Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για την εφηβική κατάθλιψη. Με την πάροδο του χρόνου, ολοένα και περισσότεροι έφηβοι προσπαθούν να καταπολεμήσουν την ασθένεια αυτή. Από τι μπορεί να προκληθεί όμως; Ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, κακοί βαθμοί, έλλειψη προσοχής από γονείς και φίλους, αλλαγή περιβάλλοντος κατοικίας, κλπ. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως τα παιδία σαν κι εμάς δεν έχουν τέτοιες έγνοιες, αλλά ξέρετε πόσα παιδιά έχουν αυτοκτονήσει, έχουν προσπαθήσει ή έχουν σκοπό να το κάνουν; Πόσοι άλλοι κάνουν κακό στον εαυτό τους σωματικά προκειμένου να απελευθερώσουν τα άσχημα συναισθήματά τους; Πόσοι ακόμα αναρωτιούνται τι θα γίνει στο μέλλον, αν υπάρχει νόημα στην ζωή τους, αν αξίζουν σας άνθρωποι αν υπάρχουν για έναν σκοπό ή αν απλά ήρθαν στον κόσμο για το τίποτα. Τι ήρθαν να κάνουν; Τι θα πετύχουν; Θα είναι ευτυχισμένοι; Μικρές αποτυχίες στην ζωή τους τούς καθορίζουν ως ενήλικες;

         Τα παιδία έχουν πολλές απορίες. Στην εφηβεία αναθεωρούν τα πάντα. Αποκτούν απόψεις σε σοβαρά θέματα και χρειάζεται να μάθουν κάποια σημαντικά πράγματα. Τι χρειάζεται να μάθουν όμως; Πως η ζωή είναι ωραία, πως μια αποτυχία στο σχολείο δεν τους καθορίζει σαν ανθρώπους,  πως ό,τι και να κάνουν, ό,τι επάγγελμα και να έχουν, το τι θα πετύχουν θα είναι υπεραρκετό. Δεν υπάρχει το δεν προσπαθείς αρκετά.  Κάνεις τα πάντα με βάση τις δυνατότητες σου. Σε αγαπάνε, κάποτε θα κάνεις οικογένεια και θα είσαι ευτυχισμένος, θα βρεις νέους φίλους που θα σε κάνουν χαρούμενο. Αξίζεις πάρα πολλά. Μην βάλεις τέλος στην ζωή σου.

         Συχνά σημάδια της κατάθλιψης είναι: Πρώτων, ένας καλός μαθητής, ξαφνικά χάνει το ενδιαφέρον του για μάθημα. Να κάθεται κάποιος μόνος του στο μάθημα, να αρνείται να βγει έξω. Όλη μέρα να κοιμάται (με τον ύπνο μπορεί να νοιώθεις πως τα πάντα σταματάνε και δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσεις τα συναισθήματά σου). Κρίσεις πανικού, αδυναμία αναπνοής καθώς και πονόκοιλος, πονοκέφαλος κτλ.

Αν δε νοιώθεις ότι μπορείς να μιλήσεις σε γονείς ή κάποιο κοντινό σου άνθρωπο, μπορείς να απευθυνθείς σε κάποιον ειδικό. Δεν είναι ντροπή. Πρέπει να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου. Να βλέπεις τα θετικά σημεία την ζωής. Μην κάνεις κακό στον εαυτό σου, θα το μετανιώσεις, η ανακούφιση θα είναι προσωρινή. Μετά θα ξανά πονάς. Χρειάζεσαι βοήθεια. Ακόμα και να μην νοιώθεις έτοιμος και ψυχικά ικανός να σηκωθείς από το κρεβάτι, είναι είδος κατάθλιψης. Μην το αφήσεις αυτό να σε καταβάλει. Οι έφηβοι βιώνουν μια πολύ περίεργη και ταυτόχρονα ωραία φάση της ζωής τους. Δεν πρέπει να τους υποτιμάτε. Είναι και αυτοί άνθρωποι με προβλήματα, και θέλουν βοήθεια. Κάποιον στο πλευρό τους, κάποιον που να τους καταλάβει και να νοιάζεται για αυτούς.

         Δεν είναι μια φάση. Δεν είναι υπερβολές. Δεν είναι βλακείες. Είναι κατάθλιψη και χρειάζεσαι βοήθεια.

Προνοΐτη Ευα

Νέστορας Μάνος

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/627/feed 1 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/546 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/546#comments Sat, 02 Apr 2022 17:59:25 +0000 Προνοΐτη Εύα http://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/?p=546 [...]]]> Ο Κύριος Δερμιτζόγλου, φιλόλογος του Βαρβάκειου Προτύπου Γυμνασίου, δέχτηκε να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις για τον εαυτό του, το επάγγελμα του κι την εκπαιδευτική κοινότητα.

1. Γιατί επιλέξατε αυτό το επάγγελμα;

Η δουλειά του εκπαιδευτικού προέκυψε μέσα από μια προσωπική και επαγγελματική πορεία και σταδιοδρομία. Σπούδασα στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας και απασχολήθηκα ως αρχαιολόγος για περίπου 4,5 χρόνια. Στα χρόνια αυτά είχα την τύχη να εργαστώ σε διάφορες θέσεις, υπηρετώντας είτε στο πεδίο είτε στη μουσειακή καταγραφή και τα εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές ομάδες. Έπειτα απασχολήθηκα για 5 χρόνια στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, όπου, εκτός από την έρευνα και άλλες διαχειριστικές εργασίες, ανέλαβα την επικουρική διδασκαλία μαθημάτων σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές καθώς και την υποστήριξή τους σε διπλωματικές εργασίες. Μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, διαισθάνθηκα γρήγορα και κατάλαβα ότι αναπτύσσω μια ιδιαίτερα δυναμική σχέση με τους φοιτητές, η οποία, προσωπικά, μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση. Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα τη μεγάλη ευθύνη που έχει ο εκπαιδευτής/καθηγητής/εκπαιδευτικός απέναντι στους εκπαιδευόμενους, την οποία ήμουν έτοιμος πλέον να αναλάβω και να επωμιστώ. Τα τελευταία χρόνια προέκυψε η δουλειά στο σχολείο, την οποία κάνω απολύτως συνειδητά, με μεγάλη χαρά, προσπαθώντας να δώσω καθημερινά ένα μέρος του εαυτού μου.

 2. Ήταν η πρώτη σας επιλογή;

Η πρώτη μου επιλογή αφορούσε έναν γειτονικό κλάδο. Πάντα όμως γνώριζα πως μπαίνοντας σε αυτήν την πορεία είναι πιθανό να κληθώ να υπηρετήσω με συνέπεια και τον κλάδο της Φιλολογίας. Στην επαρκή προετοιμασία για αυτό βοήθησαν αρκετά οι καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο, οι οποίοι με ιδιαίτερη αυστηρότητα, αλλά πολλή αγάπη για το αντικείμενο, μου μετέδωσαν το ενδιαφέρον και το πάθος για τον λόγο, την ανθρώπινη σκέψη και δημιουργία. Πίσω από κάθε εύρημα του παρελθόντος βρίσκεται ο ίδιος ο άνθρωπος και κάθε ενασχόλησή μας, σε οποιοδήποτε επιμέρους πεδίο, έχει ως στόχο την προσέγγιση της ανθρώπινης σκέψης και δημιουργίας. Έτσι, αμέσως μετά την αποφοίτησή μου, το 2006, απασχολήθηκα με διάφορους τρόπους σε διάφορα πεδία των ανθρωπιστικών επιστημών, αποκτώντας εμπειρία, τριβή με το αντικείμενο και γνώση των βοηθητικών πεδίων, συνειδητοποιώντας ότι η προσωπική αναζήτηση και εξέλιξη δεν τελειώνουν ποτέ. Ταυτόχρονα, με διακρίνει μία φιλομάθεια, που με έχει ωθήσει σε αντίστοιχες μεταπτυχιακές σπουδές, που άπτονται των πεδίων της Αρχαιολογίας, της Ιστορίας της Τέχνης, της Εκπαίδευσης αλλά και των Επιστημών της Γης.

 3. Ποιο μάθημα προτιμάτε να διδάσκετε;

Κατά τη γνώμη μου, το κάθε αντικείμενο συμπληρώνει το άλλο. Χωρίς την κατανόηση δομικών στοιχείων της Γλώσσας, τη γνώση γραμματικοσυντακτικών δομών και ετυμολογίας των λέξεων, που από μόνες τους προσφέρουν ένα μακραίωνο ταξίδι στον χρόνο, μπορεί κανείς να προσεγγίσει, για παράδειγμα, ένα έργο δραματουργίας μόνο επιφανειακά. Η Ιστορία του πολιτισμού και των γεγονότων έρχονται να συμπληρώσουν τα παραπάνω, προσφέροντάς μας μια σφαιρικότερη εικόνα και ίσως βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου του παρελθόντος και της σκέψης του. Η δε ετήσια και επαναλαμβανόμενη διδασκαλία των αντικειμένων/σχολικών μαθημάτων βοηθά τόσο τους μαθητές όσο και τους εκπαιδευτικούς στη μεγαλύτερη εμβάθυνση. Για τον λόγο αυτό, πλέον δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο αντικείμενο από κάποιο άλλο.

 4. Ποια πιστεύετε ότι είναι η ιδανική σχέση μεταξύ καθηγητή και μαθητή, ώστε να υπάρχει αρμονική συνύπαρξη και να επιτυγχάνονται οι σκοποί του μαθήματος;

Η σχέση καθηγητή και μαθητή είναι απαραίτητο να διαπνέεται πρώτα απ’ όλα από αμοιβαίο σεβασμό, εμπιστοσύνη, που καλλιεργείται σταδιακά, και οριοθετημένη ελευθερία. Θεωρώ βέβαια πως αυτά αποτελούν στοιχεία κάθε ιδανικής σχέσης. Πέρα από αυτά, η ηλικία και η «θέση εξουσίας» μας κάνουν να ξεχνάμε πολλές φορές ότι απέναντί μας έχουμε εν δυνάμει πολίτες και ότι ίδιοι μας λειτουργούμε ασυναίσθητα ως πρότυπα των μαθητών. Η ευθύνη είναι μεγάλη από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Επιπλέον, για να πετύχει η μαθησιακή διαδικασία χρειάζεται να αισθανθούν τόσο οι μαθητές όσο και οι εκπαιδευτικοί καλά, λειτουργώντας μέσα σε κλίμα ασφάλειας και ηρεμίας. Τέλος, είναι απαραίτητο να καλλιεργείται η ελευθερία της έκφρασης μέσα στη σχολική τάξη και για να επιτευχθεί αυτό μεταξύ διαφορετικών προσωπικοτήτων και χαρακτήρων θέλει αρκετό κόπο από τον εκπαιδευτικό.

 5. Εάν ένας μαθητής δεν προσπαθεί αρκετά τότε πώς τον αντιμετωπίζετε;

Το επιθυμητό στους καθημερινούς εκπαιδευτικούς μου στόχους είναι η κινητοποίηση, ενεργοποίηση των μαθητών και η δημιουργία ερεθισμάτων. Όταν και εφόσον αυτά επιτυγχάνονται, μόνο ικανοποίηση μπορώ να νιώσω. Πόσο μάλλον όταν πλέον ένας μαθητής αρχίζει να προσπαθεί, όχι για εμένα, αλλά για τη δική του βελτίωση!

 6. Πως κρίνετε/εξάγετε τον βαθμό που αντιστοιχεί σε κάθε μαθητή και ποια είναι τα κριτήριά σας;

Για την αξιολόγηση των μαθητών σίγουρα κανείς συνυπολογίζει αρκετά δεδομένα, όπως είναι οι επιδόσεις του σε γραπτές δοκιμασίες, η συμμετοχικότητά του, η συνέπεια και η προσπάθεια αλλά και το ενδιαφέρον. Ένας χαρακτηρισμός με βάση μια βαθμολογική κλίμακα μπορεί είτε να μην επιδράσει καθόλου, είτε να κινητοποιήσει, είτε ακόμη και να ανακόψει μια θετική εξέλιξη ή μια προσπάθεια ενός ανθρώπου προς μια κατεύθυνση. Για εμένα είναι μια σοβαρή διαδικασία, που απαιτεί σκέψη και, σε έναν βαθμό, διορατικότητα για τον άμεσο αντίκτυπο που μπορεί να έχει ένας βαθμός σε κάποιον μαθητή.

 7. Ποια είναι η γνώμη σας για το webex;

Το Webex αποτέλεσε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο και μέσο, για μία περίοδο κρίσης, αναγκαστικής κοινωνικής απομάκρυνσης και απομόνωσης. Από την προσωπική μου εμπειρία, μπορώ να πω ότι η διαδικασία λειτούργησε σε  ικανοποιητικό βαθμό. Σίγουρα, μας κράτησε ενεργούς και σε επαφή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ίδιο το Σχολείο δεν έπαψε να υφίσταται και να λειτουργεί, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Καλώς ή κακώς, η τηλεκπαίδευση και οι τηλεσυναντήσεις ήρθαν για να μείνουν, χαρακτηρίζοντας πλέον την εποχή μας. Η αλήθεια είναι όμως πως αυτήν τη στιγμή δεν αποτελεί ένα δημοκρατικό μέσο ˗καθώς δε μπορούν όλοι να έχουν πρόσβαση την ίδια ώρα στις υπηρεσίες αυτές και μάλιστα να απολαμβάνουν την ίδια ποιότητα˗ και σίγουρα δε μπορεί να αντικαταστήσει τη δια ζώσης διδασκαλία, η οποία, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά, απαιτεί φυσική αλληλεπίδραση των συμμετεχόντων και βλεμματική επαφή.

 8. Πόσο πιστεύετε ότι η τηλεκπαίδευση επηρέασε τόσο την δική σας ψυχολογία όσο και των μαθητών;

Κατά τη γνώμη μου, η τηλεκπαίδευση λειτούργησε υποστηρικτικά για όλους. Παραμείναμε ενεργοί και διατηρήσαμε την επαφή μας σε ένα διάστημα εγκλεισμού και απομόνωσης. Με αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον, λειτούργησε σε εμένα και έμεινα μακριά από τη θλίψη και το άγχος. Κατά την επιστροφή μας στο Σχολείο ήδη είχα καταφέρει να γνωρίσω κάποιους από τους μαθητές, που συμμετείχαν ενεργά στα διαδικτυακά μαθήματα, κάτι που δείχνει ότι σε έναν βαθμό η διαδικασία λειτουργούσε. Από την άλλη, δε μου δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω, να προσεγγίσω και να κατανοήσω τις ανάγκες παιδιών των οποίων η συμμετοχή ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, για διάφορους λόγους. Επίσης, το τελευταίο διάστημα της τηλεκπαίδευσης σίγουρα είχαμε όλοι κουραστεί. Είμαστε κοινωνικά όντα και η ζωή μας είναι εκεί έξω, είτε κουραζόμαστε από τις μετακινήσεις, είτε κοιμόμαστε λιγότερο για να προλάβουμε τις υποχρεώσεις μας, είτε κάνουμε περισσότερες δραστηριότητες και καταπιανόμαστε με διάφορα πράγματα στην καθημερινότητα μας. Όταν είμαστε κοντά, η ζωή μας αποκτά νόημα.

Τον ευχαριστούμε θερμά!!!

Οι μαθήτριες, Προνοΐτη Εύα και Χατζοπούλου Νόρα

   Το body shaming λοιπόν είναι η κατάσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος δέχεται υβριστικά σχόλια κι όχι μόνο για την εμφάνιση του κι τα χαρακτηριστικά του σώματος του. Επιδιώκεται έτσι η ικανοποίηση των θυτών όταν γίνεται κατανοητό κι αντιληπτό από τους ιδίους πως τα θύματα τους νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους, για το πώς δείχνουν κι το τι τρώνε, πράγματα τα οποία διαφέρουν από άτομο σε άτομο και δεν θα έπρεπε κανένας απολύτως να τα κατακρίνει.

   «Είσαι χοντρός», «πως είσαι έτσι;», « έχεις γίνει οδοντογλυφίδα», «Τι; Θα φας κι άλλο;»,  «έχεις παχύνει κι δεν είσαι ωραίος» είναι κάποια από τα λογία τα οποία ξεστομίζουν οι θύτες σε ορισμένους ανθρώπους για τον παραπάνω σκοπό. Πέρα από το ότι ντροπιάζονται οι ίδιοι με αυτό που κάνουν, φανερώνει πως έχουν αρχαίες αντιλήψεις κι δεν συμβαδίζουν με την κοινωνία εν έτει 2022. Δείχνει πως δεν είναι άνθρωποι με επίπεδο κι σεβασμό.

   Ας το αφήσουμε αυτό όμως λίγο στην άκρη, έχετε ποτέ αναρωτηθεί, τα θύματα του body shaming, πώς νιώθουν; Σε τι πράξεις καταφεύγουν; Πως μπορούν να κάνουν κακό στον εαυτό τους; Πως νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά καλοί κι αρεστοί για τους γύρω τους κι πως ποτέ δεν θα γίνουν; Νιώθουν ανάξιοι, δίχως αυτοεκτίμηση κι αυταρέσκεια. Αυτοί οι άνθρωποι προβαίνουν σε κάποιες αποφάσεις που το μόνο σίγουρο είναι πως θα προκαλέσουν κακό στην υγειά τους. Ή να παχύνουν πολύ γρήγορα, ή να υπάρξει τεράστια απώλεια κιλών σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η ακόμα κι αλλά χίλια δυο πράγματα. Αποκτούν προβλήματα τόσο σωματικά, όσο κι ψυχικά που θα τους σημαδέψουν μια ζωή. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Το κάνουν αυτό διότι έτσι πιστεύουν πως θα γίνουν καλύτεροι αλλά στην ουσία, οι θύτες του body shaming κάθε μέρα θα βρίσκουν κάτι αρνητικό για τον διπλά τους κι θα το κατακρίνουν. Έτσι ξανά αρχίζουν πάλι τα θύματα να οδηγούνται σε κακές, για την υγειά τους, επιπτώσεις που προκαλούν οι ενέργειες που καταφεύγουν.

   Σαν μαθήτρια αλλά και θύμα του body shaming, έχω βιώσει αυτή την κατάσταση με όλο της το είναι. Πρέπει οπωσδήποτε αυτό να σταματήσει. Μαζί όμως με εκείνο, πρέπει να αλλάξουμε κι κάποιες στερεοτυπικές απόψεις που συνηθίζουμε να έχουμε -πολύ κακώς- σαν κοινωνία. Να γίνουμε λίγο καλύτεροι. Να αποδεχόμαστε τον άλλο. Να τον αγαπάμε για αυτό που είναι.

   Συμπερασματικά, αν παρατηρήσουμε περιστατικά του body shaming στην καθημερινότητα μας, επιβάλλεται να επέμβουμε. Να επέμβουμε αμέσως. Εσείς αποτρέπετε τέτοια περιστατικά; Αν όχι, γιατί δεν δοκιμάζετε να σώσετε το θύμα από την ψυχολογική αυτή κατάνευση που θα του προκληθεί; Ας δοκιμάσουμε όλοι μαζί να το αλλάξουμε αυτό. Λέμε όχι στο body shaming!

Προνοΐτη Εύα

Τίτλος: Το Ψέμα

Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή

Εκδοτικός οίκος: Πατάκη

Χρονολογία έκδοσης: 2013

   Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην Αθήνα κι η πρωταγωνίστρια είναι η Χριστίνα. Η Χριστίνα λοιπόν άλλαξε τόπο κατοικίας κι όλα έγιναν ξαφνικά άγνωστα για εκείνη. Το σχολείο , το σπίτι, οι καταστάσεις, το περιβάλλον, η ρουτίνα, οι φίλοι κτλ. Θέλει να εντυπωσιάσει τους συμμαθητές της με κάθε τρόπο διότι νομίζει πως αν τους αποκαλύψει την οικονομική κι οικογενειακή της κατάσταση που κυριαρχεί στην οικογένεια της ύστερα από την μετακόμιση,  θα ρεζιλευτεί. Για αυτό λέει ένα ψέμα. Όμως, η ζωή κυλάει κανονικά με τους νέους της ρυθμούς αλλά η Χριστίνα αναγκάζεται να δημιουργεί κι αλλά ψέματα με αποτέλεσμα να πλάθει μια δική της πραγματικότητα οπού τα πάντα είναι ωραία κι ευχάριστα. Φοβάται μην την ανακαλύψουν κι ζει μέσα στο άγχος. Είναι ένα έφηβο κορίτσι το οποίο έκανε ένα απλό λάθος που την οδήγησε σε μια άθλια ψυχολογική κατάσταση από την οποία προσπαθεί να ξεφύγει κι δεν τα καταφέρνει.

   Το συγκεκριμένο βιβλίο το λάτρεψα γιατί εκφράζει κι περιγράφει σκέψεις κι αντιλήψεις των εφήβων με αποτέλεσμα να ταυτιζόμαστε με τους ήρωες. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η πλοκή του διότι δεν γνωρίζεις πως η Χριστίνα εν τελεί θα αντιδράσει σε κάθε νέο εμπόδιο που βρίσκεται μπροστά της. Βλέποντας τους ήρωες κι την στάση τους στο μυθιστόρημα καταλαβαίνει κανείς πολλά για την νεολαία κι τον τρόπο σκέψης της, αυτή η αγωνιά, η προβληματικότητα, η έντονη σκέψη κυριαρχούν στο βιβλίο. Όσον αφορά τη γλώσσα του κι το ύφος του, μας παρουσιάζονται με πολύ οικείο τρόπο. Η συγγραφέας ήταν μεγάλη όταν έγραφε το βιβλίο αλλά μπόρεσε να καταλάβει εμάς τους εφήβους κι να μας ευαισθητοποιήσει σε κάποια θέματα που θίγει το μυθιστόρημα. Μαθαίνεις πολλά κι κι σου περνάει στο τέλος ένα πολύ σημαντικό ηθικό δίδαγμα. Είναι ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο το οποίο καλό θα ήταν να διαβαστεί κυρίως από εφήβους αλλά όχι μόνο!

Προνοΐτη Εύα

4 Φεβρουαρίου. Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Καρκίνου. Πολλοί άνθρωποι έχουν έρθει αντιμέτωποι με αυτή την ύπουλη αρρώστια. Ξέρετε λοιπόν πόση δύναμη χρειάζονται αυτά τα άτομα; Δύναμη ψυχής κι σωματική για να ζήσουν; Απλά να ζήσουν…

Σου ανακοινώνουν ότι έχεις διαγνωστεί με καρκίνο… Τι κάνεις; Κλαις, στεναχωριέσαι, πονάς, υποφέρεις, χάνεις τα μαλλιά σου, ξεκινάς χημειοθεραπεία, κάνεις χειρουργεία, φάρμακα, ορούς, άσπρα δωμάτια νοσοκομείων…

Σε αυτό το άσηπτο δωματιάκι πρέπει να μείνεις σου λένε. Θα κάνεις πολλές εξετάσεις σου λένε. Θα παίρνεις αυτά τα χάπια που τα ονόματα τους φαντάζουν λίστα ολόκληρη… Και μετά; Τι πιστεύεις; Θα τα καταφέρεις; Δεν θα τα καταφέρεις; Τι θα γίνει; Πως θα ζήσεις;

«Έχω συμπαράσταση; Δεν έχω συμπαράσταση; Θα μείνω μόνος μου; Θα είναι κάποιος εκεί για εμένα; Θα με φοβούνται; Θα με δείχνουν με το δάχτυλο;» Όλα αυτά τριγυρίζουν στο μυαλό εκείνων των ανθρώπων

Η πιο βασική ερώτηση είναι: έχω το κουράγιο να συνεχίσω; Να συνεχίσω να παλεύω; Είναι θέμα δύναμης. Σωματικής… αλλά κι ψυχικής. Σε αυτή την περίπτωση χρειαζόμαστε μεγάλη δόση κι των 2, χωρίς την παραμέληση της δεύτερης…

Η δεύτερη θα μας κρατήσει με ελπίδα. Η δεύτερη δεν θα μας γκρεμίσει τα όνειρα για ένα λαμπρό μέλλον. Η δεύτερη θα μας κρατάει συντροφιά στον πόνο, την στεναχώρια, στον φόβο… κι θα μας λέει: εγώ είμαι εδώ. Εγώ είμαι εδώ κι θα είμαι πάντα μαζί σου. Δεν πρέπει να την αφήσουμε να φύγει. Μέσα σε όλο αυτό το χάος πρέπει να είναι πάντα διπλά μας. Να μας βοηθάει να συνεχίσουμε να παλεύουμε, γιατί αν παλεύουμε, θα βγούμε νικητές!

Στηρίζουμε τα άτομα με καρκίνο. Φίλους, συγγενείς, γνωστούς κι αγνώστους… όλους! Είναι κάτι πολύ δύσκολο, είναι κάτι που θα τους αφήσει σημάδι, είναι κάτι που μπορεί να τους σκοτώσει.

Δεν αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους μονούς τους. Όχι. Τους βοηθάμε μέχρι τέλους. Μέχρι να μπορέσουν να χτυπήσουν το κουδουνάκι της τελευταίας χημειοθεραπείας. Μέχρι να επιστρέψουν σπίτι τους, στην κανονικότητα τους.

4 Φεβρουαρίου. Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Καρκίνου. Στηρίζουμε, βοηθάμε, ακούμε, συνεισφέρουμε. Κανένας να μην είναι μόνος του. Όλοι μαζί να δίνουμε θάρρος στα αγαπημένα μας πρόσωπα που πάσχουν από αυτή την θανατηφόρα αρρώστια. Όλοι μαζί να τους υπενθυμίζουμε πως η πιο ισχυρή δύναμη…είναι η ψυχική!

ΕΥΑ ΠΡΟΝΟΪΤΗ

Υπάρχουν περιπτώσεις μαθητών οι οποίοι νομίζουν πως είναι αναγκασμένοι από τους γονείς τους να πάρουν υψηλή βαθμολογία σε ένα διαγώνισμα διότι φοβούνται τις επιπτώσεις. Τα παιδιά που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία θέλουν πάντα να επαινούνται από τους γύρω τους. Θέλουν να ακούνε το ‘μπράβο’ των συγγενικών προσώπων τους. Μα, ένα ‘μπράβο’ είναι ο σκοπός του σχολείου;

Έφηβοι συγκρίνονται με τους συμμαθητές τους συνεχώς, κοιτάζουν πως ο διπλανός τους θα πάρει μισό βαθμό παραπάνω από αυτούς  κι πιστεύουν πως δεν είναι καλοί σύμφωνα για τις απαιτήσεις του μαθήματος. Αρκετοί δεν νοιάζονται για το τι θα μάθουν μέσα στην ημέρα, επιλέγουν να αντιγράφουν εργασίες από το διαδίκτυο μόνο κι μόνο για να δείξουν στον δάσκαλο την εικόνα ενός άριστου μαθητή. Παιδιά όλων των ηλικιών πλείστες φορές προσπαθούν να ‘καλοπιάσουν’ καθηγητές θεωρώντας πως με αυτό τον τρόπο θα αποκτήσουν μια μονάδα παραπάνω στον βαθμό.

Οι περισσότεροι μαθητές δυστυχώς πέφτουν σε κατάθλιψη διότι δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση η οποία με έμμεσο τρόπο τους επιβάλλεται. Αν τύχει σε ένα απροειδοποίητο τεστ κάποιος να τα πάει άσχημα είτε γιατί είχε άλυτες απορίες, είτε γιατί αγχώθηκε, είτε γιατί διάβασε λάθος εκφώνηση, γνωρίζετε τι μπορεί να προκαλέσει στους εφήβους; Δημιουργείται η αίσθηση πως δεν αξίζουν κι πως πρέπει να διαβάζουν περισσότερο για να ακούσουν επαίνους. Βρίσκονται σε μια κατάσταση που με την πάροδο του χρόνου κι με τις απαιτήσεις της κάθε τάξης-βαθμίδας, μπορεί να καταστρέψει ψυχολογικά τα παιδιά.

Είναι γεγονός πως σε μια τέτοια κοινωνία ζούμε. Μαθητές επηρεάζονται από την έννοια της αριστείας κι την ερμηνεύουν με λάθος τρόπο. Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως αυτό προβάλλει. Μπορούν οι μαθητές να κάνουν αλλιώς;

ΕΥΑ ΠΡΟΝΟΪΤΗ