ΓΡΑΦΕΙ  Η ΕΛΕΝΑ  ΧΟΥΝΤΑΛΑ  Β3

Η 1^η Απριλίου είναι μια ημερομηνία που, όταν την ακούμε στην αρχή, μπορεί να μην μας θυμίζει κάτι. Αν όμως το ψάξουμε λίγο παραπάνω, θα αντιληφθούμε ότι αυτή η ημερομηνία αποτελεί ορόσημο για την ιστορία της Κύπρου. Την 1^η Απριλίου του 1955 ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) κατά της Βρετανικής αποικιοκρατίας με σκοπό την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Η Κύπρος τελικά έγινε ανεξάρτητο κράτος την 1^η Οκτωβρίου 1960 με τις συμφωνίες του Λονδίνου – Ζυρίχης και από το 1960 η 1^η Απριλίου στην Κύπρο θεωρείται εθνική εορτή.

Παρά το γεγονός όμως η ημερομηνία αυτή θεωρείται εθνική εορτή στην Κύπρο, στην Ελλάδα συνήθως δεν εορτάζεται.

Με αφορμή λοιπόν την ημέρα αυτή το σχολείο μας διοργάνωσε μια εκδήλωση (η οποία κάθε άλλο παρά απλή ήταν) προκειμένου όχι μόνο να τιμήσει το σημαντικό αυτό ιστορικό γεγονός, αλλά και για να μας βοηθήσει όλους να μάθουμε λίγο καλύτερα τόσο τον επαναστατικό αγώνα της ΕΟΚΑ, όσο και  τις θυσίες των αγωνιστών της. Υπεύθυνη καθηγήτρια της εκδήλωση ήταν η κυρία Δεληγιάννη και συμμετείχαν αρκετοί μαθητές  του σχολείου  μας. Έτσι, την 1^η Απριλίου συγκεντρωθήκαμε όλοι οι μαθητές στο θέατρο Μίκης Θεοδωράκης του Δήμου  Αργυρούπολης προκειμένου να παρακολουθήσουμε το αφιέρωμα για τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου.

Θεατές όμως της εκδήλωσης αυτής δεν ήταν μόνο οι μαθητές του σχολείου μας. Την ημέρα εκείνη στη γιορτή του σχολείου μας παραβρέθηκαν  η Υπουργός Παιδείας κ. Ζαχαράκη, ο Δήμαρχος της πόλης μας κ. Κωνσταντάτος, καθώς και άλλοι επίτιμοι καλεσμένοι, οι οποίοι μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Ο τίτλος της εκδήλωσης ήταν «Κύπρος 1955-1960: Ο δρόμος προς την ελευθερία» και είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την ιστορική αναδρομή των γεγονότων, να ακούσουμε ποιήματα αφιερωμένα στα γεγονότα αυτής της περιόδου καθώς ένα μικρό θεατρικό αφιερωμένο σε έναν από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Επιπλέον, στη γιορτή υπήρχε πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βίντεο αλλά και τραγούδια. Όλα τα παραπάνω συντέλεσαν προκείμενου η εκδήλωση αυτή να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον  του κοινού και … να μην προκαλεί την ανάγκη να ανοίξει κάποιος το κινητό του προκειμένου να περάσει η ώρα.

Νομίζω πως αυτή η εκδήλωση κατάφερε όχι μόνο να μας πληροφορήσει για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου αλλά και κάτι ακόμα πιο βαθύ και ουσιαστικό: λειτούργησε ως μια υπενθύμιση για όλους μας, μικρούς και μεγάλους, ότι δρόμος για να πετύχει κανείς τον στόχο του δεν θα είναι ποτέ εύκολος και πόσο μάλλον, όταν αυτός ο στόχος είναι η Ελευθερία, και πως χρειάζεται όλοι κάτι να θυσιάσουμε προκειμένου να τον πετύχουμε. Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα για αυτό αποτελούν όλοι αυτοί οι νέοι κυρίως αγωνιστές της ΕΟΚΑ, οι οποίοι για το καλό της πατρίδας τους, δεν δίστασαν να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους να απελευθερώσουν την Κύπρο.

Μιχαέλα Βογιατζή Α’1

“Καποδίστριας” του  Γ. Σμαραγδή

  Την Πέμπτη 5/2/2026 το σχολείο μας παρακολούθησε την ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, η οποία ζωντανεύει στην οθόνη το έργο του κυβερνήτη της Ελλάδας,  Ιωάννη Καποδίστρια.

Η ταινία ακολουθεί τον Ιωάννη Καποδίστρια από τη θητεία του, ως υπουργού Εξωτερικών του ρωσικού κράτους, δίπλα στον Τσάρο, έως  και τον άδικο θάνατό του στην εκκλησία του Ναυπλίου το 1831. Αναφέρονται σημαντικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα, η συντριβή του Ναπολέοντα το 1812, το Συνέδριο Εδραίωσης της Ανεξαρτησίας της Ελβετίας το 1813 και η  Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Στην ταινία δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον ηγετικό και ικανό διπλωματικό χαρακτήρα του Καποδίστρια. Αξίζει να αναγνωρίσουμε τα αξιοσημείωτα έργα που εκτέλεσε  με πολύ επαγγελματικό τρόπο προς όφελος του ελληνικού κράτους. Αυτά τα χαρακτηριστικά  τον κατέστησαν, όπως φαίνεται στην ταινία, πολύ αγαπητό από μεγάλη μερίδα του λαού αλλά και μισητό από μια μειοψηφία  πολιτικών.

Από την ταινία φυσικά δεν λείπουν τα συναισθηματικά στοιχεία, όπως στην έναρξη του έργου, όπου διαβάζει το γράμμα από την αγαπημένη του Ρωξάνη, τη θερμή υποδοχή που δέχεται ο Καποδίστριας κατά την επίσκεψή του στη Βιέννη και την έναρξη της ελληνικής επανάστασης… Τονίζεται ο θρησκευτικός χαρακτήρας που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή και γενικά υπάρχει καλή ισορροπία ανάμεσα στο σοβαρό ύφος που αρμόζει στην ταινία και  τον συναισθηματισμό.

Και μια άλλη άποψη για την ταινία…

Πασιοπούλου Ανθή, Α3

Μολονότι η ταινία αυτή έχει σίγουρα καλές προθέσεις, δεν καταφέρνει να συγκινήσει τον θεατή, όσο θα περίμενε κανείς, δεδομένου ότι πρόκειται για μια βιογραφική ταινία ενός σπουδαίου αλλά τραγικού χαρακτήρα. Σε αρκετά σημεία η αφήγηση μοιάζει βιαστική και επιφανειακή, εφόσον περνά γρήγορα σημαντικά γεγονότα, χωρίς να δίνει σε αυτά την κατάλληλη έμφαση που απαιτείται.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι οι διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών ακούγονται κάπως “στημένοι” και αφύσικοι, δυσκολεύοντας τον θεατή να νιώσει πιο κοντά με τους χαρακτήρες, ενώ συχνά ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός και κουραστικός. Παράλληλα, κάτι που προσωπικά θεώρησα εν μέρει ενοχλητικό και άξιο αναφοράς, είναι πως η ταινία παρουσιάζει τον Καποδίστρια ως έναν «άγιο» άνθρωπο και πολιτικό, χωρίς να αναδεικνύει αρκετά τις αδυναμίες του ή τα εσωτερικά του διλήμματα, κάτι που θα τον έκανε πιο ανθρώπινο και πιο αληθινό στα μάτια του κόσμου, ιδιαίτερα σε αυτά των νέων.

Ως γνωστόν, όλες οι μαθήτριες και οι μαθητές επιθυμούν να βρίσκονται σε ένα ιδανικό σχολικό κτήριο. Ευρύχωρο, ωραία διακοσμημένο και με καλές εγκαταστάσεις. Παρόλα αυτά, το δικό μας σχολείο δεν φαίνεται να πληροί αυτές τις προϋποθέσεις.

Πολλοί πιστεύουν ότι ένα όμορφο και πολιτισμένο σχολικό περιβάλλον αποτελεί μια δευτερεύουσα ανάγκη, στην οποία δεν αξίζει να δίνουμε τόση σημασία, καθώς η προτεραιότητα του σχολείου είναι η εκπαίδευση των μαθητών και η μετάδοση αξιών. Ωστόσο, ένα ευχάριστο περιβάλλον θα διευκολύνει το έργο των καθηγητριών/ών, οξύνοντας  ταυτόχρονα, την επιθυμία των μαθητριών/ών για μόρφωση.

Το σχολείο μας έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κατάσταση των τουαλετών. Τα πρωινά έχει παρατηρηθεί μία άσχημη οσμή, η οποία όλες και όλοι θα συμφωνήσουν ότι δεν είναι ευχάριστη.  Κάτι πρέπει να γίνει από τον Δήμο για να επιλυθεί αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

 Άλλο ένα πρόβλημα με το οποίο δυστυχώς το σχολείο μας έρχεται αντιμέτωπο είναι ο βανδαλισμός που προκαλείται από τα  λεγόμενα «γκράφιτι», τα συνθήματα και τα οπαδικά αυτοκόλλητα.

Αυτές οι “ζωγραφιές” υβριστικού, κακόγουστου, υποτιμητικού για ορισμένες ομάδες ατόμων και κυρίως οπαδικού περιεχομένου, διαμορφώνουν μια πολύ άσχημη εικόνα για το σχολείο μας και φυσικά μεταφέρουν λάθος μηνύματα. Έτσι, είναι απαραίτητο για το καλό των μαθητών η υιοθέτηση μέτρων.

    Το σχολείο μας δεν χρειάζεται να γίνει τέλειο. Το μόνο που χρειάζεται είναι μικρές μετατροπές και διάθεση για βελτίωση, έτσι ώστε να μετατραπεί σε έναν καταλληλότερο χώρο εργασίας για τους καθηγήτριες/ες και έναν ελκυστικό χώρο μόρφωσης για τους μαθήτριες/ες.

Μαζί, μαθητές και καθηγητές,  μπορούμε να το αλλάξουμε!

   Έχετε σκεφτεί ποτέ πού καταλήγει η μπλούζα ή το παντελόνι, το οποίο δεν σας ταιριάζει πια, και αποφασίσατε να το πετάξετε; Ή τι απέγινε αυτό το ρούχο που αγοράσατε και δεν φορέσατε ποτέ; Η απάντηση είναι στις χωματερές. Εκείνες τις χωματερές που κάθε χρόνο επιβαρύνουν τον πλανήτη μας με εκατοντάδες τόνους αερίων όπως διοξείδιο του άνθρακα. Τις χωματερές που υπάρχουν στις παραλίες των τριτοκοσμικών χωρών και κάνουν τη ζωή των κατοίκων ακόμη δυσκολότερη.

Έτσι λοιπόν, όταν υποκύπτουμε στις προσωρινές τάσεις της μόδας οι οποίες θα ξεπεραστούν μέσα στο επόμενο εξάμηνο, όταν προτιμούμε τα φθηνά και κακής ποιότητας ρούχα έναντι των ποιοτικών, μα σαφώς πιο ακριβών ρούχων που διαρκούν δεκαετίες χωρίς καμία φθορά, δημιουργείται η εντύπωση πως γλιτώνουμε χρήματα αλλά στην πραγματικότητα το αντίκτυπο στον πλανήτη μας είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε ποσό θα πληρώναμε ποτέ για ένα ένδυμα.

Σε μια κοινωνία όπου τα υλικά αγαθά είναι ένδειξη οικονομικής ισχύς, νιώθουμε την ανάγκη να έχουμε στην κατοχή μας παραπάνω από όσα θα χρειαζόμασταν ποτέ για να έχουμε μια ευτυχισμένη ζωή και διαλέγουμε τα αντικείμενα για να μας προσφέρουν χαρά αντί για μοναδικές εμπειρίες. Αυτή η πεποίθηση όμως, δημιουργεί μη αναστρέψιμες βλάβες στον πλανήτη μας: από τη μόλυνση των θαλασσών, τον θάνατο εκατοντάδων ζώων από τα οποία έχουμε στερήσει το σπίτι τους για να ικανοποιήσουμε την αχόρταγη θέλησή μας  για όλο και περισσότερα, μέχρι την παιδική και καταναγκαστική εργασία χωρίς ίχνος ασφάλισης ή δίκαιης αμοιβής για όποιον άτυχο άνθρωπο πέφτει στην παγίδα που έχουν στήσει με πολλή προσοχή οι μεγάλες εταιρίες ένδυσης και υπόδησης. Τη σκυτάλη παίρνουν όλες οι εταιρίες από τις οποίες αγοράζουμε. Μας παρουσιάζουν το παραμύθι των άπειρων στιλιστικών επιλογών, οι οποίες από πίσω κρύβουν τη σκληρή δουλειά ανθρώπων που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να καταπιέζονται καθημερινά με τόνους εργασίας, ώστε μετά βίας  να βγάζουν τα προς το ζην για την οικογένειά τους.

Τα γεγονότα αυτά δεν αποτελούν δημιουργήματα της φαντασίας των περιβαλλοντολόγων αλλά υποστηρίζονται από μελέτες. Συνταρακτικό είναι το αποτέλεσμα της παρακάτω έρευνας που διενεργήθηκε από τη μεγάλη βιομηχανία του κλάδου British Fashion Council: “Τα ήδη υπάρχοντα ρούχα στον πλανήτη μας αρκούν για να ντύσουν τις επόμενες 6 γενιές ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα των ρούχων που έχουν παραχθεί έως σήμερα θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες πολλών γενεών, αν αξιοποιούνταν σωστά.

Από το τραπέζι φυσικά δεν φεύγουν οι αχρείαστες αγορές που αφορούν το νοικοκυριό και ακολουθούν κατά γράμμα το σχέδιο της ελέυθερης αγοράς, όπως για παράδειγμα η επανατοποθέτηση προϊόντων σε άλλες συσκευασίες ενώ η αρχική τους ήταν άθικτη. Ή η χρωματική οργάνωση, τα δεκάδες κεριά, τα αμέτρητα πλαστικά δοχεία που υπόσχονται να διευκολύνουν την καθημερινή ζωή των καταναλωτών, ενώ ήδη κατοχυρώνουν τη θέση τους στα σκουπίδια, αφού ο αγοραστής συνειδητοποιήσει πόσο άχρηστα είναι αυτά που αγόρασε.

Προς υπεράσπιση του καταναλωτή, μεγάλο μερίδιο της ευθύνης πέφτει στα social media και την επιρροή που τους έχουμε επιτρέψει να έχουν επάνω μας, καθώς, ό,τι βλέπουμε να διαφημίζεται, νιώθουμε πως είναι το καλύτερο για εμάς και πασχίζουμε να το έχουμε, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να είμαστε μέρος της εικονικής κοινότητας που δεν μας προσφέρει τίποτα παρά υποτιθέμενη ικανοποίηση, αν το αποκτήσουμε, και οικονομική ανασφάλεια, αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της.

Λύση γι’ αυτό το απελπιστικό πρόβλημα, το οποίο, όσο το αγνοούμε, τόσο με επιταχυνόμενη ταχύτητα θα μεγαλώνει, είναι η κριτική σκέψη. Να κάνουμε έναν κόπο να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: “Το χρειάζομαι όντως αυτό;” ή “Θα το φορέσω στ’ αλήθεια;” ή “Μήπως είναι πεταμένα λεφτά;” και να κάνουμε το καλύτερο δυνατό να αξιοποιούμε πλήρως ό,τι έχουν να μας προσφέρουν τα ρούχα μας. Συγκεκριμένα, να τα επιδιορθώνουμε, πριν σπεύσουμε να αγοράσουμε άλλα.

Αναδυόμενη τάση, και για καλή μας τύχη εργαλείο για την βελτίωση αυτής της κατάστασης, είναι το thrift. Το thrift στην ουσία είναι η αγορά vintage και μεταχειρισμένων ρούχων σε καλύτερες τιμές. Αυτό είναι εξαιρετική επιλογή, καθώς ανακυκλώνει τα ήδη υπάρχοντα ρούχα και τους δίνει μια νέα ζωή, ενώ η μόδα ξανακάνει τον κύκλο της και όλο και περισσότεροι υιοθετούν στυλ προηγούμενων δεκαετιών με πιο δημοφιλείς τις δεκαετίες του ‘90 & ‘00.

Αδιαμφισβήτητα, ο υπερκαταναλωτισμός είναι ένα ανησυχητικό πρόβλημα το οποίο πρέπει να καταπολεμήσουμε άμεσα. Ας μην απελπιζόμαστε, καθώς υπάρχουν λύσεις.  Όλα ξεκινούν από ατομικό επίπεδο με κάτι τόσο απλό όσο μια δεύτερη σκέψη.

- Κυρία Κουκούλη πότε και τι σας οδήγησε να επιλέξετε το επάγγελμα της καθηγήτριας;  

«Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να λέω ότι θέλω να γίνω νηπιαγωγός, γιατί η επαφή με τα παιδιά ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Απλώς όταν πήγα στο γυμνάσιο και ήρθα σε επαφή με τα φιλολογικά μαθήματα, προσανατολίστηκα προς την κατεύθυνση των φιλολογικών μαθημάτων και άρα προς τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και σήμερα, αν με ρωτήσεις, αν θα ήθελα να κάνω κάποιο άλλο επάγγελμα, θα σου έλεγα μόνο ότι θέλω να γίνω νηπιαγωγός. Οπότε είμαι πολύ προσανατολισμένη και συνειδητοποιημένη σε αυτό. Και ο λόγος είναι μόνο τα παιδιά.»

- Ποια θα λέγατε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του επαγγέλματος σας;

«Θεωρώ ότι από τη στιγμή που περνάς την πόρτα του σχολείου πρέπει να είσαι τρία πράγματα. Πρέπει να είσαι ταυτόχρονα εκπαιδευτικός, παιδαγωγός και δημόσιος υπάλληλος και η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές είναι δύσκολο να συμβαίνουν και τα τρία μαζί, γιατί είσαι ένας άνθρωπος. Αλλά πρέπει να το κάνεις. Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, και για μένα το πιο ουσιαστικό, είναι το παιδαγωγικό κομμάτι, να έρχεσαι, δηλαδή, σε επαφή με τα παιδιά, να τα αφουγκράζεσαι και να τα στηρίζεις»

- Τι θα θέλατε στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς ένας μαθητής σας να έχει κρατήσει από εσάς;

«Θέλω τελειώνοντας ένα παιδί να μην θυμάται την Κουκούλη, γιατί έκανε πολύ καλά Αρχαία, αλλά γιατί κατάφερε να κάνει μια καλή συζήτηση ή γιατί κατάφερε κάπου να το επηρεάσει θετικά.

Όταν είχα πρωτοέρθει στην Αθήνα, ξεκίνησα κάνοντας φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Μία από τις πρώτες μου μαθήτριες ήταν ένα κοριτσάκι που είχα ξεκινήσει να της κάνω μάθημα από την έκτη Δημοτικού μέχρι και το Λύκειο. Μετά από πολλά χρόνια, μου ήρθε ένα μήνυμα στο Messenger από τη συγκεκριμένη μαθήτρια, στο οποίο μου έγραφε ότι είχε γίνει δημοσιογράφος και μαμά και μου είπε δύο πράγματα που με συγκίνησαν πολύ  «Κυρία, εσείς μπορεί να μην το έχετε καταλάβει, αλλά δεν ξέρετε πόσο επιδράσατε στο να γίνω δημοσιογράφος», και το δεύτερο που μου είπε ήταν «άντε να αναλάβετε και την κόρη μου!». Οπότε νομίζω ότι αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο παράσημο και όχι το πόσο καλή έκθεση θα μάθω στα παιδιά.»

- Από τι πιστεύετε πως πρέπει να χαρακτηρίζεται το περιβάλλον του σχολείου;

«Πιστεύω ότι το σχολείο θα πρέπει να είναι ένας χώρος στον οποίο θα νιώθουμε χαρούμενοι και ασφαλείς. Θυμάμαι, όταν δούλευα σε ένα ιδιωτικό σχολείο, ήταν ένα παιδάκι το οποίο ήταν πάρα πολύ συνεσταλμένο. Εμένα μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τα παιδιά στην τάξη αλλά και στο διάλειμμα. Αυτό που παρατήρησα λοιπόν ήταν ότι καθόταν μόνο του σε μια γωνία της αυλής και χάζευε τα λουλούδια. Και θυμάμαι πως τότε  σκέφτηκα ότι, αν ως μαμά συνειδητοποιούσα ποτέ ότι το παιδί μου έξι ώρες της ημέρας καθόταν μόνο του, θα ήταν η μεγαλύτερη δυστυχία της ζωής μου.

 Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο σχολείο κανείς δεν μπορεί να λειτουργεί εις βάρος κάποιου άλλου, καθώς περνάμε έξι ώρες την ημέρα σε αυτό και πρέπει να μπορούμε όλοι να νιώθουμε ασφάλεια.»

- Μου είπατε πως από μικρή ηλικία θέλατε να ακολουθήσετε αυτό το επάγγελμα. Το πώς το είχατε φανταστεί σε σύγκριση με την πραγματικότητα είχε μεγάλη απόκλιση;

«Όχι, γιατί για εμένα ο καθαριστικός παράγοντας ήταν πάντα τα παιδιά. Οι εποχές αλλάζουν. Αλλάζουν και τα θέλω των παιδιών και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά μεγαλώνουν. Αλλά τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Οπότε ο βασικός παράγοντας για μένα είναι ο ίδιος. Οι δυσκολίες του επαγγέλματός μου ήταν άλλες, να καταφέρω, δηλαδή,  να δουλέψω σε σχολείο, κάτι που ήταν εξαρχής στόχος μου. Ακολουθώντας όμως μια πορεία από διαφορετικές μορφές εκπαίδευσης, είχα πάντοτε να πάρω και να μάθω πράγματα τα οποία με βοήθησαν και με βοηθούν στη δουλειά μου ακόμη. Σίγουρα, όμως, προσγειώνεσαι σε μια άλλη πραγματικότητα, από αυτή που μπορεί να φαντάζεσαι, στην οποία δεν είναι όλα ρόδινα.»

- Ποιες δεξιότητες χρειάζεται να έχει ένας καθηγητής για να διδάξει σε εφήβους;

«Χρειάζονται πολλές δεξιότητες. Θα ξεκινήσω από το πρώτο που θεωρώ πως είναι αυτονόητο. Ένας καθηγητής πρέπει να ξέρει τι θα διδάξει. Εάν μπεις μέσα στην τάξη και δεν ξέρεις τι να διδάξεις, η τάξη σε «έχει φάει ζωντανό».  Άρα, σημαίνει ότι το δικό μας επάγγελμα είναι επάγγελμα που θέλει διαρκή προετοιμασία. Το δεύτερο και το σημαντικότερο είναι να αγαπάς τα παιδιά. Αν είσαι ένας μικρός «Ηρώδης» και σκέφτεσαι πότε θα βγω να τα «αφανίσω», δεν μπορείς να το κάνεις αυτό το επάγγελμα. Πιστεύω επίσης ότι πρέπει να έχεις υψηλή αυτοπεποίθηση και  αυτογνωσία, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, να έχεις μια ισχυρή προσωπικότητα η οποία πατάει πολύ καλά στα πόδια της, για να ξέρεις πώς θα αντιμετωπίσεις την τάξη. Δεν έχεις να κάνεις με κάτι άψυχο, δεν έχεις να κάνεις με χαρτιά, έχεις να κάνεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι οι ίδιοι ποτέ. Ούτε από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε καν από τη μία ώρα στην άλλη δεν είναι ίδιοι οι μαθητές. Άρα, θα πρέπει πρώτα να έχεις μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, γνωρίζοντας ποιος είσαι και τι θέλεις.  Και κυρίως πώς να συμπεριφέρεσαι, δείχνοτας υπομονή και έχοντας κριτήριο την εξέλιξη των παιδιών. Εμένα αυτό με έχει βοηθήσει για να μπορώ να δείχνω σεβασμό, και χωρίς να νιώθω υποτιμητικά, γιατί μετά μπορώ και διεκδικώ και τον δικό τους σεβασμό και τις περισσότερες φορές το έχω πετύχει.»

- Η τεχνολογία πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει το μάθημα  σας και, αν ναι, με ποιόν τρόπο;

«Ναι, σίγουρα έχει επηρεάσει. Εγώ είμαι υπέρ της τεχνολογίας, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ βοηθητικό εργαλείο. Όμως, όπως και σε όλα τα πράγματα,  θα πω το  «μέτρον άριστον». Ναι, είναι πλέον σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας και του τρόπου ζωής μας αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα μέτρο. Και από εμάς και από τα παιδιά. Σίγουρα, όμως, τα δεδομένα έχουν αλλάξει και πρέπει να προσαρμοστώ. Όταν ξεκίνησα να διδάσκω, έγραφα χειρόγραφες σημειώσεις, σήμερα δεν θα δώσω χειρόγραφες, θα χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή. Τώρα μιλάω για κάτι πάρα πολύ απλό, αλλά ναι, η τεχνολογία με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Μου έχει αλλάξει τον τρόπο της διδασκαλίας μου αλλά και τον τρόπο που επικοινωνώ με τα παιδιά, όμως θα πρέπει να υπάρχουν όρια, όπως σε όλα τα πράγματα, γιατί αλλιώς το ακραίο δημιουργεί μια προβληματική κατάσταση.»

- Θα προτείνατε σε έναν μαθητή σας σήμερα να γίνει καθηγητής και, αν ναι, τι συμβουλή θα του δίνατε;

«Πολλές φορές με έχουν ρωτήσει τα παιδιά. Προτείνω να κάνουν αυτό που θέλουν, αλλά να γνωρίζουν και ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα το κάνουν. Ένα παιδί που θέλει να γίνει φιλόλογος, δεν θα το αποτρέψω, αλλά θα του πω και εμπειρικά ποιες είναι ακριβώς οι δυσκολίες και πώς τις έζησα εγώ. Θα του πω επίσης πώς είναι η κατάσταση σήμερα και θα τον παραπέμψω σε κάποιον που θα μπορεί να τον συμβουλέψει ίσως λίγο πιο αναλυτικά. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να αποτρέψω κανένα παιδί. Αυτό το επάγγελμα που κάνουμε εμείς είναι ένα σπουδαίο επάγγελμα το οποίο δεν σε κάνει ποτέ να βαριέσαι, αν το αγαπάς. Αλλιώς θα είσαι δυστυχισμένος και θα περιμένεις πότε θα περάσουν τα χρόνια για να βγεις στη σύνταξη. Αν έπρεπε να το συμβουλέψω κάτι, θα ήταν να είναι σίγουρο πως αγαπάει τα παιδιά, γιατί με αυτά θα δουλεύει καθημερινά. Αν αγαπάει τα παιδιά, θα μπορέσει να το κάνει. Επίσης, είναι σημαντικό να γνωρίζει πως σε αυτό το επάγγελμα το διάβασμα και η επιμόρφωση δεν σταματάνε ποτέ!»

 Γράφουν   Ευαγγελία  Μπίμπα Β3   και    Χαράλαμπος  Ντούκας Β2

Η Ελλάδα υπήρξε πάντα μια φιλόξενη χώρα τόσο απέναντι στους ομοεθνείς όσο και προς τους ξένους. Παρακινημένοι είτε από θεϊκούς θεσμούς είτε από απλή καλοσύνη, οι Έλληνες έσπευδαν κάθε φορά να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους.  Παρόλα ταύτα, σήμερα το προσωπικό όφελος ή η αίσθηση της επικινδυνότητας της εποχής μας τείνουν  να αλλάξουν την παράδοση αυτή.

Στην αρχαία Ελλάδα, ωστόσο, η φιλοξενία δεν αποτελούσε απλώς μια πράξη ευγένειας ή καλής κοινωνικής συμπεριφοράς. Αντιθέτως, ήταν ένας θεϊκός θεσμός, γνωστός ως «ξενία», που συνδύαζε την ηθική, τη θρησκεία και την κοινωνική συνοχή. Σε μια περίοδο χωρίς ξενοδοχεία και προστασία για τους ταξιδιώτες, η φιλοξενία είχε αναχθεί σε  ιερό και απαραβίαστο θεσμό. Κύριο ρόλο στον θεσμό της φιλοξενίας είχε ο Ξένιος  Δίας, ο θεός προστάτης των ξένων. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Δίας επιτηρούσε  τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στους επισκέπτες και τιμωρούσε αυστηρά κάθε προσβολή ή κακομεταχείριση. Ακόμα και η ιδέα ότι ένας θεός μπορούσε να εμφανιστεί μεταμφιεσμένος ως φτωχός ταξιδευτής ενίσχυε τον σεβασμό προς κάθε ξένο ανεξαρτήτως καταγωγής ή κοινωνικής θέσης.

Οι υποχρεώσεις του οικοδεσπότη ήταν σαφείς και αυστηρές. Έπρεπε να δεχτεί τον ξένο χωρίς να τον ρωτήσει αρχικά το όνομα του ή τον σκοπό της επίσκεψης του. Προηγούνταν η προσφορά φαγητού, νερού και στέγης και προστασία για το διάστημα που θα παρέμενε στο σπίτι του. Μάλιστα, κατά την αναχώρηση, συνήθιζε να του προσφέρει δώρα, που ονομάζονταν «ξένια», ως ένδειξη τιμής και φιλίας. Η παραβίαση αυτών των κανόνων θεωρούνταν όχι μόνο κάτι κοινωνικά απρεπές αλλά και ασέβεια απέναντι στους θεούς. Ωστόσο, και ο ξένος είχε τις δικές του υποχρεώσεις. Όφειλε να σέβεται το σπίτι που τον φιλοξενούσε, να μην προκαλεί ζημιές, να μην καταχράται τη φιλοξενία και να την ανταποδίδει, όταν θα του δινόταν η ευκαιρία. Άλλωστε συχνό ήταν το φαινόμενο η συνάντηση μεταξύ οικοδεσπότη και ταξιδιώτη να εξελισσόταν σε δεσμό ζωής, ο οποίος μπορούσε να περάσει από γενιά σε γενιά. Ας θυμηθούμε τις σκηνές φιλοξενίας στην Οδύσσεια του Ομήρου.

Σήμερα, η φιλοξενία στην Ελλάδα δεν έχει χαθεί, αλλά έχει αλλάξει. Οι δυσκολίες των τελευταίων χρόνων, ο γρήγορος ρυθμός ζωής και η κούραση της καθημερινότητας έχουν κάνει τους ανθρώπους πιο επιφυλακτικούς και πιο κλειστούς. Στις μεγάλες πόλεις, η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων φαίνεται μεγαλύτερη, όχι πάντα από αδιαφορία αλλά και από φόβο. Κι όμως, υπάρχουν και εξαιρέσεις:  στην προσφυγική κρίση του 2015 ζευγάρι εκπαιδευτικών στην περιοχή μας φιλοξένησε για λίγες ημέρες στο σπίτι τους ένα ανδρόγυνο Σύριων προσφύγων με το μικρό παιδί τους. Οι άνθρωποι αυτοί κοιμόντουσαν σε ένα πάρκο της πόλης μας, περαστικοί από την Αθήνα, στην προσπάθειά τους να κατευθυνθούν στη Βόρεια Ευρώπη. Η σύντομη αυτή φιλοξενία εξελίχθηκε σε φιλία. Λίγα χρόνια αργότερα η προσφυγική οικογένεια, μόνιμα εγκατεστημένη πλέον στη Σουηδία, ανταπέδωσε τη φιλοξενία, καλώντας τους Έλληνες φίλους  τους να επισκεφθούν τη νέα τους χώρα!

Ενώ στις μεγάλες πόλεις η φιλοξενία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, στα χωριά παρατηρούμε ότι οι κάτοικοι είναι πιο φιλικοί, πιο ανθρώπινοι. Η φύση των χωριών ήταν έτσι ανέκαθεν. Οι άνθρωποι εκεί εμπιστεύονται και νοιάζονται περισσότερο. Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς όμως κάποιον που δεν γνωρίζεις;  Οι κλοπές δεν σταματούν και τα νοικοκυριά γίνονται πιο αφιλόξενα. Επίσης, δεν ισχύουν πλέον οι θεϊκοί θεσμοί που κάποτε έλεγχαν τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα πολλά άτομα να σκέφτονται μόνο την προσωπική τους ασφάλεια και τίποτα άλλο.

Όσο όμως και να έχουμε αλλάξει με το πέρασμα των αιώνων, δεν έχουμε πάψει ως χώρα και ως πολιτισμός να θεωρούμαστε φιλόξενοι, με την ευρεία έννοια του όρου. Έχει ριζωθεί αυτός ο  θεσμός στην πατρίδα μας και πλέον η φιλοξενία  θεωρείται  εθνικό μας χαρακτηριστικό. Ασχέτως πάντως με τους  θεϊκούς θεσμούς, πρέπει να έχουμε ηθικές αξίες και  να αρχίσουμε να πράττουμε ως άνθρωποι.