Απόσπασμα από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Δ.Σολωμού
«Το χάραμα επήρα
Του Ήλιου το δρόμο,
Κρεμώντας τη λύρα
Τη δίκαιη στον ώμο
Κι απ΄ όπου χαράζει
Ως όπου βυθά
Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι»
Στους στίχους αυτούς ο Διονύσιος Σολωμός μας μεταφέρει στον κόσμο των πολιορκημένων αγωνιστών του Μεσολογγίου. «Το αλωνάκι» συμβολίζει τον μικρό, περικυκλωμένο τόπο όπου εκτυλίσσεται ο αγώνας-το Μεσολόγγι. Ένα τόπο περιορισμένο γεωγραφικά αλλά απέραντο σε ηθικό μεγαλείο.
Η εικόνα του ποιητή που «παίρνει του Ήλιου το δρόμο…» από το χάραμα ως τη δύση συμβολίζει τη διαρκή πορεία προς το φως, προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Ο ήλιος γίνεται σύμβολο ελευθερίας και ελπίδας. Η « λύρα η δίκαιη» παραπέμπει στην ίδια την ποίηση αλλά και στη φωνή της συνείδησης που υμνεί τον αγώνα και αποδίδει δικαιοσύνη στη θυσία.
Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» δεν είναι απλώς ένα ποίημα για έναν ιστορικό αγώνα. Είναι ύμνος στην εσωτερική ελευθερία. Οι αγωνιστές μπορεί να ήταν πολιορκημένοι σωματικά, όμως πνευματικά παρέμεναν ελεύθεροι. Η δύναμή τους δεν πηγάζει από τα όπλα αλλά από την πίστη τους σε αξίες ανώτερες από την ίδια τη ζωή.
Διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση του 1821 το μήνυμα του Σολωμού παραμένει ζωντανό. Σε μια εποχή ποικίλων προκλήσεων η ελευθερία εξακολουθεί να απαιτεί αγώνα όχι μόνο εθνικό αλλά και ηθικό, κοινωνικό, προσωπικό. Το αλωνάκι μπορεί να αλλάζει μορφή, όμως η ανάγκη για φως και δικαιοσύνη παραμένει η ίδια.
Οι στίχοι αυτοί μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή ελευθερία γεννιέται μέσα στην ψυχή. Αυτό είναι το διαχρονικό μήνυμα του ποιήματος «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»: πως ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί όρθιος, φωτεινός και ελεύθερος.
Αφιέρωμα στα διακόσια χρόνια από την έξοδο του Μεσολογγίου
Αθανασία Παναγιωτακοπούλου-Λυδία Λάσκαρη (Α2)