Και ποιος θα φανταζόταν να καταλήξω εδώ;
Σε τέτοιο μέρος, άγνωστο και νοσηρό.
Φώτα που τη μιζέρια προσπαθούν να πνίξουν.
Κάποια στιγμή κι αυτά θα σβήσουν.
Στο καφενείο δίπλα μου ανέμελοι,
παίζουνε μια παρτίδα
Τα άγνωστά τους χαμόγελα μου δίνουνε ελπίδα.
Πεθαίνει τελευταία λένε, μα μόνο αυτή έχει μείνει.
Το ξένο τούτο μέρος όση προσπάθεια κι αν γίνει,
ξένο ήταν, ξένο θα παραμείνει.
ΕΥΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, 2025
