Παρακολουθώντας την ταινία «Η Φόνισσα» στις κινηματογραφικές αίθουσες ξαναθυμόμαστε το ομώνυμο βιβλίο του Αλ. Παπαδιαμάντη, στο οποίο στηρίζεται η ταινία. Η Φραγκογιαννού ζώντας σε μια κοινωνία που η γυναίκα θεωρούνταν ένα κατώτερο ον, που έπρεπε να έχει προίκα για να παντρευτεί και κατακριτέα αν έφερνε στον κόσμο κορίτσια, κατάλαβα ότι η γυναίκα για αρκετά χρόνια θεωρούνταν ένα πλάσμα χωρίς κάποια ιδιαίτερη αξία. Η Φραγκογιαννού για να γλιτώσει τα κορίτσια από μια ζωή μίζερη και σκληρή τα σκότωνε για να τα απελευθερώσει από τα δεσμά της ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Εξάλλου και η ίδια είχε μια μητέρα που τη θεωρούσε βάρος και την προίκισε όπως όπως για να την παντρέψει και να την ξεφορτωθεί. Τα χρόνια πέρασαν η προίκα καταργήθηκε ως θεσμός το 1983 και η γυναίκα κατάφερε μετά από πολλούς αγώνες να γίνει ισότιμο μέλος της κοινωνίας.

Πλέον η γυναίκα έχει δικαίωμα να ψηφίζει, να δουλεύει, να μορφώνεται, να είναι γενικά ανεξάρτητη, τουλάχιστον στα σύγχρονα κράτη της Ευρώπης. Δυστυχώς όμως παρά αυτή την εξέλιξη έχει γίνει συνήθης είδηση  η βία κατά των γυναικών με αποκορύφωμα την δολοφονία τους. Οι θύτες είναι όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών και οικονομικών τάξεων, το ίδιο και τα θύματα.

Άραγε ποια είναι η αιτία όλης αυτής της βίας; Γιατί ενώ οι άνθρωποι έχουν όλα τα απαραίτητα για να ζήσουν καταφεύγουν τόσο εύκολα στο να αφαιρούν την ανθρώπινη ζωή και πολλές φορές μπροστά στα ίδια τα παιδιά τους; Μήπως γιατί τελικά δεν είμαστε τόσο προοδευτικοί όσο θέλουμε να δείχνουμε… Η αιτία των γυναικοκτονιών  πιστεύω ότι είναι η στερεοτυπική αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα και ο μοναδικός λόγος που είναι πλασμένες είναι η γέννηση των παιδιών τους.

Ακόμη και στο έργο της καλλιτέχνιδας Τζόρτζια  Λάλε που φιλοξενείται στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Νέα Υόρκη και πραγματεύεται το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και των εγκλημάτων με θύματα γυναίκες, υπήρξαν αντιδράσεις για τη χρησιμοποίηση της ελληνικής σημαίας για να εκφραστεί ένα τέτοιο μήνυμα. Όπως χαρακτηριστικά είπε η καλλιτέχνης: «Το έργο τέχνης δημιουργείται από σεντόνια, δωρεά γυναικών που ζουν στην Ελλάδα. Αυτές οι γυναίκες έχουν φαινομενικά λίγα κοινά πράγματα, αλλά όλες έχουν ξαπλώσει σε αυτά τα σεντόνια απελπισμένες και φοβισμένες. Η πλειονότητα των  θυμάτων γυναικοκτονίας δολοφονούνται στα σπίτια τους και στα κρεβάτια τους. Η ζωή τους τελειώνει στο κρεβάτι που στρώνουν κάθε πρωί. Τα σεντόνια τους απορροφούν το αίμα τους».

(ΕΔΩ μπορείτε να διαβάσετε το μυθιστόρημα και να το ακούσετε)

ΕΔΩ μπορούμε να διαβάσουμε το βιβλίο και ">ΕΔΩ να δούμε την ταινία.

Βασίλης Ανταβαλής (Α1)

Ο Σκρουτζ είναι ένας πλούσιος και φιλάργυρος επιχειρηματίας, που δεν νοιάζεται για τίποτα άλλο παρά για τα χρήματά του. Ζει μόνος σε ένα μεγάλο και σκοτεινό σπίτι, που είναι γεμάτο από χρυσά νομίσματα. Δεν έχει φίλους ή συγγενείς παρα μόνο έναν υπάλληλο, τον Μπομπ Κράτσιτ, που τον εκμεταλλεύεται και τον πληρώνει ελάχιστα.

Ο Σκρουτζ μισεί τα Χριστούγεννα και όλα όσα συνδέονται με αυτά τα: Τη χαρά, τη γενναιοδωρία, την αγάπη. Την παραμονή των Χριστουγέννων αρνείται να πάει στο δείπνο που τον καλεί ο ανιψιός του, ο Φρεντ, όπως επίσης αρνείται να δώσει και το ελάχιστο ποσό για φιλανθρωπικούς λόγους. Επιστρέφει στο σπίτι του, όπου συναντά το φάντασμα του πρώην συνεργάτη τουΜάρλεϋ, που ο οποίος τον προειδοποιεί πως θα τιμωρηθεί για την απάνθρωπη συμπεριφορά του, αν δεν αλλάξει. Τον πληροφορεί πως θα τον επισκεφτούν τρία πνεύματα, που θα του δείξουν παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Πράγματι, η επίσκεψη των τριών πνευμάτων αλλάζει τη ζωή και τον τρόπο σκέψης του τσιγκούνη Σκρουτζ και γίνεται άλλος άνθρωπος. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων τον μεταμόρφωσε!

Ελισάβετ Μαραγκού (Α1)

Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ είναι ένας ηλικιωμένος, πλούσιος αλλά κακομοίρης κύριος που σιχαίνεται τα Χριστούγεννα. Παρόλο που είχε πάρα πολλά χρήματα, ένα τεράστιο σπίτι κι μια ολόδικιά του επιχείρηση/μαγαζί, ξοδεύει όσο δυνατόν γίνεται λιγότερα ακόμη και για τον ίδιο του τον εαυτό. Ούτε στο σπίτι, αλλά ούτε κι στο μαγαζί του ανάβει τζάκι για να μην ξοδεύει κάρβουνα, τρώει πολύ λιτά και ζει σαν φτωχός ενώ είναι ζάμπλουτος. Μάλιστα, χρήματα δεν δίνει ούτε σε φιλανθρωπίες, ούτε πληρώνει καλά τον μοναδικό του υπάλληλο. Κρατάει τα πάντα δικά του κι ούτε καν τα αξιοποιεί.

Όσο για την συμπεριφορά του; Απαίσια. Είναι αγενής και σαρκαστικός προς όλους, δεν δέχεται ποτέ προσκλήσεις, δεν βοηθάει κανέναν, θεωρεί τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω του ανυπόφορους. Όλοι τον αντιπαθούν κι αυτός μισεί τους πάντες.

Ο μοναδικός του φίλος-συνέταιρος πέθανε προ πολλού. Εγκατέλειψε την γυναίκα της ζωή του για να κάνει καριέρα. Ο πατέρας του τον μισούσε και τον θεωρούσε υπεύθυνο για τον θάνατο της μητέρας του (πέθανε στον τοκετό). Η αγαπημένη του αδελφή πέθανε επίσης σε μικρή ηλικία. Του είχε μείνει μόνο ο ανιψιός του, τον οποίο βρίσκει ενοχλητικό και προσπαθεί να αποφύγει συνεχώς.

Με τα χρόνια απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους, πορωνόταν όλο και περισσότερο με την δουλεία, παθιαζόταν όλο και πιο πολύ με το χρήμα, έγινε αντικοινωνικός και απωθούσε τους άλλους.

Ο μοναδικός που νοιαζόταν ακόμη για τον Σκρουτζ ήταν ο υπάλληλός του μαγαζιού του, ο καλοσυνάτος κύριος Μπομπ Κράτσιτ, στον οποίο έδειχνε την πιο άσπλαχνη πλευρά του. Παρόλο που ήξερε ότι είχε να ταΐσει μία ολόκληρη οικογένεια, τον πλήρωνε μονάχα 15 σελίνια την εβδομάδα, τα οποία εννοείται δεν έφταναν για 8 ολόκληρα άτομα. Τον έβαζε να δουλεύει υπερωρίες σε ένα παγωμένο μαγαζί (με το σκεπτικό ότι η ζέστη θέλει φωτιά, η φωτιά κάρβουνα και τα κάρβουνα  χρήμα) και του απαγόρευε να σχολάσει έστω και λεπτό νωρίτερα. Τέλος, του έδινε μόνο μία άδεια τον χρόνο, τα Χριστούγεννα, κι αυτό επειδή ήταν υποχρεωτικό. 

Πάλι καλά, όλα αλλάζουν! Μια παραμονή Χριστουγέννων εμφανίζονται τρία πνεύματα για να τον συνετίσουν και να του αλλάξουν τη ζωή, πριν είναι πολύ αργά. Το πρώτο του θυμίζει το παρελθόν του, το δεύτερο του δείχνει το παρόν και το τρίτο… Όταν το τρίτο πνεύμα των μελλοντικών Χριστουγέννων τον παίρνει μαζί του και του δείχνει μια ταφόπλακα που γράφει: «ΕΜΠΕΝΙΖΕΡ ΣΚΡΟΥΤΖ». Eκείνος μετανιώνει και με δάκρυα στα μάτια υπόσχεται ότι θα αλλάξει. Πράγματι, το επόμενο πρωί, το πρωινό το Χριστουγέννων, μεταμορφώνεται σε έναν επίγειο άγγελο, γενναιόδωρο και ευγενικό σε όλους.

Ανέκδοτες, λοιπόν, ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος, εμπνευσμένες από τις μέρες που λατρεύουν τα παιδιά! Πρωτότυπα παραμύθια για μικρούς και μεγάλους, με ονοματεπώνυμο!

Μιχάλης Ασλανίδης:  «Το δώρο που χάθηκε»

Για να πάει κανείς στο μαγαζί του μπάρμπα Θωμά έπρεπε να κατέβει πέντε σκαλάκια, ήταν σαν να λέμε ημιυπόγειο. Ο μπάρμπα Θωμάς, αν και ήταν ωρολογοποιός και μάλιστα πολύ καλός στη δουλειά του, ζούσε με τη γυναίκα και τα παιδιά του στο μαγαζί γιατί ήταν πολύ φτωχοί.

Κλασικά σε κάθε ιστορία υπάρχει ένας φτωχός κι εργατικός άνθρωπος κι ένας πλούσιος και κακός άρχοντας. Αυτό θα γίνει και στη δική μας ιστορία. Από τα χέρια του μπάρμπα Θωμά, λοιπόν, βγαίνανε τα πιο καλοδουλεμένα ρολόγια: ρολόγια χειρός, ρολόγια τοίχου και ρολόγια κούκου. Από εκείνα που σου θυμίζουν κάθε ώρα που περνάει.

Μια μέρα επισκέφτηκε το ρολογάδικο  ο πλούσιος και στριμμένος άρχοντας, ο Στριμίδης.

- Έχω ακούσει πως φτιάχνεις ρολόγια. Λοιπόν, θέλω ένα ρολόι για τη γυναίκα μου, ζήτησε ο Στριμήδης. Το ρολόι που του έδειχνε ήταν ένα καλοδουλεμένο ρολόι με χρυσή επένδυση, πολύτιμες πέτρες και χρωματιστό κούκο. Που έδειχνε τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα.

-Και θέλω να το φτιάξεις έως αύριο. Με αυτά τα λόγια έφυγε.

Ο μπάρμπα Θωμάς ένιωσε ένα κόμπο στο λαιμό κι αναστέναξε.
- Το χάνουμε το μαγαζί, γυναίκα, είπε απελπισμένος!
- Πιστεύω σε εσένα, είπε η γυναίκα του προσπαθώντας να του δώσει ελπίδα. Με πολύ κόπο ο μπάρμπα Θωμάς, αφού έμεινε ξάγρυπνος όλη τη νύχτα, κατάφερε να φτιάξει το ρολόι που του ζήτησε ο άρχοντας. Δεν πρόλαβε όμως να φτιάξει ένα δώρο για το γιο του, γιατί πού λεφτά να του αγοράσει κάτι για τα Χριστούγεννα που ερχόταν! Δυστυχώς ο γιος του θα έμενε χωρίς δώρο και θα στενοχωριόταν πολύ, μα δεν γινόταν κι αλλιώς!

Ο γιος του μπαρμπά Θωμά μόλις την προηγούμενη μέρα έστειλε για πρώτη φορά γράμμα στον Άη Βασίλη και το γράμμα έλεγε:
«Αγαπητέ Άη Βασίλη
Είναι η πρώτη φορά που σου στέλνω γράμμα και θέλω να μου φέρεις ό,τι διαλέξεις εσύ.
Όμως μη με ξεχάσεις, γιατί φοβάμαι μήπως είναι αλήθεια αυτό που λένε τα άλλα, τα μεγάλα παιδιά. Λένε πως Άη Βασίλης υπάρχει μόνο όταν οι γονείς έχουν λεφτά.
Με πίστη σε σένα, Γιάννης».

Ο Άγιος Βασίλης, όπως όλοι γνωρίζουμε, μένει με την κυρία Καλοσύνη κι αυτή διαβάζει τα γράμματα όλων των παιδιών. Τη νύχτα, παραμονή Χριστουγέννων, κουρασμένη όπως ήταν, ξέχασε να ξυπνήσει τον Άη Βασίλη και έτσι βιαστικός ο άγιος δεν πρόσεξε πως το δώρο του μικρού Γιάννη έπεσε από τον σάκο. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να παραδώσει το δώρο του, όσο κι αν έψαχνε δεν το έβρισκε. Για να μην τον αφήσει όμως χωρίς δώρο του χάρισε το έλκηθρό του κι έτσι εξηγείται πως από τότε ο άγιος ταξιδεύει επάνω στους ταράνδους!

Όσο για τον μπαμπά Θωμά πήρε τα χρήματα που του άξιζαν από το ρολόι και με το παραπάνω κι έτσι η οικογένειά του κατάφερε επιτέλους να αγοράσει ένα ξεχωριστό σπίτι!

Πολύ συχνά στις ιστορίες συναντάμε  χαρούμενο τέλος, όπως ακριβώς έγινε και στη δική μας ιστορία. Η οικογένεια του μπάρμπα Θωμά ήταν πλέον πολύ χαρούμενη και ευτυχισμένη. Ο Γιάννης είχε ένα ξεχωριστό δώρο: το έλκηθρο του Άη Βασίλη και όλη η οικογένεια ήταν πια αρκετά πλούσια ώστε να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Κωνσταντίνος Βασιλειάδης: «Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο διαφορετικό από τ’ άλλα»

Κάθε χρόνο σε ένα ορεινό χωριό της Χαλκιδικής, τον Ταξιάρχη, καλλιεργούνται χιλιάδες έλατα για να γίνουν την περίοδο τον γιορτών χριστουγεννιάτικα δέντρα. Όλα τα έλατα περιμένουν με ανυπομονησία να έρθει η στιγμή που θα έχουν μεγαλώσει τόσο, ώστε να τα επιλέξουν για να μπουν στα σπίτια των ανθρώπων. Ανάμεσα σε αυτά τα χιλιάδες έλατα υπήρχε και ένα μικρότερο, που δεν μεγάλωνε όπως τα υπόλοιπα, ο Πρασινούλης.

Όσο πλησίαζαν οι μέρες των Χριστουγέννων όλο και πιο πολλοί άνθρωποι επισκέπτονταν το χωριό για να διαλέξουν και να αγοράσουν το δέντρο που θα στόλιζε στο σπίτι τους. Ο Πρασινούλης πάντα έμενε πίσω…Όλοι τον προσπερνούσαν και διάλεγαν κάποιο άλλο έλατο, άλλοτε πιο ψηλό, άλλοτε πιο φουντωτό, ποτέ όμως δεν διάλεγαν τον Πρασινούλη….

Ήταν τόσο λυπημένος! Άκουγε κάθε χρόνο τις ιστορίες από τους ανθρώπους για τις γιορτές των Χριστουγέννων και το πόσο όμορφα είναι στολισμένα τα σπίτια τους, τα παιδάκια που τρέχουν χαρούμενα τραγουδώντας τα κάλαντα και περιμένουν με ανυπομονησία τον Άγιο Βασίλη ! Ήθελε τόσο πολύ να τα δει όλα αυτά, να νιώσει τη χαρά και τη ζεστασιά αλλά και τον θαυμασμό των ανθρώπων, όταν θα στέκεται περήφανος στο σαλόνι στολισμένος με πολύχρωμα  λαμπάκια και χρωματιστές μπάλες!

Οι μέρες όμως περνούσαν και αυτός πάντα έμενε πίσω….

Τον κοιτούσαν τα υπόλοιπα έλατα και σιγοψιθύριζαν με τα κλαδιά τους …

-Πω πω.. πάλι δεν θα διαλέξει κάνεις τον Πρασινούλη..

-Τι κρίμα…

-Μα δεν ψήλωσε από πέρσι ούτε ένα εκατοστό!

-Και τα κλαδιά του, δείτε τα, είναι τόσο αραιά. Δεν έχουν  βελόνες βαθυπράσινες και πλούσιες σαν τις δικές μας…

Ένα παγωμένο όμως κυριακάτικο πρωινό επισκέφτηκε το χωριό μια οικογένεια με ένα μικρό παιδάκι. Αφού έκαναν μια βόλτα ανάμεσα από τα έλατα ο μικρός γιος τους στάθηκε μπροστά στον Πρασινούλη και με μάτια γεμάτα χαρά…φώναξε:

-Μαμά, μπαμπά αυτό το έλατο θέλω να πάρουμε! Είναι τόσο όμορφο και είναι στο ύψος το δικό μου, θα μπορέσω να το στολίσω όλο μόνος μου και στο τέλος θα βάλω και το αστέρι στην κορυφή του!

Ο Πρασινούλης αλλά και τα υπόλοιπα έλατα δεν πίστευαν αυτό που άκουγαν …

Την επόμενη μέρα ο Πρασινούλης στεκόταν καμαρωτός και χαρούμενος στο σαλόνι του σπιτιού του μικρού παιδιού. Φορούσε στα κλαδιά του ένα σωρό από χρωματιστές μπάλες και φωτάκια.

Το ίδιο βράδυ όλη η οικογένεια τραγουδούσε μαζί «Ω έλατο! Ω έλατο! Μ’ αρέσεις πώς μ’  αρέσεις…».

Ανώνυμος: «Είδα τον Άη Βασίλη»

Κάποτε ήταν ένα παιδί που το λέγαν Λεωνίδα και ήθελε να δει τον Άη Βασίλη από κοντά. Να τον γνωρίσει. Οπότε άρχισε να καταστρώνει ένα σχέδιο. Έτσι κι αλλιώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ήταν μοναδική ευκαιρία!

Μετά από το σχολείο είπες τον εαυτό του: Άλλες τρεις μέρες μέχρι την Πρωτοχρονιά, ανυπομονώ…

Σκέφτηκε πως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα άφηνε μπισκότα και γάλα κάτω από το δέντρο, θα έλεγε στους γονείς του καληνύχτα, θα πήγαινε στο δωμάτιο του, θα έκλεινε τα μάτια κάνοντας πως κοιμόταν, το ρολόι θα χτυπούσε 12 και τότε θα τον έβλεπε από κοντά.

Στο σχολείο εξήγησε το σχέδιο του στους δύο φίλους του.

- Λοιπόν, ακούστε με παιδιά. Έχω ένα σχέδιο το πώς θα δούμε τον Άη Βασίλη όλοι μαζί!

- Πώς θα γίνει αυτό, ρώτησε με ανυπομονησία ο πρώτος φίλος του.

- Για εξήγησέ μας, σε παρακαλώ, συνέχισε ο δεύτερος φίλος του.

Αφού τους εξήγησε με λεπτομέρειες το σχέδιό του, ο πρώτος φίλος του είπε:

- Το σχέδιο είναι πολύ ωραίο αλλά έχουμε διαφορετικό σπίτι ο καθένας. Πώς θα μπορέσει αυτό άραγε να λειτουργήσει;

- Τι εννοείς;

- Υπάρχουν πολλά προβλήματα, όπως για παράδειγμα, στη δική μου κρεβατοκάμαρα δεν έχω ρολόι. Πώς θα δω τι ώρα είναι;

- Ναι, και οι δικοί μου γονείς είναι πολύ προστατευτικοί, δεν θα μπορέσω εύκολα να τους ξεφύγω, συμπλήρωσε ο δεύτερος φίλος.

- Θα βρω έναν τρόπο παιδιά, μην στεναχωριέστε!

Ο Λεωνίδας αναστατώθηκε που οι φίλοι του θα δυσκολεύονταν να δουν μαζί του τον Άη Βασίλη. Έσπαγε το κεφάλι του για να βρει πώς θα λύσει τα προβλήματα αυτά, όταν μπήκαν στο δωμάτιο οι γονείς του και τον ρώτησαν:

-Τι θα ήθελες Λεωνίδα να σου φέρει φέτος ο Άη Βασίλης;

Χωρίς να το πολυσκεφτεί, απάντησε βιαστικά:

-Μερικά αυτοκινητάκια θα ήταν πολύ καλή ιδέα.

Οι γονείς χωρίς δεύτερη κουβέντα έφυγαν από το δωμάτιο του παιδιού και εκείνος συνέχισε να σκέφτεται.

Την άλλη μέρα το πρωί, απέμειναν μόνο δυο μέρες μέχρι τα Πρωτοχρονιά. Σε ένα διάλειμμα εξήγησε στους φίλους του το καινούριο του σχέδιο.

- Αντώνη, αφού δεν έχεις ρολόι στο δωμάτιο σου, αναγκαστικά θα πρέπει να παρακολουθείς την ώρα από το σαλόνι. Μάρκο, έχεις πολύ προστατευτικούς γονείς. Πρέπει να τους ξεφύγεις, χωρίς να σε καταλάβουν.

Τα δύο επόμενα βράδια η παρέα δούλευε το σχέδιο και όταν επιτέλους ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, 12:00 το βράδυ, δείτε τι συνέβη:

Ο Μάρκος έκανε ό,τι μπορούσε για να μην τον υποπτευτούν οι γονείς του. Όταν ήρθε η κατάλληλη ώρα, έκανε μερικά μικρά και χαλαρά βήματα όμως, η μητέρα του τον είδε να ξεφεύγει και επιτακτικά τον έβαλε για ύπνο.

Ο Αντώνης παρόλο που έφυγε για ύπνο λίγο πριν τις 12, για να μην τον υποψιαστούν, δεν τα κατάφερε. Όταν στις 12:00 πήγε να σηκωθεί από το κρεβάτι, τον άκουσε ο πατέρας του και το σχέδιο ναυάγησε!

Το μόνο παιδί που κατάφερε να μην τον υποψιαστούν οι γονείς του ήταν ο Λεωνίδας. Στις 12:00 έτρεξε μπρος το χριστουγεννιάτικο δέντρο και είδε κάτι παράξενο. Τους γονείς του να βάζουν τα δώρα αντί για τον Άη Βασίλη.

Έτσι ο Λεωνίδας έμαθε την αλήθεια. Όλα έβγαζαν νόημα τώρα. Έτρεξε κλαμένος από τη στεναχώρια στο δωμάτιό του και κρύφτηκε κάτω από τα σεντόνια. Όταν σε μια στιγμή κάθισε στο κρεβάτι του, ανάμεσα από τα αναφιλητά και κοίταξε προς το φεγγάρι, αντίκρυσε ένα παράξενο θέαμα. Σε ένα λαμπερό ουρανό είδε τον Άη Βασίλη και τα ελάφια του! Πριν να βγάλει λέξη ο Άη Βασίλης του είπε:

- Μπορείς να κρατήσεις μυστικό;

- Μπορώ, απάντησε εκείνος διστακτικά.

-Ωραία, άκου λοιπόν: Μπορεί να μην υπάρχει στα αλήθεια ο Άη Βασίλης αλλά ένα είναι σίγουρο: Υπάρχει στην καρδιά σου.

Ο μικρός Λεωνίδας ξύπνησε το επόμενο πρωί, χαρούμενος κι ευτυχισμένος που πράγματι είδε τον Άη Βασίλη. Κοίταξε κάτω από το δέντρο,  βρήκε το δώρο του, τα αυτοκινητάκια, και χαμογέλασε ευτυχισμένος.

Ιωσήφ Δεμερτζίδης: «Μου το υποσχέθηκαν!»

Ο Μάκης ζει στην Πάτρα και είναι 12 χρονών. Δεν έχει αδέρφια και μένει με τη μητέρα και τον πατέρα του. Κάθε φορά που πλησίαζαν Χριστούγεννα βοηθούσε τη μαμά του με το τύλιγμα των δώρων, με το στόλισμα του σπιτιού και φτιάχνανε μαζί χριστουγεννιάτικα μπισκότα. Γενικά, όταν η μαμά του ήθελε κάτι ο Μάκης πάντοτε βοηθούσε με χαρά.

Τώρα όμως που πήγε στο γυμνάσιο, έχει αλλάξει κάπως. Δεν βοηθάει τη μαμά του και όλη μέρα  παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια στον υπολογιστή. Πολλές φορές λέει ότι θα βοηθήσει και η μαμά του περιμένει ότι θα κάνει αυτό που υποσχέθηκε, αλλά αυτός τίποτα.

Έτσι η μητέρα του σε συνεννόηση με τον μπαμπά του αποφάσισε να λάβουν δραστικότερα μέτρα. Πώς θα του φαινόταν αν οι γονείς του αθετούσαν τις υποσχέσεις που του έδιναν; Θα καταλάβαινε πόσο άσχημα αισθάνονταν;

Μια μέρα, λοιπόν, που ο Μάκης είχε προπόνηση μπάσκετ, η μαμά του τού υποσχέθηκε ότι θα παραγγείλει πίτσα για το βράδυ. Ο Μάκης σκεφτότανε την πίτσα καθ” όλη τη διάρκεια της προπόνησης και όταν γυρνούσε στο σπίτι μπορούσε ήδη να γευτεί το κασέρι να λιώνει στο στόμα του. Καθώς ανέβαινε τρέχοντας τις σκάλες, τον χτύπησε μια απαίσια μυρωδιά. «Δεν μπορεί να μυρίζει μπάμιες, αυτό είναι το χειρότερο φαγητό!», σκέφτηκε, καθώς άνοιγε την πόρτα. Στο τραπέζι της κουζίνας τον περίμενε ένα πιάτο μπάμιες και ο Μάκης ένιωσε το αίμα να του ανεβαίνει στο κεφάλι.

Την εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα οι γονείς του Μάκη υποσχέθηκαν στον γιο τους ότι θα του πάρουν ένα καινούριο tablet, αλλά τη μέρα που άνοιγαν τα δώρα, περίμενε τον Μάκη μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι γονείς του, αντί να του αγοράσουν ένα καινούργιο tablet, όπως του υποσχέθηκαν, του πήραν μία μπάλα μπάσκετ, ενώ ήξεραν πως είχε άλλες τρεις. Ο Μάκης ξεχείλιζε από θυμό.

-Ε, όχι να μην τηρούν τις υποσχέσεις τους και για το χριστουγεννιάτικο δώρο! Αυτό πάει πολύ!

Ο Μάκης άρχισε να αναρωτιέται τι έγινε και οι γονείς του συμπεριφέρονταν έτσι. Όσο και να σκεφτόταν δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει το λόγο, ώσπου μια μέρα η μαμά του ήρθε να του μιλήσει και του εξήγησε πως μαζί με τον μπαμπά του ήθελαν να τον ταρακουνήσουν. Αν οι ίδιοι αθετούσαν τις υποσχέσεις τους ίσως  τον έκαναν να αισθανθεί όπως αρχικά αισθάνθηκαν κι αυτοί.

Μετά από αυτό ο Μάκης κατάλαβε το λάθος του και αποφάσισε ποτέ ξανά να μην υποσχεθεί κάτι χωρίς να το τηρήσει μετά.

Βασιλική Καζάκου: «Μια νύχτα μαγική…», εμπνευσμένο από την ταινία «Τα χρονικά των χριστουγέννων 1″

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πόλη, όχι πολύ μακριά από δω, ζούσαν ένας παππούς και μια γιαγιά. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και περίμεναν όπως κάθε χρόνο τα παιδιά και τα εγγόνια τους για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα.

Όταν ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας, η γιαγιά και ο παππούς πήραν μια βαθιά ανάσα και άνοιξαν την πόρτα με λαχτάρα, μιας και είχαν να δουν τα εγγόνια τους πολλούς μήνες. Τα παιδιά τούς αγκάλιασαν και οι παππούδες πετούσαν στα σύννεφα από ευτυχία.

Κάθισαν στο γιορτινό τραπέζι και εκείνα τους αφηγήθηκαν με λεπτομέρειες πώς περνούσαν στο σχολείο, στις εξωσχολικές δραστηριότητες τους, στην καθημερινότητά τους.

Όταν τελείωσαν το δείπνο οι γονείς των παιδιών έφυγαν και τα παιδιά έμειναν στο σπίτι των παππούδων για να περάσουν τις επόμενες μέρες. Τα παιδιά θα έβλεπαν μια χριστουγεννιάτικη ταινία και θα πήγαιναν για ύπνο, ήταν πολύ κουρασμένα από τις χριστουγεννιάτικες αγορές και τις βόλτες με τους γονείς τους. Ο παππούς και η γιαγιά τούς καληνύχτισαν. Κρυφογέλασαν, γνωρίζοντας τη λαχτάρα να δουν το πρωί τα χριστουγεννιάτικα δώρα που θα τους έφερνε ο Άη Βασίλης.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας πράγματι, ήρθε ο Άη Βασίλης για να αφήσει τα δώρα κάτω από το δέντρο. Τα παιδιά ξαγρυπνήσαν για να τον δουν και όταν τον άκουσαν να μασουλάει τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα που του είχαν αφήσει, έμειναν έκπληκτα. Τα παιδιά όμως χωρίς να το καταλάβουν τον είχαν τρομάξει και εκείνος βιαστικός έτρεξε να εξαφανιστεί. Τα παιδιά τον ακολούθησαν έξω από το σπίτι και είδαν το έλκηθρο με τους ταράνδους να περιμένει. Προσπάθησαν να ανεβούν και μετά από λίγη δυσκολία το κατάφεραν. Από το έλκηθρο είδαν τον άγιο Βασίλη να πηδάει από καμινάδα σε καμινάδα μοιράζοντας τα δώρα και με ένα σάλτο να επιστρέφει  πίσω.

Ο Άη Βασίλης όταν τους αντιλήφθηκε τρόμαξε, έχασε τον έλεγχο του έλκηθρου, έχασε το μαγικό του σκούφο, έχασε τους ταράνδους του. Έχασε τη μαγεία να πετάει και να εμφανίζεται σε μέρη στη διάρκεια μιας ανάσας. Προσγειώθηκε κακήν κακώς σε μια αυλή. Τα παιδιά δεν πίστευαν στα μάτια τους! Ήθελαν να τον βοηθήσουν να ξαναβρεί το σάκο του, τους ταράνδους του και να επιδιορθώσουν το έλκηθρο. Έπρεπε οπωσδήποτε όλα αυτά να διορθωθούν, γιατί διαφορετικά, πολλά παιδιά θα έμεναν χωρίς δώρο.

Μέσα σε αυτήν την ανακατωσούρα δυο αστυνομικοί συνέλαβαν τον Άη Βασίλη, θεωρώντας τον κακοποιό. Όσο κι αν προσπαθούσε να τους εξηγήσει ότι αν τον κρατούσαν η μισή υφήλιος θα έμενε χωρίς δώρα, αυτοί δεν τον πίστευαν και τον έκλεισαν στη φυλακή. Τη λύση ευτυχώς έδωσαν τα ξωτικά του με την βοήθεια των δύο παιδιών. Η Μαρία εντόπισε τον κόκκινο σάκο πάνω σε ένα δέντρο, μπήκε μέσα και εκεί βρήκε τα ξωτικά του Άη Βασίλη. Εκείνα έφτιαξαν ένα καινούριο σκούφο, επιδιόρθωσαν το έλκηθρο και απελευθέρωσαν επιτέλους τον ταλαιπωρημένο Άη Βασίλη από τη φυλακή.

Μετά από λίγο ο Άη Βασίλης άρχισε και πάλι να τρέχει πολύ γρήγορα και να μοιράζει τα δώρα στα παιδιά. Είχε χάσει πολύτιμο χρόνο και ήταν πολύ βιαστικός. Στο τέλος της βραδιάς επέστρεψε κουρασμένος τα παιδιά στο σπίτι τους, χωρίς κανείς να καταλάβει ότι έλειπαν.

Την επόμενη μέρα η Μαρία και ο Φίλιππος ξύπνησαν κατάκοποι αλλά χαρούμενοι. Ήταν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στον κόσμο, όχι μόνο γιατί γνώρισαν από κοντά τον Άη Βασίλη αλλά και γιατί, άθελά τους, πήραν μέρος σε μια τρομερή και ανεπανάληπτη περιπέτεια. Αλλά, όπως λέει και η παροιμία:  «Τέλος καλό, όλα καλά!».

Αιμιλία Δεμερτζίδου: «Ο κλέφτης μικρός γάτος και το πνεύμα των Χριστουγέννων»

Κάποτε στην Αμπλέζα ήτανε ένας μαύρος γάτος, μικρός και κλέφτης.  Όπως μπορείτε να φανταστείτε  τον έβρισκες παντού: στα τζάμια , στη κολώνες , στα πάρκα…Έκλεβε τα πάντα. Και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα! Κονσέρβες, φυτά, μολύβια, κασετίνες , τσάντες, χριστουγεννιάτικα δέντρα…

Η αστυνομία τον έπιανε και τον έβαζε φυλακή αλλά αυτός κατάφερνε πάντα να ξεγλιστράει. Συνεχώς οι φωνές των ανθρώπων ακουγόντουσαν σε όλη την Αμπλέζα, διαμαρτυρόμενοι  για τα χαμένα τους πράγματα. Ό,τι έκλεβε το έκρυβε στη σπηλιά του, η οποία ήταν και το σπίτι του. Μια μέρα, όσο απολάμβανε την κονσέρβα του…

- Μαύρε γάτεεεεεε, ακούστηκε μια περίεργη βαθιά φωνή από το βάθος της σπηλιάς.

- Ποιος μίλησε; Ρώτησε φοβισμένος ο μαύρος γάτος.

- Καλά, δεν με κατάλαβες; Είμαι το χριστουγεννιάτικο δέντρο που έκλεψες από το κέντρο της πόλης.

-Μα καλά, πώς μπορείς και μιλάς; Ρώτησε ο μαύρος γάτος με φόβο και περιέργεια μαζί.

- Σκέψου λίγο. Εγώ φέρνω το πνεύμα των Χριστουγέννων κάθε χρόνο! Και όπως γνωρίζεις ήρθε αυτή η στιγμή που επιτέλους…

- Καλά, καλά… Και για πες, τι θες από εμένα; Αν ζητάς όλον αυτόν τον θησαυρό, ξέχνα το. Αποκλείεται να στον δώσω!

- Όχι ,όχι δεν θα ήθελα να σου κλέψω τον «θησαυρό» σου. Το μόνο που θα ήθελα είναι να σου κάνω μία ερώτηση!

- Παρακαλώ, είμαι όλος αυτιά! Απάντησε πονηρεμένος και πιο ψύχραιμος τώρα ο μαύρος γάτος.

-Όπως γνωρίζεις, μαύρε γάτε, έχεις κλέψει ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτό εδώ το χωριό… Όλοι οι άνθρωποι αλλά και οι γάτες δεν έχουνε να φάνε μόνο και μόνο επειδή τα έχεις κατακλέψει όλα. Οπότε η ερώτηση μου είναι… Γιατί δεν θέλεις να δώσεις όλα αυτά που έχεις κλέψει πίσω; Στο κάτω κάτω τίποτα από αυτά δεν χρειάζεσαι. Είναι όλα περιουσία των ανθρώπων! Για παράδειγμα ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο σαν εμένα τι να το κάνεις;

- Μα τι λες αγενέστατο χριστουγεννιάτικο δέντρο! Εγώ όλα αυτά τα χρειάζομαι, μου είναι απαραίτητα.

- Σε τι σου χρησιμεύουν όλα αυτά; Είσαι ένας γάτος! Δεν χρειάζεσαι ούτε καθρέφτη, ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο και κυρίως αυτή την βρωμερή κάλτσα! Δηλαδή προς Θεού! απάντησε αηδιασμένο το δέντρο.

- Τώρα που το λες νομίζω ότι έχεις ένα δίκιο! Αλλά και πάλι γιατί, να τα δώσω όλα αυτά;

- Πω πω,  γάτε, συνέχεια κάνεις ανούσιες ερωτήσεις! Στο έχω πει δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κρατάς όλα αυτά!  Ο λόγος όμως για να τα δώσεις πίσω είναι διότι οι άνθρωποι τα χρειάζονται και αν τους τα επιστρέψεις θα δεις ευτυχισμένα τα πρόσωπά τους.

- Καλά, έστω, πως τα δίνω πίσω. Εγώ έχω συνηθίσει να κλέβω πράγματα… Θέλω  κάτι να κλέβω!

- Εντάξει θα κάνουμε μια συμφωνία. Θα δώσεις πίσω όλα αυτά που έχεις και θα αρχίσεις να κλέβεις τις καρδιές των ανθρώπων. Όχι κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά. Είναι εξάλλου πιο πολύτιμες από ό,τι έχεις μαζέψει!

- Και πώς θα το κάνω αυτό για να έχουμε καλό ερώτημα;

- Θα κάνεις καλές πράξεις και έτσι θα κερδίσεις την ευγνωμοσύνη και την αγάπη των ανθρώπων!

- Ωραία ιδέα! Καλά αυτό θα κάνω, θα προσπαθήσω τουλάχιστον! Απάντησε σκεπτικός ο μαύρος γάτος.

Από την επόμενη μέρα και μετά ο μαύρος γάτος κάθε μέρα και κάθε βράδυ μοίραζε τα κλεμμένα πράγματα των ανθρώπων! Έτσι κέρδισε την αγάπη και την ευγνωμοσύνη τους χάρη στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα κι έτσι μετά από δύο μήνες η σπηλιά, επιτέλους, άδειασε από τα κλεμμένα πράγματα και ο γάτος δεν ξαναενόχλησε ποτέ, μα ποτέ τους ανθρώπους.

Χριστίνα Ζέρβα: «Παραμονή Χριστουγέννων»

Επιτέλους ξημέρωσε παραμονή Χριστουγέννων. Όλη η οικογένεια ήταν πραγματικά χαρούμενη. Η Σοφία και ο Νικόλας, τα δύο παιδιά της οικογένειας, δεν σταματούσαν να χαμογελούν για τη σημερινή μέρα. Αφού σηκώθηκαν κι έφαγαν το πρωινό τους μπροστά στη ζεστή ξυλόσομπα του σπιτιού, άρχισαν να ετοιμάζονται για να βγουν να πουν τα κάλαντα. Κάναν πρόβες όλη την εβδομάδα, ώστε να μην ξεχάσουν ούτε μία λέξη. Φυσικά θα πέρνανε μαζί και τα τρίγωνα. Αφού ντύθηκαν ζεστά, χαιρέτισαν τη μητέρα τους και ξεκίνησαν. Είχαν σκοπό να περάσουν σχεδόν από όλα τα σπίτια του χωριού. Άλλωστε τους ήξεραν όλοι και δεν ντρέπονταν ούτε φοβόντουσαν.

Όλα τα σπίτια άνοιγαν την πόρτα τους. Φυσικά εκτός από χρήματα κερνούσαν τα παιδιά και χριστουγεννιάτικες λιχουδιές. Η ώρα πέρασε και τα δυο παιδιά αποφάσισαν να γυρίσουν στο σπίτι με τις τσέπες φουσκωμένες! Άλλωστε είχαν εκπληρώσει το σκοπό τους και ήθελαν να μοιραστούν τη χαρά τους με τους γονείς τους. Έτσι, την ώρα του βραδινού με το αγαπημένο τους φαγητό, γαλοπούλα με πατάτες, τα παιδιά ζήτησαν να ανακοινώσουν στους γονείς τους κάτι σημαντικό. Τους είπαν πως αποφάσισαν να δώσουν στα παιδιά του ορφανοτροφείου της πόλης τα χρήματα που μάζεψαν από τα κάλαντα.

Ο πατέρας και η μητέρα τους δάκρυσαν από συγκίνηση και υπερηφάνεια που τα παιδιά τους σκέφτηκαν να κάνουν μια τόσο καλή πράξη αυτές τις Άγιες Μέρες. Οι γονείς τούς έδωσαν συγχαρητήρια, διότι αυτοί δεν είχαν σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο όταν ήταν παιδιά και ξόδευαν τα χρήματά τους σε παιχνίδια και άλλα παρόμοια πράγματα. Την άλλη μέρα, νωρίς το πρωί όλοι μαζί επισκέφτηκαν το ορφανοτροφείο κι έδωσαν τα χρήματα που μάζεψαν για τα παιδιά του ορφανοτροφείου.

Όταν επέστρεψαν στο σπίτι ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι που έκαναν κάτι τόσο καλό αυτήν την παραμονή Χριστουγέννων.

Κωνσταντίνος Βασιλειάδης 

Το flyover είναι ένας νέος αυτοκινητόδρομος που θα κατασκευαστεί στη Θεσσαλονίκη σε μήκος 13 χιλιομέτρων πάνω από ένα τμήμα της περιφερειακής οδού της Θεσσαλονίκης και λένε ότι θα δημιουργήσει καλύτερη σύνδεση με το αεροδρόμιο της πόλης αλλά και με άλλες διαδρομές, όπως αυτή της Χαλκιδικής. Θα περιλαμβάνει μία υπερυψωμένη ταχεία λεωφόρο, καθώς επίσης δέκα νέες γέφυρες και τρεις σήραγγες.

Αυτοί που υποστηρίζουν την κατασκευή του έργου δηλώνουν ότι θα είναι πιο γρήγορη και ασφαλής η πρόσβαση στη Θεσσαλονίκη από τις γειτονικές πόλεις και καθημερινά θα εξυπηρετηθεί πολύ περισσότερα οχήματα από ό,τι η Περιφερειακή οδός.

Αυτοί όμως που δεν συμφωνούν ζητούν να σταματήσει το έργο, γιατί θα επιβαρύνει το περιβάλλον και με τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν προτείνουν να ενισχυθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες στην πόλη.

Δήμητρα Ντάγκα

Τι είναι το fly over που απασχολεί τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης ;

Διαβάζουμε στον τύπο:

 «Το fly over είναι μια κατασκευή που θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της κίνησης και του κυκλοφοριακού προβλήματος. Με λίγα λόγια θα είναι μια υπερυψωμένη λεωφόρος που θα ενώνει τις  δυτικές συνοικίες με τις ανατολικές, καθώς θα περνάει από το δάσος του Σέιχ Σου και θα διανύει μια απόσταση 13 χιλιομέτρων. Όλο αυτό έχει φέρει μεγάλη ανησυχία στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, αφού έχουν χωριστεί σε αυτούς που είναι υπέρ και αυτούς που είναι κατά αυτού του έργου».

 Κατά την γνώμη μου είναι ένα πολύ σημαντικό έργο, αφού θα βελτιωθεί το πρόβλημα της κίνησης και επιπλέον με το μετρό που θα μπει σε λειτουργία θα γίνει η ζωή των κατοίκων πιο εύκολη και πιο γρήγορη, χωρίς άγχος και ανησυχίες. Επίσης, με αυτό το έργο μικρότερες πόλεις όπως Σέρρες, Γιαννιτσά, Κιλκίς, Κατερίνη θα έχουν πιο σύντομη και πιο εύκολη πρόσβαση  στην Θεσσαλονίκη. Εκτιμάται επιπλέον ότι θα βοηθήσει τον τουρισμό της βόρειας Ελλάδας και όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη».

Δημήτρης Καρυοφυλλίδης

Flyover ή απειλώντας το οικοσύστημα και την ανθρώπινη υγεία…

Μαρία-Στέλλα Πουρπουτίδου 

Εδώ και χρόνια ξέρουμε πως υπάρχει ένα τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα  στον  περιφερειακό  και κάποιοι πιστεύουν πως το FLYOVER μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

 Το FLYOVER δεν έχει ξεκινήσει αλλά έχουν κλείσει την μία από τις τρεις λωρίδες του περιφερειακού με αποτέλεσμα η κίνηση να αυξάνεται πριν καν ξεκινήσουν τα έργα. Τα προβλήματα που θα δημιουργήσει είναι:

-Το FLYOVER όχι μόνο θα λύσει το πρόβλημα αλλά θα αναπαράγει τις αιτίες του προβλήματος.

-Θα καταστρέψει το μόνο πράσινο που έχει η Θεσσαλονίκη, θα καταστρέψει 80 στρέμματα από το δάσος ΣΕΙΧ ΣΟΥ.

-Τα περισσότερα ζώα  και πουλιά θα χάσουν τα σπίτια τους και θα αναγκαστούν να αλλάξουν το μέρος στο οποίο ζουν.

-Επίσης θα αυξηθεί το πλήθος των αμαξιών, η ατμόσφαιρα θα μολύνεται όλο και περισσότερο  με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατά πολύ η ρύπανση.

-Αυτό το έργο δεν πρόκειται να φτιαχτεί  γρήγορα, σε 8 χρόνια, όπως λένε αλλά θα είναι έτοιμο πολύ αργότερα, σαν το μετρό που κλείνει τα 30.

-Θα δημιουργηθούν τροχαία εγκλήματα, δηλαδή θα υπάρξουν περιφερειακά τρακαρίσματα, θα χαθούν  άνθρωποι και ζώα.

-Αντί τα μέσα μαζικής μεταφοράς να χρηματοδοτηθούν, θα χρεοκοπήσουν γιατί τα ΙΧ θα κυριαρχήσουν λόγω του πλήθος τους.

-Όλα αυτά τα αμάξια από κάπου έρχονται και κάπου πηγαίνουν. Αυτό  σημαίνει  πως μετά τον  περιφερειακό τα αμάξια δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν και να παρκάρουν.

Μετά από αυτά που έχουμε  πει μέχρι τώρα πιστεύω πως έχετε καταλάβει τι είναι το  FLYOVER και πως είναι κακό για την Θεσσαλονίκη!!!

Αλίσια Τσερίκου 

Είμαι κατά του flyover. Η κατασκευή του θα κάνει κακό στο περιβάλλον, αφού θα κοπούν πάρα πολλά δέντρα από το δάσος του Σέιχ Σου. Το Σέιχ Σου είναι πολύ σημαντικό για μας στη Θεσσαλονίκη, αφού είναι ο μοναδικός πνεύμονας πρασίνου. Η κατασκευή του Fly over θα διαρκέσει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Και τι θα γίνει; Αυτά τα τέσσερα χρόνια θα έχουμε συνεχώς κίνηση στους δρόμους; Ακόμα, δεξιά και αριστερά από όπου θα περνάει αυτή η γέφυρα υπάρχουν αρκετά σπίτια και μάλιστα σχολεία. Καθημερινά η ηχορύπανση θα τρελάνει τους ανθρώπους και θα δυσκολευτούν τα παιδιά στις ώρες των μαθημάτων. Αλλά εκτός από την ηχορύπανση θα υπάρχει και πολύ διοξείδιο του άνθρακα από τα πολλά καυσαέρια. Επίσης,  αυτό που οι τεχνικοί της εταιρείας διαφημίζουν, ότι το flyover θα λύσει το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης, εμείς οι κάτοικοι της πόλης εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, όπως λένε και οι γονείς μας, ακούμε από τους υπεύθυνους τα ίδια μεγάλα λόγια… Οι δημόσιες συγκοινωνίες της πόλης δεν ενισχύονται και η λειτουργία του μετρό μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο…

Αιμιλία Δεμερτζίδου 

Η αλήθεια είναι πως το έργο που θα ξεκινήσει αυτές τις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, γνωστό και ως flyover, μάς έχει προβληματίσει όλους πάρα πολύ! Οι περισσότεροι πάντως δεν το βλέπουμε θετικά. Κυρίως επειδή θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να τελειώσει και μέχρι τότε όλοι εμείς που κάνουμε καθημερινά μετακινήσεις θα καταλήγουμε να κάνουμε πολλή ώρα για να γυρίσουμε στα σπίτια μας αλλά και γενικότερα για να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Εγώ είμαι μία από αυτούς που δεν το βλέπουν με καλό μάτι. Από την μια πλευρά σκέφτομαι πως θα είναι αρκετά σωτήριο, διότι θα μπορούμε να διασχίσουμε την πόλη σε πολύ λιγότερο χρόνο από ό,τι λένε, αλλά από την άλλη αυτό το έργο θα χρειαστεί πάνω από πέντε χρόνια για να τελειώσει, με αποτέλεσμα να γίνεται σε όλους τους δρόμους της πόλης πανικός. Οι οδηγοί θα είναι πολύ πιο νευρικοί, διότι θα αργούν στις υποχρεώσεις τους, με αποτέλεσμα να βρίζονται μεταξύ τους ή να τρέχουν σαν τρελοί και να τρακάρουν. Για να μη γίνονται όλα αυτά καθημερινά, λοιπόν, η πολιτεία θα πρέπει να λάβει μερικά μέτρα. Για παράδειγμα, να μειώσει το εισιτήριο των λεωφορείων, για να  μπορούμε να μην επιλέγουμε μόνο τα αυτοκίνητα για τις μετακινήσεις μας, τα λεωφορεία να είναι περισσότερα και να μην καθυστερούν. Κυρίως να υπάρχουν λεωφορεία σε κάθε περιοχή!

Ελπίζω να γίνει πιο γρήγορα το έργο και κυρίως ο καθένας από μάς να λάβει τα μέτρα του και να εξοπλιστεί με υπομονή!

«Για όνομα του Θεού Σταματήστε!»

Όλοι μας τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε καθημερινά πληροφορίες στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον πόλεμο ανάμεσα στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη. Σίγουρα δεν είναι μία ευχάριστη είδηση όμως όλοι μας είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Όλα άρχισαν στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς επιτέθηκε σε άμαχους Ισραηλινούς πολίτες κατά τη διάρκεια ενός μουσικού φεστιβάλ. Ο λόγος που το έκαναν αυτό ήταν για να εκδικηθούν το Ισραήλ για όλα αυτά που τους έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε όμως ο στρατός του Ισραήλ δεν σταματάει να βομβαρδίζει τη λωρίδα της Γάζας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν οι Παλαιστίνιοι να διαφύγουν από κει.

Όπως σε κάθε πόλεμο έτσι και τώρα, οι κυβερνήσεις των κρατών υποστηρίζουν είτε τη μία είτε την άλλη πλευρά. Συνήθως οι περισσότερες υποστηρίζουν τη χώρα που είναι πιο ισχυρή. Παρόλα αυτά, οι λαοί δεν έχουν πάντα την ίδια άποψη με τις κυβερνήσεις. Στην προκειμένη περίπτωση οι περισσότεροι υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους.

Το συγκεκριμένο συμβάν έχει ταράξει όλη την ανθρωπότητα, διότι κανένας άνθρωπος δεν θα ήθελε να υπάρχει πόλεμος στη χώρα του.

Όλοι σκεφτόμαστε τους αμάχους και κυρίως τα παιδιά που ζουν στη λωρίδα της Γάζας. Πραγματικά δεν έφταιξαν σε τίποτα για να βιώνουν μια τέτοια κατάσταση!

Οι Έλληνες, όπως κι άλλοι λαοί δεν παρακολουθούν αμέτοχοι όλον αυτόν τον χαμό. Πολλοί από μας στέκονται στο πλευρό των Παλαιστινίων διοργανώνοντας πορείες και εκδηλώσεις. Λυπόμαστε και οργιζόμαστε για τους συνανθρώπους μας που ζουν σε αυτή την δύσκολη και τρομακτική κατάσταση.

Επιτέλους πρέπει να σταματήσουν να αλληλοσκοτώνονται και να την πληρώνουν μικρά παιδιά.

-Δυό φορές μικρή αντίκρυσε τον Θάνατο

-Η ταλαιπωρία της προσφυγιάς

-Θεσσαλονίκη και Βηθλεέμ βίοι παράλληλοι

-Τι λέει για την Χαμάς

Η  Λούμπνα είναι μια 34/χρονη γυναίκα παντρεμένη με τρία παιδιά. Όμως η ομοιότητα της με άλλες γυναίκες, ειδικά στην Ευρώπη, σταματάει εδώ. Γιατί η Λούμπνα είναι Παλαιστίνια από την Βηθλεέμ, είναι Χριστιανή, και έγινε πρόσφυγας στα 12 χρόνια της. Η Λούμπνα   βίωσε πολεμικές καταστάσεις στην πιο ευαίσθητη ηλικία του ανθρώπου.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια δυο φορές κινδύνεψε η ζωή της.. Η πρώτη ήταν το 2004  «Οι Εβραίοι μπήκαν για 40 μέρες στην Βηθλεέμ και περιόρισαν τους παλαιστίνιους Χριστιανούς στην εκκλησία του Χριστού… Το σπίτι μας ήταν πολύ κοντά στην εκκλησία του Χριστού και εμείς τα παιδιά ζήσαμε πολύ δύσκολες στιγμές βίας με τους Εβραίους… Μπήκαν με τανκς και επειδή εγώ και η αδερφή μου βγήκαμε σαν παιδάκια που ήμασταν στο μπαλκόνι, για να δούμε τα τανκς ένας Εβραίος μάς πυροβόλησε… Ευτυχώς ,η σφαίρα καρφώθηκε πίσω από την αδερφή μου.» και η  δεύτερη  «. Όταν πέθανε η γιαγιά μου ήταν τότε το 2002 με τις 40 μέρες κατοχής, δεν μπορούσαμε να πάμε να την θάψουμε. Ενώ ήταν πολύ κοντά το νεκροταφείο,  έπρεπε να πάρουμε ειδική άδεια, να περιμένουμε να ανοίξει η μπάρα… Μας άφησαν να κάνουμε την ταφή σε δύο μόνο ώρες. Ο πατέρας μου να προστατεύσει την οικογένειά του, μας μετέφερε στο σπίτι της γιαγιάς μου, που ήταν πιο βαθύ και υπόγειο, γιατί νόμιζε πως εκεί ήταν πιο ασφαλής η διαμονή μας. Εκεί συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια, οι θείοι μου, τα ξαδέρφια μου. Αφού μείναμε για κάποιες μέρες, θελήσαμε να γυρίσουμε στο σπίτι μας. Στο γυρισμό, μας πυροβόλησαν . Ο πατέρας μου άφησε σε ένα δρόμο το αυτοκίνητο και κρυφτήκαμε στις γύρω πολυκατοικίες»

Η Λούμπνα και οι συγγενείς της διέσχισαν όλη σχεδόν την Ευρώπη για να φτάσουν στην Σουηδία που ήταν και ο τελικός προορισμός τους, μόνο που εκεί λόγω της νομοθεσίας δεν μπόρεσαν να παραμείνουν  και τους επέστρεψαν στην Ελλάδα και ειδικά στην Θεσσαλονίκη.   «Ναι, δεν ήταν επιλογή μας  η Ελλάδα. Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, δεν είχαμε κανέναν εδώ. Ευτυχώς, φτάσαμε Θεσσαλονίκη και με το που πατήσαμε το πόδι μας εδώ, νιώσαμε σαν την Βηθλεέμ. Μοιάζει με την Βηθλεέμ η Θεσσαλονίκη, είναι τόσο μικρή, νιώθεις ασφαλής, γνωρίζεις τους γύρω σου…Είναι πανέμορφη χώρα η Ελλάδα, δεν έχω φύγει ποτέ από τότε, ούτε πήγα ποτέ κάπου αλλού στο εξωτερικό. Μένω συνέχεια εδώ.(νιώθει πολύ συγκινημένη)» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ωστόσο στην «συνέντευξη-ποταμό» που μας έδωσε αναγκαζόμαστε να κρατήσουμε τα κυριότερα  σημεία

-Φοίτησε στο Διαπολιτισμικό σχολείο μαζί με την αδελφή της με δασκάλα την Ραλλιώ Ξώμαλη  έμαθε τα ελληνικά κατά προτροπή του πατέρα της και άρχισε να καλυτερεύει η ζωή της. Παντρεύτηκε στη Ελλάδα και έχει τρία παιδιά.

-Για την ζωή της στην Παλαιστίνη θεωρεί ότι μέχρι και την 10/ετία του 1980 Εβραίοι και Παλαιστίνιοι ζούσαν ειρηνικά. Από κει και ύστερα άρχισε η κρίση και οι διακρίσεις. Ο πατέρας της ήταν εργολάβος οικοδομών και αναγκάστηκε να φύγει λόγω των διώξεων των Εβραίων

-Χαρακτηρίζει το καθεστώς της ζωής των Παλαιστινίων στην περιοχή ως καθεστώς «κατοχής» και το παρομοιάζει με την ναζιστική θηριωδία στην Ελλάδα

Είναι χαρακτηριστικές οι απαντήσεις της σε τρεις κρίσιμες ερωτήσεις και αφορούν τους Παλαιστίνιους που ζουν στο Ισραήλ και τα όσα συμβαίνουν στη Γάζα.

- Είναι πολλοί αυτοί που ζουν στις πόλεις του Ισραήλ; 

Είναι πολλοί αυτοί που ζουν στις πόλεις του Ισραήλ. Στους μικτούς γάμους, αν κάποια παλαιστίνια παντρευτεί Εβραίο, δεν  δίνουν ποτέ υπηκοότητα εβραϊκή .Τώρα με αυτό τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει, σίγουρα έχουν πρόβλημα όσες έχουν παντρευτεί εβραίους… Όλοι οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν προβλήματα. Τα ξαδέρφια μου που μένουν στη Βηθλεέμ απολύθηκαν από τις δουλειές τους. Τα παιδιά δεν πάνε σχολείο. Σε λίγο όλοι οι συγγενείς μου θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης, επειδή δεν δουλεύουν. Τα φαγητά όλα κάποια στιγμή θα τελειώσουν. Βιώνουμε τις συνέπειες αυτού του σκληρού πολέμου. Τώρα λόγω των δηλώσεών του Μαχμούτ Αμπάς οι παλαιστίνιοι που ζουν στις πόλεις του Ισραήλ δεν έχουν ξεσηκωθεί για να ενωθούν με τους Παλαιστίνιους της λωρίδας της Γάζας που σηκώνουν όλο το βάρος της αντίστασης εναντίον του Ισραήλ. Τους συγκρατούν και έτσι δεν έχει και σε αυτές τις περιοχές εκδηλωθεί μία αντίσταση. 

- Πώς σχολιάζετε όλα αυτά που συμβαίνουν στη λωρίδα της Γάζας;

- Με την εισβολή του Ισραήλ, τη χερσαία εισβολή του Ισραήλ στην μαρτυρική αυτή πόλη πεθαίνουν άμαχοι, πεθαίνουν παιδιά, πεθαίνουν γέροι, βομβαρδίζουν νοσοκομεία, βομβαρδίζουν εκκλησίες… Είναι τόσο απελπισμένοι οι άμαχοι που εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Δεν έχουν πού να πάνε, δεν ξέρουν πώς να ζήσουν… Η κατάσταση είναι σοκαριστική! Δεν μπορούμε ούτε να φύγουν, δεν μπορούν ούτε να ζήσουν. Πραγματικά, δεν ξέρω τι θα κάνουν. Μιλάμε για πραγματική γενοκτονία. Είναι σαν να θέλουν να μας εξαφανίσουν όλους. Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει, για να σταματήσει αυτή η μαζική αιματοχυσία. Δεν υπάρχει κάποιος κυβερνήτης κάποιου κράτους, κάποιο μαγικό πνεύμα, κάποιος να το σταματήσει όλο αυτό που συμβαίνει… Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος. Να σταματήσει ο βομβαρδισμός στη Γάζα. Εμείς θέλουμε να σταματήσει αυτή η αιματοχυσία. Να σταματήσει τώρα. Να σταματήσει επειγόντως…

-Εμείς ξέραμε, μαθαίναμε, διαβάζαμε πως η Γάζα ήταν η μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή στον κόσμο.

- Πραγματικά η Γάζα ήταν και είναι, δεν ξέρω αν θα μείνει κάτι από την Γάζα, η μεγαλύτερη φυλακή στον κόσμο. Αυτό που γίνεται τώρα στη Γάζα, γίνεται για να εξαφανιστεί μία ολόκληρη φυλή. Είναι γενοκτονία. 10.000 σκοτώθηκαν σε 21 μέρες. Οι περισσότεροι είναι παιδιά. Εμείς που παρακολουθούμε aljazeera βλέπουμε γυναίκες έγκυες να χάνουν τα μωρά τους, μωρά να βγαίνουν από την κοιλιά της μητέρας τους νεκρά. Άμα παρακολουθήσετε εκπομπές του AlJazeera, οι εικόνες του πολέμου είναι σκληρές. Αυτές τις εικόνες δεν τις προβάλλουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εδώ.

Αναπόφευκτα η συζήτηση πάει και στην Χαμάς όπου η νεαρή Παλαιστίνια μας δίνει μια συνολική απάντηση  για το πώς βλέπει όλη την «εικόνα»

- Τι λέτε εσείς για τη Χαμάς; Είναι μία τρομοκρατική οργάνωση;

 - Ναι, η Χαμάς είναι μία οργάνωση φανατικών μουσουλμάνων, αλλά είναι αντάρτες που σώζουν τις ζωές των Παλαιστινίων στη Γάζα, εμείς δεν έχουμε σχέση με τη Χαμάς, είναι μία οργάνωση που δρα στη λωρίδα της Γάζας. Εμείς στα μέρη μας έχουμε την Φατάχ. Πια είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση στην Γάζα και ο κόσμος πεθαίνει από την πείνα… και πριν από αυτόν τον πόλεμο δεν έβρισκαν οι παλαιστίνιοι δουλειά το τελευταίο διάστημα… πριν από τα γεγονότα αυτά 50-60 άτομα ήρθαν για να βρουν δουλειά στην Βηθλεέμ… Κάποιος τους είπε πως εκεί υπάρχει ασφάλεια, θα σας κρύψουν στην εκκλησία. Θεωρητικά δεν θα χτυπούσαν Εβραίοι χριστιανική εκκλησία. Οι Εβραίοι θέλανε να τους πάρουν από την εκκλησία, αλλά η χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ τους προστάτεψε. Οι δικοί μας τους έκρυψαν. Δεν έγινε το ίδιο βέβαια στη Γάζα. Εκεί οι ισραηλινοί χτύπησαν την εκκλησία.

- Οι παλαιστίνιοι που ζουν στο Ισραήλ υποστηρίζουν τη Χαμάς; 

- Ναι, υποστηρίζουν τη Χαμάς, βλέπουν στο πρόσωπό τους τους ελευθερωτές τους… Για μας η Χαμάς δεν είναι τρομοκράτες…

- Εμείς εδώ δεν έχουμε καθαρή εικόνα για το πώς βλέπουν οι παλαιστίνιοι την Χαμάς …

- Εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει η Ειρήνη, δεν θέλω να σκοτώνεται κανείς… Εγώ στηρίζω τη Φατάχ, όμως, παρόλο που πιστεύω στην ειρηνική συνύπαρξη, υποφέρω με αυτές τις σκληρές εικόνες, με αυτούς τους θανάτους των Παλαιστινίων στη Γάζα. Νομίζω πως ο λαός μου αμύνεται εκεί στη βία που βιώνει. Για αυτό και εκεί οι Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν τους αντάρτες της Χαμάς, γιατί για αυτούς είναι ήρωες. Δεν είναι τζιχαντιστές. Βοηθάνε το λαό, δίνουν λεφτά, χτίζουν κτίρια. Είναι αγωνιστές. Θέλουν  ο παλαιστινιακός λαός να αποκτήσει την ελευθερία του. Αυτή η επιχείρηση της Χαμάς με την αρπαγή των ομήρων στις 6 Οκτώβρη για το λαό της Παλαιστίνης ήταν κάτι πρωτοφανές. Μπόρεσε η Χαμάς να κάνει κάτι που το Ισραήλ το κάνει κάθε στιγμή εισβάλλοντας στα σπίτια των Παλαιστινίων εδώ και χρόνια. Να φτάσουμε εμείς να μπούμε στο Τελ Αβίβ, να χτυπήσουμε το Τελ Αβίβ. Ο τελευταίος που χτύπησε το Τελ Αβίβ, ήταν ο Σαντάμ Χουσεΐν το 1989 νομίζω… Τότε η μητέρα μου ήταν έγκυος σε μένα και επειδή έτρεξε απότομα για να κρυφτεί, με γέννησε πρόωρα…

Θα κλείσουμε με την άποψη της για το πώς η ίδια αισθάνεται

-Πώς αισθάνεστε; νιώθετε να σας υποστηρίζει ο ελληνικός λαός; 

Το κράτος μπορεί όχι, αλλά ο ελληνικός λαός μας υποστηρίζει. Είναι συγκινητικό και χαίρομαι που μας παίρνουν τηλέφωνο μας ρωτάνε γεμάτοι ανησυχία τι κάνουν οι δικοί μας εκεί, αν είναι καλά… Αλλά και από τότε που ήρθαμε ποτέ δεν μας αντιμετώπισαν άσχημα, η Ελλάδα ήταν για μας σαν μια αγκαλιά.

Και στο Ισραήλ όμως υπάρχουν Εβραίοι που υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους. Βλέπω, για παράδειγμα στο Facebook, πως πολλοί Εβραίοι, γιατί έτσι λέει η θρησκεία τους, δεν θέλουν πόλεμο. Μάλιστα τελευταία διώξαν τον Υπουργό Υγείας. Ρίχνουν ευθύνη στον Νετανιάχου γιατί φτάσαμε ως εδώ. Ξέρουν πως οι Άραβες δεν ενδιαφέρονται για τον εαυτό τους παρά μόνο για να σώσουν τη χώρα τους. Για τους Εβραίους δεν είναι το ίδιο. Εμείς μπορεί να βγούμε στον πόλεμο ξέροντας πως δεν θα γυρίσουμε ζωντανοί. Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να κάνουμε κάτι.

ΥΓ: Ευχαριστούμε την Λούμπνα για την αυθόρμητη και χειμαρρώδη συνέντευξη που μας έδωσε.