Η χρονιά που πέρασε ήταν γεμάτη προσπάθεια, συνεργασία και δημιουργικότητα. Μαθητές και εκπαιδευτικοί γίναμε μια ομάδα: γράψαμε άρθρα, ανταλλάξαμε ιδέες και αποδείξαμε στην πράξη ότι το σχολείο είναι ένας ανοιχτός χώρος έκφρασης, επικοινωνίας και έμπνευσης.

Τώρα ήρθε η στιγμή για ξεκούραση, καλοκαιρινές βόλτες, γέλια, θάλασσα και νέες εμπειρίες. Ευχόμαστε σε όλους ένα όμορφο και ξέγνοιαστο καλοκαίρι γεμάτο χαρά, υγεία και όμορφες στιγμές. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τη νέα σχολική χρονιά με νέες ιδέες, περισσότερη δημιουργικότητα, πάντα μέσα από τη δική μας ματιά στον κόσμo,  την “e- ματιά του 1^ου” !

Καλό καλοκαίρι σε όλους! ☀️

Μαζί με την έναρξη του Γυμνασίου για μένα υπήρξε και η έναρξη ενός άλλου ταξιδιού κάπως διαφορετικού, της σχολικής εφημερίδας. Όπως θα καταλάβατε τα τελευταία 3 χρόνια συμμετέχω στην εφημερίδα του σχολείου μου από  την οποία οι αναμνήσεις είναι άπειρες και μοναδικές. Οι εκδρομές, οι εκδηλώσεις αλλά και οι ώρες που γράφαμε τα άρθρα μοιάζουν μαγικά στο μυαλό μου. Μαγικά αλλά σε λίγο θα γίνουν μακρινά. Τώρα που φεύγω από το Γυμνάσιο η εφημερίδα σίγουρα θα είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια, για πάντα!

Ασπασία Καραγιώργου Γ1

 Όταν δήλωσα τη συμμετοχή μου στη σχολική εφημερίδα,  δεν μπορούσα να φανταστώ όλες αυτές τις όμορφες αναμνήσεις, που έχουν χτιστεί. Μέσα από τη ζωγραφιές μου ένιωθα ότι προσφέρω με έναν ξεχωριστό και χαρούμενο τρόπο ενώ την ίδια στιγμή γνώρισα και ήρθα πιο κοντά με παιδιά από το σχολείο μου. Αγάπησα τις δραστηριότητες και νιώθω πως είναι μια εμπειρία που θα θυμάμαι για πάντα.

Κατερίνα Λαλαϊτά Γ1

Φέτος αποφάσισα να γίνω μέλος της σχολικής εφημερίδας. Είναι κάτι το οποίο έβλεπα από την πρώτη κιόλας σχολική μου χρονιά στο Γυμνάσιο και η αλήθεια είναι ότι το θαύμαζα. Είχα λάβει μέρος με δημιουργίες μου όμως δεν ήμουν μέλος της ομάδας. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι  είναι κάτι απλό, καθώς πρέπει να κάνεις πράγματα, έχεις υποχρεώσεις, που πριν δεν είχες και ανθρώπους που λίγο πολύ στηρίζονται στη γνώμη και τη συνέπειά σου. Παρόλα αυτά όμως είναι μια υπέροχη εμπειρία. Στη σχολική εφημερίδα κάνεις φιλίες με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες μπορεί να μη μιλούσες μαζί τους, κάνεις εκδρομές, οι οποίες θα μείνουν για καιρό σαν μια όμορφη αναμνηση. Φεύγοντας από το Γυμνάσιο και από την εφημερίδα μας, έχω να πω ότι θα μου λείψουν όλα αυτά. Ελπίζω να υπάρξουν κι άλλα παιδιά που  τα επόμενα χρόνια  θα ζήσουν τόσο ωραίες εμπειρίες.

Αθηνά Βασιλειάδου Γ1

Η εμπειρία μου στην εφημερίδα τη φετινή χρονιά ήταν πολύ ωραία. Είχα την ευκαιρία να γράψω άρθρα, να κάνω καινούργιες φιλίες αλλά και να μάθω πολλά πράγματα. Επίσης, μου άρεσαν πολύ οι εκδρομές που κάναμε.

 Λυδία Μανδρά Β4

Η εμπειρία μου στην εφημερίδα ήταν τέλεια. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με άλλα άτομα και να εκφράσω τη γνώμη μου πιο εύκολα για διάφορα θέματα.

 Ιωάννα Μεγαλίδου Β4

Η εμπειρία μου στην εφημερίδα του σχολείου ήταν κάτι που δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ. Στην αρχή μπήκα περισσότερο από περιέργεια και επειδή μου φαινόταν ενδιαφέρον να δω πώς φτιάχνεται μια σχολική εφημερίδα. Τελικά όμως κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο να γράφεις κείμενα, αλλά να συνεργάζεσαι με άλλους, να ανταλλάζεις ιδέες και να προσπαθείς όλοι μαζί να βγάλετε ένα καλό αποτέλεσμα.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν ότι ο καθένας μπορούσε να εκφράσει τη γνώμη του. Στην αρχή δυσκολευόμουν λίγο να γράψω, γιατί φοβόμουν μήπως δεν είναι αρκετά καλό αυτό που θα πω. Με τον καιρό όμως ένιωσα πιο άνετα και άρχισα να συμμετέχω περισσότερο. Κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να γράφεις “τέλεια”, αλλά να γράφεις αληθινά και με τρόπο που να καταλαβαίνουν οι άλλοι αυτό που θέλεις να πεις.

Μέσα από την εφημερίδα έμαθα επίσης να συνεργάζομαι καλύτερα και να ακούω τις απόψεις των άλλων. Επίσης, έμαθα να οργανώνω καλύτερα τον χρόνο μου, γιατί έπρεπε να τελειώνουμε τα άρθρα μέσα σε συγκεκριμένες προθεσμίες.

Μία από τις πιο ωραίες στιγμές ήταν όταν κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο στο οποίο είχα συμμετάσχει. Ήταν πολύ ωραίο συναίσθημα να βλέπω κάτι στο οποίο είχα βοηθήσει κι εγώ να το διαβάζουν οι συμμαθητές και οι καθηγητές μου. Ένιωσα περήφανη γιατί κατάλαβα ότι η προσπάθειά μας είχε αποτέλεσμα.

Γενικά, πιστεύω ότι η συμμετοχή μου στην εφημερίδα του σχολείου ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Δεν κράτησα μόνο τις γνώσεις γύρω από το γράψιμο, αλλά και τις αναμνήσεις από τη συνεργασία με τα υπόλοιπα παιδιά. Ήταν μια δραστηριότητα που με έκανε να νιώσω πιο δημιουργική και πιο σίγουρη για τον εαυτό μου.

Χρύσα Καββάδα Α1

Φέτος είχα τη χαρά να είμαι μέλος της ομάδας της σχολικής μας εφημερίδας και, κοιτάζοντας πίσω, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μια από τις πιο όμορφες αποφάσεις που πήρα. Η συμμετοχή μας στην εφημερίδα δεν ήταν μόνο γράψιμο και συναντήσεις στο σχολείο. Το πιο συναρπαστικό κομμάτι ήταν οι εκδρομές που κάναμε και η συμμετοχή μας στο μαθητικό συνέδριο. Εκεί μας δόθηκε η ευκαιρία να βγούμε έξω από τους τοίχους της τάξης και να γνωρίσουμε παιδιά από άλλα σχολεία. Όλη αυτή η διαδικασία μού φάνηκε ενδιαφέρουσα. Έμαθα να συνεργάζομαι, να εκφράζω τη γνώμη μου πιο ελεύθερα και να βλέπω τα πράγματα με άλλη ματιά. Ήταν μια μοναδική  δράση που μας έκανε να νιώσουμε δημιουργικοί. Ανυπομονώ ήδη για την επόμενη χρονιά και σίγουρα θα ήθελα πολύ να ζήσω ξανά μια παρόμοια εμπειρία!

Μαρία Καζαντζίδου Α1

Ως μέλος της σχολικής εφημερίδας ένιωσα απίστευτα. Στη σχολική εφημερίδα κάναμε καταπληκτικές εκδρομές και δραστηριότητες οι οποίες θα μου μείνουν αξέχαστες .Οι εργασίες ήταν καταπληκτικές ιδιαίτερα οι ομαδικές που είχαν πολύ πλακά. Το να είμαι μέλος της εφημερίδας με έκανε πολύ χαρούμενη και πιστεύω κοινωνικοποιήθηκα με περισσότερα άτομα . Ήταν μια φανταστική εμπειρία γεμάτη με όμορφες στιγμές.

Σοφία Γαγανέλη Α1

Φέτος είναι η πρώτη φορά που συμμετείχα σε δράσεις της σχολικής εφημερίδας. Συμμετείχα με τις ζωγραφιές μου πάνω σε διάφορα θέματα όπως για την ημέρα της ελληνικής γλώσσας και  για την ημέρα της μητέρας, πήρα συνεντεύξεις, παρουσίασα παραδοσιακές συνταγές, έβγαλα φωτογραφίες, συμμετείχα σε εργασίες μαθητικών συνεδρίων. Μου άρεσε πολύ αυτή η εμπειρία,  διότι έγινα πιο δημιουργική, κάνοντας ζωγραφιές με τη δική μου φαντασία και επίσης έμαθα να  συνεργάζομαι με άλλα παιδιά του σχολείου, τα οποία δεν τα ήξερα. Αυτό έκανε όλο και πιο συναρπαστική αυτή την εμπειρία.

Ροξάνη Τσάκο Α5

Φέτος ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε δράσεις της σχολικής εφημερίδας. Πήραμε μέρος στο 4ο πανελλήνιο μαθητικό συνέδριο όπου εκεί μιλήσαμε για τις πρακτικές για την ειρηνική συμβίωσης στο σχολείο,  συνεργαζόμασταν όλοι οι συμμσαθητές μεταξύ μας  και κάναμε διάφορες εργασίας όπως παραδοσιακές συνταγές, όμορφες φωτογραφίες από τη φύση με ένα μήνυμα,  συνέντευξη από τις μητέρες μας για τη γιορτή της μητέρας. Στη σχολική εφημερίδα έμαθα πολλά καινούργια πράγματα όπως να συνεργάζομαι με τους συμμαθητές μου, να προτείνω ιδέες και να καλλιεργώ τη φαντασία μου. Πέρασα πολύ όμορφα στη σχολική εφημερίδα και θα ήθελα πολύ να ξαναπάρω μέρος σε αυτές τις όμορφες δράσεις.

Γιώργος Τσαρόσης Α5

Η εμπειρία μου από τη΄συμμετοχή μου στη σχολική εφημερίδα ήταν υπέροχη και διασκεδαστική. Αρχικά, η συμμετοχή μου σε πολλές δράσεις καθώς και το γράψιμο κειμένων ήταν πολύ ενδιαφέροντα το καθένα με το δικό του τρόπο. Επίσης, η συνέντευξη που πήραμε πρόσφατα από ένα παιδί του σχολείου μας, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, μας βοήθησε να κατανοήσουμε ακόμα καλύτερα τη ζωή ενός ατόμου με διαφορετικές ανάγκες. Τέλος, αν είχα την ευκαιρία να συμμετέχω ξανά στην εφημερίδα,  θα το έκανα με μεγάλη χαρά.

 Ευαγγελία Φανιάδου Α5

Φέτος ήταν η πρώτη μου φορά που συμμετείχα στη σχολική εφημερίδα. Η  ομάδα της σχολικής εφημερίδας ήταν πολύ ενεργή με δράσεις όπως συνέδρια, δημιουργικές εργασίες, συνταγές από άλλες χώρες και πολλά άλλα. Πιστεύω ότι συμμετείχα αρκετά, δημιουργώντας κουιζ και ηλεκτρονικές παρουσιάσεις μέσω του υπολογιστή. Πέρασα πολύ όμορφα επειδή συνεργαζόμασταν πολύ με άλλα παιδιά και έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα.

Βασίλης Τσαρτσάλης Α5

Η εμπειρία μου από τη συμμετοχή μου στη σχολική εφημερίδα ήταν εξαιρετική για πολλούς λόγους. Αρχικά, δεν ήξερα τα περισσότερα παιδιά που συμμετείχαν σε αυτή όμως μέσα από όλες αυτές τις δράσεις που κάναμε, κατάφερα να τα γνωρίσω καλύτερα. Αυτό με βοήθησε  να δουλέψω καλύτερα μαζί τους. Επίσης, πήραμε συνεντεύξεις και μάθαμε καινούργια πράγματα ενώ επισκεφτήκαμε καινούργια μέρη και κατανοήσαμε καλύτερα κάποια θέματα. Αν έχω τη δυνατότητα να συμμετέχω στην εφημερίδα και του χρόνου, είμαι απολύτως σίγουρη ότι θα το κάνω!

 Θεοδώρα Τουτουτζόγλου Α5

Η συμμετοχή μου στην σχολική εφημερίδα ήτανε μία ξεχωριστή εμπειρία στο Γυμνάσιο. Για να είμαι ειλικρινής στην αρχή ήμουν λίγο αγχωμένη, γιατί όλα μου φαινόντουσαν καινούργια και πολύ μπερδεμένα. Όμως με τον καιρό η διαδικασία γινόταν όλο και πιο εύκολη. Μέσα από την σχολική εφημερίδα κατάλαβα πώς γράφεται ένα άρθρο και πώς παίρνουμε συνεντεύξεις. Τέλος, πιστεύω ότι ο κόπος των παιδιών δεν πήγε χαμένος, γιατί άφησε μια ανάμνηση πολύ όμορφη από την Α’ γυμνασίου.

Σοφία Τούκα Α5

Οι εντυπώσεις μου είναι φανταστικές. Στην αρχή νόμιζα ότι απλώς θα γράφαμε κάποια κείμενα στον υπολογιστή, αλλά τελικά κάναμε πολλά παραπάνω. Μαζευόμασταν όλη η ομάδα, λέγαμε αστεία, πέφτανε τρελές ιδέες στο τραπέζι και αποφασίζαμε όλοι μαζί τι θα βάλουμε σε κάθε σελίδα. Όταν βγήκε το πρώτο μας τεύχος και το είδα στο ίντερνετ, ένιωσα τεράστια υπερηφάνεια που έβλεπα το όνομά μου κάτω από ένα άρθρο

Ελισσάβετ Ατματζίδου Α3

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Γνώρισα πολλά καινούρια πράγματα και επισκέφθηκα διάφορα μέρη.  Αν και στην αρχή δε συμμετείχα τόσο ενεργά, στη συνέχεια έγινα πιο ενεργή και αυτό μου άρεσε.

Όλγα Ελευθεριάδου Α3

Η συμμετοχή μου στη σχολική εφημερίδα ήταν μια τέλεια εμπειρία. Πέρασα υπέροχα και έμαθα πολλά πράγματα που δεν ήξερα καθώς και ανακάλυψα ταλέντα που δεν ήξερα ότι τα έχω.

Μαρία Κυριακή Καραπέτσα  Α3

Ήταν μια ωραία εμπειρία. Έμαθα πολλά καινούρια πράγματα και πέρασα πολύ ωραία.

Χαραλάμπος Ζωσιμίδης Α3

Στη σχολική εφημερίδα πέρασα πολύ καλά. Η συμμετοχή μου με έφερε πιο κοντά με τους φίλους μου και τις καθηγήτριες. Επίσης, έμαθα πολλά καινούρια πράγματα.

Αμαλία Γεωργιάδου Α3

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν στο να μείνει αυτή η περίοδος της ζωής μου αξέχαστη, τους φίλους μου αλλά και τους καθηγητές μου, που χάρη σε αυτούς έγινα ο άνθρωπος που είμαι σήμερα.

Ασπασία Καραγιώργου Γ1

Αποχαιρετάω το γυμνάσιο. Μου ακουγόταν πολύ μακρινό αλλά πλέον είναι αλήθεια. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη αλλά παρόλα αυτά δεν μπορώ να κρύψω τη θλίψη μου. Σε αυτό το σχολείο μπορεί να μην ήταν η κάθε μέρα μου ευχάριστη αλλά σίγουρα ακόμη και αυτές οι μέρες είναι μια ανάμνηση. Από την άλλη μεριά ανυπομονώ για το λύκειο. Έχω πλέον κάνει την επιλογή μου και νιώθω έτοιμη να προχωρήσω. Εύχομαι “καλό καλοκαίρι” σε όλους και ελπίζω τα νέα παιδιά που έρχονται στο γυμνάσιο να περάσουν αυτά τα τρία χρόνια όσο πιο χαρούμενα γίνεται.

 Κατερίνα Λαλαϊτά Γ1

Τα σχολικά μου χρόνια στο γυμνάσιο τολμώ να πω πως ήταν τα καλύτερα ως τώρα στη ζωή μου. Τώρα όμως που αυτός ο κύκλος έχει τελειώσει, είμαι έτοιμη να αποχωριστώ όλες αυτές τις αναμνήσεις. Οι καινούργια παρέες,  τα γέλια, οι πλάκες που κάναμε καμιά φορά στην τάξη, οι εκδρομές αλλά και η στεναχώρια και τα άγχη ι θα μείνουν πλέον σα μια παλιά ανάμνηση που θα σκέφτομαι στο μέλλον και θα νοσταλγώ. Είμαι όμως περήφανη,ι επειδή ξέρω πως αποχαιρετώντας το γυμνάσιο, θα πάρω μαζί μου ωραίες αναμνήσεις και στιγμές και θα συνεχίσω χαρούμενη στο λύκειο.

 Ιωάννα Αθανασιάδου Γ1 

Τα τρία χρόνια του γυμνασίου ήταν γεμάτα στιγμές γέλιου, χαράς και πολλές φορές βαρεμάρας. Μου έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσω καινούργια άτομα και να κάνω φιλίες. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος εμπειρίες, μέσα από τις οποίες κατάφερε να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου. Τώρα που τελειώνει θα μου λείψουν πάρα πολλά αλλά ξέρω πως κάτι καινούργιο ξεκινάει για μένα και ότι αναμνήσεις του γυμνασίου θα με συνοδεύουν για πάντα.

Άννα Κατσαμάκη Γ1

 Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια το γυμνάσιο μου χάρισε πολλά. Έκανα νέες γνωριμίες, απέκτησα καινούργιους φίλους ,γνώρισα νέους καθηγητές αλλά και νέα μαθήματα. Το γυμνάσιο για μένα ήταν κάτι όμορφο, γεμάτο χαρές αλλά και λύπες, γεμάτο χαζομάρες αλλά και διάβασμα, γεμάτο όμορφες στιγμές. Θα μου λείψουν πολλά τώρα που θα φύγω…

 Κατερίνα Γίδαρη Γ1

“Δεν ήταν τόσο χάλια τελικά” είναι η φράση που ακούω τώρα στο τέλος του γυμνασίου από φίλους και συμμαθητές αλλά και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όλες οι στιγμές που πέρασα καλές ή  κακές μοιάζουν πολύ μακριά μου τώρα αλλά και πολύ κοντά ταυτόχρονα. Αυτός ο κόμπος που έχει στον λαιμό ένα πρωτάκι,  όταν περνάει το κατώφλι του γυμνασίου, σιγά-σιγά λύνεται και θετικά συναισθήματα τον αντικαθιστούν. Πιάνω τον εαυτό μου να αισθάνεται νοσταλγία καθώς νιώθω ξανά σαν το πρωτάκι που ήμουν, όταν άρχισα το γυμνάσιο,  αυτή τη φορά όμως για το ξεκίνημά μου στο λύκειο. Ελπίζω λοιπόν η φράση “Δεν ήταν τόσο χάλια τελικά” να με συνοδεύσει και στο λύκειο.

Δήμητρα Νικολάου – Μαρία Οικονομίδου Γ2

εικαστική δημιουργία από τη Ραφαέλα Αγγελούση Γ1

Μέσα από τις σκέψεις και τις εντυπώσεις τους, τα παιδιά της Α΄ Γυμνασίου αναφέρονται στις νέες φιλίες που δημιούργησαν, τις εκδρομές και τις δράσεις που τους έφεραν πιο κοντά, τα μαθήματα που τους δυσκόλεψαν,, τους  καθηγητές τους, τις δεξιότητες που ανέπτυξαν, το διαβασμα για τα διαγωνίσματα αλλά και την πρώτη εμπειρία των εξετάσεων. Οι περισσότεροι συμφωνούν πως η πρώτη χρονιά στο Γυμνάσιο, παρά τις δυσκολίες της,  ήταν μια εμπειρία γεμάτη γνώση και όμορφες αναμνήσεις.

Ακολουθούν ενδεικτικά κείμενα μαθητών:

Με αφορμή το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς Θυμήθηκα το πως ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο αλλά και τις εντυπώσεις μου πριν έρθω στο γυμνάσιο στις αρχές ήμουν πολύ ανήσυχη αλλά και ενθουσιασμένη γιατί παρόλο που για το γυμνάσιο δεν ακούγα και τα καλύτερα λόγια ήθελα απεγνωσμένα να φύγω από το δημοτικό όλοι οι έλεγαν ότι στο γυμνάσιο είναι πολύ αυστηρά και δύσκολα οπότε όταν μπήκα στο σχολείο για πρώτη φορά φοβήθηκα στη συνέχεια βέβαια μου φάνηκε πιο χαλαρό το γυμνάσιο ίσως γιατί πιεζόμουν πιο πολύ στο δημοτικό η αλήθεια είναι ότι κάποια διαστήματα ήταν πιο δύσκολα τα διαγωνίσματα μαζεμένα δύσκολα και περίπλοκα όμως υπήρχαν και μέρες που ήμουν σχεδόν ελεύθερη από μαθήματα αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο σχολείο ήταν οι παρέες και οι τρέλες με τους παλιούς αλλά καινούργιους φίλους το πιο ζόρικο πράγμα εκτός από τα διαγωνίσματα πολλά μαθήματα είναι η εξετάσεις αν και δεν έχω δώσει παλιότερα ενδοσχολικές εξετάσεις και μόνο στο άκουσμα της ύλης αγχώθηκα πάντως όσο δύσκολα και να είναι το γυμνάσιο δεν ήταν σε καμία περίπτωση βαρετό όλοι οι σχολική χρόνια ήταν ενδιαφέρουσα και εύχομαι κάθε χρόνια να είναι έτσι!

Α) Συναισθήματα για την ομαδική εργασία

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

• Ερωτηματολόγιο Έναρξης: Οι μαθητές εμφανίζονται μοιρασμένοι, καθώς πέρα από τις απαντήσεις «Άνετα» και «Πολύ άνετα», καταγράφονται αρκετές απαντήσεις «Ούτε άνετα ούτε δύσκολα» και ορισμένες περιπτώσεις «Δύσκολα».

• Τελική Αποτίμηση: Παρατηρείται μετατόπιση προς το «Άνετα» και «Πολύ άνετα». Οι μαθητές νιώθουν πλέον πολύ πιο οικεία, ασφαλείς και πρόθυμοι να εργαστούν σε ομάδες.

Β) Ρόλος και Συνεισφορά στην Ομάδα («Τι πιστεύεις ότι κάνεις καλύτερα;»)

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

• Ερωτηματολόγιο Έναρξης: Οι μαθητές εστιάζουν κυρίως στο «Προτείνω ιδέες» ή «Γράφω ή οργανώνω τη δουλειά», ενώ υπάρχει και μια σχετική αβεβαιότητα με απαντήσεις τύπου «Δεν είμαι σίγουρος/η».

• Τελική Αποτίμηση: Οι ρόλοι αποκτούν μεγαλύτερη ισορροπία και ωριμότητα. Ενισχύεται σημαντικά η επιλογή «Ακούω τους άλλους», γεγονός που δείχνει την ανάπτυξη της ενεργητικής ακρόασης, ενώ οι μαθητές επιλέγουν τους ρόλους τους με σαφήνεια και αυτοπεποίθηση.

Γ) Έκφραση γνώμης στην τάξη

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

• Ερωτηματολόγιο Έναρξης: Η απάντηση «Σπάνια» εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα, υποδηλώνοντας επιφυλακτικότητα ή χαμηλή αυτοπεποίθηση των μαθητών κατά την έναρξη του προγράμματος.

• Τελική Αποτίμηση: Η εικόνα ανατρέπεται πλήρως, με τις απαντήσεις «Αρκετά συχνά» και «Πολύ συχνά» να κυριαρχούν. Οι μαθητές απέκτησαν «φωνή» και μεγαλύτερη άνεση να εκφράζουν δημόσια τις ιδέες τους.

Δ) Διαχείριση Διαφωνιών και Συγκρούσεων

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

• Ερωτηματολόγιο Έναρξης: Αν και η πλειοψηφία στρέφεται στη συζήτηση, εμφανίζονται και αντιδράσεις αποστασιοποίησης («Δεν με ενδιαφέρει») ή έντασης («Θυμώνω ή σταματώ τη συζήτηση»).

• Τελική Αποτίμηση: Η επιλογή «Συζητάμε και βρίσκουμε λύση» εμφανίζεται ενισχυμένη αναδεικνύοντας τη βελτίωση της συναισθηματικής τους νοημοσύνης.

Ε) Ψηφιακά Εργαλεία και Δημιουργία Περιεχομένου

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

• Γνώση & Χρήση (Έναρξη): Οι μαθητές αναφέρουν κυρίως πολύ βασικές ή ευρέως γνωστές πλατφόρμες (π.χ. Zoom/Webex, Kahoot, ChatGPT, Google Drive). Στην ερώτηση για δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου, η απάντηση «Όχι ακόμα» είναι συχνή.

• Γνώση & Χρήση (Λήξη): Παρατηρείται εντυπωσιακός εμπλουτισμός του ψηφιακού τους ορίζοντα. Στις απαντήσεις εισέρχονται μαζικά εξειδικευμένα εκπαιδευτικά και δημιουργικά εργαλεία, όπως Canva, Padlet, BookCreator, Wordwall, Quizizz και e-class. Παράλληλα, η απάντηση «Όχι ακόμα» ελαχιστοποιείται, με την πλειοψηφία να δηλώνει ότι δημιούργησε περιεχόμενο «Μία-δύο φορές» ή «Ναι, πολλές φορές».

ΑΡΧΙΚΟ

ΤΕΛΙΚΟ

ΣΤ) Αυτοεικόνα ως Μέλη Ομάδας (Περιγραφή με 3 λέξεις)

• Ερωτηματολόγιο Έναρξης: Ανάμεσα στα θετικά στοιχεία, εντοπίζονται και αρνητικοί ή αβέβαιοι αυτοπροσδιορισμοί, όπως «όχι πολύ χρήσιμος», «Δεν συμμετέχω πολύ» ή «άχρηστη».

• Τελική Αποτίμηση: Οι αρνητικές εκφράσεις εξαφανίζονται εντελώς. Οι μαθητές αυτοπεριγράφονται με ώριμους, συνεργατικούς και εποικοδομητικούς όρους, όπως «υπεύθυνος/η», «βοηθητικός/η», «οργανωτικός/η», «δημιουργικός/η», «ακροατής» και «πρόθυμος/η».

Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι περισσότεροι μαθητές συνδέουν τις εξετάσεις με αρνητικά συναισθήματα. Συγκεκριμένα, περισσότεροι από τους μισούς μαθητές δήλωσαν ότι όταν ακούν τη λέξη «εξετάσεις» νιώθουν άγχος, ενώ αρκετοί ανέφεραν ότι αισθάνονται πίεση ή φόβο. Μόνο λίγοι μαθητές απάντησαν ότι νιώθουν αυτοπεποίθηση.

Επιπλέον, οι περισσότεροι χαρακτήρισαν τις προαγωγικές εξετάσεις «πολύ» ή «πάρα πολύ» αγχωτικές. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι εξετάσεις επηρεάζουν σημαντικά την ψυχολογία των μαθητών, ιδιαίτερα σε τόσο μικρή ηλικία.

Όσον αφορά τα μαθήματα που δυσκολεύουν περισσότερο τους μαθητές, τα Αρχαία Ελληνικά και η Ιστορία βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις. Πολλοί μαθητές θεωρούν ότι τα μαθήματα αυτά απαιτούν αποστήθιση, συγκέντρωση και αρκετό διάβασμα, γεγονός που αυξάνει το άγχος τους.

Παρά τις δυσκολίες, οι μαθητές φαίνεται πως προσπαθούν να οργανώσουν την προετοιμασία τους με διάφορους τρόπους. Οι περισσότεροι δήλωσαν ότι τους βοηθά κυρίως το ατομικό διάβασμα, ενώ άλλοι στηρίζονται στη βοήθεια των γονιών, στις επαναλήψεις στο σχολείο, στους φίλους ή στο φροντιστήριο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις των μαθητών σχετικά με τη χρησιμότητα των εξετάσεων. Σχεδόν οι μισοί πιστεύουν ότι οι εξετάσεις δεν βοηθούν ουσιαστικά τους μαθητές να μάθουν καλύτερα, ενώ αρκετοί απάντησαν «ίσως». Μόνο ένα μικρό ποσοστό θεωρεί ότι οι εξετάσεις συμβάλλουν πραγματικά στη μάθηση.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι μαθητές δήλωσαν πως θα ήθελαν να καταργηθούν οι εξετάσεις. Πολλοί πρότειναν εναλλακτικούς τρόπους αξιολόγησης, όπως περισσότερες προφορικές εργασίες, δημιουργικές δραστηριότητες, συμμετοχή μέσα στην τάξη και εργασίες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

Συμπερασματικά, η έρευνα δείχνει ότι οι μαθητές της Α΄ Γυμνασίου βιώνουν τις εξετάσεις κυρίως με άγχος και πίεση. Παράλληλα, φαίνεται ότι επιθυμούν ένα πιο ανθρώπινο και δημιουργικό σύστημα αξιολόγησης, το οποίο θα δίνει έμφαση όχι μόνο στη βαθμολογία αλλά και στη συνολική προσπάθεια και πρόοδο κάθε μαθητή. Η σχολική κοινότητα ίσως χρειάζεται να ακούσει περισσότερο τη φωνή των μαθητών και να αναζητήσει τρόπους που θα κάνουν τη μάθηση πιο ουσιαστική και λιγότερο αγχωτική.

Υπάρχουν μνήμες που μοιάζουν με πέτρες βυθισμένες στη θάλασσα,  όσο κι αν περνούν τα χρόνια, μένουν εκεί, βαριές και αμετακίνητες. Η 19η Μαΐου είναι μια τέτοια μνήμη για τον Ποντιακό Ελληνισμό.

Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν επί αιώνες στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, διατηρώντας τη γλώσσα, την πίστη και τις παραδόσεις τους. Στις αρχές όμως του 20ού αιώνα, μέσα στην αναταραχή που ακολούθησε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού, βρέθηκαν στο στόχαστρο διωγμών και βίαιων εκτοπισμών.

Από το 1914 έως το 1923, χιλιάδες Πόντιοι οδηγήθηκαν σε πορείες θανάτου, σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας και σε εξορίες προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Χωριά ερημώθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν, άνθρωποι χάθηκαν από την πείνα, τις κακουχίες και τις εκτελέσεις. Η πιο σκληρή περίοδος των διωγμών συνδέεται με την άνοδο του κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ και γι’ αυτό η 19η Μαΐου, ημέρα αποβίβασής του στη Σαμψούντα το 1919, καθιερώθηκε ως Ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Κι όμως, ο Πόντος δεν χάθηκε.

Οι πρόσφυγες που έφτασαν στην Ελλάδα έφεραν μαζί τους τις μνήμες, τα τραγούδια, τη γλώσσα και την ψυχή τους. Ξεκίνησαν από την αρχή κρατώντας ζωντανή την ιστορία τους. Έτσι, οι επόμενες γενιές μεγάλωσαν ακούγοντας για «τις χαμένες πατρίδες», μαθαίνοντας πως η ταυτότητα και η μνήμη δεν σβήνουν εύκολα.

Σήμερα, ο αγώνας συνεχίζεται. Όχι για εκδίκηση, αλλά για δικαίωση και ιστορική αλήθεια. Ποντιακά σωματεία, ιστορικοί και απόγονοι των προσφύγων συνεχίζουν να ζητούν τη διεθνή αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας, ώστε οι άνθρωποι που χάθηκαν να μη μείνουν ξεχασμένοι μέσα στη σιωπή της ιστορίας.

Δεν ξεχνώ.
Θυμάμαι, γιατί η μνήμη είναι χρέος.
Αγωνίζομαι, γιατί οι χαμένες ψυχές ζητούν δικαίωση.
Και κρατώ ζωντανή την αλήθεια, για να μη σβήσει ποτέ ο Πόντος από τις καρδιές των ανθρώπων.

Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η μητέρα μου, Νανά Παμπουκίδου, παραχώρησε στην εφημερίδα μας  μια συνέντευξη για την ιστορία των προγόνων της που κατάγονται από τα μέρη του Πόντου.

Ιστορίες των  παππούδων μας

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία. Ιστορίες που ταξίδεψαν από στόμα σε στόμα, από παππού σε εγγόνι, για να μη χαθούν μαζί με τους ανθρώπους που τις έζησαν. Τέτοιες ιστορίες κουβαλά και η δική μου οικογένεια, ιστορίες από τον Πόντο, τον ξεριζωμό και τη νέα ζωή που χτίστηκε στην Ελλάδα. Ιστορίες που μεταλαμπάδευσαν σε εμάς την τρίτη γενιά ο παππούς Νίκος, η γιαγιά Ευγενία, η γιαγιά Αθηνά αλλά και ο πατέρας μου Γιώργος. Οι πρόγονοί μου κατάγονταν από διάφορες περιοχές του Πόντου, κυρίως από τη Ματσούκα και συγκεκριμένα  τη Λιβερά  και το Καπίκιοϊ. Ήταν άνθρωποι εργατικοί, μορφωμένοι και δεμένοι με τις παραδόσεις και την πίστη τους.

Οικία των προγόνων στο Καπίκιοϊ

Στα χωριά της Ματσούκας η ζωή δεν ήταν εύκολη. Οι περισσότεροι άντρες έφευγαν για δουλειά στην Κωνσταντινούπολη. Άλλοι ήταν χαλκουργοί, άλλοι γανωτήδες, έμποροι ή τεχνίτες και αγρότες . Δούλευαν σκληρά για να στηρίξουν τις οικογένειές τους. Όταν επέστρεφαν τις γιορτές, έφερναν μαζί τους αγαθά, υφάσματα και δώρα φορτωμένα πάνω σε καμήλες. Για τα παιδιά του χωριού εκείνες οι μέρες έμοιαζαν με γιορτή.

Ανάμεσα στους προγόνους μου υπήρχαν και άνθρωποι με σπουδαία μόρφωση. Ο παππούς  μου, ο Κωνσταντίνος, (που δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω) ήταν  απόφοιτος του περίφημου εκπαιδευτικού ιδρύματος «Φροντιστήριο Τραπεζούντας» και ήρθε στην Ελλάδα το 1923 με την «ανταλλαγή» . Ο παππούς της μητέρας μου Ελισσάβετ  (πατέρας του πατέρα της) αποφοίτησε από το ίδιο φροντιστήριο  και γνώριζε τέσσερις ξένες γλώσσες. Εργαζόταν στα εγγλέζικα  γραφεία της Πόλης και ήταν άνθρωπος σεβαστός και μορφωμένος.

Φροντιστήριο της Τραπεζούντας
(πηγή https://www.kotsari.com)

Όμως η ζωή όλων άλλαξε απότομα όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί και ο ξεριζωμός των Ποντίων. Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν και χωριά ερήμωσαν.Οι δικοί μας άνθρωποι, όπως χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες, μπήκαν σε καράβια για να σωθούν και να έρθουν στην Ελλάδα. Το ταξίδι ήταν δύσκολο και γεμάτο φόβο. Οι άνθρωποι ταξίδευαν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Η γιαγιά  μου η Αθηνά ήρθε στην Ελλάδα τριών ετών , (επίσης το 1923) η μητέρα της φοβούμενη μήπως ποδοπατηθούν τα παιδιά της μέσα στο πλοίο, έφτιαξε αυτοσχέδιες κούνιες με σκοινιά και τα έδεσε εκεί για να τα προστατεύσει. Πολλοί ηλικιωμένοι και άρρωστοι δεν άντεξαν το ταξίδι και πέθαναν πριν φτάσουν στον προορισμό τους.

Μια από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες που σώθηκαν στην οικογένειά μας μιλά για έναν πλούσιο Τούρκο κρυφοχριστιανό της Πόλης .  Ο πατέρας της γιαγιάς μου Ευγενίας , που ήταν χαλκουργός, κλήθηκε κάποτε να κάνει μια εργασία στο σπίτι του. Φοβισμένος για τη ζωή του  κατέβηκε στο υπόγειο του σπιτιού, πιστεύοντας πως ίσως να μην ξαναδεί ποτέ την οικογένειά του. Εκεί όμως αντίκρισε κάτι απρόσμενο: μια μικρή κρυφή εκκλησία. Ο  πλούσιος ,εκείνος, Τούρκος κρατούσε κρυφή την πίστη του και ήθελε τη βοήθεια του προπάππου μου για να τελειοποιήσει τον μικρό του ναό. Ο προπάππους κράτησε το μυστικό σε όλη του τη ζωή και ποτέ δεν αποκάλυψε ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος.

Όταν οι δικοί μας πρόγονοι έφτασαν στην Ελλάδα, πέρασαν πρώτα από την Καλαμαριά. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε χωριά της Κοζάνη, όπως η Ασβεστόπετρα και ο Τετράλοφος. Εκεί προσπάθησαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Έχτισαν σπίτια, δημιούργησαν οικογένειες και κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις, τη γλώσσα, τα τραγούδια και τις μνήμες του Πόντου.

ιερό κειμήλιο που έφεραν οι πρόγονοι το 1923 από το Καπίκιοϊ του Πόντου

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, οι ιστορίες αυτές παραμένουν ζωντανές μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί μέσα από αυτές τις μνήμες μαθαίνουμε τι σημαίνει δύναμη, πίστη και αγώνας για επιβίωση.
Οι άνθρωποι εκείνοι έχασαν την πατρίδα τους, αλλά δεν έχασαν ποτέ την ψυχή και την αξιοπρέπειά τους. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που μας άφησαν. 

Πηγή φωτογραφίας (εικόνα άρθρου): ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR

εικαστική δημιουργία από τη Μαρκέλλα Τριανταφυλλίδου Α5