Από τη μαθήτρια του Α3, Αντωνία Παπαβασιλείου
Ένα από τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια που μου έχει μείνει αξέχαστο είναι αυτό του 2021, που το είχαμε κάνει στο χωριό μου, στη Μάνη.
Εκείνη την ημέρα από το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα εγώ με τη μαμά μου στολίσαμε το σπίτι. Βάλαμε φωτάκια, γιρλάντες, φιγούρες, όπως ελαφάκια, κατσικάκια και ταράνδους, ενώ στολίσαμε το δέντρο στην αυλή, γιατί ήμασταν στο σπίτι του παππού και «δεν ήθελε φύλλα δέντρων μέσα στο σπίτι του», έλεγε! Η μάνα μου να τρέχει πανικόβλητη να βάλει το κατσίκι με τις πατατουλίτσες στον φούρνο, να βαφτεί, να φορέσει τα κομψά και ωραία ρούχα της, να φτιάξει το μαλλί της υπερπαραγωγή, ενώ εγώ να πρέπει να φορέσω κάτι φρου φρου, κάτι κοκαλάκια και να μου κάνει κοτσιδάκια! Δεν μου άρεσα καθόλου, αλλά τι να πω;
Κατά τις 7 ήρθαν οι καλεσμένοι, ο θείος μου, η θεία μου, τα αδέλφια του παππού μου και ο ξάδελφός τους. Η θεία μου με ένα μαλλί τσαλαπετεινού σαν τις γιαγιάδες στα χωριά, ο παππούς μου και το σόι του με πουκαμισιά κυριλέ και με μανιάτικο μουστάκι, η μάνα μου και καλά Miss Hellas, ο θείος μου, με ένα απλό φούτερ και ένα τζινάκι, είχε ήδη ορμήξει στο φαΐ, και εγώ μόνη μου σε μια γωνίτσα του τραπεζιού, αφού οι μεγάλοι συζητούσαν για πράγματα που δεν καταλάβαινα. Ο παππούς μου ακόμα δεν είχε κάτσει. Έπρεπε να τον βοηθήσουμε, γιατί περπατούσε με «πι», αλλά μετά τον φέραμε έξω στο τραπέζι της αυλής.
Ξαφνικά άρχισε να μυρίζει κατσικάκι με πατάτες. Μόλις κοιτάξαμε προς την πόρτα, είδαμε τη μαμά μου να σέρνει ένα γιγάντιο ταψί με ένα ολόκληρο κατσίκι! Οι μπάρμπες του τραπεζιού γέλαγαν και τρώγανε με τα χέρια ταυτόχρονα. Οι άλλοι νορμάλ, απλά τρώγαμε και δε μιλάγαμε. Καλά, ένα κατσικάκι μούρλια! Επτά χρονών παιδάκι έφαγα δυο πιάτα!
Όταν φάγαμε όλοι, άρχισαν τα τραγούδια! Ο παππούς μου με το κομπολόι στο ένα χέρι και το ουζάκι στο άλλο να τραγουδάει λεβέντικα το «μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια, μαύρα κατσαρά μαλλιά» και όλοι οι άλλοι να τον ακολουθούν. Οι άλλοι παππούδες μου να στρίβουν τα μουστάκια τους και να τσιμπάνε φετούλα και ελίτσες. Εγώ χαιρόμουν που ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι! Είχα μπει στο μουντ!
Χαίρομαι που πέρασα τόσο καλά και τα θυμάμαι, γιατί ο παππούς μου έχει πεθάνει και αυτό μου φέρνει όλο και πιο πολλές αναμνήσεις τώρα που γράφω αυτό το κείμενο. Είμαι περήφανη που έχω τέτοιο σόι και χαίρομαι που τους πρόλαβα όλους και πέρασα ωραίες στιγμές μαζί τους! Μακάρι να είχα τους περισσότερους κοντά μου και να ξαναπερνάγαμε μαζί αυτά τα Χριστούγεννα, αλλά τον μήνα που θα τα ξανακάναμε επέλεξε ο Θεός να πάρει τον παππού μου. Εύχομαι όλοι να περνάνε οικογενειακά τα Χριστούγεννα, με υγεία και όλους τους ανθρώπους κοντά τους!
Το κείμενο αυτό γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας παραγωγής γραπτού λόγου στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Ευαγγελία Σωτηροπούλου
