Η καθημερινότητα των Α με Α
Η καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία αποτελεί πολύ συχνά αντικείμενο συζήτησης στο δημόσιο χώρο αλλά ταυτόχρονα δεν αντιμετωπίζεται όσο θα έπρεπε. Παρότι η κοινωνία έχει κάνει σημαντικά βήματα προς την επίτευξη της ισότητας, στην πραγματικότητα οι άνθρωποι με αναπηρία εξακολουθούν να μην απολαμβάνουν επί ίσοις όροις το σεβασμό, τη στήριξη και την αλληλοκατανόηση.
Το ερώτημα παραμένει επίκαιρο. Απολαμβάνουν τη ζωή οι άνθρωποι με αναπηρία ισότιμα με τους συμπολίτες τους;
Η κοινή λογική και οι διεθνείς οργανισμοί ορίζουν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, στην εκπαίδευση ,στην εργασία. Δηλαδή έχουν δικαίωμα στην «κανονικότητα» της καθημερινότητας. Ωστόσο στην πράξη φαίνεται να απουσιάζει τόσο η ευσπλαχνία όσο και η δικαιοσύνη σε σχέση με αυτή την κατηγορία των ανθρώπων. Σε καθημερινή βάση βλέπουμε ότι οι δημόσιοι χώροι δεν είναι προσβάσιμοι για τους ανθρώπους με αναπηρία. Πώς μπορούν οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα να έχουν αυτή τη δυνατότητα χωρίς ράμπες για τα αμαξίδια; Πώς μπορούν τα ΜΜΜ ,τα δημαρχεία, τα νοσοκομεία να αγνοούν αυτούς τους ανθρώπους;(Φυσικά δεν γενικεύουμε διότι έχει συντελεστεί μεγάλη βελτίωση στον τομέα αυτό)
Μήπως λοιπόν η καθημερινότητα των ανθρώπων με αναπηρία γίνεται δύσκολη λόγω της αδιαφορίας μας;
Δυστυχώς υπάρχει και άλλη μια μορφή αποκλεισμού που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι. Πολλές φορές αντιμετωπίζονται σα «διαφορετικοί άνθρωποι», υποδεέστεροι των άλλων ή αξιολύπητοι. Έτσι βιώνουν την περιθωριοποίηση και κάποτε την ψυχολογική βία. Προκαταλήψεις μια άλλης εποχής, ένστικτα ζωώδη βγαίνουν στην επιφάνεια αναδεικνύοντας το έλλειμμα του πολιτισμού μας.
Οι άνθρωποι με αναπηρία καταρχήν δεν έχουν ανάγκη την ευσπλαχνία μας. Έχουν δικαιώματα και απαιτούν να τα απολαμβάνουν. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι με τη συμπεριφορά τους μπορούν να δείξουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους.
Οφείλουμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα σε σχέση με την καθημερινότητα τω Αμε Α. Πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάτι. Ο καθένας μας μπορεί να συμβάλει, είτε με το να σέβεται τις ανάγκες των Αμε Α, είτε με το να διεκδικεί μια πιο προσβάσιμη καθημερινότητα είτε με το να αποδομεί τα στερεότυπα. Η ισότητα και η δικαιοσύνη δεν είναι δεδομένη. Είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Μια κοινωνία η οποία νοιάζεται για το κάθε μέλος της είναι κοινωνία που ευημερεί.
Συμπερασματικά τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στη καθημερινότητά τους. Εμπόδια που θα μπορούσαν να μην υπάρχουν. Και όμως βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους να τα αντιμετωπίζουν με δύναμη, πίστη και ακατάβλητη επιμονή και ανοχή. Πολιτεία και πολίτες πρέπει να αντιληφθούν ότι η άνεση και η χαρά της κάθε μέρας ανήκει σε όλους. Όλοι ως συνάνθρωποι καλούμαστε να νοιαζόμαστε, να δείχνουμε κατανόηση, χωρίς στερεότυπα, αποκλεισμό και αδιαφορία. Οι σχέσεις αγάπης και φροντίδας είναι πολύ σημαντικές σε έναν αρμονικό κόσμο. Για να γνωρίσει η ανθρωπότητα ένα αισιόδοξο και λαμπρό μέλλον.
Φώτης Μπαρμπόπουλος Α2