ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ;
της Παναγιώτας Σταυροπούλου (Β4)
Είσαι καλά; Μια ερώτηση που ακούγεται καθημερινά και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Καλά είμαι» ή «μία χαρά», χωρίς πάντα αυτό να είναι αλήθεια. Έχουμε σκεφτεί όμως γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι ψεύδονται σε μια τόσο σημαντική ερώτηση;
Από τη μια θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό, επειδή είναι για αυτούς ένα είδος μηχανισμού άμυνας, για να μπορούν έτσι να αντιμετωπίσουν τα οποιαδήποτε προβλήματα και δυσκολίες που έχουν καθημερινά. Γιατί η αλήθεια να λέγεται, κανείς δεν θέλει να του υπενθυμίζουν συνεχώς τα προβλήματα και τις ανησυχίες του. Σαφώς δεν επιδιώκει κανείς να φέρει τον άλλον σε αμήχανη θέση, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.
Ένας ακόμα λόγος είναι ότι δεν νιώθουν την ασφάλεια να εκμυστηρευτούν τις σκέψεις τους, ίσως να φοβούνται πως θα είναι βάρος στον άλλον, θεωρώντας ότι, όταν γίνεται αυτή η ερώτηση, γίνεται από απλή ευγένεια και τυπικότητα, χωρίς να υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον. Αντικειμενικά έχουμε φτάσει σε σημείο, αυτό να ισχύει τις περισσότερες φορές, αφού χρησιμοποιούμε αυτή την ερώτηση τόσο συχνά χωρίς πραγματικά να μας νοιάζει η απάντηση και αυτό συμβαίνει είτε επειδή περιμένουμε πάντα να ακούσουμε το ίδιο πράγμα είτε επειδή δεν σκεφτόμαστε την ψυχική ή σωματική κατάσταση του άλλου αλλά τη δικιά μας. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το ενδιαφέρον που έχουμε για τον συνάνθρωπο μας.
Εκτιμώ ότι όλο αυτό δεν είναι κάτι εγωιστικό αλλά κάτι ανθρώπινο. Είναι μέσα στην φύση μας να έχουμε προβλήματα, να θέλουμε να τα μοιραστούμε ή όχι, να θέλουμε να τα σκεφτόμαστε ή όχι . Και είναι ανθρώπινο να ρωτάμε για το αν είναι καλά κάποιος και αν εμείς ρωτηθούμε είναι ανθρώπινο να φορέσουμε ένα χαρούμενο προσωπείο και να απαντήσουμε ότι όλα είναι καλά, ακόμα και όταν δεν είναι. Τελικά αυτό είναι η ζωή; Ένα παιχνίδι που έχουμε κληθεί να παίξουμε φορώντας διαφορά προσωπεία;
