Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, από το 1924, στο χωριό της Λαγκάδας γίνεται αναπαράσταση του μαρτυρίου του Γολγοθά από τους πιστούς, οι οποίοι με σκυμμένο κεφάλι και απόλυτη σιωπή ανεβαίνουν το βουνό. Στην κορυφή του βουνού τελούνται η Ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, η Ακολουθία της Ώρας, η Σταύρωση και η Αποκαθήλωση. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, πλήθος κόσμου παρακολουθεί 12 αναπαραστάσεις των Παθών του Κυρίου κατά την περιφορά του Επιταφίου περιμετρικά του χωριού, Μάρπησσα. Την ώρα που ο Επιτάφιος έχει βγει για την καθιερωμένη περιφορά του στα σοκάκια, οι σύλλογοι και το τοπικό συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Μάρπησσας ετοιμάζουν δρώμενα που αναπαριστούν στιγμιότυπα της ζωής του Χριστού μέχρι και την Ανάσταση. Νέοι και παιδιά, ντυμένοι με ρούχα εκείνης της εποχής στέκονται σε διάφορα σημεία της διαδρομής του Επιταφίου και αναπαριστούν στιγμές από την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, την Ανάσταση του Λαζάρου, την προσευχή στη Γεσθημανή, τη μετάνοια της αμαρτωλής γυναίκας, τον Μυστικό Δείπνο, την ανάβαση στον Γολγοθά, τον απαγχονισμό του Ιούδα, την άρνηση του Πέτρου, τη Σταύρωση, την Αποκαθήλωση και τον Επιτάφιο Θρήνο. Στον λόφο του Αγίου Αντωνίου απέναντι από το χωριό στήνονται τρεις φωτεινοί Σταυροί.

Στη λιτανεία της Ανάστασης την Κυριακή το πρωί, παιδιά ντυμένα αγγελάκια στέκονται γύρω από τις εκκλησίες και λένε ευχές κρατώντας τις λαμπάδες τους. Ακολουθεί το «Γεύμα της Αγάπης» σε χωριά, όπως ο Πρόδρομος. Ο μόνος που δεν συμμετέχει στο παραδοσιακό αυτό γλέντι, είναι… το ομοίωμα του Ιούδα.

Κάτι που μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι πως την Μεγάλη Παρασκευή σε όλες τις εκκλησίες της Πάρου, η εικόνα της Παναγίας είναι σκεπασμένη με ένα μαύρο, βελούδινο ύφασμα από όπου ξεχωρίζει μόνο το πρόσωπό της.

Ένα γνωστό έθιμο της Πάρου, που έχει σταματήσει πλέον να λαμβάνει χώρα, είναι αυτό της «κούνιας». Στη Μάρπησσα, ανήμερα του Πάσχα και μέχρι της Αναλήψεως, οι νέοι του χωριού έφτιαχναν αυτοσχέδιες κούνιες και τις έστηναν κυρίως σε τρία σημεία του χωριού. Τοποθετούσαν ένα γερό δοκάρι στα δώματα δύο κοντινών σπιτιών στα στενά σοκάκια της Μάρπησσας και από εκεί κρέμαγαν τα σχοινιά. Στην κούνια κάθονταν συνήθως ανύπαντρες κοπέλες και τις κουνούσαν τα αγόρια. Τις ημέρες αυτές οι νέοι είχαν τον πρώτο λόγο, αφού έβρισκαν την ευκαιρία να κάνουν τις γαμήλιες επιλογές τους και να συνομιλήσουν με ερωτικά δίστιχα.

“Σίδερο να’ναι το σχοινί κι ατσάλι το δοκάρι
κι εκείνος που την έδεσε να ζεί να δέσει κι άλλη.”

“Κουνήσετε την όμορφη, κουνήσετε την άσπρη,
κουνήσετε τη λεμονιά, που ‘ναι γεμάτη άνθη…”

   Παρ΄ ό,τι το έθιμο αυτό είναι παλιό και δεν το συναντάμε σήμερα, είναι ένα από τα πιο γνωστά της Πάρου.

    Όλα τα παραπάνω διασώζονται  και διαδραματίζονται ακόμα και σήμερα, κάνοντας το Πάσχα στο νησί ξεχωριστό!

Ζωή Κοντογιώργου

Είναι τρελό κανείς να πιστεύει πως ένας πόλεμος μπορεί να λύσει προβλήματα και διαφορές που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των λαών. Η χώρα που κηρύττει πόλεμο εκφράζει τα αίτια για τα οποία κατέληξε στην απόφαση αυτή πάντοτε με τρόπο που την συμφέρει. Κάποιοι – οι όχι τόσο άμεσα εμπλεκόμενοι – διαφωνούν με τα αίτια αυτά και πιστεύουν πως ο πόλεμος είναι άδικος. Κάποιοι άλλοι – οι λιγότεροι – συμφωνούν με την κήρυξη του πολέμου και δημιουργείται διαμάχη ανάμεσα σε αυτούς τους δύο. Πόλεμος μέσα στον πόλεμο.

Κάποιοι άλλοι δε, ρίχνουν το φταίξιμο στην εξέλιξη της τεχνολογίας! Λες και δεν είναι οι άνθρωπου εκείνοι που αγοράζουν τα σύγχρονα και αποτελεσματικότερα όπλα και σκοτώνουν οι ίδιοι τους «εχθρούς»…

Γιατί, λοιπόν, να υπάρχουν πόλεμοι, αφού μόνο αρνητικά επιδρούν στις ζωές μας; Όλοι μας, πρέπει να σεβαστούμε το δικαίωμα των ανθρώπων για ζωή. Πρέπει να ενωθούμε και να δράσουμε από κοινού, προκειμένου να ζούμε σ’ έναν κόσμο καλύτερο. Πρέπει να αξιοποιήσουμε τις δυνάμεις μας προς όφελος της Γης. Ας αφήσουμε στην άκρη το προσωπικό μας όφελος και ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον για το μέλλον αυτής της γενιάς, που έχασε το χαμόγελό της από τη βαρβαρότητα του πολέμου. Για εκείνη τη γενιά που χάθηκε πολεμώντας στα πεδία των μαχών και για εκείνη, την επόμενη γενιά, ώστε να ζήσει ό,τι δεν έζησε η προηγούμενη. Ας βάλουμε τέλος στον πόλεμο για το μέλλον όλων μας!

Ζωή Κοντογιώργου

Με κύρια θέματά του την καθημερινή ζωή στην Κύπρο, ο Μ. Κάσιαλος σε ηλικία περίπου 70 ετών, στράφηκε στη ζωγραφική. Έγινε γνωστός αποτυπώνοντας στα έργα του τοπικές παραδόσεις και το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση. Έλαβε πολλά βραβεία από χώρες του εξωτερικού και κολακευτικά σχόλια από τον Τύπο.

Την περίοδο της τουρκικής εισβολής, ο Κάσιαλος ολοκλήρωνε την αγιογράφηση του Αγίου Σπυρίδωνα. Τούρκοι στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι του ζητώντας του χρήματα. Παρόλο που ο Κύπριος ζωγράφος τούς τα έδωσε, εκείνοι επέστρεψαν ζητώντας του περισσότερα. Μόλις συνειδητοποίησαν πως δεν είχε τίποτα να τους δώσει, του επιτέθηκαν, σπάζοντάς του τα πόδια και εγκλωβίζοντας στο χωριό τους εκείνον και την οικογένειά του για μία εβδομάδα. Ο σπουδαίος καλλιτέχνης απεβίωσε στις 31 Αυγούστου του 1974 στο φιλανθρωπικό ιδρυμα της Λάρνακας «Άγιος Παύλος» , έπειτα από τον απεγκλωβισμό του.

       Μετά τον θάνατό του, τα έργα του τιμήθηκαν σε πολλές εκθέσεις του εξωτερικού. Μάλιστα, η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε μεταθανάτια σε  συνεδρία της στις 28 Δεκεμβρίου 1974.

Ζωή Κοντογιώργου

Το χωριό Κακοπετριά απέχει μόλις 60 χιλιόμετρα από την Λευκωσία και είναι το ιδανικό μέρος για χαλάρωση. Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Στέγης σε προκαλεί να την επισκεφτείς, μόνο από το εξωτερικό της, αφού οι πετρόκτιστοι τοίχοι και η ξύλινη στέγη σού μεταδίδουν μία αίσθηση ζεστασιάς. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO και όχι άδικα, αφού οι τοιχογραφίες της είναι εξαίρετα δείγματα βυζαντινής, μνημειακής ζωγραφικής.

Στην Παλιά Κακοπετριά συναντά κανείς την πέτρα του Ανδρογύνου, στην οποία μάλιστα οφείλει το χωριό το όνομά του. Υπάρχουν πολλές εκδοχές, ωστόσο η επικρατέστερη είναι πως μία μέρα η πέτρα κατρακύλησε από το βουνό, καταπλακώνοντας έτσι ένα νιόπαντρο ζευγάρι.

Εντυπωσιασμένος μένει, βέβαια, κάθε επισκέπτης του χωριού και από την πολιστιστική κληρονομιά του. Στο μουσείο «Ληνός» μπορεί κανείς να μάθει πώς φτιάχνονταν παλαιότερα το κρασί, το ψωμί και το λάδι, ενώ στο μουσείο «Ελιόμυλος» συναντά τον παλιό παραδοσιακό ελιόμυλο, με τον οποίο οι κάτοικοι παρήγαγαν το λάδι.

Για τους λάτρεις της περιπέτειας, ιδανικός προορισμός είναι το Μονοπάτι της Φύσης «Καννούρες», που έχει ως αφετηρία την πηγή του ποταμού Καρκώτη. Ο χρόνος της πεζοπορίας μέχρι την Κακοπετριά υπολογίζεται γύρω στις τέσσερις ώρες. Το τοπίο είναι μαγευτικό και η εμπειρία μοναδική. Το χωριό Καλοπαναγιώτης είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς χειμερινούς προορισμούς στην Κύπρο. Το Ενετικό γεφύρι που ενώνει το χωριό με το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη, είναι χτισμένο τον 16^ο αιώνα και αποτελεί στολίδι του χωριού.

Δίπλα του βρίσκονται και οι ιαματικές πηγές του, γνωστές από τα πανάρχαια χρόνια για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Επίσης, ο νερόμυλος του Κύκκου με τη χαρακτηριστική προ-βιομηχανική αρχιτεκτονική σε συνδυασμό με το Τελεφερίκ του χωριού που επιτρέπει τη μετάβαση από το παλιό στο καινούργιο χωριό, είναι ένας ακόμη λόγος να επισκεφθεί κανείς τον Καλοπαναγιώτη.

Η Κυπερούντα που χρονολογείται από τη βυζαντινή περίοδο, θεωρείται ιστορικό χωριό, αφού υπήρξε κέντρο αντίστασης στον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Στο κέντρο της, συναντά κανείς την Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, η οποία χρονολογείται από τον 18^ο αιώνα. Στο χωριό σε υποδέχεται ο Άγιος Αρσένιος, μία καινούργια εκκλησία, καθώς και τα ξεχωριστά μουσεία του. Το Μουσείο Αγροτικής και Παραδοσιακής Ζωής περιλαμβάνει εκθέματα από την αγροτική ζωή των ντόπιων, αλλά και ταριχευμένα ζώα της κυπριακής πανίδας και αντικείμενα της καθημερινότητας των κατοίκων. Τέλος, μονοπάτια στη φύση και το Πάρκο Δράσης λίγο έξω από το χωριό προσφέρουν ποικιλία δραστηριοτήτων για μικρούς και μεγάλους.  Τα τρία αυτά χωριά αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου και για αυτό αξίζει κανείς να τα επισκεφθεί.

Ζωή Κοντογιώργου

«Φαίνεται ὁ Κάβο-Γάτα…», μοῦ εἶπε ὁ καπετάνιος
δείχνοντας ἕνα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι
τ᾿ ἄδειο ἀκρογιάλι ἀνήμερα Χριστούγεννα,
«… και κατά τον Πουνέντε ἀλάργα το κύμα γέννησε την Ἀφροδίτη
λένε τον τόπο Πέτρα τοῦ Ρωμιοῦ.
Τρία καρτίνια ἀριστερά!»
Εἶχε τα μάτια τῆς Σαλώμης ἡ γάτα που ἔχασα τον ἄλλο χρόνο
κι ὁ Ραμαζάν πῶς κοίταζε κατάματα το θάνατο,
μέρες ὁλόκληρες μέσα στο χιόνι τῆς Ἀνατολῆς
στον παγωμένον ἥλιο
κατάματα μέρες ὁλόκληρες ὁ μικρός ἐφέστιος θεός.
Μη σταθεῖς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια ἀριστερά» μουρμούρισε ὁ τιμονιέρης.
…ἴσως ὁ φίλος μου να κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστός σ᾿ ἕνα μικό σπίτι με εἰκόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω ἀπ᾿ τα κάδρα.
Χτύπησε ἡ καμπάνα τοῦ καραβιοῦ
σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε
κι ἦρθε να ζωντανέψει πέφτοντας
ἀλλοτινές ἐλεημοσύνες.
«Παράξενο», ξανάειπε ὁ καπετάνιος.
«Τούτη ἡ καμπάνα-μέρα που εἶναι-
μοῦ θύμισε την ἄλλη ἐκείνη, τη μοναστηρίσια.
Διηγότανε την ἱστορία ἕνας καλόγερος
ἕνας μισότρελος, ἕνας ὀνειροπόλος.
«Τον καιρό τῆς μεγάλης στέγνιας,
- σαράντα χρόνια ἀναβροχιά -
ρημάχτηκε ὅλο το νησί
πέθαινε ὁ κόσμος και γεννιοῦνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τοῦτο τ᾿ ἀκρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ἄνθρωπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ᾿ Ἅι-Νικόλα το εἶχαν τότε
Ἁγιοβασιλεῖτες καλογέροι
κι οὔτε μποροῦσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι οὔτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή
τους ἔσωσαν οἱ γάτες που ἀναθρέφαν.
Την κάθε αὐγή χτυποῦσε μία καμπάνα
και ξεκινοῦσαν τσοῦρμο για τη μάχη.
Ὅλη μέρα χτυπιοῦνταν ὡς την ὥρα
ποῦ σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Ἀπόδειπνα πάλι ἡ καμπάνα
και βγαῖναν για τον πόλεμο τῆς νύχτας.
Ἤτανε θαῦμα να τις βλέπεις, λένε,
ἄλλη κουτσή, κι ἄλλη στραβή, την ἄλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αὐτί, προβιά κουρέλι.
Ἔτσι με τέσσερεις καμπάνες την ἡμέρα
πέρασαν μῆνες, χρόνια, καιροί κι ἄλλοι καιροί.
Ἄγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε, δεν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ὡσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν ἀφῆσαν στον ἀφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
Τί να σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αἷμα το φαρμακερό τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι γενιές φαρμάκι».
«Γραμμή!
Τί να σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αἷμα το φαρμακερό τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι, γενιές φαρμάκι».
«Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης.»

Σε αυτό του το ποίημα, ένας μισότρελος, ονειροπόλος καλόγερος διηγείται έναν μύθο της Κύπρου. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τον καλόγερο κρύβεται ο ίδιος ο ποιητής. Σύμφωνα με τον μύθο, στη μονή του Αγίου Νικόλα είχαν κάνει επιδρομή δηλητηριώδη φίδια, τα οποία εμπόδιζαν την καλλιέργεια της περιοχής και δυσκόλευαν την καθημερινότητα των μοναχών. Τότε, μεταφέρθηκαν εκατοντάδες γάτες, τις οποίες έτρεφαν οι μοναχοί, προκειμένου να έχουν τη δύναμη να πολεμούν τα φαρμακερά φίδια. «Οι γάτες τ’ Αϊ-Νικόλα» ήταν το πρώτο αλληγορικό ποίημα του Σεφέρη, εναντίον κάθε είδους Χούντας. Οι γάτες στο λόγο του ποιητή συμβολίζουν όλους εκείνους που αντιστέκονται σε δικτατορικά καθεστώτα και παλεύουν με κάθε τρόπο για την ελευθερία, ενώ τα φίδια συμβολίζουν τον δικτάτορα που καταδυναστεύει τους λαούς. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι «Αἰῶνες φαρμάκι γενιές φαρμάκι» και «ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος  χαθήκανε, δεν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι», με τους οποίους ο Σεφέρης υπαινίσσεται ότι η απαλλαγή από τον εχθρό στοιχίζει και ότι οι άνθρωποι έχουν χρέος να αντιστέκονται ακόμη κι αν χαθούν.

Διαβάζοντας το ποίημα, έρχονται στο μυαλό μου αμέτρητες εικόνες, οπτικές και ακουστικές. Εικόνες ευχάριστες, όπως αυτή του παγωμένου τοπίου της Ανατολής και του μοναστηριού, αλλά και δυσάρεστες, όπως αυτή των ταλαιπωρημένων γατιών και του διαλυμένου καραβιού. Πιστεύω πως «οι γάτες τ΄ Αϊ-Νικόλα» είναι ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, αφού έχει ιδιαίτερους συμβολισμούς και περνά σπουδαία μηνύματα.

Ζωή Κοντογιώργου

Παρόμοια Χριστούγεννα με εμάς, γιόρταζαν και οι Αρχαίοι Έλληνες, τα Ηλιούγεννα, έθιμα των οποίων διατηρούνται μέχρι και σήμερα. Τα Ηλιούγεννα, αποτελούσαν σπουδαία γιορτή για τους Αρχαίους Έλληνες, καθώς την περίοδο του χειμώνα, γιόρταζαν την γέννηση μίας θεοποιημένης μορφής, αυτής του θεού Ήλιου. Πιο συγκεκριμένα, ο Φωτοφόρος Απόλλωνας, απεικονιζόταν πάνω σε ιπτάμενο άρμα που κινούνταν με τη βοήθεια φτερωτών αλόγων, να μοιράζει το φως του ήλιου. Σταδιακά, το άρμα μετατράπηκε σε έλκηθρο, τα άλογα σε ταράνδους και το φως του ήλιου στο μοίρασμα των δώρων.

Αξιοσημείωτο είναι πως, ενώ ο στολισμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου καθιερώθηκε από τον βασιλιά Όθωνα το 1834, οι Αρχαίοι Έλληνες διέθεταν ένα παρόμοιο έθιμο με αυτό, την Ειρεσιώνη, τον στολισμό δηλαδή ενός κλαδιού με κόκκινο μαλλί, το οποίο συμβόλιζε το αίμα των ανθρώπων και με άσπρο μαλλί για το αίμα των θεών. Με αυτόν τον τρόπο, δήλωναν την ευχαριστία τους για την καρποφορία του περασμένου χρόνου, αλλά και την προσευχή τους για τη γονιμότητα της γης τη νέα αυτή χρονιά.

Προσωπικά, βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι έθιμα των αρχαίων Ελλήνων υιοθετήθηκαν από πολλές χώρες του κόσμου και εκπλήσσομαι από την ομοιότητα της γιορτής των Χριστουγέννων με αυτήν των Ηλιουγέννων.

Ζωή Κοντογιώργου

-Άγιε Βασίλη! Φωνάζει τρομαγμένη η Αγιοβασιλίνα.

-Ωχ! Η πυξίδα μου! λέει ο Αι-Βασίλης ανακουφισμένος που δεν την ξέχασε.

-Πρόσεξε Άγιε Βασίλη! Αν την είχες ξεχάσει δεν θα έφτανες ποτέ στα σπίτια των παιδιών!

Ο Αι-Βασίλης παίρνει την πυξίδα του και…

-Άμπρα κατάμπρα! Το ταξίδι ξεκινά!

Τώρα, το έλκηθρο πετά πάνω από πόλεις και χωριά, πάνω από θάλασσες και λιβάδια, πάνω από λίμνες και χιονισμένα βουνά. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που ο Αι-Βασίλης κοιτά την μαγική του πυξίδα.

-Άμαν! Ρούντολφ! Έκτακτη προσγείωση! Η πυξίδα μάλλον χάλασε!

Ο Ρούντολφ δεν χάνει στιγμή και μαζί με τους υπόλοιπους ταράνδους προσγειώνουν το έλκηθρο σε ένα μέρος χιονισμένο, όπου δεν έμενε κανείς.

-Τώρα; Τι κάνουμε Άγιε Βασίλη; ρωτά ανήσυχος ο Ρούντολφ.

-Δεν έχω ιδέα… Όλα τα παιδιά περιμένουν τα δώρα τους και εμείς είμαστε ακόμα μόνο λίγο πιο έξω από τον Βόρειο Πόλο!

-Τη βάψαμε Άγιε Βασίλη!

-Ρούντολφ, άσε τα λόγια και πήγαινε να ψάξεις μήπως μένει κανείς εδώ κοντά. Εγώ θα προσπαθήσω να φτιάξω την πυξίδα.

Έτσι κι έγινε. Ο Ρούντολφ έψαξε όλη τη γύρω περιοχή και ο Αι-Βασίλης προσπάθησε να φτιάξει την πυξίδα, μάταια βέβαια, αφού δεν είχε ούτε εργαλεία. Έπειτα απο λίγη ώρα, ο Ρούντολφ επιστρέφει.

-Άγιε Βασίλη λυπάμαι… Κανείς δεν μένει εδώ κοντά. Κι από ό,τι βλέπω ούτε εσύ έφτιαξες την πυξίδα. Αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν τόσα παιχνίδια.

-Ρούντολφ σταμάτα και κοίτα πίσω σου! Ένας κάστορας! Τρέξε να τον ακολουθήσουμε μήπως μας βοηθήσει!

- Ε! Εσύ! Ναι εσύ, δεν υπάρχει και κανένας άλλος εδώ πέρα! Φωνάζει ο Άγιος Βασίλης δυνατά.

- Ά-α-άγιε Βασίλη; Εσύ; Απαντά σοκαρισμένος ο κάστορας.

-Ναι φίλε μου, χάλασε η μαγική μου πυξίδα και αναρωτιόμασταν μήπως θα μπορούσες να μας βοηθήσεις.

Πριν προλάβει καλά-καλά να ολοκληρώσει, ο κάστορας τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε στη φωλιά του, όπου είχε τα κατάλληλα εργαλεία.

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο μακριά, μια αλεπού που έψαχνε για τροφή, βλέπει κάτι περίεργα φωτάκια. Πλησιάζει και τι να δει;

-Το έλκηθρο του Αι Βασίλη! Τώρα είναι η ευκαιρία μου. Αφού ποτέ δεν μου φέρνει δώρα, θα κλέψω τα δικά του και θα έχω άπειρα παιχνίδια μόνο για εμένα! σκέφτεται η αλεπού.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και η αλεπού είχε μεταφέρει όλα τα δώρα των παιδιών στη φωλιά της..

Στο σπίτι του κάστορα, ο Αι Βασίλης είχε πιάσει ήδη δουλειά με τα εργαλεία, που ήταν ό,τι έπρεπε, για να τελειώσει γρήγορα και να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά.

-Ευχαριστώ κύριε κάστορα! Έσωσες τα Χριστούγεννα και χάρη σε εσένα όλα τα παιδιά θα πάρουν εγκαίρως τα δώρα τους. Γι΄αυτό θα σου κάνω ένα δώρο: θα έρθεις κι εσύ μαζί μου στο έλκηθρο, για  να μοιράσουμε μαζί τα δώρα. Πώς σου φαίνεται;

-Αλήθεια,  Άγιε Βασίλη; Θα έρθω κι εγώ μαζί σου;

-Ναι κάστορα! Αυτή είναι η ανταμοιβή σου!

Έτσι, χαρούμενοι και οι δύο, επέστρεψαν μαζί με τον Ρούντολφ στο έλκηθρο. Μα τι να δουν;

-Τα δώρα!  Άγιε Βασίλη τα δώρα! λέει τρομαγμένος ο κάστορας.

-Δεν το πιστέυω… αφού δεν μένει κανείς εδώ. Πώς εξαφανίστηκαν;

-Η αλεπού… αυτή τα πήρε! Είναι η μόνη που μένει εδώ κοντά, όμως δεν ξέρω πού ακριβώς είναι η φωλιά της. Το βρήκα! Τι λέτε να καθίσουμε εδώ και να την περιμένουμε. Συνήθως τέτοια ώρα πεινάει και ψάχνει για φαί. Σε λίγο θα την τσακώσουμε!

-Χμμ.. δεν υπάρχει άλλη λύση, οπότε ας περιμένουμε!

Η αλεπού, είχε ξετυλίξει όλα τα παιχνίδια και έπαιζε με αυτά ασταμάτητα. Όμως, μετά από λίγη ώρα σταματά. Τα είχε ήδη βαρεθεί.

-Μα καλά, τι το ωραίο έχουν πια αυτά τα παιχνίδια; Στη αρχή ενθουσιάζεσαι και μετά τα βαριέσαι.. Ας τα επιστρέψω στο έλκηθρο, κι ας κρατήσω μόνο δύο-τρία. Σκέφτεται η αλεπού.

Ο κάστορας, ο Ρούντολφ και ο Αι-Βασίλης περίμεναν υπομονετικά να τσακώσουν την αλεπού. Ώσπου αυτή εμφανίζεται..

-Εεπ! Σε πιάσαμε αλεπού! Φωνάζει ο Αι-Βασίλης.

-Δεν είναι αυτό που νομίζετε!

-Μπα; Φέρε τα δώρα πίσω και να είσαι σίγουρη πως δεν θα σου φέρω ούτε του χρόνου δώρο! λέει φανερά εκνευρισμένος ο Αι-Βασίλης.

Η αλεπού αφήνει βιαστικά τα δώρα και τρέχει πίσω στη φωλιά της.

-Γρήγορα Αι-Βασίλη! Ξεκίνα, σε λίγο θα ξημερώσει! λέει ο Ρούντολφ ανήσυχος.

-Κάστορα ανέβα και ξεκινάμε! Άμπρα κατάμπρα!

Το έλκηθρο πετά ξανά. Όμως ο Αι-Βασίλης λέει στον κάστορα να ελέγξει τον αριθμό των δώρων, γιατί αυτή η αλεπού…δεν του γέμισε το μάτι.

-Πάρε τη λίστα μου κάστορα και έλεγξέ τα!

Έπειτα από λίγη ώρα…

-Ωχ! Άγιε Βασίλη…Τα δώρα…Λείπουν τρία..

-Το ήξερα! Θα τα κράτησε η αλεπού! λέει εκνευρισμένος ο Αι – Βασίλης.

-Μην ανησυχείς! Έχω πάντα μαζί μου ξύλα και ένα σφυρί, για περίπτωση ανάγκης. Μπορώ να κατασκευάσω με αυτά τα τρία δώρα που λείπουν.

-Για περίπτωση ανάγκης; Ρωτά παραξενεμένος ο Αι-Βασίλης.

-Έτσι κάνουμε εμείς οι κάστορες! απαντά γελώντας ο κάστορας.

-Χα χα! Τελικά καλά έκανα που σε πήρα μαζί μου!

Ο κάστορας έφτιαξε τα τρία δώρα που έλειπαν και το έλκηθρο έφτασε στα σπίτια. Τα δώρα μοιράστηκαν και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Ηθικό δίδαγμα: μην εμπιστεύεστε ποτέ τις αλεπούδες!

Καλά Χριστούγεννα!

Ζωή Κοντογιώργου