Απ...έκτα Νέαa800320 – Απ…έκτα Νέα

Όταν κλείνει η οθόνη … ανοίγει η ζωή

a800320 — Mon, 11 May 2026 15:16:51 +0000

Στις μέρες μας, τα κινητά τηλέφωνα έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Τι θα μπορούσμεν λοιπόν να κάνουμε για να ξεμπλέξουμε από αυτές τις εθιστικές συσκευές; Σε αυτό το άρθρο θα σας προτείνουμε μερικές δραστηριότητες που μπορείτε να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας χωρίς κινητά, που θα κάνουν την ώρα πιο ευχάριστη και δημιουργική και λιγότερο βαρετή!

Διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων

Το διάβασμα είναι ένας τρόπος να ταξιδέψουμε σε άλλους κόσμους χωρίς να χρειαστούμε καμία οθόνη. Βελτιώνει τη φαντασία σου και μας κάνει να νιώθουμε λες και ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα. Γι΄ αυτό ας πάρουμε το αγαπημένου μας βιβλίο, ας καθίσουμε αναπαυτικά και ας αφήσουμε το μυαλό μας να ταξιδέψει.

Σωματική άσκηση

Αν είσαι αθλητικός τύπος μια βόλτα στη φύση σε συνδυασμό με γυμναστική δεν θα ήταν άσχημη ιδέα! Η φυσική δραστηριότητα βελτιώνει τη διάθεση και την υγεία, έτσι μπορούμε να πάμε για ποδήλατο, για τρέξιμο ή ακόμα και για ένα απλό περπάτημα μόνοι μας ή και με παρέα.

Δημιουργικές Δραστηριότητες

Η τέχνη μας βοηθά να χαλαρώσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. Μπορούμε να ασχοληθούμε με τη μουσική, τη ζωγραφική, με χειροτεχνίες ή ακόμα και να γράψουμε τις δικές μας μικρές ιστορίες.

Περνώντας χρόνο με αγαπημένους μας ανθρώπους

Τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα παζλ, η παντομίμα και οι συζητήσεις είναι δραστηριότητες που μας φέρνουν κοντά με την οικογένεια και με φίλους και δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Ο ελεύθερος χρόνος χωρίς κινητά δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι μια καλή ευκαιρία να χαρούμε τη ζωή γύρω μας! Ας βοηθήσουμε λοιπόν τους εαυτούς μας!

Χρήστος Τάγκαλος

Στέλλα Μπατίκα

Λυδία Αλεξάκη

Δάφνη Αλεξάκη

Κυριακή Κυπραίου

Γνώμες και απόψεις για την ταινία «Καποδίστριας»

a800320 — Mon, 11 May 2026 15:16:50 +0000

Τα τελευταία χρόνια εμείς οι Έλληνες είμαστε συνηθισμένοι στις αμερικάνικες και αγγλικές ταινίες του σινεμά, με αποτέλεσμα οι νεότερες γενιές να ξεχνάνε τον πολιτισμό, την παιδεία, ακόμη και την ιστορία του τόπου μας. Γι αυτό μετά την κυκλοφορία της αποκλειστικά ελληνικής ταινίας για τον πολιτικό Καποδίστρια αποφασίσαμε να σας κάνουμε μια μικρή περίληψη, αλλά και να μοιραστούμε γνώμες και απόψεις σχετικά με την παραπάνω ταινία. Η ταινία ουσιαστικά είναι η βιογραφία του Καποδίστρια, από την στιγμή που ο ίδιος διορίζεται ως ο σύμβουλος – το «δεξί χέρι» του Αλέξανδρου, του Τσάρου της πολύβουης και δυνατής για την εποχή Ρωσίας. Ο ίδιος, δουλεύοντας για τα πολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας, στέκεται εμπόδιο στα ύπουλα και βλαβερά πολιτικοοικονομικά για τους συμμάχους των σοβιετικών σχέδια των Αυστριακών, που έχουν ως στόχο την εξόντωση του ίδιου του Καποδίστρια.

Μετά τον θάνατο του Τσάρου η αυστριακή κυβέρνηση λαμβάνει τα μέτρα της και κανονίζει τον αρραβώνα της Ρωξάνδρας Στούρτζα, της μέλλουσας συζύγου τού Καποδίστρια με έναν ντόπιο αξιωματικό. Ο Ιωάννης Καποδίστριας μετά την ανακοίνωση των αρραβώνων, γυρίζει στην Ελλάδα έχοντας στο πλευρό του πάντα έναν πολύ καλό φίλο και συνεργάτη, τον πάτερα Νικόλαο. Στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας αναλαμβάνει τα χρέη του πρωθυπουργού, εκεί καταφέρνει να αντιμετωπίσει όλα τα χρόνια προβλήματα του τόπου μας. Παρόλα αυτά πολλοί Έλληνες κοτζαμπάσηδες που εμποδίζονταν οικονομικά από τις ενέργειές του, αποφάσισαν μετά από συσκέψεις να σκοτώσουν τον Καποδίστρια, πράγμα που πέτυχαν στην τελευταία και ίσως την πιο συγκινητική σκηνή της ταινίας.

Τώρα έχοντας πάρει μια μικρή γεύση από την ταινία ήρθε η ώρα να ακούσετε τις δύο προσωπικές μας απόψεις σχετικά με αυτό το κινηματογραφικό έργο .

Αρχικά η ταινία παρουσιάζει με απλό και κατανοητό σενάριο την αυτοβιογραφία και το έργο του Καποδίστρια, ώστε να είναι σαφές στο ευρύ κοινό όλων των ηλικιών. Ένα ακόμη θετικό είναι πως πρόκειται για ένα ισορροπημένο έργο άρτια δομημένο, το οποίο δεν ξεφεύγει από το θέμα του και είναι ιστορικά ακριβές. Επιπλέον το πιο σημαντικό θετικό κατά την γνώμη μου είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, από τον πρωταγωνιστή μέχρι και τον πιο κρυφό βοηθητικό ηθοποιό, οι οποίες δίνουν στο έργο αμεσότητα και ζωντάνια.

Παρόλα αυτά, επειδή όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις, δεν γίνεται να μην βρούμε έστω και ένα αρνητικό σε μία τόσο μεγάλη παραγωγή. Για μένα το «λάθος» που υπάρχει στην ταινία είναι η «αχρείαστη» παρουσία κάποιων ηθοποιών – γνωστών του Καποδίστρια, οι οποίοι εμφανίζονται και φεύγουν από το πουθενά χωρίς κάποιον ουσιαστικό ρόλο. Βέβαια δεν μπορούμε να κατακρίνουμε μία ταινία από ένα τόσο μικρό λάθος το οποίο δεν αλλοιώνει το νόημα της ταινίας.

Συντάκτης: Ειρήνη Σαρρή

Λίγες μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου παρακολούθησα και εγώ την ταινία «Καποδίστριας» σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή. Η ταινία πραγματεύεται τον βίο και την ιστορική διαδρομή του σπουδαίου, μολονότι αμφιλεγόμενου για ορισμένους μελετητές, Έλληνα πολιτικού Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους. Η αλήθεια είναι ότι το ιστορικό εκτόπισμα της προσωπικότητας του Έλληνα πολιτικού ήταν αρκετό για να με ενθουσιάσει και να με συγκινήσει. Η παράθεση των γεγονότων ήταν γενικά πιστή στις ιστορικές καταγραφές, παρά την αναμφίβολα θετική, σχεδόν λατρευτική ματιά του σκηνοθέτη.

Όμως, πέρα από την σπουδαιότητα που εξέπεμπε η ίδια η προσωπικότητα του Ι. Καποδίστρια, υπήρξαν κατά τη γνώμη μου πολλές οι στιγμές της υπερβολής και του στόμφου. Αυτή η υπερβολή θεωρώ πως δεν ήταν αναγκαία σε όλες τις σκηνές και δεν εξυπηρετούσε κάποιον δραματουργικό σκοπό. Με την ίδια υπερβολή και στόμφο ήταν δασκαλεμένοι και οι ηθοποιοί, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν σε αυτές τις οδηγίες, έχαναν την φυσικότητά τους. Έτσι, ο Ιρλανδός ηθοποιός Φίνμπαρ Λίντς που ενσάρκωνε τον Μέττερνιχ, έμοιαζε περισσότερο να μιμείται κάποια καρικατούρα κακού παρά έναν ραδιούργο διπλωμάτη. Στο ίδιο πομπώδες ύφος φαίνονταν διδαγμένοι οι περισσότεροι ηθοποιοί, εκτός από τον Τάσο Χαλκιά που υποδυόταν τον Νικόλαο Σπηλιάδη, τον Παύλο Κοντογιαννίδη που υποδυόταν τον Κουντουριώτη και το Μιχάλη Ιατρόπουλο που ενσάρκωνε τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Κατά τη γνώμη μου αυτοί οι τρεις ηθοποιοί ήταν οι πιο φυσικοί και πειστικοί στους ρόλους τους, διότι κατόρθωσαν να αποδώσουν με αμεσότητα το ύφος των χαρακτήρων. Κατά τα λοιπά, οι σκηνές των ατελείωτων βλεμμάτων, των ξέπνοων λέξεων μετά από το δίλεπτο βλέμμα και των αψυχολόγητων εντάσεων στη φωνή για να αποδειχθεί το δράμα, δεν βοηθούσαν στο «χτίσιμο» της ιστορίας, αλλά περισσότερο προκαλούσαν την πλήξη στο θεατή.

Το γεγονός ότι ήταν παραγωγή χαμηλού κόστους δεν δικαιολογεί αυτά τα προβλήματα, γιατί συχνά φθηνές παραγωγές αναδεικνύουν εκπληκτικές ερμηνείες. Αν θα ξανάβλεπα την ταινία; Μάλλον όχι. Όμως θα ξαναδιάβαζα τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, για να θυμάμαι τα ελαττώματα της φυλής μου.

Συντάκτης: Πουλάκου Κωνστανίνα

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

a800320 — Thu, 15 Jan 2026 15:29:49 +0000

Όλοι μας γνωρίζουμε το τραγούδι I believe in Father Christmas του Greg Lake, όμως λίγοι ξέρουν την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό και το μήνυμα που θέλησε να μεταφέρει ο δημιουργός του. Ένα τραγούδι που, παρόλο που έχει ταυτιστεί με την γιορτινή περίοδο, δεν δημιουργήθηκε για να υμνήσει την μαγεία των Χριστουγέννων, αλλά για να μας θυμίσει τι πραγματικά σημαίνουν, σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει να το έχει ξεχάσει.

Το τραγούδι I Believe in Father Christmas κυκλοφόρησε το 1975 και ξεχώρισε από την αρχή ως ένα ασυνήθιστο χριστουγεννιάτικο τραγούδι με προσωπικό χαρακτήρα. Η δεκαετία του ’70 χαρακτηριζόταν από πολέμους, πολιτική αστάθεια και φτώχεια. Μέσα σε αυτές τις άσχημες καταστάσεις η ιδέα των <χαρούμενων Χριστουγέννων> φάνταζε συχνά αποκομμένη από την πραγματικότητα, κάτι που επηρέασε άμεσα τo μήνυμα του τραγουδιού, αλλά και το βιντεοκλίπ, καθώς στο βιντεοκλίπ βλέπουμε εικόνες πολέμου.

Ο τραγουδοποιός το εμπνεύστηκε όταν μια μέρα στο σπίτι του ξεκίνησε να παίζει μια μελωδία που κάτι του θύμιζε, αλλά δεν ήξερε τι. Έτσι, μια μέρα που ήταν στο αμάξι συνειδητοποίησε ότι ήταν το Jingle Bells, άλλα με έναν καταθλιπτικό τόνο και έτσι αποφάσισε να συνθέσει έναν μελαγχολικό χριστουγεννιάτικο ρυθμό.

Στους στίχους συνέβαλε και ο Peter Sinfield θέλοντας να δώσει έναν πιο χριστουγεννιάτικο τόνο και να μιλήσει για την απώλεια της παιδικής αθωότητας, καθώς όσο μεγαλώνουμε, χάνουμε την μαγεία και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Μικρότεροι βλέπαμε το δέντρο και το θαυμάζαμε σαν να ήταν κάτι μαγικό, όταν μεγαλώνουμε, μας περνάει κάπως αδιάφορο λόγω της αχαριστίας που αποκτάμε μεγαλώνοντας . Ο Lake ήθελε να εκφράσει την πίκρα και τη στεναχώρια του για το πόσο εμπορική έχει γίνει η γιορτή και για το πώς έχει χαθεί το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων που είναι η αγάπη, η στοργή και η αλληλοβοήθεια. Το τραγούδι δημιουργήθηκε για να μας θυμίσει πως η πραγματική μαγεία των γιορτών κρύβεται μέσα σε πράξεις αγάπης, σε στιγμές με αγαπημένα μας πρόσωπα και στον ψυχικό μας κόσμο.

Το τραγούδι I Believe in Father Christmas έχει πολιτικό υπόβαθρο, αλλά δεν είναι εναντίον της θρησκείας μας, όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Το τραγούδι δεν είναι κατά των Χριστουγέννων αλλά κατά του τρόπου που τα γιορτάζουμε, οι στίχοι είναι αρκετά ρεαλιστικοί και γι’ αυτό μπορούμε να ταυτιστούμε εύκολα με αυτούς.

Άλπου Ιωάννα
Κατσίποδα Νάγια

Η μοναξιά δεν κάνει διάλειμμα

a800320 — Thu, 15 Jan 2026 15:29:47 +0000

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος γιορτινή για τους περισσότερους που τη μοιραζόμαστε με ανθρώπους που αγαπάμε. Παρ΄όλα αυτά δεν είναι λίγοι οι ηλικιωμένοι που την περνούν μόνοι τους χωρίς να κάνουν κάτι εορταστικό όπως συνηθίζεται και χωρίς να είναι επιλογή τους. Γιατί, όμως, οι υπερήλικες νιώθουν τόσο έντονο το συναίσθημα της μοναξιάς αυτή την συγκεκριμένη περίοδο;

Την έλλειψη συντροφιάς μπορεί να την βιώσει ο καθένας όλο τον χρόνο, ωστόσο το χριστουγεννιάτικο κλίμα και οι αναμνήσεις των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας κάνουν το συναίσθημα αυτό πιο ισχυρό. Κυρίως αναπολούν την οικογένειά τους. Πιο συγκεκριμένα, μεγαλώνοντας νοσταλγούν τις στιγμές που πέρασαν μαζί τους, δραστηριότητες που έκαναν και τις αντοχές τους. Παράλληλα, νιώθουν τύψεις αν εμποδίσουν την οικογένεια να περάσει τις διακοπές της όπως επιθυμεί. Συχνά μάλιστα δεν είναι καν προσκεκλημένοι στα οικογενειακά τραπέζια.

Όμως, υπάρχουν τρόποι να σταματήσουν αυτά τα άτομα να νιώθουν μόνα αυτή την γιορτινή περίοδο. Πολλές φορές σχολεία οργανώνουν διάφορες δράσεις προσπαθώντας να μοιράσουν χαρά στον κόσμο. Φέτος και το δικό μας σχολείο επισκέφτηκε ένα από τα γηροκομεία της περιοχής μας και είπε τα κάλαντα στους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας. Όμως εκτός από τα σχολεία και εμείς οι ίδιοι μπορούμε να προσφέρουμε χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους. Αν κάποιος συγγενής μας ζει μακριά και μόνος ας μην τον ξεχνάμε! Ας τον καλούμε έστω και στο τηλέφωνο! Γιατί μέσα από μία κουβέντα έστω και για λίγο θα νιώσει μια ανθρώπινη συντροφιά. Ας προσπαθήσουμε φέτος να μοιράσουμε όση περισσότερη χαρά μπορούμε σε αυτά τα άτομα! Ας τους δείξουμε την αγάπη μας με όποιον τρόπο μπορούμε!

Γουβεδάρη Δήμητρα
Ζώρζου Μελίνα
Καψή Ελισσάβετ
Χρονοπούλου Κατερίνα

Διαχρονικές ιστορίες για μικρούς και μεγάλους

a800320 — Thu, 15 Jan 2026 15:29:46 +0000

Αναζητείτε δύο ευκολοδιάβαστα βιβλία για να διασκεδάσετε και να χαλαρώσετε κατά την διάρκεια των γιορτών; Οι βιβλιοπροτάσεις που ακολουθούν είναι βιβλία για όλες τις ηλικίες, αισιόδοξα και κλασικά, ιδανικά για να γεμίσετε τον ελεύθερο χρόνο σας ταξιδεύοντας σε τελείως ξεχωριστές αλλά μαγικές ιστορίες.

Στο παρακάτω άρθρο σας προτείνω δύο υπέροχα βιβλία που μπορούν να σας κρατήσουν συντροφιά στις διακοπές: την «Πολυάννα» της Eleanor Porter και τα «Χριστουγεννιάτικα–Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

ΠΟΛΥΑΝΝΑ της Eleanor Porter

Η Πολυάννα είναι ένα εντεκάχρονο αισιόδοξο καλόκαρδο κορίτσι γεμάτο ζωντάνια, ενεργητικότητα και χαρά. Από τότε που έφυγε ο πατέρας της από την ζωή, αναγκάστηκε να μετακομίσει στη μοναδική της συγγενή, την Θεία Πόλυ, μια γυναίκα ψυχρή, ιδιότροπη και αυστηρή που δέχθηκε να την φιλοξενήσει περισσότερο από καθήκον παρά από αγάπη. Παρόλο που το καινούργιο της σπίτι δεν της προσφέρει αγάπη, η Πολυάννα δεν χάνει την αισιοδοξία της χάρη στο “παιχνίδι της χαράς”.

Το παιχνίδι της χαράς είναι μια τεχνική που της έμαθε ο πατέρας της: να βρίσκει κάτι καλό και αισιόδοξο σε όλες τις κακές στιγμές ακόμα και όταν δεν παίρνει ακριβώς αυτό που θέλει. Το παιχνίδι ξεκίνησε στην εκκλησία της ενορίας της. Λόγω του ότι ο πατέρας της δεν έβγαζε αρκετά χρήματα για να της προσφέρει ρούχα και παιχνίδια αναγκαζόταν να λαμβάνει τον ρουχισμό και τα παιχνίδια της από τα δέματα που έρχονταν εκεί για τους άπορους. Τις περισσότερες όμως φορές η Πολυάννα δεν έβρισκε ρούχα που να της κάνουν ή παιχνίδια και απογοητευόταν. Έτσι ο πατέρας της, της έδωσε την ιδέα κάθε φορά που της συμβαίνει κάτι άσχημο, να σκέφτεται τον λόγο για τον οποίο είναι χαρούμενη ακριβώς με αυτό που συμβαίνει: την καλή πλευρά των πραγμάτων πάντοτε…

Στη νέα της πόλη εφαρμόζει το παιχνίδι αυτό και καταφέρνει να αλλάξει τη διάθεση όλων όσων συναντά και στις πιο δύσκολες στιγμές: από την θεία Πόλυ μέχρι τους κατοίκους ολόκληρης της πόλης.

Όταν όμως τραυματίζεται άσχημα και δεν μπορεί να περπατήσει χάνεται σχεδόν κάθε ίχνος αισιοδοξίας μέσα της. Όλοι οι άνθρωποι όμως που τους είχε βοηθήσει, της ανταποδίδουν την καλοσύνη και της συμπαραστέκονται κατά τη δύσκολη περίοδο της αρρώστιας της.

Ένα βιβλίο γεμάτο αισιοδοξία και ζεστασιά, που μας θυμίζει πως η χαρά βρίσκεται ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, αρκεί να θέλουμε να τη δούμε. Με απλές αλλά δυνατές αξίες, μας δείχνει πως η καλοσύνη και η θετική ενέργεια μπορούν πραγματικά να αλλάξουν ζωές. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους.

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Τα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη είναι μια διαχρονική συλλογή διηγημάτων κυρίως για παιδιά και εφήβους, χαρακτηριστικά της διηγηματογραφίας του Παπαδιαμάντη , μαζεμένα όλα σε ένα βιβλίο 300 περίπου σελίδων.

Με κεντρικό άξονα τις γιορτές και κυρίαρχο το πνεύμα των Χριστουγέννων συμπυκνώνει όλες τις χριστουγεννιάτικες αξίες και αρετές, όπως την αλληλεγγύη, την ομόνοια, την αγάπη και την χαρά της προσφοράς προς τον πλησίον. Με τον χαρακτηριστικό του τρόπο ο Παπαδιαμάντης μάς ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα της παλιάς Ελλάδας: στα μικρά νησιά, στις φτωχογειτονιές και στις οικογένειες που παλεύουν με τις δυσκολίες της ζωής αλλά καταφέρνουν να κρατήσουν την πίστη τους δείχνοντας αλληλεγγύη, συμπόνια και αδελφοσύνη, κρατώντας την πίστη και την ανθρωπιά τους.

Τα χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη αποτελούν έναν πραγματικό θησαυρό της ελληνικής λογοτεχνίας που αξίζουν να διαβαστούν από όλα τα παιδιά.

Ένα από τα πιο γνωστά διηγήματα αυτής της συλλογής είναι ¨Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη”. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα χωριό, στην ‘ταβέρνα του Πατσόπουλου’. Πρωταγωνιστές είναι ο μαστρο-Παύλος, η κυρά Στρατίνα, η κυρά- Κώσταινα, η Ασημίνα και ο τρίχρονος γιος. Ο μαστρο-Παύλος ήταν τεμπέλης και δεν αγαπούσε τη δουλειά. Προτιμούσε να περνάει τον χρόνο του στο καπηλειό και να δέχεται κεράσματα μιας που δεν είχε χρήματα. Ήταν όμως οικογενειάρχης και έπρεπε να θρέψει τη γυναίκα και το παιδί του. Παρόλο που είχε όμως υποχρεώσεις, αρνιόταν να δουλέψει και μπεκρόπινε στο καπηλειό με δανεικά χρήματα τα οποία δεν μπορούσε να επιστρέψει. Τα Χριστούγεννα σε εκείνο το μέρος συνήθιζαν να σφάζουν γαλοπούλα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ο μαστρο-Παύλος όμως δεν είχε να την πληρώσει. Να είχε τουλάχιστον λεφτά να αγοράσει ένα γαλόπουλο να κάνει και αυτός Χριστούγεννα όπως όλοι! Τριγυρνούσε επί δύο μέρες άπραγος χωρίς να θέλει να βρει δουλειά. Σαν αστραπή πέρασε μια ιδέα από το μυαλό του ξαφνικά, καθώς περνούσε από εκεί ένα παιδί της αγοράς το οποίο πήγαινε τις παραγγελίες κάθε οικογένειας για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Έστειλε λοιπόν την παραγγελία μπερδεύοντας τον νεαρό στο δικό του σπίτι, αναδεικνύοντας έτσι την φιλοσοφία και την εξυπνάδα του τεμπέλη…

Το κοινωνικό πρόβλημα που παρουσιάζεται είναι η φτώχεια που οφείλεται στην τεμπελιά του ήρωα. Αντί όμως να δουλέψει, επιλέγει τον εύκολο τρόπο να κλέψει την παραγγελία κάποιου άλλου. Η ιστορία είναι μελαγχολική, έχει έναν κοινωνικό προβληματισμό, μιλάει για τα λαϊκά έθιμα της Ελλάδας καθώς και για το φαινόμενο της φτώχειας. Παρουσιάζεται με ρεαλισμό η ανθρώπινη αδυναμία και κάνει τους αναγνώστες να συμπονούν τον ήρωα. Το πνεύμα είναι όμως γιορτινό καθώς μέσα από την σκληρή πραγματικότητα τονίζεται η αγάπη προς τον συνάνθρωπο και η συγχώρεση. Ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα και γνωστά διηγήματα του Παπαδιαμάντη με το οποίο έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές και αξίζει να διαβαστεί από όλα τα παιδιά.

Κωνσταντίνα Πουλάκου

a800320 — Tue, 13 Jan 2026 14:38:29 +0000

Πνιγμένοι στις υποχρεώσεις:

Μαθητές κάτω υπό πίεση…

Βρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία όλοι οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με ένα ολοένα και πιο απαιτητικό πρόγραμμα. Σιγά σιγά φτάνουμε στο τέλος του Νοεμβρίου, έναν μήνα με πάρα πολλές απαιτήσεις και διαγωνίσματα και … πολύ άγχος. Ιδίως εμείς οι μαθητές πρέπει να βγάλουμε εις πέρας μία πολύ πιεστική καθημερινότητα γεμάτη μαθήματα, εξωσχολικές δραστηριότητες, αθλήματα και φροντιστήρια. Ναι μεν μπορεί κάποια από αυτά να είναι επιλογή μας και να μας ευχαριστούν, όπως για παράδειγμα ένα άθλημα αλλά συχνά όλα αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον που ξεπερνά τις αντοχές μας. Όλη αυτή η κατάσταση επηρεάζει συνήθως αρνητικά την ψυχολογία μας.

Το πιεστικό μας πρόγραμμα είναι γεμάτο υποχρεώσεις, διάβασμα και διαγωνίσματα, γεγονός που μας επηρεάζει αρνητικά. Καταρχάς, νιώθουμε συνέχεια πολύ άγχος και στρες. Πιστεύουμε ότι το πιο σημαντικό είναι οι βαθμοί καθώς νομίζουμε ότι μέσω αυτών επιβεβαιώνεται η αξία μας, με αποτέλεσμα να μην αποκτούμε πραγματικά γνώσεις. Η συνεχής πίεση να τα πάμε καλά στα μαθήματα και στις εξετάσεις μάς εξαντλεί σωματικά και ψυχικά. Αυτό μπορεί να προκαλέσει μεγάλη κούραση, να μας «ρίξει» την ψυχολογία, να νιώθουμε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί και συχνά να χάνουμε τον ύπνο μας από την ανησυχία.

Εκτός από τα ψυχολογικά προβλήματα, το βαρύ πρόγραμμα έχει αρνητικές συνέπειες και στην καθημερινή μας ζωή. Επειδή διαβάζουμε συνέχεια, δεν έχουμε καθόλου ελεύθερο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να παίξουμε με τους φίλους μας, να ασχοληθούμε με χόμπι ή απλά να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε. Η έλλειψη ξεκούρασης και παιχνιδιού επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη συγκέντρωσή μας στο μάθημα και δημιουργεί κοινωνική απομόνωση. Ουσιαστικά, η έλλειψη ισορροπίας μεταξύ σχολείου και προσωπικής ζωής επηρεάζει αρνητικά τη διάθεση και τη συνολική υγεία μας.

Επιπλέον, η στάση των γονιών παίζει καθοριστικό ρόλο. Η κατανόηση, η ενθάρρυνση, η αποδοχή των λαθών και ο σεβασμός του ρυθμού μας δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφάλειας, που μας προστατεύει από το άγχος. Αντίθετα, η υπερβολική πίεση για καλή επίδοση, μας επιβαρύνει ακόμη περισσότερο.

Συνεπώς, η ψυχολογία μας επηρεάζεται βαθιά από το πιεστικό μας πρόγραμμα. Για να διασφαλιστεί η υγεία, η απόδοση και η ευημερία μας, είναι απαραίτητο να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις και στις πραγματικές μας ανάγκες. Η στήριξη από την οικογένεια, το σχολείο και το κοινωνικό περιβάλλον είναι θεμελιώδης, ώστε να αναπτύξουμε όχι μόνο γνώσεις αλλά και υγιή ψυχική ανθεκτικότητα. Μήπως λοιπόν να χαλαρώσουμε λίγο;

Μπατίκα Μαρίλια

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ … «ΑΠΟΓΕΙΩΣΟΥΜΕ» ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

a800320 — Sat, 13 Dec 2025 18:10:58 +0000

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ … «ΑΠΟΓΕΙΩΣΟΥΜΕ» ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Η απόδοση των μαθητών στο σχολείο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Σημασία δεν έχει μόνο το να είναι κάποιος έξυπνος και καλός μαθητής αλλά και οι καθημερινές του συνήθειες. Παράγοντες που μπορούν εύκολα να μεταβάλλουν την σχολική μας απόδοση είναι ο σωστός τρόπος διαβάσματος, η σωστή διατροφή και ο ύπνος. Ας δούμε πώς μπορούμε να ωφεληθούμε!

Αρχικά, μεγάλη σημασία έχει ο χρόνος που διαθέτουν οι μαθητές στο διάβασμα. Ο κύριος λόγος για τον οποίο οι μαθητές συνήθως δεν επιτυγχάνουν είναι ο ελάχιστος χρόνος που αφιερώνουν στο διάβασμα. Επίσης, ο χώρος της μελέτης πρέπει να είναι οργανωμένος, ήσυχος χωρίς περισπασμούς. Επιπλέον, σωστό είναι οι μαθητές να διαβάζουν πρώτα τη θεωρία, να την μαθαίνουν καλά και μετά να κάνουν τις ασκήσεις τους. Το διάβασμα μετά το σχολείο είναι απαραίτητο για την καλύτερη απόδοση των μαθητών, διότι εξασκούνται για την επόμενη μέρα. Τέλος, προτείνουμε όλοι οι μαθητές να υιοθετούν ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα μελέτης με τακτικά διαλείμματα και να βρίσκονται μακριά από τα κινητά όσο διαβάζουν.

Ένας ακόμα παράγοντας που βοηθά στην ενίσχυση της επίδοσης των μαθητών στο σχολείο είναι η διατροφή και ο ύπνος. Πριν το σχολείο, πρέπει να τρώμε ένα ελαφρύ πρωινό, όπως γάλα με δημητριακά, τοστ ή κάποιο φρούτο και κυρίως όχι γλυκά και σοκολάτες. Το μεσημεριανό μας συνιστάται να αποτελείται από διαφορετικά φαγητά κάθε μέρα (κρέας, ψάρι, ζυμαρικά, όσπρια). Επίσης, τα ενδιάμεσα γεύματα καλό θα ήταν να μην αποτελούνται μόνο από γλυκά, αφού επιδεινώνουν την υγεία. Εξίσου σημαντικό είναι και ένα ισορροπημένο βραδινό. Δεν φτάνει όμως μόνο η διατροφή για μια καλύτερη απόδοση. Ο ύπνος μας είναι επίσης σημαντικός, ένας παράγοντας που παραβλέπουν συνήθως τα παιδιά . Η κατάλληλη ώρα για ύπνο είναι μεταξύ 9.00 μ.μ. και 10.30 μ.μ. και για εμάς τους εφήβους οι 8-10 ώρες ύπνου καθημερινά είναι η κατάλληλη ποσότητα για ισορροπημένη υγεία.

Συμπεραίνουμε ότι δεν αρκεί μόνο να διαβάζουμε πολλές ώρες για να αποδώσουμε στο σχολείο. Σημασία έχει να διαβάζουμε ουσιαστικά όλα τα μαθήματα ανεξαρτήτως ποια μας αρέσουν και ποια όχι με κατάλληλο πρόγραμμα και στον κατάλληλο χώρο. Η διατροφή και ο ύπνος μπορούν επίσης να βοηθήσουν. Η καλή απόδοση, λοιπόν, εξαρτάται από την προσπάθεια που κάνουμε και αυτή στο τέλος θα μας ανταμείψει!

Κωνσταντίνα Μιχαήλου, Λυδία Αλεξάκη, Δάφνη Αλεξάκη, Ειρήνη Σαρρή

Πνιγμένοι στις υποχρεώσεις: Μαθητές κάτω υπό πίεση…

a800320 — Sat, 13 Dec 2025 18:10:57 +0000

Πνιγμένοι στις υποχρεώσεις:

Μαθητές κάτω υπό πίεση…

Μπατίκα Μαρίλια