Με αφορμή τη ζωή και το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ, η μαθήτρια Σμαροπούλου Ναντιάνα Β4 δημιούργησε κείμενα δημιουργικής γραφής, προσπαθώντας να αποδώσει τα συναισθήματα, τους φόβους αλλά και την ελπίδα ενός παιδιού που έζησε τη φρίκη του πολέμου. Μέσα από αυτή την ανάρτηση θυμόμαστε τη σημασία της οικογένειας, της ανθρωπιάς και της ειρήνης.
20 Φεβρουαρίου
Αγαπημένη μου Κίτυ,
Σήμερα μάθαμε ότι σκοτώθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι. Άλλοι εκτελέστηκαν, άλλοι δεν άντεξαν από τις δουλειές που τους έβαζαν να κάνουν. Σημασία όμως έχει το αποτέλεσμα. Αλλά έμαθα τουλάχιστον πως η αδελφή μου και η μητέρα μου είναι καλά και δεν έπαθαν κάποιο πρόβλημα ούτε στην ψυχολογία τους, πέρα του ότι είναι πολύ στενοχωρημένες. Ο πατέρας μου κι εκείνος είναι σχετικά καλά, όμως μου λείπει πολύ. Έχω να τον δω πολλές μέρες. Αυτοί οι καταραμένοι Γερμανοί μας χώρισαν σαν οικογένεια και παρόλο τους τσακωμούς που είχαμε, ήμασταν δεμένες σε μια γροθιά. Αν δεν προλάβουν να μας σκοτώσουν, θα είμαστε ξανά μαζί.
21 Φεβρουαρίου
Αγαπημένη μου Κίτυ
είμαι τόσο χαρούμενη γιατί αύριο είπαν ότι θα φύγουν όλοι και το καλύτερο είναι ότι δεν πάθαμε τίποτα και είμαστε όλοι καλά. Μόνο τον μπαμπά μου φοβάμαι να μην σκοτώσουν, γιατί τους πάει πολύ κόντρα, αλλά πιστεύω πως μέχρι αύριο θα είμαστε καλά.
22 Φεβρουαρίου
Αγαπητή μου Κίτυ,
επιτέλους καταφέραμε να είμαστε όλοι μαζί ξανά μονοιασμένοι. Του υποσχέθηκα και στον εαυτό μου ότι θα προσπαθήσω να μην ξαναμαλώσω με κανένα μέλος της οικογένειάς μου, γιατί αυτό που περάσαμε ήταν κάτι τρομακτικό. Δεν πρέπει να ζήσει κανένας άνθρωπος ό,τι κακό και ό,τι αμαρτία έκανε στη ζωή του.
