Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς

 Το σχολείο μας συμμετέχει με μαθητές και μαθήτριες της Γ΄τάξης, κατά το τρέχον σχολικό έτος στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ eTwinning και ειδικότερα στο εγκεκριμένο έργο # ID 168036/12-9-26, με τίτλο «Cultural Boxes Without Frontiers», στο πλαίσιο του οποίου συνεργάζεται ως σχολείο εταίρος με εκπαιδευτικούς οργανισμούς από την Ισπανία και την Τουρκία.

Κεντρικός σκοπός του προγράμματος είναι η ανάδειξη της πολιτισμικής διαφορετικότητας ως πολύτιμης πηγής γνώσης, δημιουργικής έκφρασης και ουσιαστικής συνεργασίας. Μέσα από κοινές δράσεις και οργανωμένες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οι μαθητές έρχονται σε επαφή με διαφορετικές παραδόσεις, έθιμα και τρόπους ζωής, καλλιεργώντας τον σεβασμό, τον διαπολιτισμικό διάλογο και την αποδοχή της διαφορετικότητας. Μέσα από τη συμμετοχή στο πρόγραμμα, ενισχύθηκαν η ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών, η ανάπτυξη γλωσσικών και ψηφιακών δεξιοτήτων, η δημιουργικότητα, αλλά και η καλλιέργεια ευρωπαϊκής συνείδησης.

Ιδιαίτερη θέση στο έργο κατείχαν τα «πολιτιστικά κουτιά», τα οποία δημιουργήθηκαν τόσο σε ψηφιακή όσο και σε υλική μορφή. Ως προς την ψηφιακή τους διάσταση, οι μαθητές αξιοποίησαν συνεργατικές πλατφόρμες, όπως το Padlet, το Canva, το Genially και το TwinSpace, προκειμένου να παρουσιάσουν στοιχεία του πολιτισμού τους με δημιουργικό, οργανωμένο και διαδραστικό τρόπο. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν και φυσικά κουτιά, τα οποία περιελάμβαναν αρώματα, χρώματα και γεύσεις του τόπου μας. Η διαδικασία προετοιμασίας, συσκευασίας, αποστολής και παραλαβής των κουτιών αποτέλεσε μια ουσιαστική εμπειρία ανταλλαγής, επικοινωνίας και διαπολιτισμικής αλληλεπίδρασης, προσδίδοντας στη συνεργασία έναν ιδιαίτερα ζωντανό και βιωματικό τόνο!

Display of the presents and Dissemination!

.

OUR CULTURAL BOXES arrived in IES Cuenca del Nalon, Asturias, Spain

ERASMUS+ e Twinning, “Cultural boxes without frontiers”

Μέσα από το πρόγραμμα eTwinning “Cultural Boxes without Frontiers”, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε μαθητές από άλλες χώρες και να μοιραστούμε στοιχεία από τον πολιτισμό, την καθημερινότητα και τις παραδόσεις μας. Η δράση αυτή μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι, παρόλο που ζούμε σε διαφορετικούς τόπους, μπορούμε να επικοινωνούμε, να συνεργαζόμαστε και να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον. Σε ένα τεύχος αφιερωμένο στις φυσικές καταστροφές, η παρουσίαση αυτής της δράσης θυμίζει ότι η συνεργασία και η αλληλεγγύη είναι αξίες σημαντικές σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα και σέβονται ο ένας τον άλλον, μπορούν πιο εύκολα να αντιμετωπίζουν μαζί και τις δυσκολίες που ξεπερνούν τα σύνορα, όπως συμβαίνει συχνά με τα μεγάλα φυσικά φαινόμενα.

Την Τρίτη 13/2/23 το σχολείο μας με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική καταστροφή πραγματοποίησε εκδήλωση – αφιέρωμα μνήμης με θέμα: «Η στάχτη που ταξίδευε»  Στο προσκλητήριο της κ. Διευθύντριας για συμμετοχή, ανταποκρίθηκε  η πλειοψηφία των μαθητών του σχολείου, με ενθουσιασμό, όρεξη για ανάληψη ρόλων ενεργούς δράσης και καλλιτεχνική διάθεση. Και ανάλογα με την κλίση του καθενός μας εργαστήκαμε  συστηματικά όλο τον χρόνο σε σύνολα, επικαλούμενοι τις Καλές Τέχνες του Θεάτρου, της Μουσικής και του Χορού να δώσουν μορφές στο υλικό που συγκεντρώσαμε και πνοή ζωής στα μηνύματα που λάβαμε και θέλαμε να (παρα)δώσουμε.

Γράμματα και επιστολές μικρασιατών προσφύγων με τη σύμπραξη των καθηγητριών που μας συντόνισαν έγιναν δρώμενα επί σκηνής μονολόγων και διαλόγων για να αναστήσουν μνήμες και συναισθήματα και να αναδείξουν το μεγαλείο και την αξιοπρέπεια της φυλής μας  από τον πόνο μέχρι την ελπίδα.

Έντεχνα τραγούδια μας ταξίδεψαν στα μικρασιατικά παράλια «χίλια μύρια κύματα μακριά απ΄τ΄Αϊβαλί» με «καράβια φορτωμένα γένος Ρωμιών πολύ και των εκκλησιών μας τα δισκοπότηρα» και στον απόηχο θρηνεί «Την πατρίδα μ΄έχασα» και νοσταλγεί «Να΄μουνα για λίγο εκεί…» αλλά δεν παύει να τραγουδά «Όσα χάθηκαν εκεί εδώ ανθίσαν…»

Ομάδα κοριτσιών χόρεψαν ένα συγκλονιστικό χορό σε πένθιμο  ρυθμό στο σκοτάδι κρατώντας στα χέρια αναμμένα κεριά και στο τέλος σχηματίζοντας εν κινήσει πάντα το σχήμα του σταυρού που φώτισε σαν ζωντανό μνημείο τους μάρτυρες και τους τίμησε.

Την εκδήλωση κόσμησε η παρουσία του καθηγητή κ. Συμεών Σταμπουλού ο οποίος με γλαφυρότητα  μας διηγήθηκε την προσωπική πορεία του ξεριζωμού και της προσφυγιάς που βίωσε η οικογένειά του.

Εκπρόσωποι των τομέων της Παιδείας και του Πολιτισμού του  Δήμου μας, οι καθηγητές μας και οι γονείς μας τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωσή μας.

Ευχόμαστε και στο μέλλον να μας δοθεί η ευκαιρία να αναλάβουμε νέους ρόλους δράσης σε εκδηλώσεις που θα διοργανωθούν στο σχολείο μας επειδή μας μορφώνουν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και συνειδητοποιημένοι πολίτες μιας χώρας ορόσημο στον κόσμο.

Ο ναός του Αγ. Νικολάου Ραγκαβά βρίσκεται βορειοανατολικά της Ακρόπολης και συγκεκριμένα επί της οδού Πρυτανείου, κάτω από τα Αναφιώτικα της Πλάκας. Η περιοχή αυτή τα βυζαντινά χρόνια αποτελούσε την αριστοκρατικότερη συνοικία της πόλεως.

Το αρχοντικό Μπενιζέλου στην οδό Αδρανού 96 στην Πλάκα αποτελεί τυπικό δείγμα αστικής αρχιτεκτονικής της προεπαναστατικής Αθήνας (15^ος-16^ος αι.) και προγονικό σπίτι της Φιλοθέης της Αθηναίας. Ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια του αθηναίου άρχοντα Άγγελου Μπενιζέλου, που ήλκε την καταγωγή του  από βυζαντινό οίκο.

Μετά από αυτήν την υπέροχη εμπειρία καταλήξαμε στο Μοναστηράκι και όλοι μας είχαμε την ευκαιρία να γευτούμε το πλακιώτικο σουβλάκι και ως επιδόρπιο ένα δροσιστικό παγωτό. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και σας ευχόμαστε να την ζήσετε και εσείς.

Στην αρχαιότητα υπήρξε για 2000 χρόνια (1600 π.Χ. – 400 μ.Χ.) μια από τις πέντε ιερές πόλεις. Εδώ τελούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου λατρευόταν  η θεά Δήμητρα, θεά της ανανέωσης της φύσης και της βλάστησης των σιτηρών και η Κόρη της Περσεφόνη. Στα μέσα του 8ου αι. π.Χ., η λατρεία της θεάς αποκτά πανελλήνιο χαρακτήρα, ενώ στα χρόνια του Σόλωνα τα Ελευσίνια Μυστήρια καθιερώνονται ως αθηναϊκή εορτή. Την άνοιξη, τον μήνα Μάρτιο (Ανθεστηριώνα) γινόταν στην Αθήνα η προκαταρκτική μύηση και τον Σεπτέμβριο (Βοηδρομιώνα), γίνονταν τα Μεγάλα Μυστήρια που διαρκούσαν εννέα ημέρες. Η θεά αξίωνε από τους μύστες, τους μυημένους δηλαδή, απόλυτη μυστικότητα με ποινή θανάτου για τους παραβάτες. Στους μη μυημένους μάλιστα, απαγορευόταν να προφέρουν το όνομα της Περσεφόνης. Στο τέλος του 4ου αι. μ.Χ. τα Μυστήρια παρακμάζουν, ενώ με την εισβολή των Βησιγότθων του Αλάριχου το ιερό μετατρέπεται σε ερείπια και η λατρεία εγκαταλείπεται. Στην πόλη αυτή γεννιέται και ο μεγάλος τραγικός ποιητής Αισχύλος.

Τα πλέον σημαντικά μνημεία του αρχαιολογικού χώρου είναι :

• η Ιερά Αυλή, ο χώρος συγκέντρωσης των πιστών. Εδώ κατέληγε η Ιερά Οδός, η σημαντικότερη οδική αρτηρία που συνέδεε την Ελευσίνα με την Αθήνα και την οποία ακολουθούσε η πομπή των μυστών κατά τα Ελευσίνια Μυστήρια

• τα Μεγάλα Προπύλαια, η μεγαλόπρεπη είσοδος που κατασκευάστηκε στους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους, στη νότια πλευρά της Αυλής, αντίγραφο των Προπυλαίων της Ακρόπολης των Αθηνών,

•  τα Μικρά Προπύλαια (πρόπυλο Ιωνικού ρυθμού),

• το Τελεστήριο ,όπου υπήρχε το ανάκτορο, το άδυτο της λατρείας, μία σχεδόν τετράγωνη αίθουσα με τρεις εισόδους και βαθμιδωτές εξέδρες. Στους κλασικούς χρόνους υπολογίζεται ότι χωρούσε 5.000 όρθιους θεατές

• η Kρήνη. Από το οικοδόμημα αυτό, του 2ου αιώνα μ.Χ., σώζεται ο πυθμένας της δεξαμενής σε σχήμα Π καθώς και το κρηπίδωμα από λευκό μάρμαρο με οκτώ λεκανοειδείς κοιλότητες στις οποίες έπεφτε το νερό από οκτώ κρουνούς.

• οι Θριαμβικές Αψίδες (ρωμαϊκά αντίγραφα της αψίδας του Αδριανού στην Αθήνα),

• το Καλλίχορον Φρέαρ, όπου σύμφωνα με τους μύθους κάθισε η Δήμητρα που έψαχνε την Περσεφόνη. Εδώ τελούνταν και οι χοροί των γυναικών της Ελευσίνας,

• το Πλουτώνιο (ιερό σπήλαιο με περίβολο, μια δίοδος προς τον Άδη), όπου είχε φανεί ο Πλούτων, θεός του Άδη. Εδώ γινόταν αναπαράσταση της ετήσιας επιστροφής της Περσεφόνης στη γη,  και

•  το Μυκηναϊκό Μέγαρο (ορθογώνιος ναός μυκηναϊκής εποχής)

Εντός του αρχαιολογικού χώρου βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο. Σε αυτό φιλοξενούνται σημαντικά ευρήματα από τις ανασκαφές στο Ιερό και τα νεκροταφεία της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας.

  Στον λόφο επάνω από το αρχαίο Τελεστήριο, δεσπόζει ο μεταβυζαντινός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, ο οποίος είναι χτισμένος επάνω στα ερείπια παλαιότερου χριστιανικού ναού. Την ημέρα της εορτής των Εισοδίων στις 21 Νοεμβρίου οι γυναίκες βράζουν ένα μείγμα από σπόρους σιτηρών και όσπρια, τα λεγόμενα πολυσπόρια, και τα φέρνουν στην εκκλησία, μαζί με άρτους, για να λάβουν την ευλογία του ιερέα. Το έθιμο με τις πανάρχαιες ρίζες έχει ενταχθεί στο Ευρετήριο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Μια εκδήλωση μνήμης και τοπικής ιστορίας του 7ου Γυμνασίου Περιστερίου.

Μαθητές και καθηγητές έστησαν από το μηδέν ένα αφιέρωμα στη μνήμη της πόλης τους, οπτικοποιημένο μέσα από τέσσερα ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκαν και δημιούργησαν μαθητές του σχολείου μας, με την βοήθεια και την καθοδήγηση των συντονιστριών καθηγητριών,  Ιωάννας Μακρή, Παπαμάρκου Μελπομένης, Κακαδιάρη Άννας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο ο Δήμαρχος της πόλης, ο Μητροπολίτης Περιστερίου, Aντιδήμαρχοι, ο Διευθυντής Β/θμιας Εκπαίδευσης Γ” Αθήνας, η υπεύθυνη Πολιτιστικών Προγραμμάτων Γ” Αθήνας, δημότες,  πολλοί γονείς και φυσικά πολλοί μαθητές. Τα τέσσερα αυτά μικρά ντοκιμαντέρ καταγράφουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας της πόλης μας. Το μέγεθος της έρευνας και η αγάπη με την οποία στήθηκαν επιβραβεύτηκαν με αριστεία στους αντίστοιχους μαθητικούς διαγωνισμούς. Το καμάρι περίσσευε και στους μαθητές και στους γονείς τους για την εξαιρετική δουλειά.

Η προβολή κάθε ντοκιμαντέρ συνοδεύτηκε από μια μικρή παρέμβαση ενός από τους βασικούς συντελεστές του έργου. Οι ομιλίες ήταν καθηλωτικές από ανθρώπους που έχουν ζήσει, έχουν μεγαλώσει κι έχουν αγαπήσει τις γειτονιές της πόλης μας. Πρώτη παρέμβαση από τον κ. Συμεών Σταμπουλού που μοιράστηκε μαζί μας τις εμπειρίες του και την λατρεία του για αυτό το μέρος. Δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια τόσο αυτών που είχαν περάσει μια ζωή ολόκληρη εδώ, αλλά και αυτών που έπεται να κάνουν το ίδιο.

«Με τ’ άστρι κουβεντιάζω» ο τίτλος της ταινίας που αποτελεί έναν φόρο τιμής στους κινηματογράφους που λειτούργησαν από τη δεκαετία του 1960  στην περιοχή του Αγίου Ιεροθέου.

Με την ολοκλήρωση της ταινίας φάνηκε ξεκάθαρα ότι το ενδιαφέρον όλων μεγάλωσε. Αυτήν την φορά ο πρόλογος έγινε από τον σκηνοθέτη Χρήστο Σκούρα, πολύτιμο εμψυχωτή και δάσκαλο των παιδιών στην τέχνη του ντοκιμαντέρ. Ο τίτλος της ιστορίας «Το παρόν έχει παρελθόν…Το Περιστέρι στις γειτονιές του χθες». Αυτή η ταινία επέβαλε στους μεγαλύτερους μια άσκηση, μέσα από παλιές φωτογραφίες να αναγνωρίσουν τον τόπο τους.

Οι δύο επόμενες ταινίες είχαν μια διαφορετική διάσταση. Κατέγραφαν δύο πολύ σημαντικά γεγονότα που σφράγισαν την ιστορία του Περιστερίου. Η πρώτη που  προλογίστηκε από τον συγγραφέα και ερευνητή Νίκο Θεοδοσίου, αφορά ένα σημαντικό  γεγονός που διαδραματίστηκε στην Ανθούπολη με τίτλο «Η γειτονία που άνθησε στο κάρβουνο».

Η μικρή αυτή ταινία αποτυπώνει μαζί με την μεταλλευτική ιστορία του Περιστερίου και την κατάσταση των ανθρώπων στην διάρκεια της δεκαετίας του 1950 που κατέφθαναν από κάθε γωνιά της Ελλάδας χωρίς τίποτα στις αποσκευές τους παρά μόνο τη  ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Συγκλονιστική ιστορία, συγκλονιστική περιγραφή και πολύτιμη καταγραφή βασισμένη σε πολύχρονη έρευνα του κ. Θεοδοσίου.

Οι προβολές ολοκληρώθηκαν με το θλιβερό γεγονός της πλημμύρας στην οποία έχασαν την ζωή τους πολλοί συμπολίτες μας εξαιτίας της απουσίας υποδομών στην περιοχή. Τίτλος του ντοκιμαντέρ «Από μία βροχή…σε μια ιστορία». Ο πρόλογος έγινε από ένα άτομο που επιβίωσε της καταστροφής, τη Βιβή Γεωργακά, η αφήγηση της οποίας ήταν καθηλωτική.

Μια ευχάριστη νότα ήταν και η χορωδία του σχολείου, η οποία κόσμησε την εκδήλωση  τόσο στην αρχή όσο και στην πορεία της . Έτσι κύλησε ολόκληρη η εκδήλωση με εναλλαγές μεταξύ ομιλιών που προκαλούσαν συγκίνηση και  τραγουδιών. Το μόνο που ακούγονταν από το ακροατήριο ήταν ένα χειροκρότημα, κάθε φορά που οι ομιλητές ή οι ταινίες τους συγκινούσαν, περιγράφοντας την δύσκολη ζωή των πρώτων κατοίκων  του Περιστερίου. Ο κύριος Παχατουρίδης, ο οποίος είχε δώσει το παρόν, είχε τον τελευταίο λόγο.

Συντάκτης: Γελάσης Παναγιώτης Γ3