλεϊ (ο ηθοποιός,  Μαχερσάλα Αλί), ο οποίος ζητάει από τον Τόνι να τον συνοδεύσει, εκτελώντας χρέη σοφέρ και σωματοφύλακα στην περιοδεία που πρόκειται να κάνει στον αμερικανικό νότο. Παρά το γεγονός ότι ο Τόνι δε συμπαθεί ιδιαίτερα τους μαύρους κι ούτε θέλει να εργάζεται για εκείνους, δέχεται τη δουλειά.

Ο Σίρλεϊ προμηθεύει τον Τόνι με έναν τουριστικό οδηγό για Αφροαμερικανούς, στον οποίο αναγράφονται όλα τα ξενοδοχεία και εστιατόρια του νότου όπου επιτρέπεται η είσοδος στους μαύρους, προκειμένου το ταξίδι τους στο νότο να είναι ασφαλές. Δεδομένης της διαφορετικότητας μεταξύ του μορφωμένου και καλαίσθητου πιανίστα και του πεζού σοφέρ, το ταξίδι των δύο ανδρών φαίνεται στην αρχή να είναι καταδικασμένο να αποτύχει λόγω των διαφορετικών τους πεποιθήσεων πάνω στη ζωή. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους γίνονται μάρτυρες των φυλετικών και όχι μόνο διακρίσεων, που χαρακτηρίζουν τον αμερικανικό νότο της δεκαετίας του ’60, μαθαίνουν να εκτιμούν ο ένας τα ταλέντα του άλλου και να αποδέχονται τη διαφορετικότητά τους και μια φιλία μεταξύ τους ανθίζει.

Μέσα από αυτήν την ταινία μπορούμε να διακρίνουμε τον ρατσισμό που υπήρχε εκείνη την εποχή. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπήρχε ένας τουριστικός οδηγός για Αφροαμερικανούς, στον οποίο αναγράφονται όλα τα ξενοδοχεία και εστιατόρια του νότου όπου επιτρέπεται η είσοδος στους μαύρους. Η ταινία αυτή επίσης μας δείχνει ότι ο πορτιέρης αρχικά δεν συμπαθούσε τους Αφροαμερικάνους  όμως μέσα από αυτό το μεγάλο ταξίδι κατάλαβε ότι δεν είναι κακοί άνθρωποι και δεν διαφέρουν από  τους υπόλοιπους.

Την ταινία τη συστήνω ανεπιφύλαχτα τόσο γιατί είναι  ένα μάθημα για τον ρατσισμό, όσο και γιατί δείχνει πόσο σκληρή ήταν η κοινωνία εκείνη την εποχή για τους Αφροαμερικανούς με  όλους αυτούς τους παράλογους κανόνες.