της Αλεξάνδρας Κανέλλου
Ήταν μία από εκείνες τις βαρετές μέρες της τηλεκπαίδευσης στην καραντίνα όταν ζήτησα από τα παιδιά να ανοίξουν τις κάμερες. «Έχω κουραστεί βρε παιδιά να κάνω μάθημα σε μαύρα παράθυρα» τους είπα και προθυμοποιήθηκαν δυο τρεις. Τότε ακούσαμε τη Σαμάρ, την Αιγύπτια μαθήτρια, με φωνή που την κάλυπτε κάτι σαν αέρας που φυσάει: «Είστε σίγουρη κυρία;». «Ναι ναι, άνοιξε, καταλαβαίνω ότι είσαι κάπου έξω αλλά δεν πειράζει». «Εντάξει λοιπόν», είπε και είδαμε τη Σαμάρ καθισμένη σε ένα βραχάκι με τα πόδια να κρέμονται προς τη θάλασσα, να κρατάει ένα μακρύ μεταλλικό καλάμι και να ψαρεύει! Ήξερα ότι οι μαθητές κάνουν διάφορα στη διάρκεια του μαθήματος, το ψάρεμα όμως δεν μπορούσα να το φανταστώ. «Τι κάνεις εκεί;» τη ρώτησα έκπληκτη, «Ψαρεύω κυρία, δεν είναι η πρώτη φορά, με έχει μάθει ο πατέρας μου» απάντησε. Συνεχίσαμε τον αλλόκοτο διάλογο μ΄εμένα να τη ρωτάω αν έπιασε τίποτα κι εκείνη να γυρίζει το κινητό σε ένα τελάρο δίπλα της γεμάτο μελανούρια, γόπες και κεφαλόπουλα. Πού βρίσκεσαι, πότε πρόλαβες;». «Στο Φάληρο, έχω έρθει από τις έξι το πρωί, κυρία κλείνω κάμερα, τσιμπάει κάτι, θα μου πέσει το κινητό!». Στο επόμενο μάθημα μάς είπε ότι την είχε μάθει ο πατέρας της από δώδεκα χρονών να ψαρεύει και ότι είναι το χόμπι της. Το τελάρο στη φωτογραφία ήταν η ψαριά της εκείνη τη μέρα!
