https://giaxasidis.vercel.app/

Την επίσκεψη οργάνωσαν οι καθηγήτριες Αγγλικών Αντωνία Βαχαρακίδου και Ανδρονίκη Γκλαβοπούλου και συνόδεψαν οι καθηγήτριες Τσιούρη Σταυρούλα, Καλυβιώτη Χριστίνα και Κωνσταντινίδου Δέσποινα.

Η μαθήτρια του Α2 Σπανούδη Δανάη μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία της.

Στις 14 Ιανουαρίου με το σχολείο μου, το 1ο ΓΕΛ Νεάπολης και συγκεκριμένα τα τμήματα Α1 και Α2, επισκεφτήκαμε μια αίθουσα που ονομάζεται “Πανόραμα” όπου παρακολουθήσαμε μια ιδιαίτερη και πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση για τη ζωή και το έργο της ζωγράφου Φρίντας Κάλο. Στην πρώτη αίθουσα μάθαμε πολλά για τη ζωή της, την προσωπικότητά της αλλα και για τον σύζυγό της και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Στην συνέχεια περάσαμε σε μια άλλη αίθουσα, όπου είδαμε ένα εντυπωσιακό βίντεο για όλη της την ζωή. Το βίντεο δεν προβάλλονταν από έναν απλό προβολέα αλλά κάλυπτε ολόκληρο τον χώρο: τους τοίχους το πάτωμα και το ταβάνι κάνοντας μας να νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε μέσα στην ιστορία της. Επίσης φορέσαμε γυαλιά εικονικής πραγματικότητας (V.R.) και είχαμε μια βιωματική εμπειρία (immersive experience). Τέλος ζωγραφίσαμε εικόνες της Φρίντας Κάλο ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τις είδαμε να προβάλλονται στον τοίχο. Ήταν μια πολύ όμορφη και ξεχωριστή εμπειρία τόσο για μένα όσο και για τους συμμαθητές μου. Περάσαμε πραγματικά υπέροχα.

ΡΕΦΡΕΝ

Απ την Νεάπολη κοιτάμε την Πόλη

Δρόμοι που γράφουν μια Ιστορία όλοι

Στο χτες με το τώρα δεμένοι όλοι

Σε κάθε πινακίδα ζει μία πόλη

1] Εκδρομή με την τάξη όλοι ξεκίνησαν

1^ο Λύκειο Νεάπολης μπροστά προχώρησαν

Μέχρι και στην Πόλη τα μάτια ανοίχτηκαν

Κι όσα ξέραμε πριν αλλιώς τα μέτρησαν

2]Μες στο Ζωγράφειο Λύκειο ήρθαμε

Που το συνέδριο όλους εδώ μας έφερε

Ελληνικό σχολείο από πάντα ήτανε

Κι όλα τα παιδιά τώρα το μάθανε

3] Στην Κωνσταντινούπολη τα βήματά μας αφήσαμε

Κι οι καρδιές μας νιώσαν όσα συμβαίνανε

Τα μάτια μας είδαν, οι ψυχές ανάψανε

Γυρίσαμε αλλιώς απ΄ ό,τι πήγαμε

4] Τι είναι αυτά τα ονόματα;

Ποια είν αυτά τα μέρη

Ρώτησα την παρέα μου

Αλλά κανείς δεν ξέρει

5] Οδός Πισιδίας, φωτιά που καίει

Οδός Πόντου, ιστορία που λέει

Κάθε πινακίδα θυμάται και κλαίει

Γιατί ό τι ξεριζώνεται πάντα καίει

6] Οι δρόμοι βαφτίστηκαν, μνήμες μείναν

Ονόματα γραφτήκαν για όσα χαθήκαν

Οι πατρίδες πίσω ποτέ δε σβήνουν

Στις γειτονιές που πάντα τις κρατήσαν

ΡΕΦΡΕΝ

7] Πρόσφυγες που ήρθαν

Κουρασμένοι φτάσαν

Με πόνο και μνήμη τη ζωή πλάσαν

Κι ένα «εδώ» απ΄ το τίποτα φτιάξαν

8] Στη Νεάπολη γράφεται ακόμη Ιστορία

Κάθε γωνιά κουβαλάει μία θεωρία

Οι δρόμοι γίνανε ζωντανά βιβλία

Μας δείχνουν ποιοι ήμασταν, ποια ήταν η πορεία

9] Εμείς τα παιδιά οι επόμενες γενιές

Πατάμε σε δρόμους γεμάτους φωνές

Κρατάμε τη μνήμη τους κόντρα στις σκιές

Και τη δίνουμε μπροστά με καθαρές γραμμές

Για την Αγία Σοφία, άκουγα από μικρός. Ο μπαμπάς μου, μου έλεγε τις ιστορίες της – για την ομορφιά της και την μοναδικότητά της. Ωστόσο, καθώς έβλεπα τις φωτογραφίες και τα βίντεο δεν μπορούσα παρά να αναρωτιέμαι “Τι τους αρέσει τόσο πολύ;!”. Στα παιδικά μου μάτια ο “Ομορφότερος Ναός του Κόσμου” δεν ήταν τίποτε άλλο από μια εκκλησία – χωρίς εικόνες – που δεν λειτουργούσε καν ως μία. Ήταν γεμάτη με τουρίστες και με δυο-τρία ψηφιδωτά. Τίποτε το ενδιαφέρον.

 Για αρκετό καιρό αυτή ήταν σχέση μου με τον Ναό της Σοφίας του Θεού: ένα κτήριο που όλοι το θαυμάζουν εκτός από εμένα. Αλλά, έτσι μου άρεζε. Ήταν σαν το παιχνίδι που είχα μέσα στην ντουλάπα, δεν το έπαιζα· αν όμως το άγγιζε ο αδερφός μου, γινόμουνα τούρκος.

Καθώς πέρασε ο καιρός δεν μου ξανάρθε στο μυαλό, μέχρις ότου άκουσα από τα καθημερινά νέα: “Ο Ναός της Αγίας Σοφίας μετατρέπεται σε τζαμί”.

 Έπεσα από τα σύννεφα.

 Δεν γίνεται αυτό. Γιατί να μου το κάνουν αυτό;

Η Αγία Σοφία ήταν το δικό μου άχαρο κτήριο. Δεν γινόταν κάποιος να μου το αλλάξει αυτό. Δεν ήταν δυνατόν να μου καλύψουν τα ελάχιστα ψηφιδωτά που την στόλιζαν, και να μου διώξουν όλους τους ενοχλητικούς τουρίστες. Έγινα κόκκινος από τα νεύρα μου και άρχισα να χτυπιέμαι πάνω-κάτω. Μάταια. Ο χρόνος δεν πήγε πίσω, και η Αγία Σοφία έγινε επίσημα και με τον νόμο τζαμί. Τότε το πήρα απόφαση:

 “Θα πάω να την δω από κοντά μια μέρα.”

Προσπάθησα να πείσω τους γονείς μου αλλά δεν άκουγαν τίποτε. Οι υποχρεώσεις τους ήταν σημαντικότερες από το να δω “το κλεμμένο μου παιχνίδι”. Μα, ευτυχώς, μετά από κάποια χρόνια ήρθε η λατρεμένη ώρα.

Το σχολείο μου κανόνισε “Εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη”. Φυσικά και συμμετείχα. Δεν γινόταν να χάσω αυτή την ευκαιρία, τώρα που μου παρουσιάστηκε. Αφού με το καλό φτάσαμε στην Πόλη -και παρουσιάσαμε την εργασία που είχαμε ετοιμάσει-, τη δεύτερη μέρα είδαμε αυτό που με ανυπομονησία περίμενα.

 Η Αγία Σοφία ήταν μπροστά μου. Μεγάλη, παράξενα όμορφη και καμαρωτή.

Τώρα άρχισα να καταλαβαίνω, τι τους άρεσε στους μεγάλους τόσο πολύ…

Δεν γινόταν να πάμε κάτω διότι ήμασταν αλλόθρησκοι και δεν επιτρεπόταν. Έπρεπε να βολευτούμε, άνδρες-γυναίκες, όλοι στον γυναικωνίτη. Δεν με πείραξε πολύ. Είχα συνηθίσει να πηγαίνω εκεί απ” όταν πήγαινα μαζί με την μαμά μου, τις Κυριακές στην εκκλησία. Μόλις φτάσαμε απάνω άρχισα να βγάζω φωτογραφίες -  να τραβήξω την κάθε γωνιά της πριν μου το ξαναπάρουν πίσω.

Τον τρούλο μάλλον τον μάτιασα, διότι συνολικά τον έβγαλα τουλάχιστον πενήντα φορές. Πράγματι,  από κοντά έμοιαζε σαν να κρέμεται από τον ουρανό· κάτι που δεν μπορούσα να το καταλάβω  από τις φωτογραφίες που έβλεπα, μικρός όταν ήμουν…

Μαζί με τους τουρίστες, έπεσα και εγώ απάνω στα ψηφιδωτά ,σαν να ήταν το μεσημεριανό μου φαγητό. Τα είδα και τα ξαναείδα, δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω τους. Ήταν εντυπωσιακά τεράστια, και έλαμπαν από το χρυσό, σαν να ήταν ο κρυφός θησαυρός ενός πειρατή, που βούλιαξε στην θάλασσα.

Άρχισα να τραβάω φωτογραφίες ακόμα και τον τοίχο και τις κολόνες. Όταν η ξεναγός ξεκίνησε να εξηγεί με ποια τεχνική “ζωγράφισαν” τις μαύρες ,σαν ζέβρα, γραμμές πάνω στα μάρμαρα,  κοντοστάθηκα δίπλα τους και άρχισα να τις αποθανατίζω. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε η διπλανή μου από το σχολείο και με ρώτησε γεμάτη απορία :

“Μα καλά εσύ από όλα δίπλα σου, τον τοίχο τραβάς; ”

 Δεν της απάντησα. Δεν προλάβαινα να της εξηγήσω, τι σήμαινε η κάθε φωτογραφία για το παιδάκι που ζούσε μέσα μου. Έπρεπε να προλάβω να τα τραβήξω όλα. Πριν είναι αργά. Πριν την αφήσω πίσω μου.

Ωστόσο, έπρεπε να την αποχαιρετήσω…

Ήταν δύσκολο για ‘μένα. Την ήξερα καλά, κι ας ήταν η πρώτη μας συνάντηση. Ήξερα πως την σχεδίασαν ο Ανθέμιος και ο Ισίδωρος. Ήξερα για τον Ιουστινιανό που είπε “Νενίκηκά σε Σολομών”, μόλις την είδε . Ήξερα πόσα χρόνια έχει μείνει ακίνητη βλέποντας όλη την Κωνσταντινούπολη· παρά τους σεισμούς και τις σταυροφορίες.

Δεν ήξερα, όμως, πόσο δύσκολο είναι να την αποχωριστείς· και να την ξεχάσεις.

Σε όλο το υπόλοιπο της εκδρομής το μυαλό μου ήταν εκεί – σε εκείνη την εκκλησία. Φεύγοντας από την Πόλη, μέσα στο λεωφορείο, έδωσα άλλη μια υπόσχεση, καθώς έβλεπα την μικρή της απομίμηση: ότι μια μέρα θα επιστρέψω να την ξαναδώ, σαν να ήταν η πρώτη μου αγάπη που της υποσχέθηκα να ξανασμίξουμε…

Βασίλης Κουτούλας Β’3

Συντονίστρια προγράμματος Στολτίδου Παναγιώτα, συμμετέχοντες εκπαιδευτικοί Μαυρίδου Αναστασία και Μπατσούλας Θωμάς.

Πιστοί στο ραντεβού μας και φέτος σας καλωσορίζουμε στο πρώτο τεύχος της σχολικής χρονιάς. Τα άρθρα,  γραμμένα κυρίως από μαθητές, εκφράζουν τα ενδιαφέροντά τους και τους προβληματισμούς τους.

Ένα Χριστουγεννιάτικο μήνυμα , Βαρβάρα Καβούσογλου Β2. Σκέψεις για τη σημασία των Χριστουγέννων στις μέρες μας.

Καλός μαθητής ή αθλητής; Αικατερίνη Σαλμανλή Β4. Πρέπει να διαλέξουμε ή μπορούμε να  τα συνδυάσουμε;

Μια μαγευτική εμπειρία στην Πόλη,Θωμαή Λαζάρου Β3. Ταξιδιωτικές εντυπώσεις.

Βασίλι Καντίνσκι, Βασίλης Κουτούλας Β3. Γνωριμία με έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αφηρημένης τέχνης.

Spiderman- Ο Άνθρωπος αράχνη, Παναγιώτης Γιαννακίδης Γ2. Παρουσίαση ενός από τους πιο αγαπημένους ήρωες των κόμικ.

Η ζωή μας δίχως κινητό… (τροφή για σκέψη ενόψει της νέας χρονιάς…) Ολυμπία Γρηγοριάδη, Φιλόλογος

Σας ευχόμαστε καλή ανάγνωση, Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη και Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος.

Αν κάναμε μία δημοσκόπηση θέτοντας το ερώτημα « Τι σου έρχεται στο μυαλό, όταν ακούς την λέξη: Χριστούγεννα;» αναμφίβολα θα ήμασταν έτοιμοι να δεχτούμε διάφορες απαντήσεις. Είμαστε πράγματι σίγουροι ότι γνωρίζουμε την ουσιαστική σημασία της λέξης;

   Όπως είναι γνωστό, τα Χριστούγεννα είναι μία από τις σημαντικότερες και μεγαλύτερες θρησκευτικές γιορτές του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με την θεολογική ματιά, η Γέννηση του Χριστού είχε προφητευθεί από μεγάλους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και ήταν κάτι αναμενόμενο. Μάλιστα ο ίδιος ο Θεός μετά την πτώση των πρωτοπλάστων είπε: «Εκείνος που θα γεννηθεί από μία γυναίκα, θα συντρίψει την κεφαλή του όφεως».

    Μέσα σε μία αχυρένια φάτνη -όπως το αποδίδουν και τα άσματα- στα ιερά βουνά της Βηθλεέμ η Παναγία γέννησε τον Βασιλιά του Σύμπαντος και Σωτήρα του Κόσμου, Ιησού Χριστό. Μέσα στην Αγία τότε Νύχτα το άστρο όπου φώτιζε την Θεία γέννηση εξέπεμπε την πιο φωτεινή λάμψη που είχε γνωρίσει ποτέ ολόκληρος ο πλανήτης.  Οι πρώτοι άνθρωποι που παρατήρησαν το άστρο δεν ήταν άλλοι από τους βοσκούς. Καθώς περπατούσαν, στον δρόμο τους συνάντησαν έναν Άγγελο Κυρίου ο οποίος αναφώνησε: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίᾳ.» Οι βοσκοί έφτασαν αμέσως στο ιερό σπήλαιο όπου βρίσκονταν η Παναγία και το Βρέφος. Έτσι Τον προσκύνησαν. Μετά τους βοσκούς, άνθρωποι μορφωμένοι από την Ανατολή οι λεγόμενοι «τρεις Μάγοι» κατέφθασαν να προσκυνήσουν τον Χριστό προσφέροντας στο Βρέφος τρία πολύτιμα δώρα:

α) Χρυσός => για την βασιλεία του Ιησού

β)Λιβάνι => για την θεία καταγωγή Του

γ)Σμύρνα => για τον θάνατο του Ιησού

   Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι, βλέποντας την βυζαντινή αγιογραφία της Γέννησης του Ιησού προβάλλουν πολλοί συμβολισμοί.

• Η φάτνη του Χριστού συμβολίζεται με τη μορφή ενός μικρού μνήματος.

• Το Βρέφος είναι φασκιωμένο, αλλά ταυτόχρονα συμβολίζει την εικόνα ενός νεκρού στο μνήμα.

• Κάτω αριστερά παρατηρούμε τον Ιωσήφ σκεπτόμενο να συνομιλεί με έναν ρακένδυτο άνδρα. Ο άνδρας αυτός συμβολίζει τον διάβολο ο οποίος υποβάλλει στον Ιωσήφ διάφορες σκέψεις και ανησυχίες όσον αφορά την εγκυμοσύνη της Παναγίας.

     Από την άλλη πλευρά, δεν αποκλείεται τα Χριστούγεννα να αποτελούν και μία από τις πιο εμπορικές γιορτές στον πλανήτη. Σίγουρα όλοι μας έχουμε παρατηρήσει τα πλατιά και αστραφτερά χαμόγελα που χαράσσονται στα πρόσωπα των πωλητών κυρίως αυτή τη περίοδο! Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος, πλέον, δυστυχώς έχει αποξενωθεί αρκετά από την πνευματική και ουσιώδη αίσθηση των Χριστουγέννων. Οι άνθρωποι επικεντρώνονται περισσότερο στα υλικά αγαθά.

     Μάλιστα τις περισσότερες φορές πιστεύουμε πως, αν δεν εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα στολίδια για την διακόσμηση του δέντρου ή αν δεν αγοράσουμε το κατάλληλο χριστουγεννιάτικο δώρο, τα Χριστούγεννα τότε δεν έχουν καμία σημασία.

      Κι όμως μπορούμε να διαψεύσουμε αυτές τις προκατειλημμένες σκέψεις οι οποίες καθίστανται ικανές να εμποδίζουν την είσοδο της Θείας Χάρης προς τον καθένα μας. Η σημασία των Χριστουγέννων φέρει το χαρμόσυνο γεγονός της Γέννησης του λυτρωτή Ιησού, η οποία αντικατοπτρίζει στην ανθρωπότητα την αγάπη, την καλοσύνη, την γενναιοδωρία αλλά και την συμφιλίωση με τον συνάνθρωπό μας.

     Συνοψίζοντας, πέρα από τις σωματικές ανάγκες είναι καλό να εμβαθύνουμε στην ψυχική μας ανάγκη. Λοιπόν, ας αφεθούμε στο εορταστικό κλίμα αφήνοντας την πνευματική ευεργεσία να φωλιάσει στις καρδιές μας γεμίζοντάς τες με ανιδιοτελή αγάπη!

Μαθητής ή αθλητής ; Συνδέονται ή όχι.. ; 

  Γίνεται ένα παιδί να είναι καλός μαθητής και καλός αθλητής ; Κι αν ναι πώς;

  Στις μέρες μας οι απαιτήσεις στο σχολείο αλλά και στον αθλητισμό είναι αρκετές. Το σχολείο έχει απαιτήσεις ώστε να πάρεις καλούς βαθμούς αλλά και να καταφέρεις εννοείται, να πετύχεις τον στόχο σου στις πανελλήνιες. Όμως ο αθλητισμός έχει και αυτός τις δικές του απαιτήσεις. Για να μπορέσεις να πας ψηλά, να παίξεις σε μια καλή ομάδα και να εξασφαλίσεις τη συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη αυτής της ομάδας.

  Το άτομο που θέλει και τα δύο, χρειάζεται να κάνει πολλές θυσίες εάν είναι αποφασισμένο, αλλά και πάλι, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρει… Καθώς πρέπει να πηγαίνει 7 ώρες σχολείο, 2 με 3 ώρες φροντιστήριο και άλλες 2 με 3 ώρες προπόνηση την ημέρα. Και μέσα σε όλα αυτά να προλαβαίνει να κάνει τα μαθήματα του, να τρώει σωστά και να κοιμάται αρκετά ώστε να ξεκουράζεται. Μπορεί όμως ; Μπορεί να καταφέρει να το κάνει αυτό όλο τον χρόνο ; Να καταφέρει να αντέξει σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά; Ένα χρόνο μέσα σε πίεση, άγχος, αγωνία, στενοχώρια και κούραση. Που προπονητές, καθηγητές αλλά και γονείς θέλουν να είναι σε όλα τέλειος;

Για να βγει κάποιος νικητής σε αυτόν τον αγώνα χρειάζεται βοήθεια και κυρίως ψυχολογική. Μία ύπαρξη που να τον ακούει, χωρίς να του λέει τι να κάνει. Όμως πόσοι από αυτούς είναι που τον καταλαβαίνουν και θέλουν να τον βοηθήσουν να τα καταφέρει και στα δύο, αφού αυτό είναι το όνειρο του; Που τον ρωτάνε εάν αντέχει, εάν χρειάζεται λίγο χρόνο ή λίγη βοήθεια. Δυστυχώς, λίγοι. Συνήθως αυτό μπορούν να το κάνουν οι φίλοι, η παρέα του. Όμως έχει χρόνο για να πάει μία βόλτα μαζί τους, ή λίγο έξω απλώς να ξεσκάσουν όλοι και όλες μαζί;

Σε κάποια αθλήματα μάλιστα οι αγώνες είναι καθημερινοί και μάλιστα σε βραδινές ώρες. Οπότε ο έφηβος αυτός πρέπει να ξυπνήσει νωρίς, να πάει κανονικά στο σχολείο, να γυρίσει, να κάνει τα μαθήματα του, να πάει φροντιστήριο, να ξεκουραστεί ώστε να αποδώσει στον αγώνα, και να βοηθήσει στην νίκη, εντός ή εκτός παρκέ. Και μετά να επιστρέψει, να τελειώσει ό,τι δεν πρόλαβε, ειδικά εάν έχει διαγώνισμα την επόμενη μέρα και έπειτα να κοιμηθεί, γιατί την επομένη έχει ξανά σχολείο, φροντιστήριο, προπόνηση. Και όλα αυτά να τα κάνει παρόλο που μπορεί να έχει τραυματιστεί. Γιατί δυστυχώς όταν παίζεις δυνατά, υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο στον αθλητισμό. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, τα περισσότερα άτομα να παρατάνε τον έναν από τους δύο στόχους.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν άτομα που μπορούν να τα καταφέρουν, καθώς έχουν τόση δύναμη στην ψυχή τους και θέλουν να το κάνουν, για όλους αυτούς που πίστεψαν από το πρώτο λεπτό ότι μπορούν, αλλά και για αυτούς που δεν πίστεψαν ώστε να τους αποδείξουν το λάθος τους. Όμως πιο πολύ το κάνουν για τον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί ξέρουν ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα άπιαστα, γιατί γνωρίζουν πως μπορούν να καταφέρουν με ένα βήμα την φορά. Και αυτά τα παιδιά είναι οι σημερινοί “μικροί” ήρωες, που κάνουν τα πάντα για τον στόχο τους. Και αντί να τους θαυμάζουμε, για ό,τι έχουν κάνει ως τώρα, εμείς τους κρίνουμε, όταν δούμε ένα λάθος τους.

      Για αυτό λοιπόν πρέπει να τους βοηθήσουμε, για να μην χρειαστεί να σταματήσουν τα όνειρα τους, είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Για να μπορούν να είναι και καλοί μαθητές και καλοί αθλητές και πάνω από όλα να είναι καλά μέσα τους.

Τον Αύγουστο, λοιπόν, με αφορμή την εισαγωγή της αδερφής μου στο Τμήμα της Μοριακής και Γενετικής Βιολογίας στην Αλεξανδρούπολη αποφασίσαμε με την οικογένεια μου να επισκεφτούμε τη «Βασιλεύουσα», μιας και απείχε μόλις 3 ώρες από την Αλεξανδρούπολη. Έπειτα λοιπόν από μια κουραστική διαδρομή –και πολλά τσιμπήματα από τα αιμοβόρα κουνούπια του Έβρου- φτάσαμε επιτέλους στο κέντρο της περίφημης Πόλης. Τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή ήταν απερίγραπτα. Από Τη μία  ένιωθα δέος βλέποντας τους πανύψηλους ουρανοξύστες και τις θεόρατες τουρκικές σημαίες ( συναντούσες μία οριακά σε κάθε σταυροδρόμι) και από την άλλη τρόμο με την κυκλοφοριακή συμφόρηση που είχε και τους ριψοκίνδυνους οδηγούς, που ήταν ατρόμητοι στις προσπεράσεις.

Επειδή θα καθόμασταν μονάχα 3 ημέρες έπρεπε να προλάβουμε να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τον χρόνο μας. Εγώ φυσικά δεν παρέλειψα να επισκεφτώ τον ναό της Αγίας Σοφίας,  το σπουδαιότερο χριστιανικό σύμβολο μα και δείγμα της βυζαντινής αίγλης. Με είσοδο 30 ευρώ και κατάλληλα ενδεδυμένη, λοιπόν, ανέβηκα στο 2ο όροφο της εκκλησίας και θαύμασα, έστω από ψηλά, το μεγαλείο του αριστουργήματος αυτού: τα περίτεχνα σύμβολα των τοίχων της, τις αρχαίες ελληνικές επιγραφές και τον πανέμορφο τρούλο της. Έπειτα, πήγα και στο Μπλε Τζαμί το οποίο ήταν επίσης εμβληματικό και γεμάτο από πιστούς που προετοιμάζονταν για την προσευχή τους

Οι κάτοικοι της Πόλης ήταν πολύ πρόσχαροι και φιλόξενοι, όπως διαπιστώσαμε και μέσα από την περιήγηση μας στα παζάρια. Οι πωλητές ήξεραν να κερδίζουν τους πελάτες τους, πάντα χαμογελαστοί και εξυπηρετικοί. Το Grand Bazaar είχε αμέτρητα προϊόντα από ρούχα και παπούτσια μέχρι και κοσμήματα, ικανοποιώντας όλα τα γούστα . Εκείνο που μου άρεσε πολύ βέβαια ήταν το Τσιτζέκ Πασατζί. Μια στοά όπου έβρισκες κάθε λογής καρυκεύματα, τσάι και παραδοσιακά τουρκικά γλυκά, με πρωταγωνιστές το σουτζούκ λουκούμ και τον μπακλαβά. Άλλωστε δεν περιμένεις τίποτα λιγότερο από τους Κωνσταντινουπολίτες: τα σιροπιαστά τους , τα παραδοσιακά μεσογειακά φαγητά τους και φυσικά το κεμπάπ και τα θαλασσινά τους ήταν ολόφρεσκα και πεντανόστιμα, θυμίζοντας ως ένα βαθμό την ελληνική κουζίνα ( καθόλου παράξενο μιας και οι δύο λαοί μοιραζόμαστε περισσότερα από όσα μας χωρίζουν).

Το αποκορύφωμα του ταξιδιού μας, ωστόσο, για μένα ήταν η βόλτα που κάναμε με το καράβι στα πριγκιποννήσια. Αποπλέοντας από το λιμάνι του Βοσπόρου περάσαμε το νησί της Αντιγόνης, του Πριγκήπου και εν τέλει αγκυροβολήσαμε στη Χάλκη με μοναδικό σκοπό να επισκεφτούμε την Ιερά Θεολογική Σχολή. Και όχι άδικα, η Σχολή ήταν πραγματικά πανέμορφη και ήταν εμφανές ότι συντηρούνταν πολύ καλά. Το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε μέσα στις αίθουσες της σχολής. Στους μαυροπίνακες αχνοφαίνονταν ακόμα οι σημειώσεις των καθηγητών με την κιμωλία, ενώ στις θέσεις τους οι μαθητές είχαν αφήσει το στίγμα τους: χαραγμένα ονόματα, ημερομηνίες και προσωπικά τους σχόλια για το μάθημα. Χωρίς υπερβολή, η περιήγηση στους χώρους της σχολής με άφησε με το στόμα ανοιχτό, καθώς ένιωσα λες και είχα συναντήσει  τους μαθητές της.

Η επίσκεψη μου στην Κωνσταντινούπολη ήταν πραγματικά ανεπανάληπτη. Όχι μόνο κέρδισα γνώσεις, αλλά διασκέδασα, πειραματίστηκα και διεύρυνα τους ορίζοντές μου. Έκανα πολλές γνωριμίες, δοκίμασα παραδοσιακές γεύσεις και επισκέφτηκα πολλά αξιοθέατά της, μαθαίνοντας έτσι περισσότερα για την τουρκική κουλτούρα και ιστορία.  Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι και αναντίρρητα στο μέλλον επιθυμώ να ξαναεπισκεφτώ την θαυμαστή αυτή Πόλη, προσδοκώντας να τη γνωρίσω ακόμα καλύτερα.

                          Λαζάρου Θωμαή-Σεβαστή

Τμήμα: Β’3

Πριν από περίπου έξι μήνες, κάνοντας έρευνα για την Συναισθησία, γνώρισα τον Βασίλι Καντίνσκι, “τον πατέρα της αφηρημένης τέχνης”. Αν και το όνομά του μου ήταν γνωστό, ποτέ μου δεν είχα καθίσει να αναζητήσω περισσότερα γι΄ αυτόν. Καθώς έβλεπα τους πίνακές του, μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και , εν μέρει, μου δημιούργησαν έκπληξη. Οι περισσότεροι, όταν ακούνε “αφηρημένη τέχνη” θεωρούν ότι είναι κίνημα της ζωγραφικής τα έργα του οποίου μπορεί να ερμηνευτούν διαφορετικά  από τον καθένα. Δεν θα ήταν ψέμα να παραδεχτώ ότι ήμουνα ένα από αυτά τα άτομα. Βλέποντας , όμως, τους πίνακες του κατάλαβα ότι τα έργα του θα μου άνοιγαν τα μάτια σε έναν νέο κόσμο. Γι΄αυτό λοιπόν θα ήθελα να αναφερθώ στο άρθρο αυτό στον κορυφαίο αυτό ζωγράφο.

Ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του 20ου αιώνα, ο Βασίλι Καντίνσκι, καταγόταν από τη Ρωσία και είχε γεννήθηκε στη Μόσχα το 1866, σε μία εύπορη οικογένεια. Η ζωγραφική του καριέρα ξεκίνησε τυχαία, πολύ αργά, όταν ήταν ήδη 30 ετών (μέχρι τότε ήταν διακεκριμένος δικηγόρος). Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο της Γερμανίας και στη συνέχεια ίδρυσε την «Ένωση Νέων Καλλιτεχνών» εκεί, με την οποία οργάνωσε ομαδικές εκθέσεις και κατόρθωσε να προσελκύσει σε αυτές σημαντικούς καλλιτέχνες. Ωστόσο, επειδή επικρίθηκε για την ανεικονική εικαστική του εξέλιξη και λόγω της ματαίωσης εκθέσεων, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του προέδρου. Επέστρεψε στη Ρωσία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για να εργαστεί στη διδασκαλία της τέχνης και στην αναδιοργάνωση μουσείων, αλλά λίγο μετά το τέλος της Ρωσικής Επανάστασης, εγκατέλειψε οριστικά τη χώρα του και δίδαξε στη σχολή Bauhaus στη Γερμανία. Ωστόσο , με το ναζιστικό κίνημα ενάντια στο Bauhaus και το κλείσιμο της σχολής, ο Καντίνσκι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και παρέμεινε στη Γαλλία μέχρι το θάνατό του (1944). Ενώ βρισκόταν στη Γαλλία, δούλευε απομονωμένος, επειδή οι ιδέες του δεν ήταν καλοδεχούμενες εκεί.

Ο Καντίνσκι είναι διάσημος όχι τόσο για τους πίνακές του, αλλά γιατί επινόησε την αφηρημένη τέχνη και έγινε θεωρητικός της. Άλλωστε χαρακτηρίζεται ως “Πατέρας της Αφηρημένης τέχνης”.  Επίσης έγινε πρωτοπόρος της και συμμετείχε σε μερικά από τα σημαντικότερα ρεύματα της μοντέρνας τέχνης, εισάγοντας τις δικές του καινοτομίες και νέες απόψεις για τη ζωγραφική, καταγράφοντας έναν πλούτο θεωρίας και σκέψης στην πραγματεία του για το «πνευματικό στην τέχνη». Ο ίδιος ο Καντίνσκι επιδίωξε μέσα από τη δουλειά του, αλλά και σε συνεργασία με άλλους ομοϊδεάτες του καλλιτέχνες, να θεμελιώσει μια νέα τάξη πραγμάτων στην τέχνη βασισμένη σε νέες αρχές. Η γεωμετρία και η αφαίρεση περιττών στοιχείων είναι οι έννοιες που τον απασχόλησαν. Ως εκ τούτου, ανέπτυξε την αφηρημένη τέχνη ως έκφραση αυτού του στυλ. Επιπλέον, οι πίνακές του δεν έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο, παρά μόνο αφηρημένο. Τέλος, καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να επηρεάζονται από τα έργο του, καθώς αυτά εκτίθενται σε πολλά μουσεία όπως το Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Κέντρο Georges Pompidou της Γαλλίας και την Πινακοθήκη Lenbachhaus του Μονάχου. Παράλληλα, υπάρχουν ιδιωτικές συλλογές και διάφορες εκθέσεις που συμβαίνουν προς τιμήν του.

Οι δύο πίνακες που μου κέντρισαν , περισσότερο το ενδιαφέρον είναι οι ακόλουθοι:

Ο παραπάνω πίνακας είναι το αριστούργημα του καλλιτέχνη με τίτλο “Μόσχα, Κόκκινη Πλατεία”, που απεικονίζει την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Ο Καντίνσκι χρησιμοποίησε ζωηρά χρώματα με αντιθέσεις και γεωμετρικές φόρμες για να δείξει κίνηση. Ταυτόχρονα στο πίνακα μπορεί κανείς να διακρίνει αρκετά κτίρια ματωμένα κόκκινα και μαύρα πουλιά να πετάνε. Επίσης, ζωγράφισε ορόσημα με κυκλικό τρόπο την πλατεία σαν να στεκόταν ο ίδιος στο κέντρο της. Αυτός ο αξιόλογος πίνακας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του.

Ένα άλλο έργο του ζωγράφου είναι η Κίνηση I. Εξερευνά την κίνηση, μέσω της χρήσης γεωμετρικών σχημάτων (κύκλοι, τετράγωνα, γραμμές κτλ.) και των έντονων χρωματικών αντιθέσεων (κόκκινου-μπλε, κίτρινου-πράσινου). Η αναπαράσταση της κίνησης, η χρήση της γεωμετρίας και η δυναμική σύνθεση δημιουργούν μια εντυπωσιακή αίσθηση ροής και ελευθερίας που καθηλώνει τον θεατή. Καθώς βλέπει κάποιος τον πίνακα, αισθάνεται ότι τα σχήματα θα αρχίσουν να κινούνται και θα  φανερώσουν έναν καινούργιο κόσμο. Παράλληλα μπορεί να  έρχονται στο μυαλό εικόνες από το διάστημα, τα αστέρια και τους πλανήτες.

 Ολοκληρώνοντας, ελπίζω ότι αυτή η μικρή παρουσίαση θα κάνει τον αναγνώστη να δει την αφηρημένη τέχνη με άλλα μάτια και θα τον φέρει σε επαφή με έναν καλλιτέχνη τον οποίο δε θα είχε γνωρίσει διαφορετικά…Κάπως έτσι θα ανοιχτεί ένας ακόμη κόσμος δημιουργίας και τέχνης και σε αυτόν.

Αρθρογράφος: Βασίλης Κουτούλας ,Β3

Πηγές:

• https://perierga.gr/2014/12/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9/

• https://www.thessalonikiartsandculture.gr/kosmos/art-salad/vasili-kantinski-366-spoydaia-erga-quot-zontaneyoyn-quot/

• https://maxmag.gr/afieromata/vasili-kantinski/

• https://www.sansimera.gr/biographies/1114

• https://www.timesnews.gr/vasili-kantinski-1866-1944-rosos-zografos-kai-theoritikos-tis-technis/

• https://artclassproject.com/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9/

• https://hk201989547139.wordpress.com/%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%BA/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9/

• https://www.katiousa.gr/politismos/eikastika/ta-10-dimofilestera-erga-tou-vasili-kantinski/

• https://zografiki.gr/content/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9

• https://goulandris.gr/el/exhibition/wassily-kandinsky