Του Μανώλη Νικολακάκη, Γ3
Πριν λίγες μέρες το σχολείο μου πραγματοποίησε μια εκπαιδευτική επίσκεψη στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ανεβαίνοντας στον ιερό βράχο και αντικρίζοντας μπροστά μου τα Προπύλαια ένιωσα αμέσως πως ο χρόνος σταμάτησε, πως έμπαινα σε έναν άλλο κόσμο, γεμάτο ιστορία και μυστήριο. Ο ήλιος φώτιζε τα αρχαία μάρμαρα και ήταν σαν μια αντανάκλαση στον γκρίζο ουρανό της Αθήνας. Παραδίπλα στεκόταν λαμπρός ο ναός της Αθηνάς Νίκης με τη λιτή αλλά μοναδική ομορφιά του. Μπαίνοντας στον αρχαιολογικό χώρο αντίκρισα τον Παρθενώνα, το σπουδαιότερο σύμβολο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Οι δωρικοί του κίονες με τις ραβδώσεις τους, παρά τα σημάδια του χρόνου, έμοιαζαν να στηρίζουν τον ίδιο τον ουρανό. Πιο πέρα το Ερέχθειο με τις Καρυάτιδες, που με την αινιγματική τους έκφραση στέκονταν αγέρωχες, σαν να φύλαγαν τα μυστικά της πόλης.
Προχωρώντας προς την άκρη του βράχου κοίταξα κάτω, η Αθήνα απλωνόταν μπροστά μου, μια πόλη που συνδυάζει τον αρχαίο και τον σύγχρονο κόσμο, μια πόλη που σφύζει από ζωή και ιστορία.
Ένιωσα ένα βαθύ δέος για την ιστορία που ξεδιπλωνόταν γύρω μου. Βυθίστηκα σε έναν κόσμο ομορφιάς και ιστορίας, γεμάτος σκέψεις αλλά και περηφάνια για το μεγαλείο του παρελθόντος. Η Ακρόπολη δεν είναι απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο που σε αφήνει άφωνο. Αυτή η εμπειρία θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου.
