Στο 1ο Γυμνάσιο Συκεών, παράλληλα με την σχολική μας εφημερίδα «ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ», δημιουργήσαμε για πρώτη φορά και ένα περιοδικό. Το “ ΚΑΤΑ ΤΕΙΧΗ junior”. Προέκυψε ως μια ανάγκη να εκφραστούν με τον δικό τους τρόπο οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ γυμνασίου. Μια προσπάθεια να ξεκινήσουν την «γυμνασιακή» τους καριέρα με μεράκι και δημιουργικότητα. Να δουν το σχολείο με …άλλα μάτια!

Δίπλα στα μαθήματα φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο δημιουργικής έκφρασης και δημοσιοποίησης των απόψεων των μικρότερων μαθητών/τριών του σχολείου.

Η θεματολογία του περιοδικού περιλαμβάνει θέματα ενδιαφέροντος των μαθητών και μαθητριών σε σχέση με όσα σκέφτονται, όσα νιώθουν, όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα, όσα γίνονται στο σχολείο και με αφορμή τα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκονται. Το μάθημα της Γλώσσας και της Λογοτεχνίας, για παράδειγμα, προσφέρουν άφθονο υλικό για προβληματισμό! Οι μαθητές μας καταπιάνονται με προβλήματα, όπως η καταστροφή του περιβάλλοντος, ο ρατσισμός, η κρίση στις ηθικές αξίες, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ο flyover, η προστασία των ζώων, οι γυναικοκτονίες και τόσα άλλα!

Ενάντια στην απάθεια και αδιαφορία θέλησαν να εκφραστούν και να πάρουν θέση απέναντι σε ό,τι τους απασχολεί. Με τη δημοσιογραφική τους πένα δημιούργησαν κείμενα και «μίλησαν» με αφορμή την επικαιρότητα εντός κι εκτός σχολείου για όλα αυτά.

Είναι μόνο η αρχή. Φιλοδοξούμε να υπάρξει συνέχεια και το περιοδικό μας να γίνει τόπος αναφοράς για το σχολείο, όπως είναι εξάλλου και η εφημερίδα μας.

• Να εμπλουτιστεί με περισσότερα θέματα και να καλύψει μια πιο ευρεία θεματολογία.
• Να ασχοληθεί με πιο «δημοσιογραφικό» τρόπο με τα προβλήματα του τόπου και της γειτονιάς μας.
• Να γίνει αφορμή για περισσότερες μορφωτικές και πολιτιστικές δράσεις.
• Να εμπνεύσει μικρούς και μικρές δημοσιογράφους, να δημιουργήσει ποιητές και συγγραφείς.
• Να αποτελέσει φιλόξενο χώρο ελεύθερης και δημιουργικής έκφρασης απόψεων, θέσεων και προτάσεων από περισσότερους μαθητές και μαθήτριες.
• Να συμβάλλει, τέλος, ώστε το σχολείο να γίνει πιο ευχάριστο και δημιουργικό για όλους μας, μαθητές και μαθήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες.
• Να είναι μια «ανοιχτή αγκαλιά» κάθε χρόνο για τα «πρωτάκια» του σχολείου!

Κι όπως καταλήξαμε στην τάξη: «Επειδή πιστεύουμε ότι η αίσθηση του τυπωμένου
εντύπου είναι ιδιαίτερη, αποφασίσαμε να την εκδώσουμε. Η εφημερίδα που θα κρατάμε στα χέρια μας μετά από χρόνια θα είναι το ενθύμιό μας από την Α΄τάξη του 1ου γυμνασίου Συκεών. Θα μας θυμίζει φίλους και φίλες, συμμαθητές και συμμαθήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες. Θα
την δουν και θα χαρούν με την δημιουργία μας γονείς, φίλοι και συγγενείς, παππούδες και γιαγιάδες μας.
Έτσι, λοιπόν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να την εκδώσουμε
οπωσδήποτε και χωρίς δεύτερη σκέψη. »

Παρακολουθήστε “στιγμές” της εφημερίδας μας και του περιοδικού μας

…καθώς και την έντυπη μορφή του 1ου τεύχους του περιοδικού μας

ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ junior

που καταφέραμε  τελικά να το εκδώσουμε! Ξεφυλλίστε το…

Μέσα στην τάξη και με αφορμή το βιβλίο συζητήσαμε και γράψαμε πολλά… Ακολουθούν ενδεικτικές εργασίες μαθητών και μαθητριών σε σχέση με βασικά θέματα που μας απασχόλησαν:

Παναγιώτης Αλιφέρης και Τάσος Βίνες

Το βιβλίο «Φως στον μαύρο ουρανό» είναι μια συγκλονιστική αφήγηση που επικεντρώνεται στην ζωή του Ντίνου και την πραγματικότητα της φτώχειας, της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης, ανάμεσα στα άλλα ζητήματα που διαπραγματεύεται.

Ο Ντίνος είναι ένα έφηβο παιδί που βιώνει την οικονομική κατάρρευση της οικογένειάς του. Η ανεργία των γονιών του και η ανάγκη να διατηρήσουν την οικονομική τους σταθερότητα οδηγεί σε συνεχείς καβγάδες. Το σπίτι του δεν είναι ασφαλές καταφύγιο για αυτόν και  ο κόσμος έξω φαίνεται εχθρικός. Σε ένα σημείο βλέπουμε τον Ντίνο να σκύβει σε έναν κάδο απορριμμάτων για να διεκδικήσει ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς. Αυτή η σκηνή απεικονίζει την  απόγνωσή του.

Αυτή η κατάσταση αναγκάζει το έφηβο αγόρι να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της φτώχειας και της ανασφάλειας.   Ο Ντίνος βρίσκεται σε μια κατάσταση που οι  συνθήκες δεν τον ευνοούν. Αυτό τον κάνει να αισθάνεται σαν ένα σκουπίδι με ψυχή, όμως αγωνίζεται για την επιβίωσή του. Παρά την απελπισία και την αδικία που βιώνει δεν τα παρατάει. Αντίθετα προσπαθεί να αλλάξει την ζωή του.

Το βιβλίο αναδεικνύει την ανθρώπινη ιδιότητα και την ικανότητα για αλλαγές ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Είναι μια υπενθύμιση ότι παρά την φτώχεια, την οικονομική κρίση και την ανεργία ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις, να αναζητήσει ευκαιρίες και να δημιουργήσει μια καλύτερη ζωή.

Ελένη Κιοσσέ

Παρά ταύτα…  «Τόλμα να ονειρευτείς»

Οι ήρωες του βιβλίου ζουν στην Αθήνα. Η οικογένεια του Ντίνου, Έλληνες στην καταγωγή, αρχικά πλούσιοι, είχαν στο παρελθόν μια ζωή ονειρεμένη. Μετά την οικονομική τους κατάρρευση ο ένας κατηγορούσε τον άλλον και ο πατέρας στη συνέχεια κατηγορούσε τους μετανάστες. Η οικονομική του πτώση ήταν αυτή που του ξύπνησε τις ρατσιστικές του συμπεριφορές, τις οποίες σε κάθε ευκαιρία τις εκδήλωνε ακόμη και προς τα ίδια του τα παιδιά.

Ο Ντίνος έφηβος πια, έξυπνος, με κλίση στα μαθηματικά απορρίπτει το πατρικό πρότυπο και εναντιώνεται στις απόψεις και στη συμπεριφορά του πατέρα του. Αναζητά διέξοδο και τελικά βρίσκει συμπαράσταση στο συγκρότημα  «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»  , αλλά και στους άστεγους , όπως και σε μια οικογένεια μεταναστών.

Δεν μπορούμε να μην δούμε πως οι  αιτίες του ρατσισμού συνδέονται με οικονομικούς λόγους, όπως στην περίπτωση του πατέρα του Ντίνου. Η φτώχεια και η ανεργία οδηγούν τον πατέρα στο να φανατιστεί και να εκτονωθεί εναντίον των μεταναστών και γενικά των ξένων, οι οποίοι γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα.

Επίσης, περιγράφεται στο βιβλίο ο κοινωνικός ρατσισμός, δηλαδή η αποστροφή απέναντι σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες, όπως των αστέγων. Και όμως ο Ντίνος βρήκε την αγάπη και την συμπαράσταση σε αυτές ακριβώς τις ομάδες. Ο Ολού, οι άστεγοι, η Ρούμπη, η Ντόρη είναι «το φως» του Ντίνου. Αυτοί του δείχνουν τον τρόπο να επιβιώσει σε ένα κόσμο εχθρικό. Με αγάπη και πίστη καταφέρνει να αντιμετωπίσει τη ζωή και το σκοτάδι του πατέρα.

Επομένως, σημασία στη ζωή του ανθρώπου έχουν η αγάπη, ο σεβασμός προς την διαφορετικότητα και η αλληλοβοήθεια. Όλα αυτά είναι το φως απέναντι στον μαύρο ουρανό του ρατσισμού και όχι μόνο.

Αιμιλία Δεμερτζίδου και Άννα Ανδρέογλου

Αυτό που μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι πως διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο ερχόμαστε στην θέση άλλων ανθρώπων, όπως για παράδειγμα μεταναστών, ανθρώπων με αναπηρία, γυναικών που δέχονται βία. Επίσης, το γεγονός ότι ο Ντίνος βρίσκει το θάρρος να αντιμιλήσει στον πατέρα του αλλά και να φύγει από το σπίτι μάς εκπλήσσει ιδιαίτερα, διότι είναι πολύ σπάνιο σε αυτές τις ηλικίες να γίνει κάτι τέτοιο. Τέλος, πιστεύουμε πως το βιβλίο αυτό εάν το διάβαζαν όλοι οι έφηβοι θα ήταν κάτι πολύ καλό, διότι ασχολείται με πολύ επίκαιρα και σημαντικά ζητήματα. Παίρνει θέση ενάντια στο ρατσισμό και το φανατισμό σε ό,τι διαφορετικό,  προτρέπει προς αντιρατσιστικές και αντιναζιστικές συμπεριφορές, αναδεικνύει την ενσυναίσθηση. Και κυρίως γιατί είναι ιδιαίτερα ευχάριστο και δεν κουράζει τον αναγνώστη, αν και καταπιάνεται με δύσκολα και περίπλοκα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας.

Αντώνης Βασσάρας 

Η άνιση κατανομή των χρημάτων και η έλλειψη ευκαιριών για τις γυναίκες συχνά τις οδηγούνε στο να εξαρτώνται από τους άντρες. Στο βιβλίο η μάνα συνεχώς διστάζει να κάνει κάποια κίνηση ανεξαρτησίας μιας και η ίδια δεν έχει λεφτά και εξαρτάται αποκλειστικά από τον άντρα της. Αυτό έχει, βέβαια, αρνητικές επιπτώσεις , καθώς νιώθει αισθήματα φόβου, κατωτερότητας και την βλέπουμε να έχει πολύ άγχος. Σε όλο σχεδόν το βιβλίο η μάνα είναι θλιμμένη και μόνο προς το τέλος, που αισθάνεται και είναι ανεξάρτητη απελευθερώνεται και αρχίζει να στηρίζεται στα πόδια της.

«Ζωντάνεψε», λοιπόν, ξαφνικά το μάθημα της Λογοτεχνίας και οι μικροί αναγνώστες εξέφρασαν την επιθυμία να γνωρίσουν από κοντά και να συζητήσουν με τη συγγραφέα. Πράγματι, η Ελένη Πριοβόλου ανταποκρίθηκε θερμά στην πρόσκλησή μας και έτσι την Παρασκευή 17 Μαΐου οι δημοσιογραφικές ομάδες «ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ» και «ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ junior» υποδέχτηκαν την συγγραφέα Ελένη Πριοβόλου στην εκδήλωση «Να γίνουν τα σκοτάδια Φως. Διαβάζουμε, προβληματιζόμαστε, ελπίζουμε…» που οργάνωσαν, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου.

Η Ελένη Πριοβόλου , καταξιωμένη συγγραφέας με τα βιβλία της απευθύνεται τόσο σε παιδιά μικρότερης ηλικίας όσο και σε εφήβους αλλά και σε ενήλικες. Σταθερή και σημαντική η παρουσία της στη λογοτεχνία, έχει αγαπηθεί από ένα πλατύ κοινό μιας και τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι επίκαιρα και διαχρονικά. Με μια γραφή που αγγίζει ιδιαίτερα τους νέους και μιλά στην ψυχή τους. Προβάλλει μέσα από το έργο της πολιτική θέση και κριτική της κοινωνίας και μας βοηθά να ονειρευτούμε, να διεκδικήσουμε και να πράξουμε. Εν τέλει, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα που μας περιβάλλουν.

Ακολούθησε δρώμενο με αποσπάσματα από το βιβλίο που υλοποίησαν, θεατρικώ τω τρόπω, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄Γυμνασίου.

Στη συνέχεια, πήρε το λόγο η συγγραφέας και απευθυνόμενη σε όλους μάς μίλησε για την αξία της Λογοτεχνίας αλλά και για όλα τα θέματα που πραγματεύεται στο βιβλίο της.

Συγκινήθηκε πολύ με το θεατρικό δρώμενο! Θεώρησε ότι βρήκε κι άλλη έκφραση η Λογοτεχνία.

Μας εξομολογήθηκε, επίσης,  ότι ήταν παιδί της δικτατορίας. Αλλά και μεις είμαστε η γενιά της οικονομικής κρίσης και του κόβιντ.

«Η ανελευθερία στο σχολείο και στην κοινωνία ήταν τραγική για την παιδική μου ηλικία, γι αυτό που ήμουν γεννημένη να κάνω αυτό που είμαι σήμερα. Δεν μου άρεσαν τα βίαια παιγνίδια, είχα δυσλεξία, με κορόιδευαν. Το μπούλιγκ δεν εφευρέθηκε σήμερα!  Το διάβασμα ήταν το κάστρο της ελευθερίας μου! Από κει μπορούσα να «πυροβολώ» με τις λέξεις μου! Η λογοτεχνία είναι η ουσία της ζωής μας, για να μας δείξει το δρόμο, πώς θα πάμε λίγο παραπέρα. Αν θέλετε να γίνετε ενήλικες που θα αλλάξετε αυτά που μισείτε τώρα  παρατηρήστε τον κόσμο γύρω σας αντικειμενικά».

Μας παρότρυνε να διαβάζουμε. «Ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο μέσα από τα βιβλία», μας είπε χαρακτηριστικά. «Ξέρω την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ρωσία, μέσα από τους μεγάλους συγγραφείς. Δεν είναι η Λογοτεχνία ένα απλό κειμενάκι που δημιουργεί πλήξη. Όταν είδα ένα παιδί να ψάχνει για ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς στον κάδο, είπα πως πρέπει να γυρίσω στο σπίτι μου και να γράψω για αυτό το παιδί. Παρατηρούσα τα συσσίτια στα σχολεία το 2010 και την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, τους γέροντες που περίμεναν πότε θα τελειώσει η λαϊκή αγορά για να μαζέψουν ό,τι περίσσεψε από τα καλάθια των πολιτών». Μας προέτρεψε να παρατηρήσουμε τον κόσμο γύρω μας αντικειμενικά. Πώς μεγαλώνει ένα παιδί μέσα στις διάφορες κρίσεις. Όπως για παράδειγμα στον covid. Χωρίς σχολείο χωρίς φίλους…

Τέλος, οι μικροί και μικρές δημοσιογράφοι πήραμε συνέντευξη, θέτοντας διάφορα ερωτήματα. Ήταν πολύ απλή, φιλική και επικοινωνιακή. Πολύ πρόθυμη να απαντήσει σε όλα μας τα ερωτήματα.

Πόσο χρόνο σας πήρε για να γράψετε αυτό το βιβλίο; Το βιβλίο το γράψατε το 2024, πριν από 4 χρόνια ακριβώς. Αν το γράφατε σήμερα θα βάζατε διαφορετικά θέματα/ προβλήματα; Θα είχε το ίδιο τέλος; Πόσο άλλαξαν τα προβλήματα από τότε; Μειώθηκαν, αυξήθηκαν ή είναι περίπου τα ίδια;

Περίπου δύο χρόνια. Ήταν η εποχή που γινόταν σε όλη την Ελλάδα διαδηλώσεις κι απεργίες ενάντια στην οικονομική κρίση. Που έγιναν στην Αθήνα τα γεγονότα στη Μαρφίν. Εκείνη την περίοδο με απασχολούσαν τα θέματα της φτώχειας, της ανόδου της ακροδεξιάς,… Κάθε εποχή σηματοδοτεί το νόημα της, για να γράψεις. Αυτό για να γίνει πρέπει να ξεφύγουμε από τον ατομισμό, να μην πούμε ότι δεν μας νοιάζει.

Γιατί δώσατε στο βιβλίο τον τίτλο «Φως σε μαύρο ουρανό»;

Δεν ήταν όλα μαύρα; Ο κύκλος, όμως, της παρέας του Ντίνου είναι που δίνει φως στο σκοτάδι της κοινωνίας. Βλέπεις έναν κύκλο ανθρώπων «φωτεινών» μέσα στο σκοτάδι.

Οι «Δρομοφύλακες» ταυτίζονται με εγκληματικές, ρατσιστικές ομάδες, που κάποια από αυτές στο παρελθόν ήταν ως κόμμα και στην ελληνική βουλή. Και ως προς την εμφάνιση (ο πατέρας του Ντίνου είναι γυμνασμένος, με ξυρισμένο κεφάλι, οι προκηρύξεις τους είναι ανορθόγραφες)  και ως προς την συμπεριφορά ( ρατσιστής, αυταρχικός). Θεωρείτε ότι συνεχίζουν να δρουν τέτοιες ομάδες ή έχουν μειωθεί σε σχέση με το 2020; Έχει υποχωρήσει ή έχει αυξηθεί ο ρατσισμός και η ξενοφοβία της ελληνικής κοινωνίας από τότε;

Επισκεπτόμενη πολλά σχολεία , κυρίως σε φτωχιές περιοχές στην Αθήνα, παρατήρησα ότι οι ομάδες αυτές δρουν πιο κρυφά από ότι εκείνη την εποχή. Λειτουργούν με συνθήκες στράτευσης των παιδιών και με σύμβολα που νομίζουν ότι αρέσουν σε αυτά και τα μυούν σε ρατσιστικές απόψεις. Όχι μόνο υπάρχουν και δρουν στα σχολεία αλλά πρέπει να έχετε τα μάτια σας ορθάνοιχτα και αν βλέπετε κάτι, πρέπει να μιλάτε. Κανένας εκβιασμός δεν πρέπει να σας σταματήσει να μιλάτε. Το κακό όχι μόνο υπάρχει αλλά γιγαντώνεται σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Και για αυτό πρέπει να ξέρετε καλά Ιστορία. Το1924 για παράδειγμα, με τέτοια φτώχεια και οικονομική κρίση βρήκε ο φασισμός και ο ναζισμός χώρο να εισχωρήσουν στην κοινωνία, να γίνουν ιδεολογία και να καταστρέψουν όλο τον κόσμο. Και αν δεν το υποδείξουμε αυτό, θα είναι πολύ αργά για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ρούμπη, η Ντόρη, όπως και ο Ολού  βοηθούν τους άστεγους. Τους πηγαίνουν φαγητό, τους παραχωρούν το παλιό παγοποιείο για να μείνουν και γενικά τους συμπαραστέκονται. Επίσης, το βιβλίο αναφέρεται συχνά στην πολύτιμη βοήθεια των αλληλέγγυων. Θέλετε να μας μιλήσετε για τη διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης;

Για μένα η φιλανθρωπία είναι κάτι που πρέπει να καταργηθεί. Το κράτος έχει την ευθύνη των ανθρώπων του. Η αλληλεγγύη όμως είναι η αλυσίδα όλων των ανθρώπων για να το αλλάξουμε τα κακώς κείμενα στην πράξη. Να γίνουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο «κάστρο», που θα προστατεύει τον άνθρωπο. Δίνοντας το χέρι ο ένας στον άλλον μπορούμε να αλλάξουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και όπως βλέπουμε σήμερα το σχολείο, μέσα από τις αριστείες κι όλα αυτά που πάει να προωθήσει, τι επιδιώκει; Να φτιάξει ανθρώπους μοναχικούς, που θα πολεμούν τους άλλους ανθρώπους για να επιβιώσουν. Που δεν θα έχουν θέσει ανάμεσα μας οι πιο αδύναμοι.

Το τραγούδι που έγραψε ο Ντίνος, είναι δικό σας;

Τους στίχους του τραγουδιού μου τους παραχώρησε η αγαπημένη κόρη μου, και την ευχαριστώ γι αυτό.

Προς το τέλος του βιβλίου, εκεί που ο Ντίνος και η υπόλοιπη ελληνική ομάδα παίρνει μέρος στη μαθηματική ολυμπιάδα, κάνετε κάποιες αναφορές στα ιδιωτικά σχολεία αλλά και στους μαθητές/τριες που φοιτούν σε αυτά. Μέσα στην τάξη και με αφορμή αυτό άνοιξε μια ολόκληρη συζήτηση. Ξέρετε ότι φέτος υπήρχαν πολλές αντιδράσεις από τους φοιτητές αλλά και από την ελληνική κοινωνία σε σχέση με το νόμο που πέρασε η κυβέρνηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θέλετε να μας  πείτε τη γνώμη σας για την ιδιωτική και τη δημόσια εκπαίδευση;

Εγώ πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο με φωτισμένους δασκάλους. Πιστεύω στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, με φωτισμένους δασκάλους, που θα δίνουν το φως τους μαθητές τους. Δυστυχώς η παραγωγική μηχανή δεν έχει στόχο να δημιουργήσει σκεπτόμενους ανθρώπους αλλά εμπλουτισμένους με προσόντα, έτσι ώστε να διοικήσουν έναν προκάτ πληθυσμό. Γιατί άραγε στην εκπαίδευση σας έχουν κόψει τις ανθρωπιστικές σπουδές; Παλέψτε για την παιδεία!

Γιατί επιλέξατε ο Ντίνος να έχει ιδιαίτερη αγάπη στα μαθηματικά και όχι σε κάποιο άλλο σχολικό μάθημα, όπως για παράδειγμα μουσική, ζωγραφική, αρχαία ή βιολογία;

Γιατί ήταν το δικό μου απωθημένο. Έχουν και οι συγγραφείς απωθημένα! Ήμουν «κούτσουρο» στα μαθηματικά, όχι γιατί δεν ήμουν έξυπνη αλλά γιατί δεν μου τα δίδαξαν σωστά. Αργότερα είδα ότι μπορώ μια χαρά να τα καταλάβω.

Από που εμπνευστήκατε την ιστορία; Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα  ή είναι εντελώς μυθοπλασία;

Υπάρχουν στην πραγματικότητα η φτώχεια, οι άστεγοι, οι μετανάστες; Αφού υπάρχουν, λοιπόν, το βιβλίο δεν είναι μυθοπλασία. Είναι μέσα από τη ζωή.

Γιατί το βιβλίο δεν έχει happy end;

Ίσως κάποιοι να ήθελαν  να είναι ο Ντίνος με την Ντόρη; Δεν ήταν αυτός ο στόχος. Όλοι πήραν το δρόμο τους και έγιναν καλοί υπηρέτες του κοινωνικού συνόλου. Αυτό ήθελα να δείξω.

Γιατί ο Ντίνος είναι ένα τόσο ώριμο παιδί για την ηλικία του;

Διαφωνώ με την περιρρέουσα  άποψη ότι τα παιδιά είναι ανώριμα. Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά με ωριμότητα. Κοιτάξτε ανάμεσά σας και θα τα δείτε!

Σε ευχαριστούμε Ελένη Πριοβόλου για την όμορφη εμπειρία που μας χάρισες!

Ακολουθεί βιντεοσκοπημένο το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης, για όσους και όσες δεν μπόρεσαν να την παρακολουθήσουν διά ζώσης:

">«Να γίνουν τα σκοτάδια Φως»: Εκδήλωση με προσκεκλημένη την Ελένη Πριοβόλου

">

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μεγάλη συζήτηση για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Για αυτό τον λόγο ενδιαφέρθηκα κι εγώ για το θέμα και έκανα την έρευνά μου, για να καταλάβω τι συμβαίνει. Αρχικά το Σύνταγμα απαγορεύει την ίδρυση των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Συγκεκριμένα, το άρθρο 16 επιπλέον ορίζει ότι: Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Όμως, αυτοί που υποστηρίζουν την ίδρυση των μη κρατικών Πανεπιστημίων έχουν κάποια επιχειρήματα. Ένα από τα βασικά, λοιπόν, επιχειρήματα που λένε, είναι πως με αυτόν τον τρόπο, πολλοί από τους 40.000 νέους που ψάχνουν κάθε χρόνο σπουδές στο εξωτερικό, θα μείνουν στην πατρίδα μας. Πράγματι, αρκετά ελληνόπουλα που έχουν την οικονομική δυνατότητα θα προτιμήσουν να μην πάνε στο εξωτερικό για τις σπουδές τους.

Επίσης, υπάρχει και η πιθανότητα αρκετοί ξένοι, κυρίως από γειτονικές χώρες, να έρθουν στη χώρα μας, για να φοιτήσουν στα αντίστοιχα ιδιωτικά Πανεπιστήμια.

Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι νέοι των μεγάλων πόλεων οι οποίοι θα περνάνε μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων σε κάποια σχολή της επαρχίας, θα προτιμήσουν να παραμείνουν στο σπίτι τους και να εγγραφούν στην αντίστοιχη ιδιωτική σχολή, παρά να πληρώνουν τα υψηλά ενοίκια για να μείνουν στην επαρχία.

Έτσι, αρκετοί φοιτητές, θα μαζευτούν στις μεγάλες πόλεις με αποτέλεσμα η επαρχιακή Ελλάδα να μαραζώσει.

Επιπλέον, η μείωση των φοιτητών στα επαρχιακά πανεπιστήμια, θα οδηγήσει στην μικρότερη χρηματοδότησή τους από το Κράτος. Έτσι τα επαρχιακά πανεπιστήμια θα υποβαθμιστούν, καθώς όλο και λιγότερα άτομα θα επιλέγουν να φοιτήσουν σε αυτά.

Τέλος, ορισμένοι ισχυρίζονται πως με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα δημόσια θα γίνουν πιο ανταγωνιστικά. Για να γίνει αυτό όμως, το κράτος πρέπει να δίνει τις αντίστοιχες παροχές, δηλαδή μεγαλύτερη χρηματοδότηση για να βελτιώσουν τα κτήρια, τον εξοπλισμό τους κτλ.

Με μια πρώτη ματιά, η απάντηση στο ερώτημα είναι απλή: τα ιδιωτικά πανεπιστήμια απαγορεύονται γιατί δεν τα επιτρέπει το Σύνταγμα. Αλλά τίποτε δεν είναι τόσο απλό…

Ελισάβετ Μαραγκού

Όπως όλοι ξέρουμε, τα σχολεία σε κάθε βαθμίδα διακρίνονται σε ιδιωτικά και δημόσια. Η κύρια διαφορά τους; Στα ιδιωτικά οι γονείς πληρώνουν για την εκπαίδευση του παιδιού ενώ στα δημόσια όχι. Μέχρι τώρα μόνο τα Πανεπιστήμια ήταν αποκλειστικά δημόσια, πράγμα που άλλαξε πρόσφατα, παρά τις αντιδράσεις ενάντια στο νόμο ιδιωτικοποίησής τους. Αλλά είναι αυτό δίκαιο; Έχει σημασία σε τι είδους σχολείο πάει κάποιος και αυτό θα καθορίσει κάπως το μέλλον του; Σ΄αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

Αν αρχίσουμε με τον εξοπλισμό, δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε πως τα ιδιωτικά έχουν καλύτερες προδιαγραφές σε σύγκριση με τα δημόσια. Τα σχολεία είναι πιο καινούρια, φαίνονται πιο ακριβά, είναι πιο ανανεωμένα και λογικά δεν λείπει τίποτα. Υπάρχουν διαφορετικές αίθουσες για κάθε μάθημα, οι οποίες σίγουρα έχουν και τον πιο κατάλληλο εξοπλισμό. Για παράδειγμα, οι αίθουσες μουσικής έχουν μουσικά όργανα, ίσως και ολόκληρα πιάνα, σε αντίθεση με τα περισσότερα δημόσια. Στα δημόσια σχολεία πολλές φορές αρκετά πράγματα δεν λειτουργούν, είναι χαλασμένα ή πολύ παλιά. Τα καλοριφέρ, οι υπολογιστές, οι τουαλέτες και πολλά άλλα. Άλλα αυτά όλα εξαρτώνται από τα χρήματα. Είναι λογικό ένα σχολείο που πληρώνεται πολλά από πολλούς γονείς και μάλιστα με ακριβά δίδακτρα να είναι πολύ πιο ‘’ολοκληρωμένο‘’ από ένα που θα χρειαστεί να ζητήσει χρήματα από τον δήμο, σε περίπτωση που έχει ελλείψεις ή χρειάζεται επιδιορθώσεις ή εκσυγχρονισμό γενικότερα.

Σε έναν άλλο τομέα που υπερτερούν τα ιδιωτικά σχολεία είναι οι δραστηριότητες που γίνονται, όχι μόνο την ώρα του σχολείου αλλά και κατά τις απογευματινές ώρες. Στα ιδιωτικά υπάρχουν πολλές επιλογές και δυνατότητες που μπορεί να συμμετάσχει ένα παιδί, όπως κολύμβηση, ιππασία, τοξοβολία και πάρα πολλά άλλα. Μάλιστα, κάποια σχολεία παρέχουν και φροντιστήριο ξένων γλωσσών (κυρίως αγγλικών) για τους μαθητές τους. Όλα αυτά ακούγονται ωραία, αλλά η παγίδα εδώ είναι ότι κάθε δραστηριότητα χρειάζεται επιπρόσθετη πληρωμή, δεν συμπεριλαμβάνεται στο χρηματικό ποσό που πληρώνει ο γονιός κάθε μήνα ή χρόνο. Για την ακρίβεια, οι ασχολίες που παρέχουν τα ιδιωτικά χρεώνονται σχεδόν διπλάσια από άλλους ομίλους (που προσφέρουν ακριβώς την ίδια δραστηριότητα), που δεν λειτουργούν στο σχολείο. Οπότε, ακόμα κι αν κάποιος πάει σε δημόσιο και δεν του παρέχεται τίποτα, πάλι θα του βγει πιο οικονομικά.

Τέλος, το πιο βασικό στοιχείο, η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται. Πολλοί θα σκεφτούν ότι στα ιδιωτικά οι μαθητές μορφώνονται σωστότερα, αλλά αυτό είναι  μεγάλο λάθος. Τα μαθήματα που διδάσκονται είναι τα ίδια, απλά με καλύτερο εξοπλισμό. Επίσης, τα τμήματα των ιδιωτικών δεν είναι με λίγα άτομα. Αντιθέτως είναι μέχρι και τριάντα άτομα, περισσότερα από αυτά των δημοσίων. Αλλά τώρα τα βασικά. Θα αναρωτηθεί κανείς, εφόσον η διδασκαλία και τα μαθήματα  είναι ίδια, γιατί οι μαθητές των ιδιωτικών έχουν (συνήθως) τόσο καλούς βαθμούς, δεν μένουν στην ίδια τάξη και πολλές φορές καταφέρνουν και περισσότερα από αυτούς των δημοσίων; Εδώ είναι το κλειδί. Ενός γονιού που πληρώνει υπερβολικά πολύ για την εκπαίδευση του παιδιού του θα του φαινόταν σωστό το παιδί του να έχει χαμηλό μέσο όρο ή να μείνει στην ίδια τάξη; Θα συνέχιζε να δίνει χρήματα σε κάτι που δεν θα έδειχνε διαφορά από κάτι δωρεάν; Όχι φυσικά. Για αυτό και εγώ πιστεύω (προσωπική μου άποψη από εμπειρία) ότι τα ιδιωτικά ‘’χαρίζουν‘’ βαθμούς και προωθούν τους μαθητές τους κυρίως προς όφελος της επιχείρησής τους. Διότι, αν κάποιος δει ότι οι μαθητές του τάδε σχολείου αριστεύουν, θα προτιμήσει να σπουδάσει εκεί το παιδί του. Με τι αποτέλεσμα; Τα ιδιωτικά να γίνονται όλο και πιο ισχυρά και πλούσια, και να στέλνουν μαθητές που δεν έχουν δουλέψει τόσο  σκληρά στην κορυφή. Εννοείται πως δεν υπονοώ ότι όλοι οι μαθητές είναι όλοι κακοί και παίρνουν άριστα χωρίς να το αξίζουν. Σίγουρα υπάρχουν πάρα πολλοί αληθινά καλοί μαθητές, αλλά ακόμα κι ένας να μην είναι και να φτάνει ουρανό χωρίς προσπάθεια, αυτός ο ένας μετράει.

Όλα αυτά όμως δεν είναι απλά. Γιατί αυτά θα επηρεάσουν και το μέλλον. Όταν τα παιδιά ενηλικιωθούν και βγούνε στον χώρο εργασίας, λογικά οι τέλειοι των ιδιωτικών θα προτιμηθούν από αυτούς των δημοσίων. Και ένα ‘’εικοσάρι‘’ δημοσίου θα δουλεύει για κάποιον ιδιωτικού που ο κανονικός μέσος όρος του θα ήταν τρία.

Για όλον αυτόν τον ατελείωτο κύκλο αδικίας γίνονται όλες οι πορείες για την κατάργηση των ιδιωτικών. Είναι δυνατόν να καθορίζονται οι  μελλοντικές σου ευκαιρίες από το αν μπορείς να πληρώσεις ή όχι; Ανεπίτρεπτο. Για αυτό πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε αυτήν την αδικία.

Την Τρίτη 16 Ιανουαρίου, η δημοσιογραφική ομάδα της ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ junior του 1^ου Γυμνασίου Συκεών, πήγαμε στη Δεντροφυτεία, το άλσος της γειτονιάς μας για να το επισκεφτούμε, να «το ερευνήσουμε» και να πάρουμε συνεντεύξεις από τους περιπατητές του δάσους.

Το δασάκι αποτελεί τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου στις Συκιές. Έχει έκταση περίπου 73 στρέμματα και αποτελεί συνέχεια του Κέδρινου λόφου. Κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερο. Έχει κυρίως πεύκα, κυπαρίσσια και κέδρους και τα τελευταία χρόνια φυτεύτηκαν κάποια άλλα δέντρα, πολλά από τα οποία όμως ξεράθηκαν, καθώς δεν συντηρήθηκαν. Η ηλικία της Δεντροφυτείας υπολογίζεται περίπου στα 80 χρόνια, ίσως κάτι λιγότερο και είναι τεχνητό δάσος, δηλαδή φυτεύτηκε.

Το δάσος, πράγματι, είναι ένας πολύ όμορφος χώρος αλλά παρατηρήσαμε ότι έχει πολλά σκουπίδια, πολλές σπασμένες πλάκες στα μονοπάτια και ελάχιστα παγκάκια! Επίσης, παντού είδαμε ακαθαρσίες από ζώα. Είδαμε και κάτι περίεργους χώρους με βρώμικη άμμο και κάγκελα. Μας είπαν ότι εκεί κάποτε ήταν παιδικές χαρές αλλά εδώ και χρόνια είναι έτσι παρατημένα! Εγκαταλελειμμένες παιδικές χαρές, χορταριασμένες, χωρίς ούτε ένα παιγνίδι. Όλα έχουν ξηλωθεί και υπάρχουν μόνο αγριόχορτα. Θα μπορούσαν να πηγαίνουν εκεί να παίζουν παιδιά, αλλά από ό,τι διαπιστώσαμε στο δασάκι πηγαίνουν μόνο ενήλικες με τα κατοικίδιά τους. Είναι απαραίτητο να αποκατασταθούν οι παιδικές χαρές που υπάρχουν, ώστε να εκπληρώνουν το σκοπό δημιουργίας τους! Μια μικρή αλάνα, επίσης, δίπλα στο αναψυκτήριο μάθαμε ότι κάποτε είχε χώμα και μπασκέτες αλλά τώρα είναι ένας άδειος τσιμεντένιος χώρος. Πριν λίγο καιρό, απέναντι από το αναψυκτήριο υπήρχε, επίσης ένα κιόσκι μα πηγαίνοντας προς αυτό βρήκαμε μόνο την πέτρινη βάση του και το κιόσκι είχε κάνει φτερά…Γενικά ο χώρος δεν έχει τίποτα για να παίξουν και να διασκεδάσουν τα παιδιά! Είναι ένα από τα λίγα δάση μέσα στην Θεσσαλονίκη και θα έπρεπε να είναι σε καλύτερη κατάσταση… Σίγουρα πρέπει να αξιοποιηθεί ως χώρος αναψυχής από τους κατοίκους.

Περπατήσαμε στα μονοπάτια, που ήταν όμως απεριποίητα με πολλά χώματα και πευκοβελόνες και φτάσαμε μέχρι το Άλσος, το δημοτικό θερινό κινηματογράφο. Είναι ψηλά σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον και το καλοκαίρι έχει πολλή δροσιά. Αν περπατήσετε εδώ το καλοκαίρι θα δείτε ότι έχει πάρα πολλές χελώνες, πουλιά και πεταλούδες. Είναι ένα ζωντανό δάσος. Όσο περπατάμε προς τα μέσα, που είναι πιο παρθένο το μέρος, έχει περισσότερα είδη. Η Δεντροφυτεία μας θα έπρεπε να έχει καθημερινή παρουσία συνεργείων καθαριότητας. Και οι επισκέπτες πρέπει να προσέχουν, να μαζεύουν τα απορρίμματα τους, γιατί είναι αλήθεια πως δεν έχει και πολλούς κάδους. Κι αυτοί όμως που υπάρχουν πρέπει να καθαρίζονται τακτικά. Απαράδεκτη η κατάσταση.

Να τονίσουμε, επίσης, πως η παρουσία του δάσους κατεβάζει το καλοκαίρι τη θερμοκρασία της περιοχής 1-2 βαθμούς. Μας παρέχει επομένως δροσιά, οξυγόνο, ησυχία, ηρεμία. Τα σχολεία της περιοχής όμως δεν έρχονται εκδρομή εδώ, κυρίως, γιατί δεν υπάρχουν τουαλέτες στο χώρο.

Αυτός ο περίπατος στο δασάκι μάς τονίζει ότι εμείς η νέα γενιά οφείλουμε να έχουμε ως πρωταρχικό σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος και να προσπαθήσουμε να αντιστρέψουμε τις καταστροφές που προκάλεσαν την κλιματική κρίση. Στην περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού, για παράδειγμα, αποδείχτηκε σωτήριο για τους κατοίκους της περιοχής, και όχι μόνο!

Αφού περπατήσαμε περιμετρικά το δάσος και συλλέξαμε υλικό από φωτογραφίες και σημειώσεις, υποσχεθήκαμε να ξαναρθούμε. Οι μικροί και μικρές δημοσιογράφοι έχουμε σκοπό να μάθουμε περισσότερα για το δάσος της Δεντροφυτείας, για την ιστορία του, την προσφορά του και φυσικά, αφού αναδείξουμε τα προβλήματα, να προτείνουμε παρεμβάσεις και ίσως λύσεις προς κάθε κατεύθυνση.

Εκτός όμως από τα προβλήματα σχετικά με την Δεντροφυτεία ακούσαμε από τους περπατητές του δάσους και γι άλλα προβλήματα…

Στο ερώτημα ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που απασχολεί τους κατοίκους της περιοχής, οι 8 στους 10 μας απάντησαν: Η ακρίβεια. Αλλά σοβαρά ζητήματα θεωρούν τον flyover, την πιθανότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα αδέσποτα ζώα…

Φωτορεπορτάζ και συνεντεύξεις: Μυρτώ , Ελένη , Λήδα, Θανάσης, Άννα Μαρία, Χριστίνα, Αλεξάνδρα, Στέφανος, Αιμιλία, Νεφέλη, Κωνσταντίνος και σχεδόν όλο το Α1 και Α2 του σχολείου μας…

Γιάννα

Είναι δυσάρεστο να ζω σε μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για μένα, για τα άτομα, δηλαδή, με ειδικές δυσκολίες.

Έχω κινητική αναπηρία και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζω.

Καθημερινά οι γονείς μου ταλαιπωρούνται, όταν προσπαθούν να ανεβάσουν το αμαξίδιό μου από την μπάρα προκειμένου να πάω σχολείο, εξαιτίας των παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Αυτό που με στενοχωρεί πολύ και μου προκαλεί αρνητικές σκέψεις είναι γιατί δεν σκέφτονται τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Παρατηρήστε πως στους δημόσιους χώρους δεν υπάρχει εξοπλισμός για να διευκολύνεται η μετακίνησή μου σε διάφορες υπηρεσίες. Δεν θα αναφερθώ σε χώρους ψυχαγωγίας, όπως κινηματογράφοι και άλλοι τόποι διασκέδασης, όπου νιώθω ότι η πρόσβαση είναι πολυτέλεια για μένα!

Αυτή η πραγματικότητα δεν με κάνει να νιώθω ευγνώμων για τη ζωή μου και εξαιτίας της η καθημερινότητά μου χάνει το νόημα της. Νιώθω περιθωριοποιημένη από την κοινωνία και παγιδευμένη στο σπίτι μου. Γιατί τα άτομα σαν εμένα μην έχουν την ποιότητα ζωής που τους αξίζει; Αν η κοινωνία και η πολιτεία έδειχναν λιγότερη αδιαφορία για μας και εκδηλώνανε έμπρακτα την αλληλεγγύη τους σε όσους το έχουν ανάγκη, όλα θα ήταν διαφορετικά!

Ελένη Κιοσσέ

Ονομάζομαι Μάριος, είμαι 8 χρονών και αντιμετωπίζω την αναπηρία της βαρηκοΐας. Για να μπορώ να ξεχωρίσω καλύτερα τους ήχους φοράω ακουστικό. Η ομιλία μου δεν είναι καθαρή. Κάποια γράμματα δεν μπορώ να τα προφέρω σωστά. Συχνά νιώθω διαφορετικός και δεν θέλω να παίζω με τα παιδιά της γειτονιάς. Η μαμά μου με πολλή αγάπη προσπαθεί να μου δώσει να καταλάβω ότι όλοι είμαστε ίσοι, αν και διαφορετικοί μεταξύ μας.

Ένα απόγευμα πριν μερικές μέρες πήρα την μπάλα μου και κατέβηκα στο πάρκο. Τα παιδιά, όταν με είδαν, ήρθαν να παίξουν μαζί μου χωρίς να τους νοιάζει που εγώ φορούσα ακουστικό και δεν μιλούσα καθαρά. Γίναμε όλοι μια παρέα. Ο ένας έπαιρνε δύναμη από τον άλλον. Αισθάνθηκα ευτυχισμένος. Τι όμορφο να είμαστε όλοι ίσοι σαν μια αλυσίδα που στηρίζεται στην αγάπη, στο σεβασμό, στην προστασία και στην ελπίδα!

Θανάσης Δανιηλίδης

Είμαι ο Θανάσης και είμαι 12 ετών. Έχω κινητικά προβλήματα και πιο συγκεκριμένα είμαι καθηλωμένος σ” ένα αναπηρικό καροτσάκι. Η ζωή στη χώρα που ζω δεν είναι εύκολη για μας. Σχεδόν πουθενά δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Αυτό με κάνει να θλίβομαι και πολλές φορές αισθάνομαι απόγνωση. Ταυτόχρονα όμως με κάνει πιο δυνατό επειδή με βοηθάει να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες και να προσπαθώ να τα καταφέρω.

Πολλές φορές διαπιστώνω ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν μας αντιμετωπίζουν ως ισότιμους αλλά σαν να είμαστε κάποιο άλλο είδος ανθρώπων. Αυτό το γεγονός με νευριάζει και με κάνει να αισθάνομαι συχνά αντικοινωνικός. Οφείλουν όμως όλοι να κατανοήσουν ότι δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί, απλά πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές ώστε να διευκολύνεται και η δική μας ζωή. Δεν χρειαζόμαστε τον οίκτο σας. Συμπαράσταση θέλουμε για να μπορούμε όλοι να ζούμε αρμονικά.

Νεφέλη Ζαρκαντζά

Πώς είναι να έχεις προβλήματα όρασης; Πολύ δύσκολο! Όλοι εμείς που έχουμε αναπηρίες αντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες, άλλος περισσότερες κι άλλος λιγότερες. Για μένα υπάρχουν πολλά εμπόδια αλλά και προκλήσεις.

Στην πολυκατοικία μου, για παράδειγμα, δεν υπάρχει ασανσέρ. Φανταστείτε λοιπόν πόσο δυσκολεύομαι και χρειάζομαι κάποια βοήθεια για να ανεβοκατεβαίνω με ασφάλεια. Αλλά κι όταν φτάσω στο δρόμο διαπιστώνω ότι τα περισσότερα πεζοδρόμια δεν είναι διαμορφωμένα κατάλληλα, ώστε να μπορούν να μετακινούνται εύκολα άτομα με αναπηρία.

Ταυτόχρονα νιώθω πολλές φορές πως δεν μπορώ να αντιληφθώ τα πράγματα γύρω μου. Ας πούμε, συχνά φοβάμαι πως κάποιος θα με ξεγελάσει ή θα με κλέψει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αισθάνομαι απομονωμένη και να μην έχω πολλούς φίλους, αφού δεν εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους.  Θεωρώ, παρ” όλα αυτά, ότι όλοι εμείς που αντιμετωπίζουμε αναπηρίες δεν πρέπει να τα παρατάμε.

Είδαμε στην τάξη και συζητήσαμε αυτήν την ταινία μικρού μήκους και καταλάβαμε πολλά…

">Corto Ian (2018) – Fundación Ian

"> Κωνσταντίνος Βασιλειάδης

O  Ίαν  είναι ένα παιδί 10 ετών από την Αργεντινή. Ο Ίαν έχει εγκεφαλική παράλυση και χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο γιατί δεν μπορεί να κουνήσει τα πόδια του αλλά ούτε και πολύ καλά τα χέρια του. Πολλές φορές φαντάζεται ότι παίζει χαρούμενα με τους φίλους του στην παιδική χαρά  αλλά πολύ σύντομα επιστρέφει στην πραγματικότητα, βιώνοντας τους περιορισμούς της αναπηρίας του. Δεν μπορεί να σηκωθεί από το αμαξίδιο, ούτε να μπει στην παιδική χαρά, διότι υπάρχει εκεί ένα συρματόπλεγμα που τον εμποδίζει…

Η ταινία αυτή προσπαθεί να πείσει τον κόσμο να αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες με ισονομία και ισοτιμία. Το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο όταν όλα τα παιδιά ενώσουν τις δυνάμεις τους και βάλουν τον Ίαν στην καθημερινότητά τους. Τότε μόνο θα φύγει το συρματόπλεγμα που λειτουργεί συμβολικά και μοιάζει με τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα με το πώς μοιάζουμε εξωτερικά στην ουσία έχουμε τις ίδιες ανάγκες.

Ελένη Κιοσσέ

Την Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2024, η δημοσιογραφική ομάδα του 1^ου  Γυμνασίου Συκεών επισκεφτήκαμε τη δημοτική βιβλιοθήκη του δήμου Συκεών. Η βιβλιοθήκη είναι ένας χώρος  ηρεμίας και χαλάρωσης, όπου μπορείς να διαβάσεις τα αγαπημένα σου βιβλία, αλλά και να ανακαλύψεις και πολλά καινούρια.

Είδαμε πως τα βιβλία στη δημοτική βιβλιοθήκη είναι ταξινομημένα στα ράφια ανά κατηγορίες. Η βιβλιοθηκονόμος, η κυρία Νίκη, μας εξήγησε ότι κάθε βιβλίο ανάλογα με το είδος του έχει και το αυτοκόλλητό του. Έτσι, το πορτοκαλί χρώμα είναι για τα αστυνομικά βιβλία, το πράσινο για τα ιστορικά και το κίτρινο για τα μυθιστορήματα.

Στη συνέχεια μας διάβασε ένα βιβλίο, ένα παραμύθι, με τίτλο » Το αγόρι, ο τυφλοπόντικας, η αλεπού και το άλογο » του Τσάρλι Μακέσι. Η ιστορία του παραμυθιού αυτού είχε να κάνει με τη φιλία που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε ένα μικρό αγόρι που ήθελε να εξερευνήσει τον κόσμο, έναν τυφλοπόντικα, μια αλεπού και ένα ευγενικό άλογο. Η ιστορία του βιβλίου με εντυπωσίασε.

Στο τέλος η βιβλιοθηκονόμος εκτύπωσε εικόνες από το βιβλίο και μας πρότεινε να γράψουμε συνθήματα και συναισθήματα πάνω σε αυτές και να τις κολλήσουμε όλες μαζί σε ένα μεγάλο φύλλο δημιουργώντας ένα κολλάζ. Αφού ολοκληρώσαμε την ψυχαγωγική μας δραστηριότητα αποχαιρετήσαμε την κυρία Νίκη και την ευχαριστήσαμε για την ξενάγηση που μας έκανε.

Χάρηκα πολύ που πραγματοποιήσαμε αυτήν την επίσκεψη γιατί για μένα η βιβλιοθήκη εκτός από χώρος ηρεμίας και χαλάρωσης είναι και χώρος μάθησης. Μην ξεχνάμε ότι το βιβλίο είναι να παράθυρο στον κόσμο.

Ελισάβετ Μαραγκού

Η ύπαρξη μιας βιβλιοθήκης και μάλιστα δανειστικής είναι κάτι υπέροχο και θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε δήμο. Είναι άκρως απαραίτητη και προσφέρει πληροφορίες που δεν τις έχει το διαδίκτυο.

Η δανειστική βιβλιοθήκη των Συκεών που επισκεφτήκαμε ήταν πολύ ιδιαίτερη. Είχε πολλές βιβλιοθήκες παντού, γεμάτες με βιβλία. Βιβλία τακτοποιημένα και χωρισμένα σε κατηγορίες, για να μπορεί ο καθένας να βρει εύκολα αυτό που καλύπτει τα δικά του γούστα και προτιμήσεις.

Και για αυτούς όμως που ψάχνουν έναν ήρεμο τόπο, ησυχία για να απολαύσουν το βιβλίο τους, η βιβλιοθήκη προσφέρει μερικά γραφειάκια και καναπεδάκια για να διαβάσει χαλαρώνοντας. Ο χώρος είναι ιδανικός για μεγάλους αλλά και για μικρούς. Η βιβλιοθήκη έχει δημιουργήσει δραστηριότητες που θα κρατήσουν απασχολημένους τους μικρούς αναγνώστες, όπως ανάγνωση βιβλίων ή χειροτεχνίες.

Συναντήσαμε την βιβλιοθηκονόμο, την κυρία Νίκη, που μας βοήθησε να γνωρίσουμε το χώρο, έλυσε όλες τις απορίες μας και μας έκανε να νιώσουμε σαν το σπίτι μας.

Παρατηρήσαμε, βέβαια, και κάποια προβλήματα: Θα έπρεπε σίγουρα να υπάρχει περισσότερο προσωπικό, και όχι μόνο δύο υπάλληλοι. Ο χώρος ήταν πολύ στενός. Η γειτονιά μας έχει μόνο μια βιβλιοθήκη και θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη. Με το ζόρι χωρούσαν τα βιβλία εκεί μέσα. Αν ο χώρος ήταν μεγαλύτερος θα μπορούσε κάθε κατηγορία βιβλίων να έχει, για παράδειγμα, τη δική του αίθουσα ή να υπήρχε μια μεγάλη αίθουσα για ανάγνωση, αντί για σκόρπια γραφεία εδώ και κει.

Θέλοντας όμως να κρατήσουμε μόνο τα θετικά, αισθανόμαστε ευγνώμονες που έχουμε ένα τέτοιο θησαυρό τόσο κοντά μας. Η επίσκεψή μας εκεί ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία και σας την συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Αντώνης Βασσάρας 

Πριν μερικές μέρες επισκεφτήκαμε την δημοτική βιβλιοθήκη Συκεών. Είδαμε βιβλία για διάφορες ηλικίες, όπως παιδικά, εφηβικά και για ενήλικες. Τα εφηβικά και τα βιβλία ενηλίκων χωρίζονταν σε διάφορες κατηγορίες όπως αστυνομικά, μυθιστορήματα, διηγήματα, ρομαντική λογοτεχνία, επιστημονική φαντασία, ιστορικά μυθιστορήματα, θρίλερ, κλασικά έργα και σύγχρονη λογοτεχνία. Στα παιδικά βιβλία έχει διάφορες διάσημες σειρές βιβλίων όπως «Το ημερολόγιο ενός Σπασίκλα» και «Χάρι Πότερ».
Όταν πήγαμε εκεί με το σχολείο διαβάσαμε ένα βιβλίο για τη φιλία, και κάναμε ένα κολλάζ σχετικά με αυτό.
“Οποιος θέλει μπορεί να δωρίσει ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη, εφόσον είναι σε καλή κατάσταση. Για να δανειστείς ένα βιβλίο πρέπει να έρθεις με την ταυτότητά σου και να αποκτήσεις μία κάρτα μέλους. Αν το βιβλίο δεν το έχεις επιστρέψει σε κάποιο χρόνο και στην ίδια κατάσταση που το πήρες, τότε πρέπει να το πληρώσεις. Επίσης, η βιβλιοθήκη προσφέρει σε όποιον θέλει δωρεάν μέρος για να διαβάσει ή να κάνει κάτι που χρειάζεται ησυχία, εφόσον και ο ίδιος δεν ενοχλεί.
Η επίσκεψη στη βιβλιοθήκη ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και θα πρότεινα σε κάποιον να πάει εκεί, είτε για να διαβάσει, είτε για να δανειστεί κάποιο βιβλίο.

Ιωσήφ Δεμερτζίδης

Η δημοτική βιβλιοθήκη Συκεών υποδέχτηκε τα τμήματα Α1 και Α2 του σχολείου μας πριν λίγες ημέρες. Εκεί η κα Νίκη ανέλαβε να μας ξεναγήσει στον χώρο και να μας μιλήσει για τη βιβλιοθήκη. Πρώτα ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο όπου υπήρχαν τα εφηβικά και τα βιβλία για ενηλίκους. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι όλα τα βιβλία ήταν χωρισμένα σε χρώματα ανάλογα με το περιεχόμενό τους. Στη συνέχεια, η κυρία Νίκη μας ξενάγησε στο χώρο και μας ενημέρωσε πώς μπορούμε να μπούμε στην ηλεκτρονική σελίδα της βιβλιοθήκης, να ψάξουμε για ένα βιβλίο με βάση κάποια κριτήρια, όπως ο τίτλος του βιβλίου, ο συγγραφέας ή το θέμα που μας ενδιαφέρει. Επίσης, μπορούμε να σιγουρευτούμε ότι το βιβλίο που θέλουμε να δανειστούμε υπάρχει. Μετά κατεβήκαμε στον ισόγειο, όπου βρίσκονταν τα παιδικά βιβλία και κάτσαμε στο αναγνωστήριο όπου μας διάβασε ένα παιδικό βιβλίο με μηνύματα που αγγίζουν μικρούς και μεγάλους. Τέλος, κάναμε ένα υπέροχο κολλάζ πάνω στο παραμύθι που διαβάσαμε χρησιμοποιώντας φράσεις του παραμυθιού και προσθέτοντας δικές μας. Πραγματικά, περάσαμε πολύ ωραία και ευχαρίστως να επισκεφτούμε ξανά την βιβλιοθήκη.

Και στην αίθουσα της εφημερίδας στο σχολείο μας «στολίσαμε» τις δημιουργίες και τις εμπειρίες μας! 

• Η χρόνια χρήση του τσιγάρου προκαλεί η καρκίνο
• Προσοχή στους παθητικούς καπνιστές, δεν φταίνε σε τίποτα.
• Οι αθλητές που καπνίζουν κουράζονται ευκολότερα και δεν αναπνέουν καλά. Η αντοχή και οι επιδόσεις τους είναι μειωμένες.
• Στα παιδιά που καπνίζουν από πολύ νωρίς μπλοκάρεται η ανάπτυξη και ευκολότερα εμφανίζουν προβλήματα υγείας.

Ελισάβετ Μαραγκού

Στις μέρες μας το κάπνισμα είναι κάτι πολύ συνηθισμένο και κοινότυπο. Σκεφτείτε, το 35% του πληθυσμού παγκοσμίως καπνίζει.

Ναι, μεν, θεωρείται απόλαυση και είναι ό,τι πρέπει (όπως λένε) για να ανακουφίσει το άγχος και τις ανυπόφορες υποχρεώσεις της καθημερινότητας, αλλά η μακροχρόνια χρήση του βλάπτει την υγεία, την εμφάνισή μας, τους γύρω μας, ακόμη και το περιβάλλον.

Ας αρχίσουμε με την υγεία μας. Το τσιγάρο περιέχει περίπου 4.000 χημικές ουσίες, από τις οποίες οι 250 είναι εξαιρετικά επιβλαβείς για τον οργανισμό μας κι άλλες 50 καρκινογόνες. Όλες αυτές οι ουσίες αυξάνουν κατά 20 φορές τον κίνδυνο διάφορων πνευμονικών παθήσεων, καρκίνων και άλλων ασθενειών. Κάτι σίγουρο είναι ότι κάνει τα πνευμόνια μας, την καρδιά μας  και γενικά το σώμα μας πιο αδύναμο.

Αμέσως μετά έρχεται η εμφάνιση, κάτι που όλοι προσέχουμε λίγο πολύ. Τα δόντια και τα δάκτυλα κιτρινίζουν. Τα μαλλιά, τα ρούχα, το δέρμα , όσο και να πλυθούν, θα έχουν την ανεπιθύμητη οσμή του τσιγάρου.

Αλλά ακόμη κι αν δεν μας νοιάζει ούτε η υγεία μας, ούτε η εμφάνιση μας, πρέπει τουλάχιστον να νοιαστούμε για τους κοντινούς μας ανθρώπους, ειδικά αν δεν καπνίζουν οι ίδιοι. Σε άτομα  που απλά βρίσκονται κοντά σε άλλα άτομα που καπνίζουν επηρεάζεται η υγεία τους, είναι το λεγόμενο «παθητικό κάπνισμα». Το 15% των ατόμων που έχουν παθήσεις λόγω του καπνίσματος δεν καπνίζουν οι ίδιοι, αλλά οι γύρω τους. Για παράδειγμα, ένα άτομο που δουλεύει σε ένα μαγαζί που επιτρέπεται το κάπνισμα, ακόμη κι αν το ίδιο δεν καπνίζει, είναι πιθανόν να έχει επιπτώσεις στην υγεία του.

Τέλος, το περιβάλλον. Μία μόνο γόπα μπορεί να χρειαστεί μέχρι και τρία ολόκληρα χρόνια για να αποσυντεθεί! Και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί ανεύθυνοι που πετάνε τα αποτσίγαρά τους εδώ κι εκεί. Και μολύνουν το περιβάλλον. Και ποιος ξέρει αν ένα τσιγάρο και μόνο από όλα αυτά δεν έχει σβήσει καλά. Ποιος ξέρει πόσες φωτιές έχουν αρχίσει λόγω ενός τσιγάρου, πόσα φυτά και δέντρα έχουν καεί…

Τώρα, μπορεί να σκέφτεται κανείς ότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο, η νέα μόδα, δεν κάνει κακό. Η πικρή αλήθεια είναι ότι βλάπτει εμάς ακόμη περισσότερο από το κανονικό τσιγάρο. Το κανονικό τσιγάρο δημιουργεί μία «πίσσα» στα πνευμόνια, ενώ το ηλεκτρονικό παγιδεύει μέσα τους ατμούς και υγρασία, που στο μέλλον μπορεί να αποδειχτούν ακόμα πιο βλαβερές. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…

Επομένως, μόνο μία λύση υπάρχει. Αποφεύγουμε κάθε είδος καπνίσματος, προσέχουμε την υγεία μας και προσπαθούμε να πείσουμε και τους γύρω μας να κάνουν το ίδιο.

Σάββας Ταχτσίδης

Το κάπνισμα σήμερα είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Δυστυχώς στη χώρα μας το ποσοστό των ατόμων που καπνίζουν είναι μεγάλο και το φαινόμενο αυτό έχει πολλές αρνητικές συνέπειες. Μαυρίζουν τα πνευμόνια, η αντοχή των ανθρώπων που καπνίζουν μειώνεται και το σημαντικότερο από όλα είναι οι αυξημένες πιθανότητες των καπνιστών να πάθουν καρκίνο. Επομένως, οι νεότεροι, γνωρίζοντας περισσότερα, δεν πρέπει να ξεκινήσουν να καπνίζουν.

Δυστυχώς γυναικοκτονίες γίνονται κάθε μέρα σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, όπως και σε όλο τον κόσμο.

Μόνο το 2023 υπήρχαν περίπου 3.100 γυναίκες που δολοφονήθηκαν ή έχουν υποστεί σωματική ή λεκτική βία. Τα περισσότερα θύματα είναι από ενδοοικογενειακή βία.

Η τελευταία δολοφονία μιας γυναίκας που ήταν έγκυος έγινε στις 9 ιανουαρίου του 2024. Ήταν η πρώτη γυναικοκτονία που καταγράφηκε για φέτος.

Όχι μόνο στενάχωρο αλλά και απάνθρωπο αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας τα τελευταία και πρέπει να σταματήσει άμεσα.

Σοφία Αναγνώστου-Κονταξή και Ελισάβετ Μαραγκού (Α1)

Οι γυναίκες δεν έχουν παντού τα ίδια δικαιώματα. Σε άλλες χώρες έχουν ίσα με τους άντρες, σε άλλες έχουν ελάχιστα. Οι χώρες στις οποίες οι γυναίκες έχουν τα λιγότερα δικαιώματα παγκοσμίως είναι χώρες όπως το Ιράκ, το Ιράν, η Συρία και το Πακιστάν. Δεν έχουν δικαίωμα στην επιλογή συζύγου, δεν έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, απαγορεύεται να έχουν γνώμη στα νομικά και πολιτικά θέματα, δεν μπορούν να εκφραστούν ή να ντυθούν όπως επιθυμούν, δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ασυνόδευτες και πολλά άλλα. Παντού γίνονται πορείες για να βελτιωθούν όλα αυτά αλλά δυστυχώς δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Από τις χώρες της Δύσης, η μοναδική που κατατάσσεται στις 10 πιο επικίνδυνες για τις γυναίκες είναι οι ΗΠΑ.

Αποκορύφωμα της βίας εναντίον των γυναικών είναι οι δολοφονίες, οι  λεγόμενες γυναικοκτονίες. Κάθε χρόνο σημειώνονται 50.000 γυναικοκτονίες παγκοσμίως, το οποίο αντιστοιχεί σε 137 γυναίκες κάθε μέρα. Τουλάχιστον οι μισές διαπράττονται από τους συντρόφους-συζύγους.

Για παράδειγμα, με το που μπήκε το 2024, την ίδια μέρα γίνεται η πρώτη γυναικοκτονία αυτής της χρονιάς. Η δολοφονία της 41χρονης εγκύου από τον 39χρονο σύντροφό της και τον 34χρονο φίλο του τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Ο 39χρονος σύντροφος επέστρεψε με τη 41χρονη έγκυο στο σπίτι του. Ο 34χρονος βρισκόταν ήδη μέσα στο διαμέρισμα, με σβηστά τα φώτα και κατεβασμένα τα παντζούρια. Μόλις μπήκε το ζευγάρι, κινήθηκε προς τη γυναίκα, την οποία απείλησε με μαχαίρι, οδηγώντας τη στην κρεβατοκάμαρα, όπου την έδεσε με χειροπέδες και της έκλεισε το στόμα και τα μάτια με ταινία. Στη συνέχεια, ο 39χρονος του πήρε το μαχαίρι και του έκανε νόημα να κατέβει στο αυτοκίνητο. Δέκα λεπτά αργότερα κατέβηκε και ζήτησε βοήθεια, λέγοντας ότι η σύντροφός του είναι νεκρή. Στη συνέχεια, οι δύο άνδρες επιχείρησαν να εξαφανίσουν τα ίχνη της άτυχης εγκύου. Τοποθέτησαν το άψυχο σώμα της σε βαλίτσα, τύπου μπαούλο, και το μετέφεραν με το αυτοκίνητο του 34χρονου σε δασική περιοχή του δήμου Θέρμης, όπου το έκρυψαν σε θάμνους.

Σε καμία περίπτωση, ό,τι και να έχει γίνει, ο φόνος δεν είναι η λύση. Και τα δύο φύλα θα έπρεπε να έχουν ίσα δικαιώματα και κανείς να μην τα καταπατά. Οι πορείες μπορεί να μην έχουν ακόμη πολύ αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα στο κοντινό μέλλον θα καταφέρουν κάποιες αλλαγές.

Μια σημαία από μαλλιά: Έργο της Έντιθ Ντέκιντ,του 2014: Μια σημαία φτιαγμένη από μαλλιά γυναικών ως σύμβολο αντίστασης των γυναικών.

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2022 η 22χρονη Ιρανή Μάχσα Αμίνι σκοτώθηκε στην Τεχεράνη του Ιράν.

Συνελήφθη από την αστυνομία ηθών του Ιράν, η οποία επιβάλλει έναν ενδυματολογικό κώδικα στους Ιρανούς. Η Αμίνι συνελήφθη γιατί παραβίαζε αυτό τον κώδικα, συγκεκριμένα δεν φορούσε σωστά την μαντήλα της. Η αστυνομία ισχυρίζεται ότι δεν την χτύπησαν, αλλά ότι κατέρρευσε στο κέντρο αναμόρφωσης που την μετέφεραν. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή, και δυο μέρες αργότερα πέθανε.

Για το πώς πέθανε η Αμίνι υπάρχουν πολλές απόψεις-γνώμες. Μια είναι αυτή που ισχυρίζεται η αστυνομία ηθών, την οποί α ο πατέρας της Αμίνι αμφισβητεί. Άλλες διαφορετικές οπτικές παρουσιάστηκαν στα Social Media, όπως για παράδειγμα πολλοί υποστηρίζουν ότι η αστυνομία βιοπράγησε και σκότωσε την κοπέλα. Πολλές διαφορετικέ ς ιστορίες, όλες με αποδεικτικά στοιχεία, αλλά καμιά δεν είναι ξεκάθαρη.

Ο θάνατος της Αμίνι έγινε σύμβολο της βίας κατά των γυναικών στο Ισλάμ και αφορμή για πολλές αντιδράσεις κι εξεγέρσεις. Διαδηλώσεις έγιναν σε 50 περίπου περιοχές του Ιράν, με τις γυναίκες να κόβουν τα μαλλιά τους και να καίνε τις μαντήλες τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αρκετοί ηγέτες και διασημότητές επίκριναν τις πράξεις της κυβέρνησης του Ιράν και συμπαραστάθηκαν στους διαδηλωτές. Μάλιστα, το υπουργείο οικονομικών των Η.Π.Α. επέβαλε κυρώσεις στην αστυνομία ηθών.

Η κυβέρνηση του Ιράν προσπάθησε να σταματήσει τις διαδηλώσεις, πυροβολώντας διαδηλωτές, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, μπλοκάροντας την πρόσβαση σε εφαρμογές όπως το Instagram και μειώνοντας την προσβασιμότητα στο διαδίκτυο, ώστε να μην μπορούν οι διαδηλωτές να οργανώνουν τις δράσεις τους και να μαθαίνουν τις εξελίξεις πάνω στο θέμα.

Με αφορμή όλη αυτήν την κατάσταση, πρώτες επαναστατούν οι γυναίκες στο Ισλάμ. Χωρίς φόβο βγαίνουν έξω σε πορείες, κόβουν τα μαλλιά τους, κρατάνε συνθήματα και φωτογραφίες της Αμίνι και καίνε τις μαντήλες τους, χωρίς να λογαριάζουν τον κίνδυνο που διατρέχουν. Δυστυχώς, ακόμη δεν έχει αλλάξει ο ενδυματολογικός κώδικας και γενικά τα δικαιώματα των γυναικών, κυρίως στο Ιράν, αλλά μέρα με την μέρα οι διαδηλώσεις για αυτό γίνονται περισσότερες και ποιος ξέρει, ίσως πιάσουν τόπο.

Εγώ βρίσκω την όλη ιστορία τελείως απαράδεκτη. Μία γυναίκα να χάσει την ζωή της μόνο και μόνο επειδή φαινόταν κάνα δυο τούφες από τα μαλλιά της; Αυτό είναι εξωφρενικό! Κατά την γνώμη μου, η αστυνομία των ηθών δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει, γιατί περιορίζει υπερβολικά τις γυναίκες. Θα μπορούσε το πολύ πολύ  να κάνει μια απλή παρατήρηση κι όχι να την στείλει και σε κέντρο αναμόρφωσης,

Αν και, ίσως βγαίνει ένα θετικό από όλα αυτά. Αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά, μπορεί να μην γίνονταν όλες οι διαδηλώσεις και οι αγώνες. Αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά, μπορεί οι γυναίκες να μην αντιδρούσαν και να μην είχαν βρει το κουράγιο να βγουν έξω στον δρόμο με τα μαλλιά να φαίνονται. Ελπίζω αυτό το λυπηρό και απαράδεκτο γεγονός να βοηθήσει ώστε να αλλάξουν τα πράγματα υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών…

Και στην Ελλάδα τι γίνεται; 

Μερικές μόνο από τις γυναικοκτονίες στο 2023
39χρονη, Χαλκιδική, 22/5/23
54χρονη, Νίκαια, 22/12 23
27χρονη Αναστάζια, Κως, 12/6/23
46χρονη, Άννα, Αθήνα, 10/7 23
84χρονη, Χαλκίδα, 20/7 23
42χρονη, Θεσσαλονίκη, 12/9/23

Ένα θέμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί και να μας προβληματίζει περισσότερο είναι αυτό που ονομάζεται κοινώς bullying ή αλλιώς «σχολικός εκφοβισμός». Bullying θεωρείται όταν ένας μαθητής/τρια ή πιο συχνά  μια παρέα μαθητών χτυπάνε και μιλάνε άσχημα σε κάποιο άλλο παιδί κατ’ εξακολούθηση. Ο σχολικός εκφοβισμός γίνεται κυρίως με βάση τη φυλή, την οικονομική κατάσταση και άλλες ιδιαιτερότητες.

Tο A΄ εξάμηνο του 2023, σύμφωνα με «Το χαμόγελο του παιδιού», έγινε αύξηση 100% στον αριθμό μαθητών – μαθητριών που συμμετείχαν σε διαδραστικές παρεμβάσεις πρόληψης και ευαισθητοποίησης σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του έτους 2022 και αυτό δείχνει την ανάγκη ενημέρωσης παιδιών, γονέων αλλά και εκπαιδευτικών πάνω στο θέμα.

Μετά από αρκετές έρευνες αποδείχτηκε πως τα περιστατικά ενδοσχολικής βίας αποτελούν πλέον καθημερινότητα στη ζωή των παιδιών σε όλη την Ελλάδα και καθημερινά ακούμε ειδήσεις, όπως «15χρονη βασανίζει 13χρονο και το βιντεοσκοπούν έξω από το σχολείο τους» ή «Συμμορίες 15χρονων επιτίθενται σε συνομήλικούς τους, που οδηγούνται στο νοσοκομείο» ή «Άγριες ξυλοδαρμός 13χρονου από συμμαθητές του, που φώναζαν «σκοτώστε τον» ή «Ανήλικοι ξυλοκόπησαν 12χρονο».

Τα σχολικά έτη 2022-2023,  1 στα 3 παιδιά, δηλαδή το 32,4 σε όλη τη χώρα, δηλώνουν πως έχουν δεχτεί σχολικό εκφοβισμό. 1 στα 6 παιδιά σε όλη την Ελλάδα αισθάνονται πως το σχολείο δεν τους μαθαίνει να μην εκφοβίζουν τους συμμαθητές τους. Δυστυχώς, εκτός από τον βασανισμό παιδιών, έχουν συμβεί και δολοφονίες μαθητών που άρχισαν από σχολικό εκφοβισμό.

Επίσης, υπάρχει τώρα πια η γραμμή SOS 1056 για τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο.

Θα τελειώσει ποτέ, άραγε, ο σχολικός εκφοβισμός; Πίστευα πως στη χώρα μας είμαστε πιο πολιτισμένοι, λιγότερο επιθετικοί, πιο δημοκρατικοί  αλλά τελικά αποδείχτηκε πως το bullying …κατοικεί και στην Ελλάδα!

Αναστασία Παπαδοπούλου (Α1)

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που πήγαινε στο δημοτικό σχολείο. Στην πρώτη δημοτικού είχε μια δασκάλα που της φερόταν πολύ άσχημα. Θέλετε παραδείγματα; Της φώναζε και τη μάλωνε. Όταν είχε απορίες ή όταν έκανε κάποιο λάθος, γραπτό ή προφορικό, την κορόιδευε μπροστά σε όλη την τάξη. Με τον καιρό οι συμμαθητές της άρχισαν κι αυτοί να επαναλαμβάνουν την ίδια συμπεριφορά.  Το κορίτσι από την στεναχώρια του έβγαλε έκζεμα στα χέρια. Τώρα είχαν έναν ακόμη λόγο να την κοροϊδεύουν!  Τα άλλα παιδιά γελούσαν μαζί της, την κορόιδευαν και την έδειχναν με το δάχτυλο. Τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς κι άρχισαν να της ρίχνουν το φαγητό, έλεγαν για τα χέρια της, έφευγαν από κοντά της μήπως κολλήσουν τίποτα. Όταν πήγαινε να τους μιλήσει  ή να παίξει μαζί τους την έδιωχναν ή απομακρύνονταν από κοντά της.

Η κατάσταση άλλαξε στην τρίτη τάξη, όταν συνάντησε μια υπέροχη δασκάλα, που ήταν τελείως διαφορετική. Την βοηθούσε στα μαθήματα, της συμπαραστεκόταν και ποτέ δεν ξεχώριζε τα παιδιά, άσχετα αν είχαν μαθησιακές δυσκολίες. Όταν άλλαξε τμήμα άρχισαν τα πράγματα να γίνονται καλύτερα. Τα παιδιά ήταν πιο φιλικά, κάναν όλοι μαζί παρέα, μιλούσαν κι έπαιζαν μαζί. Στην έκτη, όμως, δημοτικού τα πράγματα πάλι χειροτέρεψαν. Καινούριοι μαθητές ήρθαν στο τμήμα, άρχισαν πάλι τα  πηγαδάκια κι απομακρύνονταν σιγά σιγά από κοντά της.

Το κορίτσι που τα λέει όλα αυτά είμαι εγώ που τα έχω ζήσει.  Δυστυχώς , λοιπόν, δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι καλό από το δημοτικό σχολείο. Ευτυχώς τα πράγματα στο γυμνάσιο είναι διαφορετικά.