Η λογοκρισία, είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί μέχρι και σήμερα την κοινωνία μας.
Συγκεκριμένα, με τον όρο λογοκρισία, εννοούμε τον έλεγχο που ασκείται από κάποια
εξουσία στις διάφορες εκφράσεις του λόγου και της τέχνης, με σκοπό την παρεμπόδιση
ανταλλαγής πληροφοριών, ιδεών και απόψεων, οι οποίες είναι αντίθετες προς τις αρχές της εξουσίας. Τις περισσότερες φορές, η λογοκρισία ασκείται από κυβερνητικά όργανα και προέρχεται από την επιθυμία των κυβερνώντων να ασκούν υπέρμετρο έλεγχο στην κοινωνία. Η λογοκρισία, έχει πολλές μορφές. Ασκείται και στον προφορικό και στον γραπτό λόγο.

Σήμερα, έντονη είναι και η λογοκρισία που ασκείται μέσω των social media. Στην Ελλάδα, το πρώτο καθεστώς κρατικής λογοκρισίας, εμφανίστηκε την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, μέσω του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού το 1936. Τα χρόνια αυτά, η λογοκρισία, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο μετάδοσης της πληροφορίας και στην προώθηση της κυβερνητικής ιδεολογίας. Έτσι, επιβλήθηκε αυστηρός έλεγχος στα ΜΜΕ όπως εφημερίδες, ραδιόφωνο και θέατρο, ώστε να συμφωνούν με τις αρχές του καθεστώτος.

Στα χρόνια της χούντας, μετά το πραξικόπημα, επιβλήθηκε αυστηρή λογοκρισία σε όλα τα ΜΜΕ. Όσοι προωθούσαν αντιστασιακά κείμενα ή εξέφραζαν άποψη διαφορετική από αυτή που υποστήριζε το καθεστώς, ήταν αντιμέτωποι με σκληρές τιμωρίες. Το αποτέλεσμα των σκληρών αυτών μέτρων ήταν η απαγόρευση της κυκλοφορίας πολλών βιβλίων που θεωρούνταν επικίνδυνα. Οι εφημερίδες έπρεπε να υποβάλλουν τα άρθρα τους για έλεγχο πριν από τη δημοσίευση και απαγορεύτηκαν πολλά τραγούδια που θεωρούνταν ανατρεπτικά για το καθεστώς. Επιπλέον, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση χρησιμοποιήθηκαν ως μέσα προπαγάνδας από τη χούντα.

Η νεανική νευρική ανορεξία (ψυχογενής ανορεξία) είναι μια σοβαρή ψυχική διαταραχή που προκαλεί στους ασθενείς ανησυχία για το σωματικό τους βάρος και την εικόνα του σώματός τους, με συνέπεια την περιορισμένη πρόσληψη τροφής και τη συνεχιζόμενη απώλεια βάρους. Η πάθηση αυτή έχει σοβαρές σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις. Αρχικά, μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση, καθώς προσλαμβάνονται ανεπαρκείς ποσότητες βιταμινών, μετάλλων και ιχνοστοιχείων και στη συνέχεια μπορεί να προκαλέσει καρδιολογικά προβλήματα, διαταραχές του κυκλοφορικού συστήματος, πρώιμη οστεοπόρωση, ακόμα και ατροφία του εγκεφάλου. Ψυχικά, οι ασθενείς συχνά βιώνουν άγχος, κατάθλιψη και έντονη ανασφάλεια για την εικόνα τους, γεγονός που καθιστά την αποκατάσταση της υγείας τους δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία.

Τα τελευταία χρόνια, η νευρική ανορεξία φαίνεται να σχετίζεται ολοένα και περισσότερο με την έκθεση στα κοινωνικά δίκτυα. Τα social media, όπως το Instagram,  το Tik Tok, το X και το Facebook δημιουργούν ένα διαδικτυακό, επίπλαστο κόσμο στον οποίο κυριαρχούν «εικόνες» εξαιρετικά αδύνατων ανθρώπων, οι οποίες ανάγονται σε πρότυπα ομορφιάς. Ο εικονικός πολιτισμός του 21ου αιώνα, προβάλλει διαρκώς φωτογραφίες που απεικονίζουν το θεωρητικά «ιδανικό» σώμα, ενισχύοντας τις συγκρίσεις με άλλους χρήστες. Ειδικά οι νέοι, οι οποίοι είναι επιρρεπείς σε συγκρίσεις και δίνουν βαρύτητα στην εξωτερική εικόνα τους, δύναται να αναπτύξουν την πεποίθηση ότι η αξία τους καθορίζεται από αυτήν.

Παρά τις προκλήσεις, η νευρική ανορεξία είναι μια διαταραχή που μπορεί να αντιμετωπιστεί με την κατάλληλη υποστήριξη και θεραπεία. Η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η έγκαιρη παρέμβαση είναι κρίσιμες για την πρόληψη και την αντιμετώπιση αυτής της διαταραχής.

Στην έρημη αυτή χώρα περπατώ,
σ’ αυτή που λείπει η ζωντάνια κι η χαρά,
μόνος μου εγώ τριγύρω μου κοιτώ,
και κανείς εμένα δε με συμπονά.

Στην έρημη αυτή χώρα περπατώ,
και κάπου λίγο φως να βρω αναζητώ,
μόνος μου εγώ στον δρόμο τριγυρνώ,
την ευτυχία ψάχνω κάπου να τη βρω.

Στην έρημη αυτή χώρα περπατώ,
σ’ αυτή που νιώθω ότι είμαι ξένος,
με κανέναν δεν μπορώ να γελώ και να μιλώ,
ο ενθουσιασμός πια είναι ξεχασμένος.

Στην έρημη αυτή χώρα περπατώ,
μα τη χαρά να βρω δεν θα καταφέρω,
πόσο πολύ επιθυμώ,
τη ζωή να ξαναφέρω.

Το κινέζικο Kung Fu είναι μια αρχαία πολεμική τέχνη που αναπτύχθηκε στην Κίνα εδώ και
χιλιάδες χρόνια. Είναι γνωστό όχι μόνο για τις εντυπωσιακές κινήσεις του αλλά και για τη
φιλοσοφία του, που διδάσκει πειθαρχία, αυτοέλεγχο και σεβασμό. Οι κινεζικές πολεμικές
τέχνες είναι κάποιες μορφές μάχης που έχουν αναπτυχθεί στο πέρασμα των αιώνων , μια
από αυτές είναι το Kung Fu . Στην κινεζική γλώσσα το Kung Fu κυριολεκτικά σημαίνει
“εργασία και άνθρωπος” . Ωστόσο, ο όρος αυτός μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ανεξάρτητα
από τις πολεμικές τέχνες καθώς χρησιμοποιείται σε κάθε φυσικό επίτευγμα ή σε κάποια
ικανότητα που καλλιεργείται έπειτα από επίπονη και σκληρή δουλειά.
Η απαρχή των κινέζικων πολεμικών τεχνών ορίζεται στην ανάγκη για αυτοάμυνα, κυνήγι και
για στρατιωτική εκπαίδευση στην αρχαία Κίνα. Οι μοναχοί του ναού Σαολίν θεωρούνται από
τους πιο γνωστούς δασκάλους της τέχνης αυτής. Πίστευαν ότι η εξάσκηση στο Kung Fu δεν
βοηθά μόνο στην αυτοάμυνα αλλά και στη βελτίωση του νου και του σώματος. Πιο
συγκεκριμένα, κατά την αυτοκρατορία του Χουάνγκ Ντι ή αλλιώς του ”κίτρινου αυτοκράτορα”
χρησιμοποιήθηκε στις μάχες μια ανάμεικτη μορφή στρατηγικής τεχνικής και πολεμικής
τέχνης το λεγόμενο “Τσιου Τι”. Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα εντοπίζουμε, ίσως, τον
πρόγονο του Kung Fu το λεγόμενο “Γκο Τι”, όταν ένας αξιωματικός αντί για την αναμέτρηση
δυο στρατευμάτων επέλεξε την αναμέτρηση δύο εκπροσώπων, οι οποίοι φορούσαν κράνη
με αιχμηρές λόγχες και προσπαθούσε ο ένας να τρυπήσει τον άλλον. Με τις δυσκολίες που
παρουσίαζε αυτό το αγώνισμα είχε ως απόρροια να αναπτυχθούν και να αναμειχθούν
σημαντικές τεχνικές έχοντας ως όπλο τα πόδια.
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά στυλ Kung Fu, μερικά από τα πιο γνωστά είναι:
• Το Σαολίν Kung Fu, που βασίζεται στις γρήγορες και δυνατές κινήσεις.
• Το Wing Chun, που χρησιμοποιεί σύντομες και άμεσες επιθέσεις.
• Το Tai Chi, που είναι πιο αργό και επικεντρώνεται στην ισορροπία και την
ηρεμία.
Επιπλέον ένας άνθρωπος για να αποκτήσει την γνώση του κινεζικού Kung Fu σε τεχνική της
Νότιας Κίνας ,θα πρέπει να έχει πειθαρχημένο πνεύμα και σώμα. Η Νότια μορφή περιέχει
περισσότερες κυκλικές παρά γραμμικές κινήσεις, του οποίου η δύναμη και η αντίληψη
πηγάζουν από μία εσωτερική πηγή αναπτυγμένη από την πειθαρχία του πνεύματος και του
σώματος. Αυτό ενώνει το φυσικό σώμα με την πνευματική ενεργεία και το διευθύνει σαν να
είναι μόνο μία δύναμη. Αντίθετα, η τεχνική της Βόρειας Κίνας βασίζεται σε τελείως
διαφορετικά χαρακτηριστικά καθώς δίνει έμφαση σε ανοιχτές τεχνικές κινήσεις, γρήγορες
επιθέσεις και υποχωρήσεις, κλωτσιές και τεχνικές με άλματα, ακροβατικά, κυκλικά μπλοκ ,
ταχύτητα, ευελιξία και συνεχή επίθεση. Χαρακτηρίζεται με την λέξη “μακριά γροθιά” και
υποδηλώνει τις συνεχείς κινήσεις που μοιάζουν με την συνεχή ροή του ποταμού. Η τεχνική
“μακριά γροθιά ” προέρχεται άμεσα από το Βόρειο Σαολίν ή επηρεάστηκαν απ’ αυτό.
Οι μαθητές του Kung Fu μαθαίνουν πώς να αμύνονται, να χρησιμοποιούν σωστά την
ενέργειά τους και να βελτιώνουν τη φυσική τους κατάσταση. Πολλές κινήσεις είναι
εμπνευσμένες από τη φύση και μιμούνται τα ζώα, όπως ο δράκος, η τίγρη και ο γερανός.

Το Kung Fu είναι κάτι παραπάνω από μια πολεμική τέχνη. Είναι ένας τρόπος ζωής που μας
διδάσκει υπομονή, αυτοσυγκέντρωση και σεβασμό προς τους άλλους. Όποιος το εξασκεί,
δεν δυναμώνει μόνο το σώμα του, αλλά και το πνεύμα του! Ένας άνθρωπος, ο οποίος
γνωρίζει την τέχνη του Kung Fu δεν είναι απλώς αθλητής αλλά ένας άνθρωπος με ηθικές
αξίες και αρχές. Διδάσκεται σύγχρονος τον σεβασμό, την ταπεινοφροσύνη, την πειθαρχία,
την έλλειψη εγωισμού καθώς και την αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους, ό, τι δηλαδή μας
δίδαξε ο Χριστός. Ο αθλητής πρέπει να είναι έτοιμος και προετοιμασμένος για όλα. Δεν
σκέφτεται άλλα αυτοδιασπάται , αυτοελέγχεται , αυτομηδενίζεται και έπειτα επιτίθεται. Η
Τέχνη του υπάρχει στο μυαλό , οι κινήσεις γεννούνται αρκετά γρήγορα και πηγαίνουν από το
μυαλό στο σώμα το οποίο κινείται ταχύτατα.

Στη γιορτή και στη χαρά θέλω να ΄μαι δίπλα σου,

κοντά στο φως και τα χρώματα τ΄ουρανού σου.

Ν΄ακούω τον ήρεμο ήχο που έχει το κύμα σου,

να κατοικώ στο φωτεινότερο κάστρο του μυαλού σου.

Θέλω να περνάμε μαζί τα δύσκολα και τα εύκολα

κι αυτά τα άγνωστα που το αύριο μας δίνει.

Σε εκτάσεις πολύχρωμες τα όνειρά σου ν΄άπλωνα

να ΄παιρναν αυτό το άρωμα που η βροχή αφήνει.

Στο πάντα και στο τίποτα θέλω να ΄μαστε μαζί,

να ζούμε με θάρρος όσα η ζωή μας θέλει.

Στο φως και στο σκοτάδι που στις μέρες κατοικεί”

καλά να περνάμε τι κι αν ο κόσμος δεν θέλει.

Άλλη μια μέρα δουλειάς στο εργοστάσιο

Άλλη μια προσπάθεια να κατανοήσω τον κόσμο

Έναν κόσμο βυθισμένο στο σκοτάδι

που το φως από τις λάμπες

δεν είναι αρκετό για να φωτίσει

Κι ας μην μου  έκαναν ποτέ τη χάρη

να φωτίσω από γνώση

Συνεχίζω να μην είμαι τίποτα,

παρά μια άγνωστη σκοτεινή φιγούρα

Κοιτώντας το κάθε λαμπιόνι

το ξέρω, είμαι σίγουρος

μπορώ μέσα του να ακούσω τη δική μου τη φωνή

μαζί με τις φωνές όλων όσων δούλεψαν στο εργοστάσιο

Να ζητάνε να αναγνωριστούν

Αλλά όλοι τις αγνοούν

Όλοι αιώνιοι ξένοι

Εικαστική δημιουργία του Δημήτρη Δημόπουλου, Β1

Ο Δρόσος και η Αρετή, δύο αδέρφια πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, φτάνουν μαζί με άλλους πρόσφυγες στην Αθήνα και φιλοξενούνται στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης. Στην αρχή όντας διστακτική, η Αρετή μυρίζει τριαντάφυλλα και κάνει να απομακρυνθεί από τον αδερφό της, θέλοντας να αποφύγει την νέα πραγματικότητα, αλλά ο Δρόσος της υπενθυμίζει ότι πρέπει να βρουν τους γονείς τους και τελικά συμβιβάζεται. Το εσωτερικό του θεάτρου μοιάζει με κουκλόσπιτο και προβληματίζει τα παιδιά καθώς δεν υπάρχει τέταρτος τοίχος και έτσι  υπάρχει έλλειψη ιδιωτικότητας. Με τον καιρό, το θέατρο έχει γίνει πλέον το σπίτι τους και γνωρίζουν κι άλλους «ενοίκους» του, μέχρι που μια μέρα , η Αρετή εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Τότε πολλοί από τους «ενοίκους» του θεάτρου, επιστρατεύονται προκειμένου να βρουν την Αρετή και παράλληλα να παρηγορήσουν το Δρόσο. Δυστυχώς οι έρευνες τους δεν αποδίδουν γι΄ αυτό και μια έξυπνη κοπέλα, η Ευδοξούλα, θα προτείνει να ανεβάσουν το έργο «Τρικυμία» του Σαίξπηρ για να δελεάσουν την Αρετή να εμφανιστεί. Όλοι πρόθυμοι συμφωνούν και ανεβάζουν επιτυχώς την παράσταση που τελειώνει με την απελευθέρωση του Άριελ, ενός θαυματουργού πνεύματος, από τον αφέντη του. Τότε απελευθερώνεται και ο Δρόσος από την ανάμνηση της Αρετής, η οποία…

Κουκορέμπα Χρυσούλα, Β1

Το εξώφυλλο του βιβλίου από τη Σοφία Αυγουστή, Β1

Έργο της Γεωργίας Αναγνωστοπούλου, Β1

Ευδοξούλα

Η Ευδοξούλα είναι μια γυναίκα που έχει βιώσει πολλές δυσκολίες και απώλειες στη ζωή της, αλλά παρ” όλα αυτά παραμένει δυνατή και συνεχίζει να έχει αντοχή. Η θέλησή της να μην επιστρέψει στην πατρίδα της αποδεικνύει την αποφασιστικότητά της να δημιουργήσει μια νέα ζωή μακριά από το παρελθόν. Μέσα από το ράψιμο, βρίσκει έκφραση και ευκαιρίες για ανανέωση και δημιουργία, αφού η τέχνη αυτή της επιτρέπει να ανακαλύπτει την ομορφιά και την ελπίδα στην καθημερινότητά της. Με την αισιοδοξία και την αγάπη της για τη ζωή, αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και διατηρεί το ηθικό της ψηλά. Με τη στήριξη που παρέχει στους γύρω της, όπως στον Δρόσο, και την αφοσίωσή της στη δημιουργία, η Ευδοξούλα αντιπροσωπεύει τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος και τη δύναμη της αγάπης και της ελπίδας, που μπορούν να ξεπεράσουν κάθε δυσκολία.

Μπάρμπα-Ιορδάνης

Ο μπάρμπα-Ιορδάνης είναι ένας ευαίσθητος χαρακτήρας γεμάτος ανθρωπιά. Παρά την απομόνωση και τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει, διατηρεί έναν πυρήνα ευγένειας και αγάπης για τους γύρω του. Η αγάπη του για τη μουσική και το κανονάκι αντικατοπτρίζει τη βαθιά συναισθηματική του φύση και τη διάθεσή του να εκφράζει τα συναισθήματά του μέσα από τη μουσική. Παράλληλα, ο πόνος και η απώλεια που έχει υποστεί δεν τον έχουν καταστρέψει εντελώς, αλλά τον κάνουν να προσπαθεί να βρει τρόπους για να παρηγορήσει τον εαυτό του και τους αγαπημένους του. Η προσπάθειά του να παίζει μουσική για να ανακτήσει τη χαμένη του ευτυχία είναι συγκινητική και αντιπροσωπεύει έναν τρόπο να ξεπεράσει τις τραυματικές εμπειρίες που έχει βιώσει.

Γιώργος Τερζής, Β3