Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου, της Πηνελόπης Δέλτα, Αλέξανδρος Γιαμπουράνης (Β1)

Διαβάζοντας την υπόθεση του συγκεκριμένου βιβλίου ένιωσα ενδιαφέρον, θαυμασμό αλλά και συγκίνηση. Το βιβλίο αναφέρεται σε μια δύσκολη περίοδο της βυζαντινής ιστορίας, με συνεχείς πολέμους και αγώνες για την προστασία της αυτοκρατορίας. Ο Βασίλειος B΄ παρουσιάζεται ως ένας ηγέτης που δεν τα παρατά εύκολα και αγωνίζεται με επιμονή και θυσίες για το καλό της αυτοκρατορίας. Παράλληλα, αισθάνθηκα φόβο και αγωνία, γιατί οι μάχες και οι συγκρούσεις δείχνουν πόσο δύσκολη ήταν η ζωή εκείνη την εποχή και τον κίνδυνο που αντιμετώπιζαν τόσο οι στρατιώτες όσο και ο απλός λαός. Σε κάποια σημεία ένιωσα θυμό, λόγω της βίας και της αδικίας που προκαλεί ο πόλεμος, αλλά και ελπίδα, γιατί παρά τις δυσκολίες, υπάρχει πίστη στη νίκη και στην προστασία του Βυζαντίου. Ο Κωνσταντίνος μου προκάλεσε θαυμασμό για τη γενναιότητα και την ηγετική του ικανότητα, ο Μιχαήλ με έκανε να νιώσω εμπιστοσύνη και ασφάλεια, γιατί ήταν συνετός και υπεύθυνος σε κάθε δράση και η Αλεξία μου δημιούργησε συγκίνηση και σεβασμό, γιατί παρά την ευαισθησία της φάνηκε γενναία και θαρραλέα. Τέλος, ο Νικήτας μου προκάλεσε θαυμασμό για τη γενναιότητα και την πίστη του στον αυτοκράτορα και τους συμμάχους του και ο γέρο Παγράτης με έκανε να νιώσω σεβασμό, γιατί παρά την ηλικία του ήταν έμπειρος και σοφός και καθοδηγούσε τα παιδιά και τους στρατιώτες με θάρρος και πίστη στην πατρίδα.

Δε θα ήθελα να εξελιχθεί κάτι διαφορετικά, αφού η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Ωστόσο, θα μου άρεσε να φανούν περισσότερο οι προσωπικές σκέψεις και τα συναισθήματα των ηρώων κατά τη διάρκεια των γεγονότων, γιατί αυτό θα βοηθούσε να καταλάβουμε καλύτερα τη σημασία της γενναιότητας, της σοφίας και της συνεργασίας σε δύσκολες στιγμές.