Το περασμένο Σαββατοκύριακο, στις 17-18 Φεβρουαρίου 2024, διοργανώθηκε στη Σπάρτη ένας αγώνας δρόμου, το Sparta City Ultra. Οι αθλητές, αντί να πρέπει να τρέξουν κάποια συγκεκριμένη απόσταση, αγωνίζονταν για να καλύψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση μέσα σε 6, 12 και 24 ώρες. Φυσικά, αν κάποιος ήθελε να σταματήσει νωρίτερα, μπορούσε. Έδωσαν, λοιπόν, τις περισσευούμενες συμμετοχές του 6ωρου στο τμήμα του στίβου, και κάπως έτσι, βρέθηκα να τρέχω κι εγώ.
Η εκκίνηση θα δινόταν στις 10 το πρωί της Κυριακής, ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη ο αγώνας του 24ώρου. Η διαδρομή ήταν ένας κύκλος από το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα μέχρι την οδό Βρασίδου (περίπου 400μ) και πάλι πίσω, κι ύστερα πάλι από την αρχή. Συχνά συμμετέχω σε αγώνες 5 ή 10 χιλιομέτρων, συνήθως μαζί με τον πατέρα μου. Η αντοχή, άλλωστε, είναι το αγαπημένο μου αγώνισμα στο στίβο. Αυτή τη φορά, όμως, θα έτρεχα μόνη μου, καθώς ο πατέρας μου συμμετείχε στη διοργάνωση του αγώνα. Η προπονήτριά μου μου ζήτησε να τρέξω 5 χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου μισή ώρα.
Στην εκκίνηση είδα κι άλλα παιδιά από το στίβο, όμως εγώ ήμουν η μικρότερη. Ο αγώνας ξεκίνησε, κι αρχίσαμε να τρέχουμε. Δυσκολεύτηκα, επειδή οι ανηφόρες και οι κατηφόρες με εμπόδιζαν να κρατήσω έναν σταθερό ρυθμό. Άρα, δεν ήξερα αν συνολικά πήγαινα αργά ή γρήγορα. Μια άλλη δυσκολία ήταν και η ζέστη. Στην πραγματικότητα, η θερμοκρασία δεν ήταν πολλή υψηλή, όμως ο ήλιος ήταν ανυπόφορος.
Τελικά, και παρά τις αμφιβολίες μου, τα κατάφερα. Έτρεξα τα 5χλμ σε 28 λεπτά. Στη συνέχεια, πήρα το μεταλλείο που δίνεται σε όλους τους δρομείς, όσο κι αν τρέξουν και στη συνέχεια έφυγα, και άφησα τους υπόλοιπους δρομείς να τρέχουν κάτω από τον ήλιο!
