Μόνο μην με ρωτήσετε που «πέφτουν» τα Λαμπρικά, οι αρχαίες Λάμπρες…θα σας γελάσω. Την τελευταία φορά που έβαλα το gps για να τα εντοπίσω, βρέθηκα σε ένα χωράφι…και παρά το γεγονός ότι επί της λεωφόρου – ο θεός να την κάνει – Βάρης – Κορωπίου υπάρχουν οδοσημάνσεις που παραπέμπουν στα Λαμπρικά, εγώ Λαμπρικά δεν βρήκα!
Βρήκα όμως αυτό το πανέμορφο, μικρό εκκλησάκι, τον Άγιο Λουκά, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στο μοναστήρι της Αγίας
Τριάδας. Για όσους ξέρουν την περιοχή, ερχόμενος από Κορωπί, στρίβεις δεξιά στην επιγραφή Λαμπρικά και βγαίνεις στον δρόμο που οδηγεί εσωτερικά και όχι από την λεωφόρο στην σχολή Ευελπίδων. Στο ξεκίνημα αυτού του δρόμου βρίσκεται το εκκλησάκι μας.
Να και μερικές πληροφορίες:
«Ο Άγιος Λουκάς έχει τον τύπο του μονόχωρου μικρού σταυρεπίστεγου ναού με καμαροσκέπαστο νάρθηκα στα δυτικά. Ανατολικά ο ναός καταλήγει σε αβαθή ημικυκλική αψίδα Ιερού. Χαρακτηριστικό του ναού είναι η πλαστικότητα των όγκων του, που τονίζεται από τον έντονα υπερυψωμένο μικρό νάρθηκα και προσδίδει μοναδικότητα σε σχέση με άλλους ομοιότυπους ναούς. Η ίδρυση του ναού ανάγεται στο 12ο αιώνα, όμως στο πέρασμα των αιώνων έχει υποστεί αρκετές μετασκευές και μόνο μερικά τμήματα διατηρούνται σήμερα από το αρχικό κτίσμα. Στο σύνολο του ο σημερινός ναός είναι μεταβυζαντινός και με τη βοήθεια κάποιων λεπτομερειών θα μπορούσε να τοποθετηθεί χρονολογικά στο 17ο αιώνα.
Στην τοιχοδομία έχουν χρησιμοποιηθεί αρχαίες δουλεμένες πέτρες και έχουν ενσωματωθεί πολλά αρχαία ή
παλαιοχριστιανικά μέλη κάποια από τα οποία υπάρχουν διάσπαρτα γύρω από την εκκλησία. Πολλές δυσκολίες παρουσιάζει η χρονολόγηση του νάρθηκα. Στο εσωτερικό του ναού, στο υπέρθυρο της εισόδου από το νάρθηκα στον κυρίως ναό υπάρχει αρχαία επιτύμβια ενεπίγραφη στήλη, ενώ στο δάπεδο σώζονται παλαιές πλάκες. Στο βόρειο τοίχο του κυρίως ναού, υπάρχουν δύο τυφλές αψίδες. Το τέμπλο είναι κτιστό με μια είσοδο, την Ωραία Πύλη.
Το μοναδικό ιστορικό στοιχείο που γνωρίζουμε για το ναό είναι ότι αποτελούσε το καθολικό μιας Μονής της Εκκλησίας των Αθηνών, που αναφέρεται σε πράξη του πάπα Ιννοκεντίου του Δ΄, στα 1209, όταν η Αττική βρισκόταν υπό την κυριαρχία της γαλλικής δυναστείας των De la Roche.
Όσον αφορά στην ιστορία της περιοχής, στην εγγύς και στην ευρύτερη περιοχή εντοπίζεται ο μεγάλος αρχαίος Δήμος Λάμπτραι της Ερεχθηίδος φυλής με ιδρυτή κατά μία παράδοση τον Λαμπτρέα, γαμπρό του βασιλέως των Αθηνών Κόδρου. Υπάρχουν ενδείξεις ζωής από τους προϊστορικούς μέχρι τους μεσαιωνικούς χρόνους, καθόσον έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα από το 4000 π.Χ (4). Αποτελείτο από δύο κέντρα : των Παραλίων Λαμπτρών (Υπέρνερθεν) και Άνω Λαμπτρών (Καθύπερθεν). Και τα δύο κέντρα έχουν εντοπιστεί με βεβαιότητα, οι μεν Παράλιαι Λάμπτραι στη θέση Κίτσι, οι δε Άνω Λάμπτραι στα Λαμπρικά, στην περιοχή που βρίσκεται ο Ναός, όπου ανθούσε παλαιότερα το ομώνυμο μεσαιωνικό χωριό και του οποίου η ζωή του συνεχίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας».
https://imml.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1111&Itemid=723
