Θυμάμαι όλες τις στιγμές που φαινόταν τόσο μακριά αυτή η μέρα, που δεν περνούσε ο χρόνος και κάθε μέρα φάνταζε τεράστια. Θυμάμαι, επίσης, την ημέρα που όλα αυτά άλλαξαν. Θυμάμαι που ο χρόνος άρχισε να τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν κατάλαβα ότι μεγάλωσα και ότι η μέρα που πάντα ανέμενα με ανυπομονησία ήταν πια λίγους μήνες μακριά μου.

Άραγε, εδώ που βρίσκομαι τώρα νιώθω ικανοποίηση που μεγάλωσα; Πιστεύω ότι θα προτιμούσα να έμενα μικρή. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις. Δεν είναι εύκολο να απογοητεύεσαι και να σου ζητείται απλά να το ξεπεράσεις. Δεν είναι τόσο εύκολη η ζωή όταν παρατηρείς τις κρυμμένες λεπτομέρειές της.

Όταν ήμουν απλώς ένα παιδί, όχι έφηβη, τα πάντα γύρω μου ήταν απλά.  Αυτό σταμάτησε όμως, όταν άρχισα να επεξεργάζομαι τον κόσμο γύρω μου, κάτι που μού δημιούργησε ανησυχίες, άγχος, δυσκολία στο να εκφράζομαι. Όταν ήμουν παιδί δεν γνώριζα την ευθύνη, την πίεση, την κριτική, την υποκρισία, την καχυποψία και ήμουν χαρούμενη, ξέγνοιαστη και σίγουρα πιο ευαίσθητη.

Σκεπτόμενη σήμερα τον εαυτό μου τότε δεν μπορώ πια να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο ήθελα τόσο πολύ να μεγαλώσω και ανακαλώ όλες εκείνες τις φορές που ο μπαμπάς μου μού έλεγε: «Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις» κάτι που τώρα καταλαβαίνω. Παρ΄όλ΄αυτά παρατήρησα ότι σε όλα τα στάδια της ζωής τους οι άνθρωποι νοσταλγούν το παρελθόν. Άρα αυτό σημαίνει ότι αυτή η εφηβική περίοδος, αν και τώρα φαίνεται δύσκολη και ψυχοπλακωτική, κάποτε θα μου λείψει, όπως μου έλειψε και η παιδική μου ηλικία.

Έτσι φαίνεται πιο αισιόδοξο το μέλλον, γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου είναι αρκετός ο χρόνος. Αφού, λοιπόν, η δική μου παλιά επιθυμία εκπληρώνεται, πρέπει κι εγώ να συνεχίζω να κάνω το καλύτερο που μπορώ, ακόμα κι αν από κοντά φαίνεται πιεστική και βιαστική.

Εγώ στο παρόν θέλω να αποκτήσω πολύτιμες αναμνήσεις από αυτή την περίοδο που θα νοσταλγώ ως ενήλικας και το πιο σημαντικό: να κατακτήσω τον μεγάλο μου στόχο, και να αποφοιτήσω για το ξεκίνημα ενός νέου κομματιού της ζωής μου. Χωρίς ποτέ, βέβαια, να ξεχάσω ποια ήμουν, ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω.

Η συγγνώμη είναι μία λέξη που άμα επαναληφθεί χάνει το νόημα της και, αν δεν ειπώνεται, δείχνει τον εγωισμό των ανθρώπων. Διαμορφώνει πρότυπα συμπεριφοράς και ιδιοσυγκρασία προς μίμηση. Επιπλέον, βοηθάει στο χτίσιμο υγιών σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και την δημιουργία δρόμων επικοινωνίας, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού.

Η συγγνώμη απαιτεί  ειλικρίνεια, προϋποθέτει την αναγνώριση του λάθους και του κακού που προκάλεσες στον διπλανό σου. Όταν καταφέρνουμε να πούμε συγγνώμη δείχνουμε την κατανόηση του σφάλματος μας, την απώλεια του ναρκισσισμού μας και του εγωισμού μας και την χαλιναγώγηση του  εγώ μας. Λέγοντας συγγνώμη κάνουμε ένα βήμα πίσω υποχωρώντας και αφήνουμε τον συνομιλητή  να μας μιλήσει.

Με την συγγνώμη διευκολύνουμε την σχέση μας με τους ανθρώπους  την επικοινωνία και την  διάδραση. Η συγγνώμη αφήνει χώρο και στα δυο μέρη να αναπτύξουν τα επιχειρήματα τους, δείχνει ότι εκτιμάς τον συνομιλητή σου, αυτόν με τον οποίον ήρθες σε αντιπαράθεση και έκανες λάθος , ότι τον σέβεσαι και ως  προσωπικότητα και ως  άνθρωπο. Τέλος, είναι βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου να θέλει να κοιτάξει ψηλά και να προσπαθεί να επανορθώσει για τα λάθη του, αφού το έχει παραδεχτεί και στον εαυτό του και στον πληγέντα προχωρώντας χωρίς να επαναλάβει κάτι  τέτοιο.

Από την πλευρά ενός ανθρώπου που του  είναι δύσκολο να πει «συγγνώμη», αυτή η λέξη είναι δύσκολο να ειπωθεί από έμενα, διότι μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ και να αποδεχτώ εσωτερικά ότι έχω σφάλει.  Την λέξη συγγνώμη την έχω στο μυαλό μου ως μια που δεν πρέπει να χρησιμοποιώ πολύ αλλά να δείχνω με πράξεις την μετάνοιά μου. Είναι από τις λέξεις που έχω πολύ υψηλά στο μυαλό και προσπαθώ να την ανασύρω στην μνήμη μου και στην σκέψη μου αντί να την ξεχνάω. Η λέξη συγγνώμη για να  ξεστομιστεί από εμένα χρειάζεται πολύ χρόνο σκέψης και επεξεργασίας των συναισθημάτων μου, ώστε να καταλάβω ότι μπορεί να έσφαλα. Θεωρώ πως πρέπει να ζητάμε συγγνώμη αληθινή, που να την πιστεύουμε και όχι να την λέμε, ώστε να φύγει το έλεος από πάνω μας.

Η λέξη συγγνώμη έχει πολύ σπουδαία και βαριά σημασία για αυτό είναι και η ίδια στο πέρασμα των χρόνων. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής συναντάμε την λέξη συγγνώμη και  μπορεί να μας επηρεάσει ή  να μην της δώσουμε σημασία. Λέγοντας συγγνώμη νιώθουμε μια εσωτερική ικανοποίηση, ευχαρίστηση και ανακούφιση και τις περισσότερες φορές δίνουμε στον συνάνθρωπό μας χαρά. Συγγνώμη ζητάνε μόνο οι δυνατοί άνθρωποι, γιατί είναι ένδειξη δύναμης να παραδέχεται κανείς τα λάθη του.

Όσο όμως και να επιχειρηματολογούμε για την θέση μας, η βιολογία των εαυτών μας μπορεί να μας δώσει την ακριβέστερη λύση. Έρευνες επιστημόνων, έχουν φανερώσει πως τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα μιας επαφής μας, μπορεί να είναι καθοριστικά για την σχέση μας με το πρόσωπο που ομιλούμε.

Από την Νεολιθική εποχή οι άνθρωποι παρατηρούν ο ένας στον άλλον φυσικά χαρακτηριστικά που ωφελούν την γονιμοποίηση. Το όμορφο πρόσωπο, η οσμή και το σώμα είναι όλα σημάδια υγιούς αναπαραγωγικού συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο αναπτυχθήκαμε ως είδος και μέχρι και σήμερα επιβιώνουμε.

Η πρώτη εντύπωση σίγουρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας για την σωστή κρίση. Μπορεί η πρώτη εντύπωση να είναι ένας καλός οιωνός όμως, δεν αναδεικνύει το πρόσωπό του. Είναι έως ένα βαθμό και προσωπείο.  Όλοι μας ακόμη και πάρα τη βούληση μας, κρίνουμε κάποιον έως κάποιο μέτρο με το κάλλος του. Είμαστε όμως και υπεύθυνοι να μην παρασυρθούμε από τις βιολογικές μας διαθέσεις. Θα είναι αναγκαίο να κρίνουμε την προσωπικότητα του άλλου. Να δούμε την συμβατότητα του με εμάς αλλά και τις αξίες του. Για μια μακροπρόθεσμη σχέση αυτό είναι που υπερτερεί.

Για να κλείσουμε αυτό το άρθρο, θα κάνουμε μια σύντομη αναφορά στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Η αυτοσυγκράτηση λέγαν οι αρχαίοι πως είναι μεγάλη αρετή και διαχρονική.  Με την λογική δηλαδή, η πιο συνετή απόφαση θα παρθεί. Με την αυτοσυγκράτηση αποκλίνουμε από οτιδήποτε αυτοκαταστροφικό στην ζωή μας. Το συναίσθημα βέβαια πάντα θα παίζει ρόλο στην επιλογή μας, μα και στην κοινωνική μας ζωή. Αξίζει λοιπόν να βελτιώσουμε την εξωτερική μας εικόνα. ΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!

Τελειώνουμε σε λίγες μέρες και το γυμνάσιο εμείς, τα παιδιά του 2008. Τι εμπειρία και αυτή!  Είμαι σίγουρη ότι όλοι φεύγουμε από το γυμνάσιο αλλαγμένοι. Αυτό το άρθρο δεν το γράφω με συγκεκριμένο σκοπό. Απλώς θέλω να μοιραστώ λίγες από τις σκέψεις μου μαζί σας.

Το γυμνάσιο σε αλλάζει. Ήρθα σε αυτό το σχολείο με ελάχιστους φίλους και με μεγάλη περιέργεια για τα επόμενα βήματα. Το γυμνάσιο όμως σε βοηθά να ωριμάσεις, να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου και να δεις τον κόσμο από μια άλλη οπτική.

Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια απέκτησα πολλές εμπειρίες. Στην Α΄ γυμνασίου γνώρισα κάποια άτομα με τα οποία είχαμε ελάχιστο χρόνο να δεθούμε, διότι δυστυχώς γρήγορα έκλεισαν τα σχολεία λόγω του κορωνοϊού. Το webex είχε τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του. Ναι, ήταν πιο χαλαρό και το διασκεδάζαμε αλλά μείναμε με αρκετά μαθησιακά κενά… Αξέχαστες θα μου μείνουν οι πολύωρες κλήσεις που έκανα με τις φίλες μου.

Στην Β΄ γυμνασίου γνωριστήκαμε καλύτερα με όλα τα παιδιά. Τότε ήταν που αντιλήφθηκα ότι το Γυμνάσιο θέλει διάβασμα. Οι εκδρομές που πήγαμε ήταν ελάχιστες λόγω κορωνοϊού αλλά θα θυμάμαι για πάντα εκείνη τη μονο-ήμερη στην Αρχαία Κόρινθο-Λουτράκι. Τι μέρα και εκείνη! Εκείνη τη χρονιά ήταν η πρώτη φορά που διοργανώσαμε σχολικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Πολύ ενδιαφέρον. Από αυτή τη χρονιά αξέχαστη θα μου μείνει η δασκάλα της μουσικής και το γέλιο που ρίχναμε στις απογευματινές μας βόλτες με την τότε παρέα μου.

Στη Γ΄ γυμνασίου γύρισα στο σχολείο το Σεπτέμβριο με τελείως διαφορετικά δεδομένα. Δεν μπορώ να πω, πήγαμε  αρκετές εκδρομές. Η καλύτερη απ” όλες όμως ήταν η πολυήμερη της Μυτιλήνης. Μια εκδρομή μέσω της οποίας γνώρισα πολλά και καινούρια πρόσωπα, έμαθα αρκετές πληροφορίες για την πόλη της Μυτιλήνης και την ιστορία της και ήρθα και πιο κοντά με τους καθηγητές μου. Γελάσαμε, κουραστήκαμε αλλά στο τέλος άξιζαν όλα. Δεν θα ξεχάσω επίσης την ευκαιρία που μου δόθηκε να συμμετέχω σε αυτόν τον όμιλο αρθρογράφησης. Κάθε Τρίτη στο μάθημα κάναμε τόσο ουσιώδεις συζητήσεις, ασχέτως του ποσό κουρασμένοι ήμασταν. Ήταν ένα μέσο με το οποίο μπόρεσα να εκφράσω τις ιδέες μου και τις σκέψεις μου, καλυτερεύοντας επίσης και το γραπτό μου λόγο.

Το γυμνάσιο σου δίνει την ευκαιρία να διαμορφώσεις καλύτερα τον χαρακτήρα σου, να ωριμάσεις, να δοκιμάσεις νέα πράγματα και να βγεις από αυτό το «κουτί» της παιδικότητας. Σου δίνεται η ευκαιρία να λάβεις καινούριες ευθύνες και να αποδείξεις ότι είσαι αντάξιος προς αυτές. Σε αυτά τα 3 χρόνια ωριμάσαμε ,γελάσαμε, στεναχωρηθήκαμε,  βγήκαμε εκτός εαυτού και βιώσαμε συναισθήματα που μέχρι τότε δεν εκτιμούσαμε .Εγώ φεύγω από το γυμνάσιο κρατώντας μόνο τις καλές αναμνήσεις και γεμάτη εμπειρίες που δεν πίστευα ποτέ πως θα ζήσω.

Όλγα Σαμαρά <3

Ο Θεόφιλος γεννήθηκε περίπου το 1870 στη Βαρειά Λέσβου και απεβίωσε το 1934 σε ηλικία περίπου 64 ετών. Από νεαρή ηλικία  ήθελε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, όπως και έκανε. Ζωγράφιζε σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής του. Εκτός από τη ζωγραφική, ως δραστηριότητα είχε και τη συμμετοχή σε λαικές θεατρικές παραστάσεις. Σε ηλικία 18 ετών έφυγε από τη Μυτιλήνη, όμως επέστρεψε το 1927. Πραγματοποίησε πολλές τοιχογραφίες για να βγάλει μερικά χρήματα. Στη ζωή του πέρασε δύσκολα, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι τον κορόιδευαν, επειδή φόραγε την παραδοσιακή φουστανέλα. Το 1897, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει, συμμετείχε στη μάχη του Βελεστινού και του Δομοκού. Το 1929, ο Τεριάντ ανακαλύπτει τα έργα του και έρχεται στη Μυτιλήνη για να τον συναντήσει. Αξίζει να προσθέσω πως ο Τεριάντ καταγόταν και αυτός από τη Μυτιλήνη, αλλά ζούσε στο Παρίσι. Όμως το 1934 ο Θεόφιλος πέθανε φτωχός και μόνος.

Το μουσείο υπάρχει σήμερα προς τιμή του με έργα που έχει φτιάξει.  Ανεγέρθηκε το 1964 στη Βαρειά, εκεί όπου γεννήθηκε ο Θεόφιλος. Το 1965 ο Τεριάντ το έδωσε στο Δήμο της Μυτιλήνης και χάρη σε αυτόν λειτουργεί ως μουσείο λόγω των 86 πίνακων που τους έδωσε.

Μερικοί πίνακες που με εντυπωσίασαν λίγο παραπάνω από τους άλλους ήταν ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα, ο θάνατος του Μπότσαρη, οι λυρικοί, ο Μέγας Αλέξανδρος και το αρτοποιείο. Όμως όλοι ήταν φανταστικοί. Γι” αυτόν το λόγο, αν κάποιος επισκεφθεί τη Μυτιλήνη πρέπει να επισκεφθεί και το μουσείο του Θεόφιλου αλλά και του Τεριάντ.

ο θάνατος του Μπότσαρη            Ερωτόκριτος και Αρετούσα

Πολλοί σίγουρα θα έχετε ακούσει τις λέξεις  «Κουνγκ Φου», αλλά μπορεί να μην γνωρίζετε σε τι αναφέρονται. Το Κουνγκ Φου είναι μία αρχαία κινεζική πολεμική τέχνη που κυρίως δημιουργήθηκε από την ανάγκη για αυτοάμυνα, κυνήγι, και προσωπική εκπαίδευση. Στα μανδαρινικά (κινέζικη γλώσσα) το «Κουνγκ Φου» κυριολεκτικά σημαίνει : «εργασία» και «άνθρωπος». Η πολεμική αυτή τέχνη δουλεύει τόσο την ψυχική, όσο και τη σωματική ικανότητα και απαιτεί σκληρή δουλειά.

Το Κουνγκ Φου αποτελείται από διάφορες μορφές πολεμικών τεχνών των οποίων τα ποικίλα χαρακτηριστικά προέρχονται από οικογένειες, αιρέσεις και σχολές των παλαιών εποχών του τόπου της Κίνας. Κάποιες από αυτές είναι το Γουίν Τσουν, Σάο Λιν,  Αλογάκι της Παναγίας, Τσόι Λι Φατ, Τάι τσι, Γου-σου, Νύχι του Τίγρη κ.α. Κάτι πολύ ξεχωριστό που έχει το Κουνγκ Φου είναι ότι οι περισσότερες ασκήσεις και κινήσεις του προήλθαν από την μίμηση ζώων από τα οποία εμπνέονται επίσης οι κινεζικές φιλοσοφίες, θρησκείες και θρύλοι. Χρησιμοποιεί μία ποικιλία όπλων τα οποία προέρχονται κυρίως από ένα είδος του Κουνγκ Φου, το Σάο Λίν.

Εγώ η ίδια διδάσκομαι σχεδόν δύο χρόνια την τέχνη του Γουίν Τσούν (Wing Chun) που ανέφερα προηγουμένως. Το είδος αυτό απ” ό,τι μαθαίνουμε εμφανίστηκε στα μέσα του 17^ου αιώνα και, όπως λέγεται, είναι η αρχαιότερη πολεμική τέχνη που επινοήθηκε από γυναίκα. Αυτή ονομαζόταν Γιμ Γουιν Τσουν από την οποία πήρε και το όνομα του αυτό το στυλ το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά «Ελπίδα για το μέλλον». Αυτό το είδος αφορά μάχες μόνο στενής επαφής με γρήγορες γροθιές, κινήσεις και πολύ καλό συγχρονισμό με διάφορες επιθέσεις και άμυνες συνδυάζοντας δύναμη και ελαστικότητα,  χρησιμοποιώντας το μικρότερο δυνατό χρόνο και απόσταση. Μέρος της εκμάθησής του αποτελεί επιπλέον και ο διαλογισμός. Το Γουίν Τσουν έχει αποδειχθεί το πιο αποτελεσματικό σύστημα σε μία πραγματική μάχη σώμα με σώμα.

Ενδιαφερόμουν πολύ καιρό πριν να ασχοληθώ με κάποια πολεμική τέχνη, όταν στη σκέψη μου ήρθε η πολεμική τέχνη, Γουιν Τσουν, που ασκούσε ο διάσημος Μπρους Λι την οποία είχε διδαχτεί από τον επίσης διάσημο στην οικογένειά  του Γιπ Μαν. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία μέσα από την άσκηση του Κουνγκ Φου έχει σίγουρα βελτιωθεί η φυσική μου κατάσταση και αποτελεί μία καλή άσκηση για το σώμα. Με έχει βοηθήσει αρκετά στο να συγκεντρώνομαι και να εστιάζω σε ένα πράγμα. Είναι επίσης ένας τρόπος εκτόνωσης των συναισθημάτων,  όπως όλα τα αθλήματα φυσικά και νιώθω, θα έλεγα, ότι δημιουργείται μέσα μου ένα είδος πνευματικής γαλήνης και μία σύνδεση με την τέχνη γενικότερα.

Προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την πολεμική τέχνη σε όποιον ενδιαφέρεται. Είναι σίγουρα αποτελεσματική όσον αφορά την αυτοάμυνα, προϋποθέτει όμως σκληρή προπόνηση και θέληση.

Ο Σβάρτσιλντ είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του για τις μαύρες τρύπες, το οποίο δημοσίευσε το 1916. Ήταν ο πρώτος που έλυσε τις εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν της γενικής σχετικότητας για μια σφαιρική, μη περιστρεφόμενη μάζα, και ανακάλυψε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως «ακτίνα Σβάρτσιλντ».  Είναι μια φυσική παράμετρος στη λύση Σβάρτσιλντ στις εξισώσεις πεδίου του Einstein που αντιστοιχεί στην ακτίνα που ορίζει τον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας Σβάρτσιλντ*. Είναι μια χαρακτηριστική ακτίνα που σχετίζεται με οποιαδήποτε ποσότητα μάζας.

Το έργο του Σβάρτσιλντ για τις μαύρες τρύπες ήταν πρωτοποριακό και είχε σημαντικό αντίκτυπο στον τομέα της αστρονομίας. Βοήθησε να καθιερωθεί η ιδέα των μαύρων οπών ως θεωρητική δυνατότητα και έθεσε τα θεμέλια για περαιτέρω έρευνα σε αυτόν τον τομέα. Το έργο του είχε επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην κατανόηση μας για το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της βαρύτητας και της δομής του χωροχρόνου.

Εκτός από το έργο του για τις μαύρες τρύπες, ο Σβάρτσιλντ συνέβαλε πολλαπλά στην αστρονομία. Ήταν ο πρώτος που υπολόγισε την απόσταση από ένα αστέρι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της φασματοσκοπικής παράλλαξης, η οποία χρησιμοποιεί το φάσμα του άστρου για να προσδιορίσει την απόσταση του από τη Γη. Είχε, επίσης, σημαντική συμβολή στην κατανόηση της δομής των άστρων και του διαστρικού μέσου.

Το έργο του Σβάρτσιλντ διακόπηκε από τον πρόωρο θάνατο του το 1916 σε ηλικία 42 ετών. Είχε προσβληθεί από αυτοάνοσο νόσημα, ενώ υπηρετούσε στον γερμανικό στρατό κατά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο και πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του. Παρά τη σχετικά σύντομη καριέρα του, ωστόσο, η συνεισφορά του στην αστρονομία ήταν σημαντική και είχε διαρκές αντίκτυπο στον τομέα.

Tελειώνοντας, ο Kaρλ Σβάρτσιλντ ήταν ένας πρωτοπόρος αστρονόμος του οποίου η εργασία για τις μαύρες τρύπες και άλλα θέματα είχε βαθύ αντίκτυπο στον τομέα της αστροφυσικής. Η συνεισφορά του στην κατανόηση μας για το σύμπαν συνεχίζει να εμπνέει και να ενημερώνει τους ερευνητές σήμερα, και η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή ως απόδειξη της δύναμης της επιστημονικής έρευνας και ανακάλυψης.

*Η μαύρη τρύπα Σβάρτσιλντ χαρακτηρίζεται από ένα περιβάλλον σφαιρικό όριο, που ονομάζεται ορίζοντας γεγονότων, το οποίο βρίσκεται στην ακτίνα Σβάρτσιλντ, που συχνά ονομάζεται ακτίνα μαύρης τρύπας.

Αυτή η αλλαγή επηρέασε την κοινωνία και με καλούς αλλά και κακούς τρόπους.

Η εκτεταμένη οικογένεια ήταν το επικρατέστερο μοντέλο για αιώνες. Σε αυτό το μοντέλο, οι οικογένειες ζούσαν κοντά η μια στην άλλη σε μικρές κοινότητες ή χωριά. Τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας παρείχαν υποστήριξη μεταξύ τους με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της κοινής χρήσης πόρων, της φροντίδας των παιδιών και της φροντίδας των ηλικιωμένων. Η ευρύτερη οικογένεια ήταν η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, παρέχοντας σταθερότητα και κοινωνική συνοχή.

Ωστόσο, με την άνοδο της εκβιομηχάνισης, της αστικοποίησης και του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, η ευρύτερη οικογένεια άρχισε να μειώνεται. Οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τις οικογένειες τους αναζητώντας δουλειά και η πυρηνική οικογένεια έγινε ο κανόνας. Η πυρηνική οικογένεια βασίζεται στην ιδέα ότι η οικογενειακή μονάδα αποτελείται από ένα ζευγάρι και τα παιδιά τους  ζουν σε ένα ξεχωριστό νοικοκυριό. Αυτό το μοντέλο είναι πλέον η κυρίαρχη οικογενειακή δομή σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο.

Ένα από τα θετικά αποτελέσματα της πυρηνικής οικογένειας είναι ότι προωθεί την ανεξαρτησία και την ατομικότητα. Ζώντας σε χωριστά νοικοκυριά, κάθε μέλος της οικογένειας έχει περισσότερο χώρο για να αναπτύξει τη δική του μοναδική ταυτότητα και να επιδιώξει τους δικούς του στόχους. Αυτό οδήγησε σε μεγαλύτερη καινοτομία και δημιουργικότητα στην κοινωνία, καθώς οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιδιώκουν τα δικά τους συμφέροντα. Μια άλλη θετική επίδραση της πυρηνικής οικογένειας είναι ότι παρέχει ένα πιο σταθερό περιβάλλον για να μεγαλώσουν τα παιδιά. Οι γονείς έχουν περισσότερο έλεγχο στην ανατροφή των παιδιών τους και μπορούν να τους παρέχουν ένα πιο δομημένο και συνεπές περιβάλλον. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα για τα παιδιά όσον αφορά στα ακαδημαϊκά επιτεύγματα, στην ψυχική υγεία και στις κοινωνικές δεξιότητες.

Ωστόσο, η πυρηνική οικογένεια έχει και τα αρνητικά της. Μία από τις πιο σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις είναι η απομόνωση και η μοναξιά που μπορεί να προκύψουν, όταν οι οικογένειες αποσυνδέονται από τα μέλη τους. Χωρίς την υποστήριξη των  μελών της οικογένειας, οι πυρηνικές οικογένειες μπορεί να κατακλυστούν από τις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής. Επιπλέον, το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ανισότητα καθώς οι οικογένειες με περισσότερους πόρους είναι σε θέση να παρέχουν στα παιδιά τους περισσότερες ευκαιρίες και πλεονεκτήματα.

Συμπερασματικά, η εξέλιξη του μοντέλου της οικογένειας από το εκτεταμένο στο πυρηνικό είχε τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία. Ενώ η πυρηνική οικογένεια οδήγησε σε μεγαλύτερη ανεξαρτησία και σταθερότητα για τα παιδιά, συνέβαλε επίσης σε μεγαλύτερη απομόνωση και ανισότητα. Καθώς η κοινωνία συνεχίζει να εξελίσσεται, θα είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι, για να εξισορροπηθούν τα οφέλη και τα μειονεκτήματα του μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα πιο βιώσιμο μέλλον.

    Αφού είδαμε αρκετά μέρη, φτάσαμε στον Μόλυβο, για να περιηγηθούμε και να τον γνωρίσουμε. Διανύοντας   αρκετή απόσταση με τα πόδια, αποφασίσαμε να καθίσουμε σε ένα μαγαζί της περιοχής για να ξαποστάσουμε, παρατηρώντας τον περιβάλλοντα χώρο και απολαμβάνοντας την μοναδική θέα που μας πρόσφερε.

    Αν και στη Λέσβο επισκεφτήκαμε πολλά αξιοθέατα, μοναστήρια, μουσεία και αρκετούς οικισμούς, ο Μόλυβος ξεχώριζε, κατά τη γνώμη μου, για την απαράμιλλη ομορφιά του, η οποία αναδεικνυόταν ακόμη περισσότερο κατά τη δύση του ηλίου, οπότε ο απερχόμενος ήλιος  σε συνδυασμό με τον καταγάλανο ουρανό έδιναν μια μοναδική νότα πορτοκαλί και γαλάζιου στη θάλασσα  και χρωμάτιζαν μαγικά τα σπίτια του συνοικισμού.

    Το καλοδιατηρημένο κάστρο που δέσποζε στην κορυφή του και το πανέμορφο λιμανάκι  στην άκρη του καθήλωναν και προκαλούσαν δέος σε κάθε επισκέπτη. Το ίδιο προκαλούσαν και τα αμέτρητα στενά σοκάκια του και τα όμορφα αρχοντικά που του έδιναν μια ξεχωριστή φυσιογνωμία και έναν επιβλητικό χαρακτήρα.

    Γενικά αξίζει να σημειωθεί ότι η Λέσβος είναι ένα υπέροχος προορισμός γεμάτος με αξιοθέατα όλων των ειδών που ο καθένας πρέπει να επισκεφτεί. Αυτή η εκδρομή στο νησί αποτέλεσε μοναδική εμπειρία για μένα και έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μου .

Όλα ξεκίνησαν αυτό το καλοκαίρι, όταν ταξίδεψα για πρώτη φορά σε αυτήν την γλυκεία χώρα. Μόλις έφτασα αισθάνθηκα ενθουσιασμό, καθώς είχα ακούσει πάρα πολλά για την ιστορία του νησιού αυτού και ήθελα πολύ να το δω από κοντά.

Τις πρώτες ημέρες έμεινα στην ταλαιπωρημένη και όμορφη πόλη της Λευκωσίας. Υπήρξαν πολλά μέρη μέσα στην πόλη που μου έκαναν εντύπωση, αλλά τα δύο που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η Πράσινη Γραμμή και τα Φυλακισμένα Μνήματα. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι βρισκόμαστε στον 21^ο αιώνα και

υπάρχουν ακόμα μέρη ή και ολόκληρες χώρες και πόλεις που είναι διχοτομημένες! Όταν επισκέφτηκα τα Μνήματα ένιωσα μεγάλο θαυμασμό για τον ηρωισμό, αλλά και λύπη για την τύχη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Παρ΄όλα αυτά στην Λευκωσία συνάντησα μέρη που μου προκάλεσαν πιο ευχάριστα συναισθήματα από τα παραπάνω. Ένα από αυτά ήταν το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το πιο παλιό γυμνάσιο στο νησί, αλλά και η παλιά πόλη

που έμοιαζε σαν να είναι βγαλμένη από άλλη εποχή. Βέβαια, κάποια στενά της παλιάς πόλης τελείωναν απότομα, λόγω των φυλακίων της Πράσινης Γραμμής, κάτι που μου δημιούργησε φόβο. Φυσικά, όμως, η μοντέρνα πόλη της Λευκωσίας ήταν κι εκείνη εντυπωσιακή, μιας και εκεί υπήρχαν πολλοί ουρανοξύστες, μαγαζιά, αλλά και πολλά εστιατόρια και ταβέρνες.

Μετά την Λευκωσία ήρθε η σειρά της Λεμεσού, που κατά την γνώμη μου ήταν η πιο ωραία από όλες. Η πόλη αυτή είναι εκείνη που με έκανε να καταλάβω, γιατί η Κύπρος χαρακτηρίζεται θαλασσοφίλητη. Ήταν τόσο διαφορετική από όλες τις πόλεις στις οποίες έχω βρεθεί με όλους αυτούς τους τεράστιους ουρανοξύστες και τα καταστήματα που βρίσκονται παράλληλα με την ακτογραμμή. Στην Λεμεσό υπάρχει κι εκεί μια παλιά πόλη, στην οποία βρίσκονται πολλές εκκλησίες, τζαμιά και παραδοσιακές ταβέρνες με πολύ νόστιμο φαγητό. Το πιο υπέροχο χαρακτηριστικό της παραθαλάσσιας αυτής πόλης είναι ακριβώς αυτό: ότι είναι παραθαλάσσια. Όχι απλώς παραθαλάσσια, αλλά με μία πολύ όμορφη, καθαρή και δροσερή θάλασσα, η οποία μετριάζει την κάποιες φορές ανυπόφορη ζέστη του νησιού.

Ο επόμενος προορισμός ήταν η Πάφος. Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερα να επισκεφτώ την πόλη της Πάφου, αν και έχω ακούσει ότι είναι πολύ όμορφη. Παρ΄όλα αυτά επισκέφτηκα τον Ακάμαντα, μία μαγευτική παραλία με καταγάλανα νερά, στην οποία κανείς μπορεί να πάει μόνο με πλοίο. Επίσης, στον δρόμο για εκεί πέρασα από τα περίφημα Λουτρά της Αφροδίτης, τα οποία με εντυπωσίασαν πάρα πολύ.  Ακόμα, συνάντησα τους Τάφους των Βασιλέων, λίγο έξω από την Πάφο, οι οποίοι μοιάζουν με υπόγεια δωμάτια, που προκαλούν δέος στον επισκέπτη.

Επομένως, το ταξίδι μου αυτό στην Κύπρο θα μου μείνει αξέχαστο και εύχομαι ο κάθε αναγνώστης αυτού του άρθρου να βρεθεί στο ιστορικό και θαλασσοφίλητο αυτό νησί μια μέρα.