Ο Ταΰγετος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα της Πελοποννήσου. Έχει ύψος 2.407μ. και κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι ανεβαίνουν στην κορυφή του ώστε να προσκυνήσουν στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, που είναι κτισμένο στην ψηλότερη κορυφή του βουνού, καθώς και να αντικρίσουν το «φαινόμενο της πυραμίδας». Τον τέλειο δηλαδή σχηματισμό μιας πυραμίδας στο μεσσηνιακό κόλπο που δημιουργείται με την ανατολή του ηλίου από την ίδια τη σκιά του βουνού.
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, που μου δόθηκε η ευκαιρία να αντικρίσω κάτι τόσο όμορφο, καθώς και να απολαύσω την υπέροχη αν και κουραστική διαδρομή που οδηγεί στην κορυφή του βουνού.
Έπρεπε να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς το πρωί, γύρω στις 2, ώστε να προλάβουμε να είμαστε στην κορυφή με την ανατολή του ηλίου και να αντικρίσουμε ένα υπέροχο θέαμα, αλλά και να γλυτώσουμε την συνεχή έκθεση στον ήλιο, που κάνει τη ζέστη ανυπόφορη.
Η διαδρομή ξεκινά από το καταφύγιο, όπου ο περισσότερος κόσμος διανυκτερεύει πριν από την ανάβαση στο βουνό. Ακολουθεί ένα εύκολο μονοπάτι κάτω από τα δέντρα για το οποίο θα έλεγε κανείς πως η ομορφιά του είναι βγαλμένη από παραμύθι. Αυτή η ονειρεμένη διαδρομή διακόπτεται σχετικά σύντομα και τη θέση της δίνει στις «Γούβες», όπως τις αποκαλεί ο περισσότερος κόσμος.
Στο σημείο αυτό αμέτρητες «Γούβες» δημιουργούνται στο έδαφος που μοιάζουν με τους κρατήρες της σελήνης. Η διαδρομή συνεχίζεται μέσα από εύκολα μονοπάτια , που όλο και δυσκολεύουν, αλλά δεν παύουν να σε εκπλήσσουν με την ξεχωριστή τους ομορφιά και ζωντάνια, που ξετυλίγεται μπροστά σου σε κάθε βήμα.
Το υψόμετρο όλο και μεγαλώνει, το έδαφος όλο και γλιστρά, και οι πρώτες ακτίνες του ηλίου αρχίζουν να βγαίνουν πίσω από τον Πάρνωνα. Όσο πλησιάζουμε στις «Πλάκες», νιώθουμε όλοι να μας διαπερνά μια αίσθηση ευτυχίας, οι φλέβες μας γεμίζουν συνεχώς με ζωντάνια. Είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι, όμως αυτή η γλυκιά ατμόσφαιρα μας δίνει όλο το κουράγιο που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε.
Μετά από κάποια ώρα , δεν έχω ιδέα πόση, φτάσαμε στις πόρτες. Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος κυλά απελπιστικά αργά αλλά και απίστευτα γρήγορα…
Απλά, η αίσθηση που σου δημιουργεί όλη αυτή η διαδρομή, όλη η υπέροχη ησυχία, δεν περιγράφεται με λέξεις. Το μυαλό ξεφεύγει από την καθημερινή ρουτίνα, και ο χρόνος παύει να μετρά, τώρα μετρά η όρεξη για ζωή, και όχι τα ρολόγια. Τίποτα δε σε πιέζει και έτσι σε πολύ λίγο χρόνο γαληνεύει η ψυχή σου και απλά απολαμβάνει.
Τέλος πάντων, όπως είπα και πριν, φτάσαμε στις «Πόρτες». Έτσι ονομάζονται δύο βράχοι που μοιάζουν όντως με πόρτες. Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη, είναι αφότου τις περάσεις. Το τοπίο αλλάζει μαγικά, τώρα πια δεν υπάρχουν πέτρες που γλιστρούν ένας άλλος κόσμος ξετυλίγεται μπροστά σου, τελείως διαφορετικός, και όταν στρίψεις το κεφάλι αριστερά, θα αντικρίσεις το τελευταίο στάδιο της ανάβασης ως την κορυφή. Την πυραμίδα. Φαίνεται τόσο εύκολο, αλλά όπως είπα και πριν, το βουνό δεν παύει ποτέ να σε εκπλήσσει…
Στην πραγματικότητα, η πυραμίδα είναι το πιο μικρό από όλα τα στάδια που περνάς για να ανέβεις στην κορυφή, όμως είναι και το πιο απαιτητικό. Οι πέτρες γλιστρούν και κατρακυλούν η μία μετά την άλλη, κι έτσι ένα λάθος βήμα ακόμα να σε γυρίζει δύο πίσω. Δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά στο κατέβασμα. Χρειάζεται περίπου μισή ώρα για να διανύσεις αυτή τη μικρή σχετικά απόσταση, όμως όταν φτάσεις στην κορυφή θα δικαιωθείς. Η θέα της ανατολής του ηλίου θα σε ανταμείψει με τον πιο όμορφο και γλυκό τρόπο.
Κατά το κατέβασμα όλα αλλάζουν. Με τον ήλιο πλέον να φωτίζει τα πάντα, οι εικόνες ζωντανεύουν, αποκτούν χρώμα και ζωντάνια, είναι όλα τελείως διαφορετικά από ότι στο σκοτάδι.
Ο Ταΰγετος είναι ένα υπέροχο βουνό, που σε κάθε βήμα σε εκπλήσσει. Όμως πάντα ήταν και θα είναι μοναδικός και ποτέ δεν θα πάψει, γιατί αποτελεί στολίδι για τον τόπο μας, με ομορφότερο προορισμό, την κορυφή του. Παρά την όλη κούραση, ένα είναι σίγουρο, πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου και ανυπομονώ να το ξανακάνω.
