Από τη Μαρία Καζαντζίδου

         Είμαστε πολύ τυχεροί, καθώς η γειτονιά μας κρύβει έναν αληθινό ιστορικό θησαυρό. Ο Ναός του Αγίου Αθανασίου δεν είναι απλώς μια εκκλησία, αλλά το παλαιότερο σωζόμενο μεταβυζαντινό μνημείο σε ολόκληρη τη Δυτική Θεσσαλονίκη.

Η ιστορία του ξεκινά πριν από δύο αιώνες, την εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη οθωμανική κυριαρχία. Οι εργασίες ανέγερσης άρχισαν γύρω στο 1812-1816 και ολοκληρώθηκαν το 1819, σύμφωνα με επιγραφή που σώζεται στο εσωτερικό του. Χτίστηκε από τους κατοίκους του τότε χωριού «Χαρμάνκιοϊ», οι οποίοι με κόπο και πίστη δημιούργησαν αυτόν τον πνευματικό πυρήνα.

Αρχιτεκτονική και Τέχνη

     Ο ναός ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής, μια αρχιτεκτονική που συνηθιζόταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Παρά την ταπεινή εξωτερική του εμφάνιση, το εσωτερικό του κρύβει σπάνια κειμήλια. Οι εικόνες του τέμπλου χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα και αποτελούν δείγματα της εξαιρετικής λαϊκής τέχνης της εποχής. Λόγω της μοναδικότητάς του, ο ναός έχει ανακηρυχθεί επίσημα από το Κράτος ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ένα μνημείο γεμάτο ζωή

      Αν και πέρασαν 200 χρόνια, ο Άγιος Αθανάσιος παραμένει «ζωντανός». Η ενορία φροντίζει με αγάπη τον χώρο, διοργανώνοντας θείες λειτουργίες και μυστήρια, ενώ ο περιβάλλων χώρος έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να αποτελεί μια όαση ηρεμίας μέσα στην πόλη μας.

      Για εμάς τους μαθητές, ο ναός αυτός είναι μια καθημερινή υπενθύμιση της ιστορικής μας κληρονομιάς. Την επόμενη φορά που θα περάσετε από μπροστά του, αφιερώστε μια στιγμή για να παρατηρήσετε τους πέτρινους τοίχους του· έχουν να διηγηθούν ιστορίες αιώνων!

πηγές

Blogger.com

Kordelio-evosmos.gr

Η σχολική μας εφημερίδα ανέλαβε την πρωτοβουλία να επισκεφθεί τον Σύλλογο και να μιλήσει τόσο με τον Πρόεδρό του, τον κ. Αγαθαγγελίδη  Λάζαρο όσο και με την αντιπρόεδρο του Συλλόγου,  κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Συλλόγου, κ. Αγαθαγγελίδη Λάζαρο και την Αντιπρόεδρο, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα

 Ακολουθεί η συνέντευξη:

Κύριε Αγαθαγγελίδη,  θα θέλαμε να μας πείτε πότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος και ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία του;

Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1950 από μία ομάδα Ποντίων εκ Ρωσίας. Ο λόγος που ιδρύθηκε ήταν η ανέχεια και ο φόβος της εγκατάστασης των προσφύγων εδώ. Οι πρόσφυγες θέλησαν να είναι ομαδοποιημένοι, επειδή έτσι λειτουργούσαν στα παλιά χρόνια. Όταν ήρθαν εδώ μαζευόντουσαν σε μία αυλή, φτιάχνανε  τις δουλειές του ενός σπιτιού και τον άλλο μήνα πήγαιναν στο άλλο το σπίτι. Έτσι συνήθιζαν να κάνουν  τις δουλειές τους. Αυτό αλλά και η ανάγκη τους μετά τη δουλειά να συνευρίσκονται για να διασκεδάζουν ήταν οι βασικές αφορμές που δημιουργήθηκε ο Σύλλογος. Αυτή η διάθεση ομαδοποίησης αυτών των ανθρώπων  κατέληξε σε σύλλογο.

Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν τον Σύλλογο; 

Πρωτέργατης φαίνεται ότι ήταν  ο Σωτήρης Κουσίδης,  ο οποίος ήταν ο πρώτος πρόεδρος μαζί με δύο άλλους, τον Συμεωνίδη Γιώργο και τον Μαρμαρίδη Γιώργο. Αυτοί ήταν οι πρωτεργάτες της ίδρυσης του Συλλόγου. Βέβαια, πλαισιώθηκαν στην πορεία και με  άλλο κόσμο και φτάσαμε στη σημερινή μορφή του Συλλόγου.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με την αντιπρόεδρο του συλλόγου, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Κυρία Σεμερτζίδου, ποιος είναι ο βασικός στόχος του Συλλόγου σήμερα;

Ο βασικός στόχος είναι να διατηρήσουμε και να διαδώσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, ιδιαίτερα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο πολιτισμός τείνει  να εξαφανιστεί.

Ποιες δράσεις διοργανώνετε για να διατηρήσετε την ποντιακή παράδοση;

Εμείς έχουμε πει πολλές φορές, ότι ένας σύλλογος δεν είναι μόνο ο χορός. Για τον λόγο αυτό προσπαθούμε με ότι μέσο μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τον στόχο μας όπως προείπα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι η χορωδία, η οποία είναι και ένα τρόπος εξάσκησης της ποντιακής διαλέκτου,  ένα φεστιβάλ ποντιακής κουζίνας που διοργανώνουμε εδώ και  3 χρόνια συνεχόμενα. Σε αυτό συμμετέχουν ποντιακοί σύλλογοι, οι οποίοι έρχονται και μαγειρεύουμε όλοι μαζί ποντιακά εδέσματα. Τα αναλύουμε και  τα εξηγούμε. Σε αυτή τη δραστηριότητα  είναι μαζί μας και ο κύριος Θωμάς Σαββίδης, ο οποίος είναι γνώστης καθηγητής και τα εξηγεί πολύ καλά, οπότε μαθαίνει όλος ο κόσμος την ποντιακή κουζίνα. Επίσης, είναι η εκμάθηση οργάνων που έχουμε στο σύλλογο. Πρόκειται για τα  βασικά μας όργανα μας όργανα στον Σύλλογο όπως η λύρα , ο κεμετζές, το νταούλι.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να μεταφέρετε την παράδοση στην νεότερες γενιές; 

Είναι το πιο σημαντικό! Για αυτό και είμαστε εδώ. Αυτό προσπαθούμε με όσες δυνάμεις έχουμε και όσες μας επιτρέπουν να έχουμε, γιατί είναι πολύ δύσκολο. Προσπαθούμε όσο μπορούμε  να διαδώσουμε τον πολιτισμό μας, να μην χαθεί ο πολιτισμός μας.
Υπάρχουν πολλοί νέοι που  συμμετέχουν στον Σύλλογο;

Υπάρχουν, βέβαια. Είμαστε ένα σύλλογος, ο οποίος ξεχωρίζει σε αυτό το θέμα, γιατί έχουμε πάρα πολύ νεολαία. Έχουμε τμήμα παιδικό, εφηβικό και παραστάσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολλούς εφήβους και αυτό είναι το πιο βασικό κομμάτι μας. Να κρατήσουμε αυτή τη γενιά των εφήβων, να μην φύγουνε και να συνεχίσουνε και όταν θα γίνουν πιο μεγάλοι.

Ποια εκδήλωση ή δράση του Συλλόγου ξεχωρίζετε; 

Αυτό που ξεχωρίζει τον Σύλλογο είναι οι τριήμερες εκδηλώσεις που κάνουμε κάθε Σεπτέμβριο. «Τον Πόντον  Ερωθύμεσα» είναι η ο τίτλος της εκδήλωσης και αισίως είμαστε στο 27ο έτος που σημαίνει ότι επί 27 συναπτά έτσι διοργανώνεται η εκδήλωση αυτή κι είναι ένα μεγάλο γεγονός του συλλόγου γιατί μαζεύει 2.500 με 3.000 κόσμου κάθε βράδυ και από αυτό τον κόσμο το 80% είναι νεολαία.

Πόσο συμβάλλει ο Σύλλογος στη διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης των Ποντίων;

Ο Σύλλογος εκτός από αυτές τις δράσεις που είπαμε, έχει κι ένα άλλο πολύ σημαντικό γεγονός, που συμβάλλει σε  αυτό που ρωτήσατε: είναι η επέτειος μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων  κάθε 19 του Μάη. Τότε κάνουμε το μνημόσυνό μας,  καταθέτουμε το στεφάνι,  μαθαίνει ο κόσμος λίγο πολύ την ιστορία του ποντιακού ελληνισμού. Επίσης, σε αυτό το πλαίσιο συμβάλλουμε και στις διοργανώσεις που κάνουν τα σχολεία. Δημοτικά και γυμνάσια μας καλούνε για να κάνουμε μία ομιλία, να μάθουν τα παιδιά και οι γονείς για το ποντιακό ελληνισμό. Και κάτι ακόμη που κάνουμε,  που είναι κι  αυτό μέσα στη δράση της διάδοσης του πολιτισμού μας, είναι μία εκδήλωση που γίνεται εδώ και 5 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος. Πρόκειται  για  τα «Κοτσαμάνια» ή αλλιώς «Μωμόγεροι», οι οποίοι έρχονται από την Κοζάνη από το χωριό Τετράλοφο Κοζάνης. Τα παιδιά αυτά είναι νέα παιδιά, που μεταλαμπαδεύουνε τον ποντιακό πολιτισμό και έχουν δώσει έναν άλλον αέρα στο Κορδελιό. Έχουνε μάθει οι Κορδελιώτες τι είναι τα Κοτσαμάνια, γιατί τα έκαναν, πώς διασκέδαζαν και γενικά όλο αυτό το έθιμο.

Ποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίζει ένας πολιτιστικός σύλλογος σήμερα;

Αυτό είναι ένα κομμάτι που πονάει. Είναι πολύ μεγάλες οι  δυσκολίες … όταν εμείς ας πούμε, που διαθέτουμε δικό μας κτίριο, κάποιοι το θεωρούνε τύχη.  Εγώ θα πω ότι είναι τύχη είναι και ατυχία… είναι και τα δύο μαζί, γιατί δεν υπάρχει οικονομική ενίσχυση. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να συντηρήσεις έναν σύλλογο, να κρατήσεις τον κόσμο με δράσεις, γιατί οι δράσεις χρειάζονται χρήματα. Το κυριότερο είναι να κρατήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών. Όλα δυστυχώς σήμερα, όλα γίνονται με τα λεφτά. Αυτή είναι η πραγματικότητα… όλα γίνονται με τα λεφτά. Και το κράτος, όποιο κράτος κι αν είναι αυτό, όποιοι κι αν είναι στην κυβέρνηση,  τέλος πάντων, δεν βοηθάει… ούτε η δημοτική αρχή βοηθάει.

 Ποια είναι τα σχέδια ή τα όνειρα   του Συλλόγου για το μέλλον; 

Τα σχέδια… Σχέδιο  θα έλεγα ή όνειρο καλύτερα  είναι να κρατήσουμε αυτό που είπα και πιο πριν,  να κρατήσουμε τη νεολαία μας και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να μην πάμε σίγουρα πίσω και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να κρατήσουμε τους νέους μέσα στον σύλλογο, να αυξηθούν οι δράσεις, να κάνουμε περισσότερα ταξίδια, γιατί κάνουμε κι αυτό, συμμετέχουμε  σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας. Θέλουμε να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω!

 Τι θα λέγατε σε έναν νέο που θα ήθελε να συμμετέχει στον Σύλλογο; 

Ότι θα είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει. Όχι μόνο για να μάθει το πολιτισμό της φυλής του…. όχι μόνο για αυτό.  Αλλά γιατί, όταν  ένα παιδί συμμετέχει σε ένα σύλλογο, φυλάσσεται από πολλά πράγματα που είναι τώρα στην κοινωνία άσχημα. Τα  παιδιά που είναι εδώ μέσα, οι έφηβοι,  ας μιλήσουμε για τους εφήβους, γιατί τα  μικρά όσο να ‘ναι έχουν τους γονείς δίπλα και είναι ακόμα μικρά. Οι έφηβοι όμως κάνουνε παρέα μεταξύ τους, έρχονται εδώ να κάνουνε τις συζητήσεις τους, να δούνε αγώνα τον ΠΑΟΚ ας πούμε, να βγουν όλοι μαζί στα πανηγύρια, στις εκδηλώσεις, που γίνονται όλη  τη χρονιά, σε άλλους συλλόγους δηλαδή ο τρόπος διασκέδασης είναι γύρω από τον σύλλογο και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αυτό το καταλαβαίνουν πιο πολύ οι γονείς. Τα παιδιά μπορεί να μην το καταλαβαίνουν ακόμα, οι γονείς όμως το καταλαβαίνουν.

 Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η ποντιακή παράδοση;

Η ποντιακή  παράδοση ρέει στις φλέβες μας. Από 8 χρονών είμαι μέσα σε ένα ποντιακό σύλλογο. Έχω τρία παιδιά και τα παιδιά μου είναι μέσα στο Σύλλογο, οπότε νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα!

                                                                                                                                                                                          από τη Θεοδώρα Τουτουντζόγλου Α5

     Το Καρναβάλι του Σοχού είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και γνωστά αποκριάτικα έθιμα της Μακεδονίας. Πραγματοποιείται κάθε χρόνο στον Σοχός, ένα ορεινό χωριό του νομού Θεσσαλονίκης, και προσελκύει πλήθος επισκεπτών από όλη την Ελλάδα.

   Κεντρικά πρόσωπα της γιορτής είναι οι «Κουδουνοφόροι», γνωστοί και ως «Μέριου». Οι συμμετέχοντες φορούν παραδοσιακές στολές, δέρματα ζώων και στη μέση τους κρεμούν πολλά και βαριά κουδούνια. Στο κεφάλι φορούν μάσκες ή ιδιαίτερα καλύμματα, που κάνουν την εμφάνισή τους ακόμα πιο επιβλητική και μυστηριώδη. Καθώς περπατούν στα σοκάκια του χωριού, ο δυνατός ήχος από τα κουδούνια τους γεμίζει τον αέρα και δημιουργεί μια ξεχωριστή, ζωντανή ατμόσφαιρα.

     Το έθιμο έχει βαθιές ρίζες στον χρόνο και συνδέεται με αρχαίες διονυσιακές γιορτές και αγροτικές παραδόσεις. Σύμφωνα με την παράδοση, ο θόρυβος από τα κουδούνια διώχνει τα κακά πνεύματα και «ξυπνά» τη φύση, συμβολίζοντας τον ερχομό της άνοιξης και την αναγέννηση της ζωής. Για αυτόν τον λόγο, το καρναβάλι δεν είναι απλώς μια διασκέδαση, αλλά μια τελετουργία με συμβολικό χαρακτήρα.

    Καθ’ όλη τη διάρκεια των Αποκριών, στον Σοχό διοργανώνονται χοροί, παραδοσιακά γλέντια και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι κάτοικοι συμμετέχουν ενεργά, κρατώντας ζωντανή μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά που περνά από γενιά σε γενιά. Το Καρναβάλι του Σοχού αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς τα τοπικά έθιμα διατηρούν την ταυτότητα και την ιστορία ενός τόπου.

Πηγές

• Δήμος Λαγκαδά – Επίσημη ιστοσελίδα (ενότητα για τον Σοχό και τα αποκριάτικα έθιμα)
• Πολιτιστικοί Σύλλογοι Σοχού – Ανακοινώσεις και αφιερώματα στο έθιμο των Κουδουνοφόρων

γράφει ο Πάρης Αντωνιάδης Γ1

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο συνεργατικό περιοδικό Δίκτυο e-τύπος στο πλαίσιο των κοινών δράσεων για τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης) 

 Η φύση είναι το σπίτι μας. Μας δίνει καθαρό αέρα, νερό και τροφή. Όμως, η ανθρώπινη δραστηριότητα την καταστρέφει με γρήγορους ρυθμούς. Ειδικά στη δική μας περιοχή, τον Δήμο Κορδελιού – Ευόσμου, το περιβάλλον αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της βιομηχανικής ρύπανσης.

Το πρόβλημα της ρύπανσης

Ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά ζητήματα στην περιοχή μας είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση. Στην περιοχή λειτουργούν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπως τα διυλιστήρια των ΕΛΠΕ, τα οποία απελευθερώνουν ρύπους στον αέρα. Οι κάτοικοι συχνά παραπονιούνται για την έντονη δυσοσμία, που προκαλεί δυσφορία, πονοκεφάλους και ερεθισμούς στα μάτια και τον λαιμό. Σύμφωνα με έρευνες, οι ρύποι αυτοί μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα υγείας, ειδικά στο αναπνευστικό και το καρδιαγγειακό σύστημα.

Όπως χαρακτηριστικά αποτυπώνεται σε υπόμνημα  της Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών Ευόσμου- Κορδελιού, «Η αναπνοή είναι Δικαίωμα», προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας (1-8-2019): «Οι δύσοσμοι ρύποι εισπνέονται από τους κατοίκους των περιοχών του Ελευθερίου-Κορδελιού, της Διαλογής, του Ευόσμου, των Διαβατών, της Μενεμένης, των Αμπελοκήπων και σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση. Η οσμή αυτή εγκλωβίζεται μέσα στις κατοικίες, στους κοινόχρηστους χώρους των οικοδομών και προκαλεί, σύμφωνα με τις καταγγελίες των κατοίκων, κάψιμο στη μύτη και το λαιμό, δυσφορία στην αναπνοή, βήχα, τάσεις για εμετό, πονοκέφαλο, ημικρανίες, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, απώλεια ύπνου κ.ά. Επιπλέον, ιατροί της περιοχής μας έχουν διαπιστώσει τα τελευταία χρόνια αύξηση των κρουσμάτων αλλεργίας και άσθματος».

Παράλληλα, οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις παράγουν απόβλητα, τα οποία, αν δεν γίνει σωστή διαχείριση, καταλήγουν στο έδαφος και στα νερά, ρυπαίνοντας το περιβάλλον και θέτοντας σε κίνδυνο τη χλωρίδα, την πανίδα και την ανθρώπινη υγεία.

Πώς μπορούμε όμως  να λύσουμε το πρόβλημα;

Η ρύπανση δεν είναι κάτι που μπορούμε να αγνοήσουμε. Πρέπει να βρούμε λύσεις ώστε να προστατεύσουμε το περιβάλλον και την υγεία μας. Κάποιες από αυτές θα μπορούσαν να είναι οι εξής:

• Αυστηρότεροι έλεγχοι: Το κράτος πρέπει να επιβάλλει πιο αυστηρούς κανόνες στις βιομηχανίες και να κάνει τακτικούς ελέγχους για να διασφαλίσει την τήρηση των περιβαλλοντικών προτύπων.
• Τεχνολογικές βελτιώσεις: Οι βιομηχανίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν πιο σύγχρονες τεχνολογίες που μειώνουν τη ρύπανση και τις τοξικές εκπομπές.
• Μέτρα για την ποιότητα του αέρα και του νερού: Η τοποθέτηση σταθμών μέτρησης της ρύπανσης μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα το πρόβλημα και να βρούμε λύσεις.
• Ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση: Είναι σημαντικό να ενημερωθούμε όλοι για την προστασία του περιβάλλοντος. Μέσα από το σχολείο με  εκδηλώσεις και δράσεις, μπορούμε να μάθουμε τρόπους να μειώσουμε το οικολογικό μας αποτύπωμα.
• Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας: Ο Δήμος μας έχει ήδη ξεκινήσει περιβαλλοντικές δράσεις, όπως η ανακύκλωση τηγανέλαιων για τη θέρμανση των σχολείων. Αν στραφούμε περισσότερο στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η ηλιακή, η αιολική και η υδροηλεκτρική, θα μπορέσουμε να μειώσουμε τη χρήση ορυκτών καυσίμων και τη ρύπανση.

Συμπέρασμα

Η προστασία του περιβάλλοντος είναι ευθύνη όλων μας. Η ρύπανση στην περιοχή μας επηρεάζει τη ζωή μας καθημερινά και δεν μπορούμε να την αγνοούμε. Με συνεργασία, ενημέρωση και σωστά μέτρα, μπορούμε να κάνουμε τον αέρα του Δήμου μας πιο καθαρό για όλους.

Πηγές

https://www.vice.com/el/article/o-aeras-einai-epikindynos-to-problhma-ths-dysosmias-paramenei-entono-sth-dytikh-8essalonikh/?utm_source=chatgpt.com

https://www.avatonpress.gr/2016/10/blog-post_907.html

https://www.voria.gr/article/tessera-metra-gia-tin-entoni-disosmia-sto-kordelio

https://www.typosthes.gr/thessaloniki/208207_7-erotiseis-gia-tin-atmosfairiki-rypansi-kai-ti-dysosmia-sti-dytiki

https://ikee.lib.auth.gr/record/339770/files/GRI-2022-35401.pdf

https://ikee.lib.auth.gr/record/335566/files/%CE%94%CE%B9%CF%80%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20_%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%20%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%20AEM%205055%20%283%29.pdf

Η συνάντηση έγινε στο Θεματικό Ευρυζωνικό Πάρκο Νεολαίας (ΘΕΠΑΝ), το οποίο ονομάζεται και Πάρκο του Αγίου Ανδρέα ή Πάρκο Κατσαντώνη. Αρχικά, η ομάδα ενημερώθηκε για το πάρκο, το οποίο ήταν  χώρος  των κοιμητηρίων της κοινότητας Ελευθερίου Κορδελιού μέχρι το 1986.  Ακολούθησε περιήγηση στο χώρο, όπου υπάρχουν κτιριακές κατασκευές (ΚΔΑΠ, αίθουσα συνεδριάσεων δημοτικού συμβουλίου, υπαίθριο θεατράκι, παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα, αναψυκτήριο, συντριβάνι) και το άγαλμα του ήρωα Κατσαντώνη. Σήμερα ο συγκεκριμένος χώρος διεκδικείται από την Εκκλησία, ωστόσο ο Δήμος οραματίζεται τον εξωραϊσμό του πάρκου και την αξιοποίησή του αποκλειστικά για την αναψυχή των πολιτών.

Στη συνέχεια, οι μαθητές μπήκαν στο χώρο του Δημοτικού Συμβουλίου και αφού δέχτηκαν ένα κέρασμα, πήραν τις θέσεις τους στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου. Ακολούθησε η ενημέρωση για τα περιβαλλοντικά προβλήματα του Δήμου και κυρίως για το  θέμα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τα ΕΛΠΕ. Ο κ. Καϊτετζίδης αναφέρθηκε στην εγκατάσταση των βιομηχανιών στην περιοχή,  στην επέκτασή τους, στους άνισους αγώνες που έχει δώσει ο Δήμος  απέναντι σε εταιρείες – κολοσσούς. Μίλησε για τις επιπτώσεις της μόλυνσης στη ζωή των δημοτών και έφερε ως παράδειγμα στατιστικά στοιχεία θανάτων ανάμεσα σε περιοχές της ανατολικής  και της δυτικής Θεσσαλονίκης.

Οι πιο πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με αυτό το θέμα αφορούν τη σύσταση μιας επιτροπής ειδικών, στην οποία έχει οριστεί πρόεδρος, με στόχο τη  μέτρηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.  Ειδικότερα, έχει ξεκινήσει η εγκατάσταση συσκευών – συνολικά δέκα- σε διάφορα σημεία του Δήμου που θα μετρούν τους ρύπους στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για τις λεγόμενες «ηλεκτρονικές μύτες». Η καινοτομία της δράσης έγκειται στο εξής: όταν οι ρύποι θα ξεπερνούν το όριο ασφαλείας, τότε θα έρχεται ειδοποίηση στο κινητό των δημοτών. Επίσης, οι δημότες θα μπορούν να ενημερώνουν την υπηρεσία, όταν διαπιστώνουν προβλήματα δυσοσμίας, ανεξάρτητα αν τα έχει εντοπίσει η συσκευή. Με αυτόν το τρόπο θα μπορούν οι δημοτικές αρχές να παρεμβαίνουν στις βιομηχανίες, αναγκάζοντας  να σταματούν τις εργασίες τους.

 Κατά τη διάρκεια της συζήτησης τόνισε πολλές φορές ότι χρειάζεται οι πολίτες να είναι ενεργοί και να μην μένουν παθητικοί σε πράγματα που αφορούν τη ζωή και το μέλλον τους.  Ο ίδιος πιστεύει ότι ο αγώνας απέναντι στις βιομηχανίες πρέπει να είναι συνεχής  και να στοχεύει στη σταδιακή απομάκρυνση των εγκαταστάσεων. Η δύναμη των εταιρειών δεν πρέπει να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για τη δράση των πολιτών. Η αντίληψη ότι αυτό το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ αποτελεί ήττα και παράδοση. Σύμφωνα με τον ίδιο η σειρά που πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα είναι : ΠΛΑΝΗΤΗΣ – ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και όχι το αντίστροφο, γεγονός που συμβαίνει σήμερα. Η συζήτηση συνεχίστηκε πάνω σε απόψεις  που κατέθεσαν οι μαθητές.

Κλείνοντας, η συνάντηση υπήρξε ιδιαίτερα εποικοδομητική, καθώς είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με έναν άνθρωπο που υπήρξε πρώτος πολίτης του Δήμου και διαθέτει βαθιά γνώση των συγκεκριμένων θεμάτων. Πέρα από την εμπειρία και τις γνώσεις του, αυτό που ξεχωρίσαμε στον κ. Καϊτετζίδη είναι η ευαισθησία του για το περιβάλλον, το αγωνιστικό του πνεύμα, οι πρωτοπόρες ιδέες του, η ευγένειά του και ο σεβασμός που δείχνει προς τους νέους. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι θεμελιώδη για κάθε άνθρωπο που αναλαμβάνει θέσεις διοίκησης.

Θα ολοκληρώσουμε αυτό το άρθρο με μια φράση που εξέφρασε με ιδιαίτερη συγκινησιακή φόρτιση:

Το περιβάλλον δεν το κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, το δανειστήκαμε από τα παιδιά μας…

Δράσε τώρα για τη ζωή σου!

  εικαστική δημιουργία από την Ιωάννα  Αθανασιάδου Β1

Η περιήγηση ξεκίνησε από τα τείχη της πόλης, ένα μνημείο που χρονολογείται από την εποχή ίδρυσης της πόλης, δηλαδή το 315 π.Χ. Η κύρια οικοδομική τους φάση χρονολογείται τον 4ο αιώνα μ.Χ. ενώ συμπληρωματικά έργα γίνονται σε διάφορες χρονικές περιόδους, φτάνοντας μέχρι και τον 15ο αιώνα. Ακολουθήσαμε τη γραμμή των τειχών που ανεβαίνει στην Ακρόπολη, βλέποντας τη μεγάλη και την κύρια πύλη. Αφού απολαύσαμε τη θέα της πόλης και του Θερμαϊκού, επισκεφτήκαμε τον Πύργο του Τριγωνίου ή Πύργο της Αλύσεως που χρονολογείται τον 15ο αιώνα.

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε στον Ναό του Αγίου Δημητρίου, ένα ακόμη σπουδαίο μνημείο της Θεσσαλονίκης που συνδέεται με τη μνήμη του πολιουχού της πόλης. Πρόκειται για έναν ναό, χτισμένο τον 7ο αιώνα στον τύπο της πεντάκλιτης βασιλικής.  Ο ναός έχει αξιόλογα ψηφιδωτά, τα οποία σώθηκαν από την πυρκαγιά που κατέστρεψε μεγάλο μέρος του ναού το 1917.

Αφού περιηγήθηκαμε στο εσωτερικό του ναού, κατεβήκαμε στην Κρύπτη, όπου σύμφωνα με την παράδοση ο άγιος Δημήτριος  φυλακίσθηκε, μαρτύρησε και τάφηκε. Ο χώρος χαρακτηρίζεται από  στοές και διαδρόμους. Ξεχωρίζει το Κιβώριο, που ήταν το μέρος με το αγίασμα και το μύρο.

Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε τον Λευκό Πύργο, που αποτελεί το μνημείο – σύμβολο της πόλης. Πρόκειται για ένα μνημείο του 15ου αιώνα,  μέρος της  παραθαλάσσιας οχύρωσης της πόλης. Ο πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. Έχει ισόγειο και έξι ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερικό κλιμακοστάσιο. Στη μακρά ιστορία του ο Πύργος είχε διάφορες χρήσεις. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Υπάρχει μια μόνιμη έκθεση που παρουσιάζει  με συνοπτικό τρόπο όψεις της ιστορίας της πόλης.

Αφού περιηγηθήκαμε σε κάθε όροφο, φτάσαμε στον τελευταίο και βγήκαμε στον  εξωτερικό του  χώρο, από όπου θαυμάσαμε τη θέα της πόλης και του Θερμαϊκού κόλπου.

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εκπαιδευτική επίσκεψη που έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές και τις μαθήτριες να γνωρίσουν καλύτερα την πόλη τους και να έρθουν σε επαφή με το παρελθόν της.

Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί: Ζωή Τακαβάκογλου, Ευαγγελία Χατζηαγοράκη, Ραφαήλ Γιαβρούδης.

από τη  Λαμπρινού Φανή

Όποιος επιλέξει να επισκεφτεί την Θεσσαλονίκη θα θέλει να γνωρίσει τις πραγματικές ομορφιές αυτής της πόλης . Η Θεσσαλονίκη εξάλλου, είναι γνωστή για τα όμορφα αξιοθέατα και τα ιστορικά μνημεία. Ένα κτήριο που ανήκει και στις δύο αυτές κατηγορίες και αξίζει κάποιος να επισκεφτεί, είναι ο ιερός ναός του αγίου Δημητρίου που είναι αφιερωμένος στον άγιο Δημήτριο, πολιούχο της πόλης. Επιπλέον αξίζει να αναφερθεί ότι το κτίσμα αυτό έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς ένα από τα 18 της Ελλάδας.

Αναλυτικότερα, ο ναός βρίσκεται  στην ομώνυμη οδό, οδός αγίου Δημητρίου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Είναι από τα πιο επιβλητικά κτήρια του νομού. Ο ναός είναι ένα ξυλόστεγο κτίσμα, χωρίς θόλο, με διαστάσεις 43,58 μ. μήκος και 33 μ. πλάτος. Εξωτερικά διακρίνεται ένα πλούσιο και εντυπωσιακό ζωγραφικό και μαρμάρινο διάκοσμο. Επίσης ο ναός περιβάλλεται από κιονόκρανα. Εσωτερικά, χωρίζεται σε πέντε κλίτη ενώ διαμορφώνεται και ένα έκτο κάθετο στα προηγούμενα. Σε αυτό βρίσκονται η Αγία Τράπεζα και το Ιερό. Για να εισέλθουμε στον ναό περνάμε από ένα τριπλό άνοιγμα, το τρίβηλο, που ενώνει το νάρθηκα, ο οποίος χρησιμεύει σαν κλιμακοστάσιο, με τον κυρίως ναό.

Η ιστορία οικοδόμησης του, θεωρείται μοναδική. Αρχικά, ο ναός ήταν ένα μικρό προσευχητάριο που ιδρύθηκε μετά το 313 μ.Χ. στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου. Έτσι, διατηρήθηκε για πολλά χρόνια μέχρι το 412μ.Χ όπου ο έπαρχος Ιλλυρικού Λεόντιος, θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια στο σημείο μαρτυρία του αγίου Δημητρίου και αποφάσισε να ιδρύσει στον ίδιο χώρο μια μεγάλη τρίκλιτη βασιλική. Δυστυχώς όμως το 629μ.Χ ο ναός κάηκε από μία τοπική πυρκαγιά που όμως ήταν η αιτία ανοικοδόμησης του σε έναν πιο επιβλητικό κτίσμα με προσθήκη δύο επιπλέον κλιτών. Στον μεσαίωνα η ακεραιότητα του ναού πέρασε από διάφορες καταστάσεις εφόσον κατά τους πρώτους αιώνες διακοσμήθηκε με ψηφιδωτά και τοιχογραφίες και έγινε πιο θαυμαστό μνημείο που μάλιστα χτίστηκε δίπλα του ένας πύργος, ο οποίος δυστυχώς κατέρρευσε το 1484. Στα τέλη του 14ου αιώνα υπέστη  ζημιές από σεισμούς και λεηλασίες, ενώ το 1520 μ.Χ. έπεσε υπό την οθωμανική κατοχή και μετατράπηκε σε τζαμί.377 χρόνια μετά, μία δεύτερη πυρκαγιά θα «χτυπήσει» τον ναό και θα καταστρέψει μεγάλο μέρος του. Αυτό θα γίνει αφορμή για μία δεύτερη ανοικοδόμηση του το 1912 με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης η οποία θα ολοκληρωθεί το 1948μ.Χ. όπου θα έρθει στην σημερινή του μορφή που όλοι αγαπούν και θαυμάζουν.

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, ο ιερός ναός του αγίου Δημητρίου στην  Θεσσαλονίκη μαρτυρεί σημάδια χρόνου στα οποία πέρασε διάφορα στάδια ακμής, καταστροφής, ανοικοδόμησης, ταραχής και αναγέννησης και σήμερα καταφέρνει ακόμη να στέκεται αγέρωχος και θαυμαστός. Προσελκύει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες και εκπροσωπεί τους πολίτες της Θεσσαλονίκης ως σύμβολο πολιτισμού, πίστης, ιστορίας και τέχνης.

]]> https://schoolpress.sch.gr/school1kord/archives/1898/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/school1kord/archives/1668 https://schoolpress.sch.gr/school1kord/archives/1668#comments Tue, 27 Feb 2024 20:43:28 +0000 ΧΑΤΖΗΑΓΟΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ http://schoolpress.sch.gr/school1kord/?p=1668 [...]]]> Ξενάγηση στα μνημεία της πόλης μας

Από την Λαμπρινού Φανή

        Η Θεσσαλονίκη στο παρελθόν υπήρξε μια πόλη πολυπολιτισμική στην οποία ζούσαν αρκετές διαφορετικές κοινότητες με τις μεγαλύτερες να είναι η εβραϊκή, η μουσουλμανική και η ελληνική. Οι κοινότητες αυτές έζησαν κατά κύριο λόγο αρμονικά μεταξύ τους στο πλαίσιο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλληλοεπιδρώντας πολιτισμικά και κοινωνικά. Αδιάψευστοι μάρτυρες του πολυπολιτισμικού παρελθόντος της αποτελούν τα μνημεία της. Έχουμε επιλέξει να σας παρουσιάσουμε κάποια από τα πολλά που αποτελούν στολίδια της πόλης.

1. Αλατζά Ιμαρέτ [τζαμί]

      Το Αλατζά Ιμαρέτ ή αλλιώς Alaca Imaret, χτίστηκε τον Φεβρουάριο του 1484 από τον τον Ινογκιολού Ισ(χ)άκ Πασά και βρίσκεται στην οδό Κασσάνδρου βορειανατολικά της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη. Η ονομασία Αλατζά Ιμαρέτ οφείλεται στους πολύχρωμους λίθους που κοσμούσαν το μιναρέ του τζαμιού. Κατά τον 17ο αιώνα είχε αναδειχτεί ως ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα της πόλης όμως το 1970, μετά την κατάρρευση του βόρειου τμήματος του προστώου κατά το προηγούμενο έτος, πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά έργα συντήρησης τα οποία επαναλήφθηκαν το 1993-1996.Το μνημείο έχει κατασκευαστεί βάση της Οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Στο κεντρικό ορθογώνιο τμήμα της δημόσιας λατρείας υπήρχε πλούσια εσωτερική ανάγλυφη διακόσμηση και ζωγραφική. Στις μέρες μας έχει καταφέρει να διασωθεί ένα μέρος της στους θόλους, στα σφαιρικά τρίγωνα και ρήσεις από το κοράνι.

2. Συναγωγή Μοναστηριωτών

         Η ιστορία της είναι συνδεδεμένη με την εβραϊκής κοινότητα της πόλης. Χτίστηκε χάρη σε δωρεές από εβραϊκές οικογένειες το 1927 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ernst Loewy. Βρίσκεται στην οδό Συγγρού 35 στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί την σημαντικότερη από τις τρεις συναγωγές που βρίσκονται στην πόλη. Κατά την περίοδο της Κατοχής η Συναγωγή αποτελούσε το κεντρικό σημείο του γκέτο που είχε δημιουργηθεί με εντολή των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Έπειτα, μετατράπηκε σε αποθήκη το οποίο ήταν η αιτία αποφυγής της καταστροφής του και της διατήρησης του σε καλή κατάσταση. Τον Νοέμβριο του 1944, βρήκαν καταφύγιο στο κτίριο οι ελάχιστοι Εβραίοι που είχαν διασωθεί από το Ολοκαύτωμα και εκεί πραγματοποιήθηκε συνέλευση για την οργάνωση μιας κοινότητας. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2016 ανακαινίστηκαν οι υποδομές του ιστορικού κτιρίου μετά τον σεισμό τον Ιούνιο του 1978.

3.Ναός Αγίου Νικολάου του Ορφανού

          Ο Ναός Αγίου Νικολάου του Ορφανού είναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία της Άνω πόλης, μεταξύ των οδών Ηροδότου και Αποστόλου Παύλου. Χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα [1310-1320] από έναν άγνωστο κτήτορα του μνημείου που ανήκε στην οικογένεια των Ορφανών και αποδίδεται στην ιδιότητα του Αγίου Νικολάου ως προστάτη των χηρών και των ορφανών. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ιδρυτής είναι ο  Νίκων Σκουτέριος Καπανδρίτης Ορφανός καθώς και ο Κράλης Μιλούτιν. Ο ναός είναι βασισμένος στην βυζαντινή αρχιτεκτονική. Στη σημερινή του μορφή όμως ο ναός είναι μια μονόχωρη ξυλόστεγη βασιλική με περίστωο στις τρεις πλευρές, στεγασμένη με δίρριχτη στέγη στον κεντρικό χώρο. Κατά τη διάρκεια εργασιών στο μνημείο βάση σε ορισμένες τοιχογραφίες που έχουν απομείνει παρατηρήθηκε ο ιδιαίτερα πλούσιος τοιχογραφικός διάκοσμος στο εσωτερικό του ναού. Δυστυχώς, κατά την Τουρκοκρατία οι τοιχογραφίες καθαρίστηκαν από το σοβά που είχαν ρίξει οι Οθωμανοί.

Τα  Δημήτρια: η μεγάλη γιορτή της Θεσσαλονίκης

                                                                                                                                                                                                           από την Ιφιγένεια Γιουμουσίδου 

Αυτές τις ημέρες, ακούμε και διαβάζουμε για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις των Δημητρίων. Αλήθεια, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι τα Δημήτρια; Ας πούμε λοιπόν λίγα λόγια, για να τα γνωρίσουμε καλύτερα.

Τα Δημήτρια είναι ένας πολιτιστικός θεσμός της Θεσσαλονίκης, ο οποίος έχει την προέλευσή του στην παράδοση να ανταλλάσσονται τα προϊόντα της ενδοχώρας με τα θαλασσινά προϊόντα, κατά την εποχή του Βυζαντίου και συγκεκριμένα από τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ονομάστηκαν ‘’Δημήτρια‘’, επειδή πραγματοποιούνταν την περίοδο του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της Θεσσαλονίκης.

Στην αρχή, είχε εμπορικό και θρησκευτικό χαρακτήρα. Παράλληλα όμως, ο λαός της πόλης έβρισκε ευκαιρίες να διασκεδάσει κατά τη γιορτή αυτή, με σκοινοβάτες, γελωτοποιούς, μίμους και θεατρίνους, οι οποίοι γύριζαν στις αγορές.

Η ακμή των Δημητρίων, ανακόπηκε το 1430 με την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς.

Ο θεσμός αναβίωσε το 1966 με πρωτοβουλία του ΕΟΤ και συνεχίζεται ανελλιπώς έως και σήμερα. Περιλαμβάνει εκδηλώσεις πολιτιστικού περιεχομένου, όπως συναυλίες, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής και παράλληλες δράσεις διαφόρων τύπων.

Από το 1973 και μετά, ο Δήμος Θεσσαλονίκης ανέλαβε τη διοργάνωση του θεσμού, ενώ το 1995, εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση Διεθνών Φεστιβάλ και έλαβε θέση ανάμεσα στα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα της Ευρώπης.

Σήμερα τα Δημήτρια φιλοξενούν πάνω από 50 εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Η μουσική, ο χορός, το θέατρο, ο κινηματογράφος και  τα εικαστικά μεταμορφώνουν  τη Θεσσαλονίκη σ΄  ένα πολύχρωμο εργαστήρι πολιτισμού!

Πηγές:

https://dimitria.thessaloniki.gr/%CE%B7-

%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-
%CF%84%CF%89%CE%BD-
%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%89
%CE%BD/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%

81%CE%B9%CE%B1

https://e-dimitria.gr/

Δημήτρια – Ο πολιτιστικός θεσμός της πόλης μας

                                                                                                                                                                                   από τη Δόμνα Χαραλαμπίδου

Τα Δημήτρια είναι πολιτιστικός θεσμός της Θεσσαλονίκης και  οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό τους πραγματοποιούνται  κατά τους φθινοπωρινούς μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Την φετινή χρονιά το καλλιτεχνικό πρόγραμμα από το 58^ο φεστιβάλ των Δημητριων ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου.

Η προέλευση του θεσμού

Τα Δημήτρια προέρχονται από την αρχαιότατη εμποροπανήγυρη η οποία πραγματοποιούνταν έξω από τη Χρυσή Πύλη της πόλης, στη σημερινή Πλατεία Αριστοτέλους και έφερε το όνομα του αγίου Δημητρίου που είναι ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης.

Ο εορτασμός  στην παλαιά εποχή

Ο πολιτιστικός αυτός θεσμός ονομάζεται Δημήτρια διότι πραγματοποιούνταν κατά τις ημέρες του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Δημητρίου. Η πανήγυρη με την ονομασία αυτή άκμασε τον 14ο αιώνα, τον επονομαζόμενο και «χρυσό αιώνα» της Θεσσαλονίκης. Αρχικά η γιορτή είχε κυρίως θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα. Παρόλα αυτά, σχοινοβάτες , γελωτοποιοί και μίμοι που γύριζαν την περιοχή έδιναν την ευκαιρία στον λαό της πόλης να διασκεδάσει και να ψυχαγωγηθεί.

Τα Δημήτρια την σύγχρονη εποχή

Τα Δημήτρια συνεχίζονται ανελλιπώς έως σήμερα. Διοργανώνονται ενδιαφέρουσες δράσεις όπως εικαστικές εκθέσεις καθώς επίσης και θεατρικές, μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις οι οποίες φιλοξενούνται σε διάφορους πολιτισμικούς χώρους, κυρίως της Θεσσαλονίκης. Τέτοιοι χώροι είναι το Δημαρχιακό Μέγαρο, το Δημοτικό Θέατρο Άνετον, η Βίλα Πετρίδη αλλά και πολλά μουσεία, εκθέσεις και εξωτερικοί χώροι.

Τα Δημήτρια 2023

Την φετινή χρονιά, το 58^ο  φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε από το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου έως την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2023 τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οι οποίες ήταν Εικαστικά, Θέατρο, Μουσική, Χορός, Κινηματογράφος, Φωτογραφία, Εργαστήρια, Ελληνικές και ξένες παραγωγές και  φιλοξενήθηκαν  σε εμβληματικούς και σπουδαίους χώρους πολιτισμού της Θεσσαλονίκης, συγκεκριμένα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στο Θέατρο Αυλαία, στο Δημοτικό θέατρο Άνετον στην Αποθήκη Γ΄και Δ΄Λιμάνι Θεσσαλονίκης, στο Γενί Τζαμί,  στην Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης – Casa Bianca,  στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ και στο MoMus Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης.

Πηγές πληροφοριών:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1

https://dimitria.thessaloniki.gr/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD/

https://www.thessalonikiguide.gr/topic/festival-dimitria/