Ένας ξεχωριστός Ελληνικός ποιμενικός!!!
Πριν από δυο περίπου χρόνια, μπήκε στη ζωή μας ο Σισέ!!! Σωστά διαβάσατε. Ο Σισέ!! Δεν πρόκειται για τον ποδοσφαιριστή με τις μοναδικές δεξιότητες στο παιχνίδι της μπάλας, αλλά για ένα ξεχωριστό ελληνικό ποιμενικό.
Θυμάμαι ακόμα την ημέρα που μας τον έκανα δώρο. Ήταν πολύ μικρούλης.. Δεν ήταν καλά καλά σαράντα ημερών. Τις πρώτες ημέρες όλο κοιμόταν στην αγκαλιά μου, κοιμόταν πολύ και έκανε την ανάγκη του όπου έβρισκε (μπλίαχ). Η μητέρα μου τον φρόντιζε με μεγάλη υπομονή αλλά στις αταξίες του…ε…. τον μάλωνε και λιγάκι. Δεν την αδικώ βέβαια, και ο μικρούλης μας, λες και καταλάβαινε ότι είχε κάνει κάτι κακό χωνόταν μέσα στην αγκαλιά της και κλαψούρισε όλο νάζι! “α!!! είσαι μεγάλος μαλαγάνας εσύ!!” έλεγε η μαμά και τον έκλεινε στην αγκαλιά της. Την ζήλευα αυτή την σχέση. Όχι την αγάπη που του έδινε η μητέρα μου, ούτε τις αγκαλιές και τα φιλία.. από αυτά ήμουν χορτασμένος. Ζήλευα την αγάπη που της έδειχνε ο Σισέ!!! Περνώντας όμως ο καιρός τα πράγματα έδειχναν να παίρνουν το δρόμο τους και ο σκυλάκος μου, άρχισε να συμπαθεί και εμένα λίγο παραπάνω.
Όπως σας είπα αυτός ο μικρούλης (όχι και τόσο, πια) ανήκει στην οικογένεια των Ελληνικών ποιμενικών. Σύμφωνα με όλα όσα έχω διαβάσει, πρόκειται για μια ράτσα που παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία χαρακτηριστικών ως προς τον χρωματισμό, την ποικιλομορφία του τριχώματος, το μέγεθος κ.τ.λ. το κυριότερο χαρακτηριστικό όμως είναι πως είναι ο καλύτερος φύλακας και σκύλος εμπιστοσύνης. Η δύναμη του είναι τόσο μεγάλη έτσι ώστε σε αρκετές περιπτώσεις να έρχεται αντιμέτωπος και με αρκούδες χωρίς να δείχνει ίχνος φόβου.
Ο Σισέ μου είναι ασπρόμαυρος και έχει δύο μικρές καφέ κηλίδες στα μάγουλα του. Το τρίχωμα του είναι πολύ απαλό. Είναι μεγαλόσωμος και αρκετά δυνατός. Τα μάτια του είναι καφέ αλλά όταν τα χτυπάει ο ήλιος γίνονται πράσινα. Η μύτη του είναι μαύρη και υγρή. Του έχω διαλέξει ένα κόκκινο λουράκι για να τον πηγαίνω βόλτες. (άσχετα που τρέχει τόσο πολύ που μερικές φορές μου δίνει την εντύπωση , πως αυτός με βγάζει βόλτα)
Η μεγάλη του αδυναμία είναι το φαγητό! Είναι πραγματικά πολύ λιχούδης!! Όπου και αν είναι, ότι και αν κάνει , με το που θα εμφανιστεί το μπολάκι με το φαγητό του, τρέχει σαν την φόρμουλα ένα με οδηγό τον Σουμάχερ, για να φάει!! Του αρέσουν πολύ οι κροκέτες και τα μακαρόνια, αλλά δεν θα πει όχι και σε καμιά ζουμερή κονσέρβα ή σε μπριζολίτσες!!
Είναι και παιχνιδιάρης όμως. Τρέχει μαζί μας, παίζει μαζί μας, μας προστατεύει, και αγαπάει πολύ το κρύο και το χιόνι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις τρέλες που κάναμε μαζί όταν χιόνισε στο χωριό μας. Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που κυλιόταν στο χιόνι έτρωγε χιόνι αλλά δεν έμπαινε ούτε στο σπιτάκι που του έχω φτιάξει , έως αργά το βράδυ.
Εάν έπρεπε να σας περιγράψω μια ημέρα μαζί του, σίγουρα δεν θα μπορούσα να επιλέξω ποια. Είναι τόσο ξεχωριστές όλες!! γελάω πάρα πολύ όμως όταν σκέφτομαι τα λουλούδια που είχε φυτέψει η γιαγιά μου στην αυλή του σπιτιού μας. Τα είχε φτιάξει με τάξη και μεράκι μέσα σε ένα πέτρινο παρτέρι. Ο Σισέ τότε ήταν περίπου τεσσάρων μηνών. Είδε μια πεταλούδα και άρχισε να την κυνηγάει, σαν να μην υπήρχε αύριο. Και τότε η πεταλούδα στάθηκε επάνω σε ένα από τα λουλούδια του παρτεριού. Αυτό ήταν!! Όρμησε μέσα πριν προλάβω να πω κύμινο!! αχ!!!! Το λάτρεψε αυτό το παρτέρι!!!! Μπήκε μέσα, το έσκαψε, κυλίστηκε επάνω σε λουλούδια (μπορεί να έφαγε και κανένα, όρκο δεν παίρνω) και πρασινάδες!! Κυριολεκτικά, δεν άφησε τίποτα όρθιο!!! Όταν τελείωσε με την “κηπουρική” του, βγήκε έξω τόσο χαρούμενος και με τέτοιο ύφος νικητή που δεν τον ενόχλησαν καθόλου οι φωνές τις γιαγιάς!!
Τον αγαπώ πολύ τον σκύλο μου. Είναι ο καλύτερός μου φίλος και όσο τετριμμένο και αν ακούγεται, δεν θέλω να τον χάσω ΠΟΤΕ!!
Νικόλαος Άγγελος Μανιάτης
