Ιθάκη 

Κάθε ταξίδι έχει και έναν προορισμό, κάθε Οδύσσεια έχει μια Ιθάκη. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του κόσμο, κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προορισμό, την δική του Ιθάκη. Καθ’ όλo το ταξίδι, όμως, ποιος είναι ο στόχος;

 

Ίσως ο στόχος είναι να σε φοβούνται ή μήπως να σε αγαπούνε; Πλάθουμε άμυνες, βάζουμε παρωπίδες, δίχως να χαθούμε στο τώρα. Βάζουμε το μυαλό μας να σκεφτεί το καθετί, χωρίς να ζούμε πραγματικά. Ίσως ο στόχος είναι να ζεις στο χάος της πόλης, ή στην θάλασσα και τον ήλιο του νησιού, ή στα βουνά και στα δέντρα του χωριού, κάθε μέρος να σου δίνει συντροφιά και ανασαίνοντας βαθιά η ζωή να παίρνει χρώμα.

 

Ίσως ο στόχος να είναι να δείχνουμε ποιοι είμαστε, δίχως να μας ενδιαφέρει αν θα μας κρίνουνε, να αγαπάμε εμάς και να παραδεχόμαστε μέχρι και στον εαυτό μας τα άσχημα και τα καλά. Να μαθαίνουμε να αγαπάμε κάθε ατέλεια και κάθε τι κακό που μπορεί να εμφανιστεί πάνω μας. Ίσως ο στόχος να είναι να ζήσουμε το εγώ μας και να το αγκαλιάσουμε, σαν να μην πήρε ποτέ του αγάπη. Τι και αν αποθαρρύνουμε συνέχεια εμάς; Πώς άραγε θα φτάσουμε στην Ιθάκη; Ή μήπως, δεν φτάσουμε;

 

Ίσως ο στόχος να είναι να λέμε ό,τι νιώθουμε ξεκάθαρα δίχως φόβο, δίχως άγχος για το αποτέλεσμα που θα φέρει, δίχως να διστάζουμε να ζήσουμε. Επιλέγουμε να μην εκφραστούμε, γιατί τρέμουμε, μήπως αυτά που αγαπάμε φύγουνε, αλλά ακόμα και αν δεν τα πούμε, εγκλωβίζουμε τον εαυτό μας σε ένα λαβύρινθο, όπου μας κυνηγάνε οι ίδιες μας οι σκέψεις.

 

Ίσως απλά να πρέπει να ζήσουμε, το σήμερα, το τώρα, την κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνάει, κάθε πόνο, κάθε αγάπη, κάθε δυσκολία, κάθε έρωτα, κάθε φιλία, κάθε ένα από τα πράγματα που μας «ρίχνουν» ή μας «σηκώνουν». Ίσως απλά πρέπει να απολαμβάνουμε κάθε χαμόγελο, κάθε κλάμα ή ακόμα και κάθε μαχαιριά που θα δεχθούμε.

 

Ίσως, βέβαια, ο στόχος να μην είναι τίποτα από όλα αυτά. Ίσως η Ιθάκη απλά να περιμένει καθένα από εμάς ξεχωριστά, έχοντας περάσει το δικό του ταξίδι. Άραγε ποιος είναι πραγματικά ο στόχος;

 

Κέλλυ Φτούλη Α6