Ξενάκη Όλγα,Γ2

  Η σκιά της Πολιορκίας

Στον άνεμο ταξιδεύει μαύρος καπνός.

Η γη βάφεται κόκκινη και η σιωπή βαριά.

Οι κάτοικοι λιγοστεύουν και ο φόβος σκληρός,

και τα μάτια κοιτούν στη μοναξιά.

Η πείνα ήρθε στο Μεσολόγγι σφοδρή

κι η μάνα ψάχνει παντού για ψωμί.

Όμως το ψωμί τέλειωσε, δεν υπάρχει πια,

κι εκείνη κρατά το παιδί της αγκαλιά.

Στην Έξοδο προχώρησαν όλοι μαζί

χωρίς φόβο, με θάρρος κάθε στιγμή.

Τα λόγια τους φτάνουν σε κάθε καρδιά

και η ιστορία τους ζει έτσι μέσα μας πια.

Αγγελίνα Θεοδωρακοπούλου, Γ2

Νεοϊμπρεσιονισμός στη Μεσόγειο στην Πινακοθήκη Ελίζας Γουλανδρή
Τι κοινό έχουν ο ήλιος του Νότου, η θάλασσα και η τέχνη; Απάντηση: το φως. Αυτό το φως
πρωταγωνιστεί στην έκθεση «Ο Νεοϊμπρεσιονισμός στα Χρώματα της Μεσογείου», που φιλοξενείται
στην Πινακοθήκη Ελίζας Γουλανδρή και μας καλεί σε ένα ταξίδι γεμάτο χρώμα, ρυθμό και
καλοκαιρινή αίσθηση.
Ο νεοϊμπρεσιονισμός είναι ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και
βασίζεται στην επιστημονική χρήση του χρώματος. Οι καλλιτέχνες δεν αναμειγνύουν τα χρώματα
στην παλέτα, αλλά τα τοποθετούν καθαρά πάνω στον καμβά, συνήθως σε μικρές κουκκίδες ή
πινελιές, αφήνοντας το μάτι του θεατή να κάνει τη «δουλειά». Το αποτέλεσμα; Έργα που πάλλονται
από ζωντάνια και φως.
Στην έκθεση, τα μεσογειακά τοπία έχουν τον πρώτο λόγο. Θάλασσες σε βαθύ μπλε, ουρανοί που
λάμπουν, πόλεις λουσμένες στον ήλιο και στιγμές καθημερινής ζωής μεταμορφώνονται σε εικόνες
γεμάτες ενέργεια. Η Μεσόγειος δεν παρουσιάζεται απλώς ως τόπος, αλλά ως συναίσθημα:
ζεστασιά, κίνηση, ζωή.
Αυτό που κάνει την έκθεση ξεχωριστή είναι ο τρόπος που «μιλά» και στους νέους. Τα έργα δεν
είναι απόμακρα ή δύσκολα. Αντίθετα, σε προσκαλούν να σταθείς κοντά, να παρατηρήσεις τις
λεπτομέρειες και να ανακαλύψεις πώς μικρές κουκκίδες χρώματος μπορούν να δημιουργήσουν μια
ολόκληρη ιστορία. Είναι σαν ένα μάθημα τέχνης έξω από την τάξη, αλλά χωρίς πίεση και βαθμούς.
Η Πινακοθήκη Ελίζας Γουλανδρή αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η τέχνη μπορεί να είναι
προσιτή, σύγχρονη και συναρπαστική. Η έκθεση αυτή δεν απευθύνεται μόνο στους ειδικούς, αλλά
σε όλους όσοι θέλουν να δουν τη Μεσόγειο με άλλα μάτια — πιο φωτεινά, πιο χρωματιστά, πιο
αισιόδοξα.
Αν ψάχνεις έναν λόγο να αγαπήσεις λίγο παραπάνω την τέχνη, ίσως τον βρεις… σε μια κουκκίδα
χρώματος.

Γιαλιά Νίνα, Γ2

Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα ξύπνησα νωρίς, ανήμπορη να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό
μου. Ή, πιο σωστά, δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα.
Όπως γνωρίζεις, μένω στη Μαθητική Εστία Κόνιτσας, όμως όχι από
προσωπική μου επιλογή. Αντιθέτως, μερικές φορές, όταν μου λείπουν
πολύ οι γονείς μου, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε
ένα κοντινότερο σχολείο όπου θα μπορούσα να πηγαίνω με ασφάλεια,
χωρίς να αναγκάζομαι να μένω  μακριά τους, σε μια εστία σαν
αυτήν εδώ. Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και δεν μπορώ να το
αλλάξω.
Για αυτόν τον λόγο, προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά. Για παράδειγμα,
αν δεν έμενα εδώ, δε θα είχα γνωρίσει ποτέ την καλύτερη μου φίλη,
ούτε θα ήμουν τόσο ώριμη και ανεξάρτητη. Θα ήμουν πολύ
διαφορετική από ό,τι είμαι τώρα.
Τέλος πάντων, για να επιστρέψω στο θέμα που με καίει από χθες το
βράδυ, με αποτέλεσμα να μην κοιμηθώ σχεδόν καθόλου, σήμερα είναι
Παρασκευή, που σημαίνει ότι επιτέλους θα επισκεφτώ τους γονείς μου!
Ευτυχώς, ο καιρός δεν δείχνει βροχές ή χιόνια, όπως τις προηγούμενες
εβδομάδες, όποτε πιστεύω ότι αυτή τη φορά δεν θα χάσω την ευκαιρία
να τους δω!
Ωστόσο, προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είναι ακόμα
σίγουρο. Δε θέλω να απογοητευτώ, όπως τις άλλες φορές που τελικά ο
καιρός δε μας έκανε τη χάρη, όπως λένε και τα υπόλοιπα παιδιά.
Παρόλο που όλοι μας ξέρουμε ότι η ακύρωση της επίσκεψης στους
γονείς μας γίνεται μόνο και μόνο για τη σωματική μας ακεραιότητα,
είναι γεγονός ότι σε τέτοιες περιπτώσεις μια μελαγχολία μας κυριεύει.
Τώρα, τρώω πρωινό με την καλύτερή μου φίλη. Είμαστε και οι δύο
ανυπόμονες, γιατί σήμερα θα μας πουν αν τελικά θα πάμε στους γονείς
μας ή όχι μετά το σχολείο. Συναισθήματα όπως ο ενθουσιασμός αλλά
και το άγχος κυριαρχούν μέσα μου κάθε Παρασκευή και η σημερινή
μέρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Δυστυχώς πρέπει να σταματήσω να γράφω τώρα, γιατί σε λίγο θα πάμε στο σχολείο. Πάντως προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη. Τουλάχιστον, δενέχει και πολλά σύννεφα στον ουρανό!

Με αγάπη,
Θ.

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026, 2:30 π.μ.

Αγαπητό ημερολόγιο,
Είμαι στο δωμάτιο μου και έχω φτιάξει τα πράγματά μου. Σωστά
κατάλαβες. Αυτήν τη φορά όντως θα επισκεφτώ τους γονείς μου!
Η αλήθεια είναι πως, όσο περνούσε η μέρα, είχε συννεφιά έξω, με
αποτέλεσμα να αρχίσω να αμφιβάλλω και να χάνω τις ελπίδες μου.
Ευτυχώς, όμως, ο καιρός καλυτέρευσε και μας είπαν ότι θα πάμε
επιτέλους στις οικογένειες μας για το σαββατοκύριακο.
Όπως ίσως να ανέφερα και πριν, έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες
από την τελευταία φορά που είδα τους γονείς μου από κοντά. Το
περίμενα πώς και πώς και τώρα που ήρθε η ώρα είμαι πολύ
ενθουσιασμένη. Σκέφτομαι συνέχεια τι θα μπορούσαμε να κάνουμε
όλοι μαζί. Από τα επιτραπέζια που θα μπορούσαμε να παίξουμε μέχρι
και τις ταινίες που μας αρέσει να βλέπουμε οικογενειακώς.
Έχω φτιάξει την τσάντα μου και τώρα απλά πρέπει να περιμένω μέχρι
τις τέσσερις περίπου, που θα φύγουμε για τα σπίτια μας. Το μόνο κακό
είναι ότι το ταξίδι είναι αρκετά κουραστικό για έμενα, παρόλο που δεν
είναι και πολύ μεγάλο. Όσο να πεις, είναι εξαντλητικό να κάνεις την ίδια
διαδρομή αρκετά συχνά, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.
Κανονικά, θα έπρεπε να διαβάσω τα μαθήματά μου τώρα, για να τα έχω
έτοιμα. Εξάλλου, φταίω εγώ που είναι τόσο δύσκολο να συγκεντρωθώ;
Απλά είμαι τόσο ανυπόμονη για να γυρίσω σπίτι.
Ευχήσου μου καλό ταξίδι!

Με αγάπη,
Θ.

Τυράκη Θάλεια,Γ3

Ο εμβληματικός πίνακας «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό» (La Liberté guidant le peuple) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της ευρωπαϊκής ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Δημιουργός του είναι ο Γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Delacroix), κορυφαίος εκπρόσωπος του Ρομαντισμού, και χρονολογείται στο 1830.
Το έργο εμπνέεται από την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830 στη Γαλλία, κατά την οποία ο λαός εξεγέρθηκε ενάντια στον βασιλιά Κάρολο Ι ́, διεκδικώντας ελευθερία, δικαιώματα και πολιτική ισότητα. Ο Ντελακρουά, αν και δεν συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα, ένιωσε την ανάγκη να αποτυπώσει εικαστικά τον παλμό της εποχής και το επαναστατικό πνεύμα που συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία.
Στο κέντρο της σύνθεσης δεσπόζει η αλληγορική μορφή της Ελευθερίας, μια δυναμική
γυναικεία φιγούρα που βαδίζει μπροστά, κρατώντας ψηλά τη γαλλική τρίχρωμη σημαία. Με γυμνό στήθος, αποφασιστικό βλέμμα και στιβαρό βήμα, προσωποποιεί την ελευθερία όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως ζωντανή, μαχητική δύναμη. Στο άλλο της χέρι κρατά όπλο, υποδηλώνοντας ότι η ελευθερία κατακτάται με αγώνα και θυσίες.
Γύρω της συγκεντρώνονται άνθρωποι από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις: ο αστός με το καπέλο, ο εργάτης, ο νεαρός μαθητής με τα πιστόλια. Η παρουσία τους τονίζει ότι η επανάσταση δεν ανήκει σε μία μόνο κοινωνική ομάδα, αλλά είναι συλλογικό έργο του λαού. Στο προσκήνιο, τα νεκρά σώματα θυμίζουν το βαρύ τίμημα του αγώνα, ενισχύοντας τη δραματικότητα και τη συναισθηματική ένταση του πίνακα.
Η χρωματική παλέτα, με έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς, καθώς και η έντονη κίνηση των μορφών, προσδίδουν στο έργο θεατρικότητα και πάθος, χαρακτηριστικά του ρομαντικού ύφους.
Ο θεατής δεν παραμένει απλός παρατηρητής· νιώθει σαν να συμμετέχει ο ίδιος στην
επαναστατική πορεία.
Ο πίνακας «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό» δεν αποτελεί μόνο ιστορικό τεκμήριο, αλλά και διαχρονικό σύμβολο αγώνα, ελπίδας και δημοκρατίας. Υπενθυμίζει πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται, και πως η ενότητα του λαού μπορεί να αλλάξει την πορεία της ιστορίας.
Ένα έργο που, σχεδόν δύο αιώνες μετά τη δημιουργία του, εξακολουθεί να συγκινεί, να εμπνέει και να μας καλεί να στοχαστούμε πάνω στις αξίες της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Φωτεινή Ντίνου,Γ3

Η φύση και η ζωγραφική συνδέονται στενά από τα πρώτα χρόνια της ανθρώπινης δημιουργίας. Η φύση αποτελεί μια από της βασικότερες πηγές έμπνευσης για τους ζωγράφους, καθώς τους προσφέρει εικόνες, χρώματα, φως και συναισθήματα. Οι καλλιτέχνες δεν αποτυπώνουν απλώς ό,τι βλέπουν γύρω τους, αλλά ερμηνεύουν τη φύση μέσα από το προσωπικό τους ύφος και τη δική τους ματιά

Ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους η φύση συνδέεται με τη ζωγραφική είναι η απεικόνιση τοπίων. Βουνά, θάλασσες, δάση, ουρανοί και αγροτικά τοπία αποτελούν συχνά θέματα των έργων τέχνης. Μέσα από αυτά, οι ζωγράφοι προσπαθούν να αποδώσουν την ομορφιά, την αρμονία αλλά και τη δύναμη της φύσης. Παράλληλα, η φύση λειτουργεί ως μέσο μελέτης του φωτός και των χρωμάτων. Οι αλλαγές του φωτισμού κατά τη διάρκεια της ημέρας ή των εποχών επηρεάζουν έντονα την ατμόσφαιρα ενός έργου, κάτι που αξιοποίησαν ιδιαίτερα οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι.

Η φύση επίσης, χρησιμοποιείται για την έκφραση συναισθημάτων. Ένα ήρεμο τοπίο μπορεί να μεταδώσει γαλήνη, ενώ ένα σκοτεινό ή άγριο φυσικό περιβάλλον μπορεί να προκαλέσει ένταση, μοναξιά ή μελαγχολία. Σε πολλές περιπτώσεις, το φυσικό τοπίο λειτουργεί συμβολικά, εκφράζοντας την ψυχική κατάσταση του καλλιτέχνη. Για παράδειγμα, ένα δέντρο μπορεί να συμβολίζει τη ζωή και την ανάπτυξη, ενώ η θάλασσα την ελευθερία ή το άγνωστο.

Πολλοί σπουδαίοι ζωγράφοι έχουν αντλήσει έμπνευση από τη φύση. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ αποτύπωσε το φυσικό τοπίο με έντονα χρώματα και δυναμικές πινελιές, όπως στα έργα «Η Έναστρη Νύχτα» και «Τα Ηλιοτρόπια Ο Κλωντ Μονέ, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ιμπρεσιονισμού, ζωγράφισε τη φύση όπως τη βλέπει το ανθρώπινο μάτι σε μια συγκεκριμένη στιγμή, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα «Νούφαρα και το «Εντύπωση, Ανατολή του Ήλιου». Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ είδε τη φύση ως κάτι μεγαλειώδες και πνευματικό, όπως φαίνεται στο έργο «Ο Οδοιπόρος πάνω από τη θάλασσα της Ομίχλης».

Συμπερασματικά, η φύση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωγραφικής, καθώς προσφέρει στους καλλιτέχνες όχι μόνο θέματα προς απεικόνισης αλλά και έναν τρόπο να εκφράσουν συναισθήματα, ιδέες και προσωπικές εμπειρίες. Μέσα από τη ζωγραφική, η φύση μετατρέπεται σε τέχνη και αποκτά νέα σημασία μέσα από το βλέμμα κάθε δημιουργού.

 Θεοδωρακοπούλου Αγγελίνα, Γ2

Κάτω απ’ τον λαμπερό τον ουρανό,

στο απέραντο πέλαγος εγώ ποντοπορώ,

μήτε λιμένα μήτε ορίζονται να δω,
αιώνιο θα ’ναι το ταξίδι αυτό.
Κι όταν η μαύρη νύχτα θα ξυπνήσει,
μόνο τ’ αστέρια θα ’χω για οδηγό,
όμοια με τον πολυμήχανο Οδυσσέα,
ταξίδι θα ’χω μακρινό.
Πάνω στην ξύλινη αυτή σχεδία,
στέκομαι καιρό πολύ,
κεραυνοί βροντούν του θυμωμένου Δία,
και τρέμει ολόκληρη η γη.
Κι αν τον κοσμοσείστη Ποσειδώνα η οργή κυριαρχήσει,
η θαλασσοταραχή γρήγορα θα ξεκινήσει,
τα κύματα περήφανα να στέκονται μπροστά μου,
και δυνατοί άνεμοι να σχίζουν τα πανιά μου.
Κι όταν στο τέλος φθάσει αυτή η μάχη,
η θάλασσα γαλήνη πάλι θα ξανάχει,
και εγώ προς την άκρη του κόσμου πλοηγούμαι,
τον τόπο που όλοι ψάχνουμε να βρούμε,
εκεί όπου ο ήλιος θα ξυπνήσει,
και τον μαύρο τον πλανήτη θα φωτίσει.
Σε αυτό το μέρος να βρεθώ επιθυμώ,
μακριά μου τι βρίσκεται να μάθω,
μήτε βραχονησίδα δεν μπορώ να ιδώ,
προορισμό δεν φαίνεται πως θα ’χω.
Μόνο η φύσις είν’ η συντροφιά μου,
και η απογοήτευση στέκεται κοντά μου,
κανείς εμένα δεν μπορεί να βοηθήσει,
και μαζί μου στον πορφυρό πλανήτη να πατήσει.
Ω ατέλειωτε ωκεανέ,
το όνειρό μου δεν μέλλεται να γίνει.
Ω ήλιε μακρινέ,
το φως σου σ’ εμένα ελπίδα δίνει.
Και οι λαμπερές σου ηλιαχτίδες,
προελαύνουν ψηλά στον ουρανό,
και αφού συ τον κόσμον όλον είδες,
πες μου τι υπάρχει εκεί που δεν μπορώ να δω;
Κι αφού πίσω απ’ τον ορίζοντα κρυφτείς,
και το χρυσό το πέλαγος αγγίξεις,
μην ξεχάσεις εμένα μαζί σου να κρατείς,
και τη Σελάνα να ξυπνήσεις.

Ίριδα Γαραντζώτη, Γ1

Χρόνια πολλά έχουνε περάσει,
από τότε που στην Τροία ήμασταν μαζί,
τώρα την πόλη η στάχτη έχει σκεπάσει,
και κανείς από τότε δεν μας έχει δει.
Χρόνια πολλά έχουνε περάσει,
χρόνια σκοτεινά και ταραγμένα,
κι αν εσύ μ’ έχεις ξεχάσει,
δεν υπάρχει καμία ελπίδα για εμένα.
Βρίσκομαι στην Αίγυπτο τη μακρινή,
στα παλάτια του Πρωτέα,
η Ελλάδα όλη εμένα με μισεί,
για το πού βρίσκεσαι δεν έχω ιδέα.
Ω Μενέλαε,
σήκωσε του πλοίου τα κατάρτια,
με προορισμό του Πρωτέα τα παλάτια,
ταξίδι ξεκίνα μακρινό,
γιατί θέλω τόσο να σε δω,
στη Σπάρτη να γυρίσουμε,
κι επιτέλους μαζί να ξαναζήσουμε.

Ίριδα Γαραντζώτη, Γ1

Η λογοκρισία, είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί μέχρι και σήμερα την κοινωνία μας.
Συγκεκριμένα, με τον όρο λογοκρισία, εννοούμε τον έλεγχο που ασκείται από κάποια
εξουσία στις διάφορες εκφράσεις του λόγου και της τέχνης, με σκοπό την παρεμπόδιση
ανταλλαγής πληροφοριών, ιδεών και απόψεων, οι οποίες είναι αντίθετες προς τις αρχές της εξουσίας. Τις περισσότερες φορές, η λογοκρισία ασκείται από κυβερνητικά όργανα και προέρχεται από την επιθυμία των κυβερνώντων να ασκούν υπέρμετρο έλεγχο στην κοινωνία. Η λογοκρισία, έχει πολλές μορφές. Ασκείται και στον προφορικό και στον γραπτό λόγο.

Σήμερα, έντονη είναι και η λογοκρισία που ασκείται μέσω των social media. Στην Ελλάδα, το πρώτο καθεστώς κρατικής λογοκρισίας, εμφανίστηκε την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, μέσω του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού το 1936. Τα χρόνια αυτά, η λογοκρισία, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο μετάδοσης της πληροφορίας και στην προώθηση της κυβερνητικής ιδεολογίας. Έτσι, επιβλήθηκε αυστηρός έλεγχος στα ΜΜΕ όπως εφημερίδες, ραδιόφωνο και θέατρο, ώστε να συμφωνούν με τις αρχές του καθεστώτος.

Στα χρόνια της χούντας, μετά το πραξικόπημα, επιβλήθηκε αυστηρή λογοκρισία σε όλα τα ΜΜΕ. Όσοι προωθούσαν αντιστασιακά κείμενα ή εξέφραζαν άποψη διαφορετική από αυτή που υποστήριζε το καθεστώς, ήταν αντιμέτωποι με σκληρές τιμωρίες. Το αποτέλεσμα των σκληρών αυτών μέτρων ήταν η απαγόρευση της κυκλοφορίας πολλών βιβλίων που θεωρούνταν επικίνδυνα. Οι εφημερίδες έπρεπε να υποβάλλουν τα άρθρα τους για έλεγχο πριν από τη δημοσίευση και απαγορεύτηκαν πολλά τραγούδια που θεωρούνταν ανατρεπτικά για το καθεστώς. Επιπλέον, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση χρησιμοποιήθηκαν ως μέσα προπαγάνδας από τη χούντα.