από τη μαθήτρια Μπαλιξή Μαρία,
Ο Ιερός Ναός του Σωτήρος Χριστού είναι ένας μεταβυζαντινός ναός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1846 χάρη στις προσπάθειες και τις δωρεές των κατοίκων και των επαγγελματικών συντεχνιών της πόλης μας. Ο ναός βρίσκεται στο εσωτερικό του Κάστρου, στο δυτικό άκρο της οδού Δημοκρατίας και συγκεκριμένα πάνω ακριβώς από τις ιστορικές Καλέπορτες. Είναι τρίκλιτος, με διπλή κιονοστοιχία από λίθινους κίονες, οι οποίοι φέρνουν την βαριά ανωδομή και πιστεύεται ότι θεμελιώθηκε πάνω σε βυζαντινό ναό.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που βλέπει κανείς, πριν ακόμα μπει στην εκκλησία, είναι το καμπαναριό της, που είναι χτισμένο επάνω στο γειτονικό βυζαντινό πύργο. Ανεγέρθηκε το 1873 και ανακατασκευάστηκε 1899. Στο εσωτερικό του ναού, εκτός από την καταγραφή ενός σημαντικού πλούτου ιερών σκευών που προϋπήρχαν στο ναό, έχει επίσης και δύο εικόνες, οι οποίες είναι κειμήλια μοναδικής σημασίας. Η πρώτη είναι μία βυζαντινή λιτανευτική αμφιπρόσωπη εικόνα, που από τη μια μεριά απεικονίζεται η Παναγία Βρεφοκρατούσα με την επιγραφή << Μήτηρ Θεού η Διδυμοτειχίτισσα>> και στην άλλη όψη απεικονίζεται η Σταύρωση. Η δεύτερη εικόνα είναι η δεσποτική του Σωτήρα Χριστού και η παράδοση λέει ότι ιστορήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά
Ο ναός είναι συνδεδεμένος με την μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής, το Καλέ-Παναΐρ, την μεγαλύτερη γιορτή της πόλης, η οποία επικεντρωνόταν γύρω από τη λιτανεία της εικόνας του Χριστού. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση είχε σώσει επανειλημμένα την πόλη από βαρβαρικές επιδρομές. Οι παλιοί κάτοικοι του Διδυμοτείχου διηγούνταν μια ιστορία ότι στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν εχθροί πολιορκούσαν το κάστρο, οι κάτοικοι απελπισμένοι πήραν την εικόνα του Χριστού και έκαναν λιτανεία. Τότε έγινε ένα θαύμα: ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα που πλημμύρισε τις τάφρους και ανάγκασε τους εχθρούς να φύγουν, σώζοντας την πόλη.
Βιβλιογραφία:
Βιβλίο «Διδυμότειχο ιστορία – μνημεία – πολιτισμός», Στρατής Παπαδόπουλος, Δήμος Διδυμοτείχου 1990, σελ.73
