Το Σούνιο από την αρχαιότητα είχε κάτι μελαγχολικό που το χαρακτήριζε…λίγο η απομόνωσή του από το κλεινόν άστυ, λίγο ο θάνατος του Αιγέα, που απελπισμένος αντίκρυσε εκεί τα μαύρα πανιά, και φυσικά η απέραντη μοναξιά του πελάγου που το κυκλώνει.
Κι όμως στην αρχαιότητα υπήρξε ένα σπουδαίο ναυτικό οχυρό, με πύργους -παρατηρητήρια, με νεώσοικους και
οχυρωμένο λιμάνι, με στρατό και τείχη μήκους 400μέτρων. Φυσικά, οι περισσότεροι το γνωρίζουμε από το λαμπρό, λευκό στολίδι στην κορυφή του, το ναό του Ποσειδώνα. Λίγο πιο κάτω υπήρχε και τέμενος αφιερωμένο στην αιώνια αντίπαλο του θυμωμένου θεού, την Αθηνά.
Στις μέρες μας κάθε τουρίστας που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να το επισκεφθεί και να φωτογραφίσει το ηλιοβασίλεμα από την κορυφή του. Τάση που μάλλον βρίσκει τις απαρχές της στους πρώτους περιηγητές της νεότερης εποχής, ανάμεσά τους και τον λόρδο Βύρωνα, που επισκέπτονταν το μνημείο, για να το σχεδιάσουν, αλλά και για να αφήσουν πάνω του το όνομα τους χαραγμένο…σα να κέρδιζαν με αυτή την πονηριά το μοιράδι τους στην αιωνιότητα.
….Tο Σούνιο είναι μαγικό και εκπέμπει φως και μεγαλείο. Κάθε φορά που νιώθω πιεσμένη παίρνω το αμάξι και οδηγώ προς τα εκεί. Η διαδρομή μέσω της παραλιακής είναι πανέμορφη και η χαρά μου απερίγραπτη, όταν αρχίζω να το διακρίνω πριν τις τελευταίες στροφές. Φαντάζομαι πως για τους ναυτικούς που το αντικρίζουν από το πέλαγο το συναίσθημα θα είναι ανάλογης έντασης.
Η πιο ωραία του ώρα είναι το ηλιοβασίλεμα…συντροφιά με τις πέρδικες που τα τελευταία χρόνια μια οικολογική οργάνωση ελευθέρωσε στο χώρο, για να τις γλυτώσει από τους Έλληνες Έλμερ Φαντ …
