Εσύ, που μπήκες στη ζωή μου
όχι σαν θόρυβος, μα σαν ανάσα,
έγινες ο άνθρωπος που ξέρει
τι νιώθω πριν καν μιλήσω.
Στα γέλια μας βρίσκω σπίτια,
στις λύπες μας βρίσκω θάρρος,
κι όταν ο κόσμος μοιάζει βαρύς
εσύ τον κάνεις να χωράει ξανά.
Δεν είσαι απλώς φίλη·
είσαι ο καθρέφτης που δεν κρίνει,
η αγκαλιά που δεν ρωτά,
η φωνή που λέει «προχώρα»,
όταν εγώ φοβάμαι να κάνω βήμα.
Κι αν αλλάξουν οι μέρες,
κι αν χαθούν οι εποχές,
η καρδιά μου ξέρει πως,
όπου κι αν πάω, η φιλία μας θα ’ναι φως
που δεν σβήνει.
Ξένια Καλαποθαράκου Α΄2
