“Επαινος Συμμετοχής των μαθητριών της Ε’τάξης του σχολείου μας, με υπεύθυνη εκπ/κό, την κα Έλενα Παντάκη, στον 8ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού 2023- 24 με θέμα: » Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου».

Παραμύθι αφιερωμένο στους ανθρώπους του Αρτσάχ, που τόσο άδικα χάθηκαν στον πόλεμο…

«Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου»

Συστήνεται ο Χάικ

Τι όμορφα που ήταν στα μέρη μου! Κάθε Κυριακή χαιρόμουν όταν άκουγα την καμπάνα της εκκλησίας της Παναγίας μας. Εκεί, στο Στεπανακέρτ, στο Αρτσάχ της ιστορικής Αρμενίας,  όπου οι λόφοι γύρω ήταν γεμάτοι από πορτοκαλί βερικοκιές και κόκκινες ροδιές, που τις ξεχώριζες από μακριά, αντικρίζοντας τον καταγάλανο ουρανό.

Το όνομά μου είναι Χάικ όπως το όνομα του πρώτου ανθρώπου της Αρμενίας. Είμαι Αρμένιος, από το Αρτσάχ . Κάποτε ζούσα με του γονείς και τους φίλους μου ευτυχισμένα… Κάθε πρωί περνούσα από το σπίτι του φίλου μου, του Αβεντίς, ο δρόμος για το σχολείο ήταν μακρύς μα όχι τόσο κουραστικός, συντροφιά με κείνον. Φτάναμε στο σχολείο και όταν τελείωνε η μέρα, παίρναμε το δρόμο της επιστροφής. Αυτό που μου άρεσε όμως πολύ ήταν οι απογευματινές ώρες, όταν ο Αβεντίς, ερχόταν στο σπίτι μας, μετά το σχολείο και καθόμασταν ο μπαμπάς μου, ο Αβεντίς κι εγώ και παρακολουθούσαμε το ουράνιο τόξο στην αυλή μας, κάθε μέρα. Ήταν κάτι μαγικό, απερίγραπτο. Πολλές φορές όταν ήμουν λυπημένος, περίμενα να φτάσει εκείνη η στιγμή, για να χαρώ. Έτσι περνούσε ο καιρός.

Η  ζωή στο Στεπανακέρτ

Θυμάμαι πολλές φορές τη μέρα που περπατούσαμε μαζί με τον πατέρα μου στην αυλή του σπιτιού μας, όταν μου έδωσε να δοκιμάσω ένα βερίκοκο, ήταν το πιο νόστιμο φρούτο που είχα γευτεί στη ζωή μου. Ξέρετε ότι ο πρώτος άνθρωπος που φύτευσε και βρήκε το φρούτο «βερίκοκο» λεγόταν Μαρτουνί; Αυτή η βερικοκιά που βρίσκεται στην αυλή μας είναι η πρώτη βερικοκιά που φύτευσε ο ίδιος το 320 μ.Χ.

Κάθε μέρα, καθώς επιστρέφαμε εγώ και ο Αβεντίς από το σχολείο, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν να τελειώσω  γρήγορα τα μαθήματά μου για να πάω στην αυλή του σπιτιού μας και να φάω μερικά βερίκοκα. Με λίγα λόγια η ζωή μου ήταν όμορφη.

Σας προτείνω  άμα βρεθείτε ποτέ στο Αρτσάχ να έρθετε στο Στεπανακέρτ, στο σπίτι μου για να απολαύσετε το βερίκοκο. Η βερικοκιά μας κάνει πολλά φρούτα και πάντα η μαμά μου και η γιαγιά μου μοίραζαν και στους φίλους μας.

Ο πατέρας πάει στον πόλεμο

Μια μέρα καθώς βλέπαμε το ουράνιο τόξο μαζί με τον μπαμπά μου, ξαφνικά, άκουσα να χτυπάνε, δυνατά την πόρτα. Ανοίξαμε τρομαγμένοι και είδαμε πολλούς στρατιώτες να ζητάνε από τον μπαμπά μου να πάει  στον  πόλεμο. Εγώ ταράχτηκα! Η ιδέα και μόνο του πολέμου με είχε τρομάξει…

Η μαμά μου τις μέρες που ακολούθησαν, μου είπε πως αν θέλω, να μείνω για μερικές μέρες σπίτι και να μην  πάω στο σχολείο. Εγώ της απάντησα όχι, γιατί το σχολείο μου έφερνε χαρά και θα έβλεπα τους φίλους μου.

 Πέρασαν μέρες πολλές…

Με παρηγορούσε η σκέψη πως όλοι οι πατεράδες αγωνίζονταν για την  ελευθερία και την τιμή μας.

Τα βράδια πριν κοιμηθώ έκανα πάντα προσευχή και ευχόμουν να είναι καλά ο μπαμπάς μου. Όταν κοιμόμουν, έβλεπα αναμνήσεις από τον  πατέρα μου, όπως όταν βλέπαμε το ουράνιο τόξο μαζί.

Αφού πήραν τον πατέρα μου, ήμουν πολύ λυπημένος

Όταν πήγαινα για ύπνο δυσκολευόμουν να κοιμηθώ… Μια νύχτα όταν κατάφερα να με πάρει ο ύπνος είδα ένα πολύ άσχημο όνειρο που άλλαξε τα πάντα!

Ο μπαμπάς μου πολεμούσε αλλά δεν ήταν σε καλή κατάσταση… Κόντευε να πέσει κάτω, τον χτύπησε μια σφαίρα και έπεσε…

Ξύπνησα γρήγορα και αυτό που είδα ήταν το ουράνιο τόξο έξω από την αυλή  μου. Ήταν η τελευταία φορά που το είδα…

Πηγαίνοντας στην Ελλάδα

Δεν θυμάμαι τι ώρα  ήταν, αλλά ξαφνικά με ξύπνησε η μαμά μου.
-Χάικ!  Ξύπνα παιδί μου, πρέπει να φύγουμε, μου είπε.
Εγώ, μην έχοντας καμία ιδέα, ετοιμάστηκα. Η μαμά μου, μου έδωσε τις 2 βαλίτσες μου και αυτή πήρε τις δικές της. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε το μακρύ ταξίδι. Καθώς κοιτούσα από το παράθυρο, είδα την γειτόνισσά μας, την Ταμάρ, να προστατεύει το μωρό της και τους γείτονές μας Αρμινέ και Αγκόπ να μαζεύουν επίσης τα πράγματά τους. Μετά από 8 ώρες ταλαιπωρίας, φτάσαμε στο Γιερεβάν. Από Γιερεβάν φτάσαμε Ελλάδα, στην Αθήνα. Η ζωή μου έγινε κάπως καλύτερη. Άρχισα να πηγαίνω στο αρμένικο σχολείο, Λεβόν και Σοφία Αγκοπιάν. Στην τάξη, στους συμμαθητές μου, τα εξήγησα όλα… Όλοι προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν…

Τα βράδια, πριν κοιμηθώ, πάντα θυμόμουν το ουράνιο τόξο που  έβλεπα με τον μπαμπά μου…

Ο καιρός πέρασε… Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που μετανάστευσα στην Ελλάδα. Όμως πάντα ονειρευόμουν τη μέρα που θα γυρνούσα πίσω στο σπίτι μου, θα έβλεπα τις βερικοκιές της αυλής μας και τους λόφους μας.

 Η επιστροφή στο σπίτι

Τα θυμάμαι όλα λες και συνέβησαν χθες. Λες και δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε…

Αποφάσισα λοιπόν να επιστρέψω, να ξαναδώ τα πατρικά μου εδάφη. Φοβόμουν πως όλα θα είναι αλλιώς κι ομολογώ πως έτσι ήταν. Πολύς κόσμος είχε φύγει. Βρέθηκα στα μέρη μου. Αφού διέσχισα το καταπράσινο λιβάδι έφτασα έξω από το σπίτι μας.

Δεν είχε αλλάξει και πολύ. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένο. Κι όμως το παγκάκι της αυλής μας φαινόταν σαν να έχει συντηρηθεί πρόσφατα.

Έκατσα λοιπόν στο παγκάκι και συλλογίστηκα όλες τις στιγμές που είχα ζήσει με τον πατέρα και τον φίλο μου. Πόσο άδικα χάθηκαν και οι δυο από τη ζωή μου.

Καθώς ήμουν έτοιμος να φύγω άκουσα βήματα να πλησιάζουν. Αναρωτήθηκα ποιος να ήταν. Τα βήματα σταμάτησαν.

-Ποιος είναι; ρώτησα.

-Χάικ! απάντησε μια γνωστή φωνή.

Τότε μια φιγούρα εμφανίστηκε μπροστά μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, μα ήταν εκεί, ήταν μπροστά μου ο… ο Αβεντίς.

Τον αγκάλιασα σφιχτά και τότε μαγικά εμφανίστηκε μπροστά μας το πολύχρωμο ουράνιο τόξο.

- Χάικ, ερχόμουν εδώ και ανυπομονούσα να σε δω.

Σε περίμενα εδώ κάθε μέρα…

Καθίσαμε και οι δύο στο παγκάκι, που έμαθα πως ο Αβεντίς συντηρούσε τόσο καιρό.

-Μου έλειψες, σε περίμενα. Ήμουν σίγουρος πως θα επέστρεφες κάποια στιγμή. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι όταν την τελευταία εβδομάδα άρχισε να φαίνεται ένα αχνό ουράνιο τόξο, ώσπου τελικά ήρθες, μου είπε.

Είχε δίκιο, σκέφτηκα το ουράνιο τόξο φαινόταν τόσο όμορφο και λαμπερό, όπως τότε.

 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΤΣΑΧ, ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

 Μαράλ Εζεκελιάν

Αναστασία Καέ

Νέλλυ Φαρατζιάν

Ευαγγελίνα Μερτζανίδου

Ντανιέλα Σιμονιάν

…

“Επαινος Συμμετοχής των μαθητών της Δ’τάξης του σχολείου μας,, με υπεύθυνη εκπ/κό, την κα Μαγδαληνή Μίνη, στον 8ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού 2023- 24 με θέμα: » Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου». Παραμύθι εμπνευσμένο από την Μικρασιατική Καταστροφή…

Σμύρνη – Ένα ουράνιο τόξο στη αυλή μου

Άλλη μια δύσκολη μέρα ξημέρωσε! Η έκτη μέρα, που με κυνηγάει ανελέητα ο σκύλος του συμπαθή Τούρκου, του Μουσταφά, που μένει στο διπλανό σπίτι! Πάλι θα κάνουμε τη γνωστή «πρωινή μας γυμναστική»!

Α!!! Συγγνώμη που ήμουν αγενής! Ξέχασα να συστηθώ! Ονομάζομαι  Γάτος. Είμαι δύο χρονών και διαθέτω φουντωτό τρίχωμα στο χρώμα του πυρός, που λάμπει, όταν αντανακλά ο εκτυφλωτικός ήλιος πάνω μου. Τα μάτια μου είναι μπλε, σαν τον ουρανό που χρωματίζει ο Θεός! Και ζω στην πανέμορφη Σμύρνη!

Οι καλύτεροι μου φίλοι είναι η Αστρήκ η όμορφη Αρμένισσα, με  χείλη στο χρώμα του κατακόκκινου ροδιού, ο Κωστής, ο Πόντιος μουσικός και ο Γιώργος ο Σεφεριάδης με το χαρτί και το μολύβι του. Ο Γιώργης κι αν λατρεύει τις γάτες!!!

Κάποτε θα γίνει ένας πολύ σπουδαίος ποιητής!

Καθημερινά συναντιέμαι με την Αστρήκ, στο Πάρκο της Χαράς. Εκείνη με χαϊδεύει τρυφερά στο κεφάλι κι εγώ της χαμογελάω γεμάτος ικανοποίηση, νιαουρίζοντας. Της αρέσει να τραγουδάει μαζί με τον Κωστή που παίζει τόσο μελωδικά τη λύρα του. Δε χορταίνω να τους χαζεύω και να τους ακούω.

Ένα ηλιόλουστο πρωινό, φόρεσα το κομψό καπελάκι μου κι  επισκεφτήκαμε την πολυσύχναστη αγορά της πόλης για να αγοράσουμε λαχταριστά ψάρια. Στην ελκυστική πόλη μου οι άντρες κυκλοφορούν καλοντυμένοι, με τα φινετσάτα σακάκια τους και οι γυναίκες ξεχωρίζουν με τα εύμορφα φορέματά τους, με τα μαργαριταρένια κουμπιά και τις μοδάτες ομπρέλες.

Η Σμύρνη είναι μοναδική πόλη! Χαιρετάμε τους πάντες και απολαμβάνουμε κάθε στιγμή. Ζούμε σε ένα «μικρό Παρίσι» γεμάτο κόσμο από όλον τον κόσμο, μουσικές, έντονη φύση και μυρωδιές που αναδύονται από τους μεγάλους φούρνους που πουλάνε φρέσκο ψωμί.

Το μεσημέρι επιστρέψαμε στο μεγάλο σπίτι της Αστρήκ και καθίσαμε στο μπαλκόνι ακούγοντας τον ήχο από τις φλιτζάνες και τις κουτάλες της γιαγιάς της, που «πάλευε» στην κουζίνα, και παρατηρούσαμε τη μεγαλόπρεπη πόλη από ψηλά…

Ο ήλιος έλαμπε τόσο πολύ και άστραφτε στον ουρανό.

Πέρασε η ώρα…

Κι αδημονούσα να συναντηθώ με τον Γιώργη. Με τα τέσσερα ποδαράκια μου κατευθύνθηκα προς την Προκυμαία του «Και» . Πόσο μ’ άρεσε να περιπλανιέμαι με τον αγαπημένο μου φίλο στο λιμάνι παρατηρώντας τις βάρκες να αρμενίζουν πάνω στις υδάτινες γλώσσες της θάλασσας, που έμοιαζαν σαν να τις χαζεύουν.

Εκεί αντίκρισα τον Γιώργη που έγραφε πάλι, ένα ποίημα για τον πόλεμο. Το χαρτί το πήρε ο άνεμος! Έτρεξα να το πιάσω αλλά δεν τα κατάφερα. Το σήκωσε ένας ταλαιπωρημένος Έλληνας στρατιώτης. Το διάβασε και βούρκωσε, λυπημένος.

Σκοτείνιασα…

Παρατηρούσα τα μεγάλα πλοία να επιβιβάζουν και να αποβιβάζουν ανθρώπους! Παρόλο που δεν μπορούσα να μιλήσω, ο Γιωργής με συναισθανόταν! Ένιωσε την ανησυχία μου και μου χάιδεψε καθησυχαστικά τη μουσούδα!

Την επόμενη μέρα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δε συνάντησα στο Πάρκο της Χαράς, ούτε τον Κωστή, ούτε την Αστρήκ αλλά ούτε και τον Γιώργη. Ήμουν πολύ ταραγμένος! Πού είχαν πάει άραγε όλοι;

Ξαφνικά, από το πουθενά, ακούστηκαν κραυγές και βομβαρδισμοί. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει τρομοκρατημένος. Φωτιές και καπνοί κάλυψαν τον ουρανό της πόλης. Άρχισα να τρέχω κι εγώ, αυτή τη φορά όχι γιατί με κυνηγούσε ο σκύλος του Μουσταφά, αλλά από φόβο! Μέχρι που βρήκα ένα παλιό σεντούκι και μπόρεσα να κρυφτώ μέσα.

Καθώς οι ώρες περνούσαν, η ανησυχία μου γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη! Τι μπορούσε να κάνει ένα μικρό γατάκι σαν κι εμένα, κλεισμένο σε ένα σεντούκι; Ήμουν μια θλιμμένη γάτα. Όμως αποφάσισα να ανοίξω τα μάτια μου και θαρραλέα να βγω από την κρυψώνα μου!

Αντίκρισα έναν ματωμένο ουρανό και μια ερειπωμένη Σμύρνη… Δεν έμενε κανένας πια εδώ. Οι γείτονες με τη λευκή ημισέληνο είχαν εξαφανίσει όλους τους φίλους μου, την οικογένειά μου!

Δεν άντεχα άλλο!!! Δεν άντεχα!! Η καρδιά μου πλημμύριζε με χιλιάδες άσχημα συναισθήματα… Ένας δυνατός θόρυβος με συντάραξε και μπήκα ξανά, στο ξύλινο σεντούκι! Ξαφνικά άρχισα να κουνιέμαι!

Με μετέφερε ένας εξαθλιωμένος στρατιώτης σε μια βάρκα για να σωθώ. Με δυσκολία τον αναγνώρισα! Ήταν ο ίδιος που είχε σηκώσει το χαρτί με τους στίχους του Γιώργη!

Ήρθε μαζί μου, με έβγαλε από το σεντούκι και με ακούμπησε σε ένα ζεστό μέρος της βάρκας, σκεπάζοντάς μέ, με μια απαλή κουβέρτα. Το ταξίδι ξεκίνησε, χωρίς να ξέρω τον προορισμό. Από μακριά διέκρινα, γεμάτος θλίψη, τα γκρεμισμένα σπίτια και τις βόμβες που έπεφταν από τον ουρανό.

Ακούστηκαν οι τέσσερις καμπάνες κι ένας στίχος μου ήρθε στον νου, κοιτάζοντας από μακριά τη Σμύρνη να μικραίνει…

« Αιώνες φαρμάκι…Γενιές φαρμάκι»… Από το ποίημα στο χαρτί του Γιώργη που το είχε πάρει ο άνεμος.

Χιλιάδες δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου…

Αντίκριζα το χαλαρωτικό νερό και ονειρευόμουν ότι σχηματίζει ένα χέρι που με οδηγεί, μαζί με τον στρατιώτη, στην Ελλάδα. Ταξιδεύαμε μέρες στην καταγάλανη θάλασσα και  συναντήσαμε χιλιάδες πρόσφυγες σε άλλες βάρκες, που έψαχναν κι αυτοί, ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεφύγουν από το κακό. Φτάσαμε σε ένα απέραντο νησί.

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά και ξαπλώσαμε στις σκηνές.

Αποκοιμήθηκα…

Οι μέρες περνούσαν…Ο στρατιώτης με λυπήθηκε. Θυμήθηκε τα λόγια που είχε διαβάσει στο χαρτί του Γιώργη. Πήγε σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό και ανακοίνωσε επιτακτικά την επιθυμία μου: «Σταματήστε τον πόλεμο!!!»

Όλοι σταμάτησαν και έγιναν φίλοι! Ο πόλεμος είχε τελειώσει αλλά όχι ανώδυνα… Πολλοί είχαν χάσει τις οικογένειές τους κι εμείς τους βοηθήσαμε να νιώσουν συντροφικότητα και ζεστασιά.

Το επόμενο πρωί επιστρέψαμε ξανά στη Σμύρνη. Αμέσως έτρεξα στο εγκαταλελειμμένο σπίτι της Αστρήκ! Στον ζωγραφιστό ουρανό έλαμπε ένα ονειρεμένο ουράνιο τόξο που κατέληγε στην αυλή του σπιτιού.

Εκεί εμφανίστηκαν  κάτι παιδιά! Ήταν οι φίλοι μου! Η Αστρήκ με το ωραίο της φόρεμα και τα χείλη στο χρώμα του κατακόκκινου ροδιού, ο Κωστής με τη μελωδική ποντιακή του λύρα και ο Γιώργης με το κομψό κουστούμι του, το χαρτί και το μολύβι.

Έτρεξα προς το μέρος τους και κλαίγοντας, γιατί ήμουν ευαίσθητος γάτος, έπεσα στην αγκαλιά τους. Η ψυχή μου γέμισε από απεριόριστη χαρά αλλά όλα ήταν πια διαφορετικά. Τίποτα δε θύμιζε τη δική μας Σμύρνη.  Τότε βαλθήκαμε να τη φτιάξουμε για να ξαναγίνει η εύμορφη, εντυπωσιακή και χαρούμενη πόλη. Αυτή που τόσο αγαπούσα!

Η Σμύρνη έγινε πάλι ένα αγγελούδι και στο Πάρκο της Χαράς έλαμπε ακόμα περισσότερο το ουράνιο τόξο. Με εμάς να παίζουμε, ευτυχισμένοι κι ανέμελοι, κάτω από τον κρυστάλλινο ελληνικό ήλιο.

Oι μαθητές τη Δ’ τάξης: Δημήτρης Καραφυλλάκης, Σαργκής Ζαφειρούλης, Εβίνα Δούκα, Χάρης Γκαραμέτσης, Στεφάν Τομπουλιάν, Ζιράιρ Σιαμέζ, Εύα Αγκοπιάν.

Ο Πύργος του Ήλιου από την μαθήτρια της Δ” τάξης Ε.Δ.

Πέρα εκεί, στη τελείωση του κόσμου, στην άκρη του ουρανού, ζούσε ο δράκοντας, ο ήλιος ο οποίος ήταν πολύ ισχυρός!

Μόλις μπήκε ο κακός δράκοντας στο τεράστιο παλάτι του, ξαφνικά, εμφανίστηκαν ανδρειωμένα και γενναία βασιλόπουλα! Καθώς περπατούσαν αντίκρισαν πολλούς λιθωμένους ανθρώπους  που ανοιγόκλειναν τα μάτια τους φοβισμένα!

Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή κι έντονη φωνή που έλεγε: «Όποιος τολμήσει να μπει στον πύργο μου θα το μετανιώσει πικρά!!!»

Τα δυνατά βασιλόπουλα άρχισαν να τρέχουν έντρομα, όμως ο δράκοντας Ήλιος τους πάγωσε. Δεν μπορούσαν να κουνηθούν, δεν μπορούσαν να ανασάνουν! Μπορούσαν μόνο, να ανοιγοκλείνουν κι αυτοί τα μάτια τους για βοήθεια.

Τότε παρουσιάστηκε μια λαμπερή βασιλοπούλα! Εκείνη ήταν η πηγή, ήταν το νερό, ο ουρανός κι όλη η φύση! Ήταν… Αυτή που γεννά το καλό στον κόσμο!!! Ο δράκοντας Ήλιος θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Κατάφερε να κάνει τον δράκοντα καλόκαρδο και να ξελιθώσει τους ανθρώπους και τα βασιλόπουλα.

Όλοι πια ήταν ελεύθεροι! Μαζί κάνανε έναν περίπατο στη καταπράσινη φύση, που πια δε φοβότανε τον Ήλιο, και κοίταζαν με θαυμασμό, τη βασιλοπούλα, που, καθώς έφευγε, ξεχώριζε κι έλαμπε από όλους πιο πολύ…

Μπορεί ένας γλάρος να μας ταξιδέψει μέσα από έναν πίνακα;Μπορούμε εμείς να ταξιδέψουμε τους άλλους με έναν γλάρο, μέσα από τις λέξεις; Είναι ικανή η φαντασία και ο λόγος για να μας παρασύρει σε κάτι μαγικό;

«Ταξιδεύοντας με τον γλάρο» από τον μαθητή της Δ” τάξης Δ. Κ.

Ήταν Ιούλιος! Ένα νωχελικό απόγευμα δύο αέρινοι γλάροι προσγειώθηκαν σε μια ξύλινη βαρκούλα πάνω στα ναζιάρικα κύματα. Η βάρκα στο χρώμα του έβενου.

Μετά από δυο γαλήνιες ώρες ο θερμός ήλιος άρχισε να ζεσταίνει την καρδιά μας καθώς αντανακλούσε μέσα στην αγκαλιά της καταγάλανης, υδάτινης έκτασης.

Η νύχτα έφτασε. Τα αστέρια χόρευαν χαρωπά από πάνω μας. Οι αλκυόνες κελαηδούσαν στους ρυθμούς μιας ήρεμης μουσικής σαν μελωδική χορωδία.

Τα ασημί φύκια λάμπουν από κάτω μας!

- Αχ! Πού να βρισκόμαστε; Στον Ινδικό; Στον Ειρηνικό; Στον Ατλαντικό ωκεανό; Ή στη Μεσόγειο και στο φανταστικό Ιόνιο Πέλαγος;

- Δεν έχει σημασία το μέρος! Αλλά το τι κάνουμε, τι νιώθουμε. Άσε τις πόρτες του μυαλού σου ελεύθερες και βάλε άσπρες στο χρώμα των σύννεφων, φωτεινές να είναι σαν τον ήλιο! Μην σκέφτεσαι πια! Απλώς αφέσου και ταξίδεψε μαζί μου στο μαγευτικό τοπίο…

Η επαφή με την Τέχνη, τους πίνακες, τη μουσική και το σπάνιο φωτογραφικό υλικό  ενεργοποίησαν το χέρι μας προκειμένου να μας ενώσουν και να «μιλήσουμε»- όπως έπραξαν τόσοι λογοτέχνες και ποιητές ανά τους αιώνες- για όλα όσα αισθανόμαστε και θέλουμε να ακουστούν.

Ένα από τα βιβλία που επεξεργαστήκαμε ήταν το «Αντίο Σμύρνη» της Ιωάννας Μπαμπέτα… Η ανάγνωση του βιβλίου της, αλλά και οι εικόνες και τα ακούσματα παραδοσιακών τραγουδιών της εποχής, μάς έδωσε την έμπνευση και το μοναδικό έναυσμα για να δημιουργήσει ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί τη δική μας  ξεχωριστή, προσωπική ιστορία.

Η εκπ/κός της Δ” τάξης
Μαγδαληνή (Λίνα) Μίνη

Ακολουθεί παραμύθι του μαθητή της Δ” τάξης Σ. Ζ.

H κυρία Σμύρνη-Ειρήνη

Τι όμορφα που περνούσα στην καταπληκτική Σμύρνη!

Μου άρεσε να χαζεύω το μεγάλο λιμάνι που φώτιζε τη θάλασσα, τους καλοντυμένους κύριους και τις εύμορφες κυρίες που κρατούσαν τις μοδάτες ομπρέλες τους. Η Σμύρνη ήταν μοναδική πόλη! Χαιρετάγαμε τους πάντες και απολαμβάναμε κάθε στιγμή!

Ζούσαμε σε ένα μικρό Παρίσι γεμάτο κόσμο από όλον τον κόσμο, μουσικές, έντονη φύση, καλούς φίλους κι ευωδίες που αναδύονταν από τα μυρωδάτα μαγαζιά και από τους μεγάλους φούρνους που πουλούσαν φρέσκα ψωμιά.

Είχα δύο πολύ καλούς φίλους! Τον Πόντιο τον φίλο μου, τον Γιώργη και τον Αρμένιο φίλο μου, τον Τιγκράν. Είχα κι έναν αδελφό, τον Άλεξ. Παίζαμε κάθε πρωί, όλοι μαζί στην αυλή!!!

Ξημέρωσε η 11^η Σεπτεμβρίου και με ρώτησαν τα παιδιά: « Σαργκής, τι θα ήθελες για δώρο, μεθαύριο που είναι τα γενέθλιά σου;» και τους απάντησα όλο ενθουσιασμό: « Ένα μικρό αρκουδάκι!» Συγκινηθήκαμε πολύ!

12 Σεπτεμβρίου. Μόλις είχα ξυπνήσει. Ήθελα να βγω έξω να παίξω για να ετοιμαστώ και να πάω στο σχολείο, στις 09:00. Αλλά η οικογένειά μου ήρθε τρέχοντας μπροστά από την πόρτα του δωματίου μου και η μητέρα μου, με ρώτησε ταραγμένη: « Πού πας τέτοια ώρα;» και της απάντησα: « Εκεί που πάω πάντα! Να παίξω με τους φίλους μου, τους Πόντιους και τους Αρμένιους!!»

Η μητέρα μου δε με άφησε να βγω στην αυλή να παίξω. Αναστατωμένα μου είπε: «Ούτε οι φίλοι σου μπορούν να βγουν από το σπίτι τους γιατί οι γείτονες με την κόκκινη ημισέληνο «καθαρίζουν» τη Σμύρνη από τα ξένα στοιχεία κι έχουν αρχίσει να καίνε σπίτια Αρμενίων».

Ο αδελφός μου έκλαιγε ασταμάτητα κι εγώ ήμουν στεναχωρημένος πολύ κι ανησυχούσα για τον Τιγκράν που μπορεί να καιγόταν το σπίτι του. Η οικογένειά μου είχε οργή για τους Νεότουρκους που κατέστρεφαν την ομορφιά και τον πολιτισμό της Σμύρνης.

13 Σεπτεμβρίου. Ήταν τα γενέθλιά μου. Στις πέντε η ώρα με ξύπνησαν οι γονείς μου και μου προσέφεραν το δώρο που ήθελα, το αρκουδάκι αλλά δε μου είπαν «χρόνια πολλά». Μου το έδωσαν βιαστικά. Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατός κρότος! Τι να ήταν άραγε;

Κοίταξα έξω από την μπαλκονόπορτα κι είδα να καίγεται όλη η πόλη γύρω από το σπίτι μου. Δεν πίστευα στα μάτια μου!  Αμέσως η οικογένειά μου, η αγαπητή, με τράβηξε από το χέρι και με πήγε στο σαλόνι. Μου είπαν: « Ένα ή δύο αντικείμενα πάρε μαζί σου, να φύγουμε από εδώ».

Οι φλόγες από το πουθενά εμφανίστηκαν μπροστά μου και καίγονταν, σαν να ήταν από χαρτί, τα εύμορφα κτίρια της κάποτε φαντασμαγορικής Σμύρνης.

Με μια έκρηξη ακόμη που έγινε στην πόλη σταμάτησαν τα πάντα! Σταμάτησαν οι μουσικές, ο κόσμος άρχισε να τρέχει τρομοκρατημένος και οι μυρωδιές των γλυκών και των ψωμιών μετατράπηκαν σε αναθυμιάσεις φωτιάς που κυβερνούσαν την πόλη!

Ύστερα βγήκαμε από το σπίτι. Ήταν νύχτα! Μια τρομακτική και κακιά νύχτα για όλους τους κατοίκους της Σμύρνης. Ο κόσμος μαζευόταν στην προκυμαία του «Και». Μόλις βγήκαμε έξω από το σπίτι αντικρίσαμε καλύτερα τις φλόγες που ξεφύτρωναν δίπλα από κάθε οδό. Οι φλόγες ήταν τόσες πολλές που δεν είχαμε οξυγόνο και αναπνέαμε στάχτη.

Η γιαγιά μου, η Αϊκούς δεν άντεξε άλλο να αναπνέει καμένη πόλη και έτσι είπε: « Φύγετε εσείς! Στο καλό να πάτε. Εγώ θα μείνω εδώ! Η Σμύρνη είναι δικιά μου. Την πατρίδα μας δεν την αφήνω να καεί. Εσείς φύγετε! Φύγετε!» φώναζε η γιαγιά σε εμάς. Ο μπαμπάς μου δεν ήθελε να την αφήσει εκεί αλλά ούτε εκείνος άντεξε από τις αναθυμιάσεις τις φωτιάς, πνιγόταν, και κάθισε σε ένα παγκάκι μαζί με τη γιαγιά βλέποντας το σπίτι τους να καίγεται.

Η μητέρα μου κι εγώ τρέχαμε, τρέχαμε, τρέχαμε!!! Έως την Προκυμαία του «Και». Νομίζαμε ότι δεν προλαβαίναμε το βαρκάκι με τους Έλληνες, τους Πόντιους και τους Αρμένιους που στοιβάζονταν μέσα, αλλά κάναμε ένα μεγάλο άλμα και τα καταφέραμε. Εμείς σωθήκαμε, αλλά ο μπαμπάς και η γιαγιά; Ο Τιγκράν, ο Γιώργης; Τι απέγιναν αυτοί;

Ήταν τα χειρότερα γενέθλια που είχα κάνει στη ζωή μου! Ο αδελφός μου εξαφανίστηκε, δεν ήξερα που ήταν αλλά δεν ήταν μαζί μας, ούτε και τον έβλεπα πουθενά! Χιλιάδες δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου. Λυπημένος έκανα ασταμάτητα προσευχές για να φτάσουμε στην Ελλάδα ασφαλείς.

Φοβόμουν πολύ…

Φτάσαμε στη Ελλάδα. Ήταν βροχερή μέρα. Κοιμήθηκα για λίγο σε μια σκηνή μαζί με άλλους. Μόλις ξύπνησα αντίκρισα ένα πελώριο βουνό. Τι βουνό να ήταν άραγε αυτό; Αναρωτήθηκα! Και ήθελα να το εξερευνήσω. Πήρα τη μητέρα μου από το χέρι και περιπλανηθήκαμε στο άγνωστο και μυστηριώδες βουνό.

Μα αυτό έμοιαζε με ερειπωμένη, εγκαταλελειμμένη και καταστρεμμένη πόλη. Θύμιζε πολύ τη Σμύρνη μου. Πίσω από ένα βράχο εμφανίστηκαν οι τέσσερις αγαπημένοι μου, ο Γιώργος, ο Τιγκράν, η γιαγιάκα μου και ο μπαμπάκας μου.

Τρέχοντας πήγα να τους αγκαλιάσω σφιχτά και τους είπα: « Μου λείψατε πολύ! Σας αγαπώ! Μα πού είναι ο Άλεξ;»… Δεν ήξερα πού είναι ο Άλεξ! Αλλά από το πουθενά εμφανίστηκε δίπλα μου ακριβώς! Τότε αναδύθηκε ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο δίπλα από το βουνό και μια γοητευτική κυρία, η κυρία «Σμύρνη Ειρήνη» που έπαιζε ποντιακή λύρα, ντουντούκ, κανονάκι, βιολί και πιάνο μαζί με όλα τα πλάσματα της φύσης! Ήταν μία μαγική στιγμή!

Ευχαρίστησα την κυρία Σμύρνη Ειρήνη που μου επέστρεψε πίσω τους αγαπημένους μου. Παρατηρούσα τη Σμύρνη μου, την πόλη μου να ξαναζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου, να έρχεται προς την Ελλάδα και να γίνεται ένα με όλο τον ελληνισμό.

Αλλά κατάλαβα πως όλα ήταν ένα φανταστικό όνειρο… Δεν είχα ονειρευτεί ποτέ κάτι τόσο συγκινητικό και όμορφο , ποτέ στη ζωή  μου…

]]> https://schoolpress.sch.gr/armenezontas/archives/203/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/armenezontas/archives/200 https://schoolpress.sch.gr/armenezontas/archives/200#comments Wed, 05 Jun 2024 05:33:17 +0000 magdamini http://schoolpress.sch.gr/armenezontas/?p=200 [...]]]> Η μαθήτρια, Εύα Αγκοπιάν, της Δ” τάξης του Σχολείου μας , με υπεύθυνη εκπαιδευτικό, την κα Μαγδαληνή Μίνη, έλαβε Βραβείο στον 8ο Διεθνή Μαθητικό διαγωνισμό: Ελληνισμός της Ανατολής – Πόντος, Θράκη, Μικρασία.

Συγκεκριμένα πήρε το 3ο Βραβείο στην κατηγορία της ποίησης, με το ποίημα της: «Το μοβ λουλούδι»ανάμεσα σε 8600 μαθητικές δημιουργίες. Ενώ συνολικά, οι μαθητές της Δ” τάξης μας, έλαβαν Έπαινο Συμμετοχής για τα ποιήματα και τα παραμύθια τους (υπάρχει ειδική στήλη με τα γραπτά τους με τίτλο: Αφιέρωμα στη Μικρασία) και Έπαινο  Συμμετοχής, μαζί με τους μαθητές της Γ” τάξης, για τη συμμετοχή τους στην κατηγορία των videos!!!

Συγχαρητήρια στην Εύα για αυτή της την επιτυχία!!! Και Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές της Γ” και της Δ” τάξης για τον ζήλο, που υπέδειξαν, τις ικανότητες και την τεράστια προσπάθειά τους!!!

Η Φωνή του Αρμένικου Δημ. Σχολείου μας έχει δύναμη!!! Με μοναδικό «όπλο» το μολύβι μας!!!

Έγραψαν για εμάς στο δημοφιλές site     olympia. gr

https://www.olympia.gr/1591702/apopsi/diakrisi-vraveio-stin-poiisi-tis-mathitrias-eyas-agkopian-toy-armenikoy-dim-scholeioy-quot-kyanoys-stayros-quot-athinon-se-diethni-mathitiko-diagonismo/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR3wwYr3fS4lQrJFl-9K7U7XI067XVKZkXY-KGubh3FiOZEjQb-JK5XU1HE_aem_AeY32dawaR7Jy3Hd1bZnYmN5npXiKp3PTICh-VINgG1s2FzW3cTTbmB055tc1dUMfVWaTvaWAewi_oTW7U_W0yF9

Ευχαριστούμε θερμά, τον έγκριτο δημοσιογράφο του newsbreak. gr και του olympia. gr, κ. Αντρέα Παπακυριακόπουλο για την αναπαραγωγή της είδησης από το site του σχολείου μας!

https://sofiahagopian.wordpress.com/%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AF%D5%A1%D5%B5%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/

Η εκπ/κός της Δ” τάξης

Μαγδαληνή Μίνη

Ακολουθεί το Βραβευμένο ποίημα της Εύας Αγκοπιάν

«Το μοβ λουλούδι»

Είσαι σαν ένα γλυκό βερίκοκο,

σαν ένα χρυσό ρόδι.

Στο βελούδινο δέρμα σου

κύλησε ένα κόκκινο δάκρυ

στο χρώμα του αίματος.

Η αγάπη μπορεί να σε

βοηθήσει σε όλα!

Είναι δίπλα σου, στη σκιά σου.

Μες στην καρδιά μου

υπάρχει ένα μοβ λουλούδι

που δεν ξεχνάω ποτέ…

Η αγάπη μπορεί να σου φέρει

στιγμές που είσαι χαρούμενη και

στιγμές που μπορεί τα μάτια

 σου να γεμίζουν δάκρυα.

Η αγάπη μου είναι τόσο μεγάλη για

τη Χώρα μου…

Έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ.

Δε θα πάψω ποτέ να την αγαπώ…

«Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου• δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και το κελάδημα του καναρινιού». Nίκος Καζαντζάκης

Το ιερό πρόσωπο της Μητέρας μέσα από τους στίχους και τα λόγια Ελλήνων και Αρμενίων ποιητών και συγγραφέων …

Η Μητέρα μέσα από τα μάτια του Οδυσσέα Ελύτη, του Νίκου Καζαντζάκη, του Οβανές Σιμέζ, του Σεβάκ Μορτσεκέρε..

Η Μητέρα όπως δοξάστηκε μέσα από την τέχνη του Νικόλαου Γύζη και τόσων άλλων καλλιτεχνών … Τι κι αν γιορτάζεται σήμερα 12 Μαϊου, στη Ελλάδα… Τι κι αν γιορτάστηκε στις 7 Απριλίου στην Αρμενία…

Η λατρεία προς το πολύτιμο πρόσωπό της παραμένει η ίδια…

Η εκπ/κός της Δ” τάξης

κ. Μαγδαληνή (Λίνα) Μίνη

Γράμμα στη μητέρα μου… της μαθήτριας της Δ” τάξης Ε. Δ.

Αγαπημένη μου μαμά,

Σε ονειρεύομαι σαν μια ονειρεμένη ηλιαχτίδα που λάμπει στον γαλανό ουρανό.

Το δέρμα σου είναι απαλό σαν τον αφρό του κύματος. Τα μαλλιά σου είναι ξανθά σαν τον ήλιο που φωτίζεται! Τα φορέματα κι οι μπλούζες που φοράς αγκαλιάζουν τρυφερά το σώμα σου και μοιάζεις σαν λουλούδι.

Για σένα νιώθω αγάπη και τρυφερότητα. Διαβάζουμε μαζί βιβλία που μας ταξιδεύουν σε άλλο κόσμο, τον κόσμο των ονείρων… Μοιραζόμαστε πολλές στιγμές που με απογειώνουν! Όπως όταν πηγαίνουμε μαζί στη θάλασσα και αντικρίζουμε το πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα.

Μαμά μου, σε υπεραγαπώ και θα συνεχίσω να σε αγαπώ για πάντα…

Η κόρη σου

Ε.Δ.

Γράμμα στην μητέρα από τον Δ. Κ

Αγαπημένη μου μητέρα,

Μοιάζεις με ένα ευωδιαστό τριαντάφυλλο, χωρίς αγκάθια, με φύλλα σε σχήμα καρδιάς. Τα κρυστάλλινα μάτια σου αντανακλούν στον λαμπερό ήλιο! Η αυλή με τα ολάνθιστα λουλούδια μαραίνεται χωρίς εσένα.

Χωρίς εσένα οι χτύποι της καρδιάς μου σταματάνε. Με την παρουσία σου η γη σαρώνεται από αγάπη! Όταν σε αντικρίζω μια ατελείωτη γραμμή αγάπης ξεχειλίζει από μέσα μου. Δεν μπορώ μακριά σου…

Θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες τις φορές, που σε στεναχώρησα. Σου υπόσχομαι ότι, όσο μπορώ, θα γίνομαι καλύτερος, δε θα σε στενοχωρώ και θα στέκομαι πάντα, μα πάντα, δίπλα σου, ό,τι κι αν συμβεί.

Με αγάπη

Δ. Κ

Μέσα στα πλαίσια του Εκπαιδευτικού Προγράμματος,»Ανακαλύπτω αποδέχομαι τη δύναμη της διαφορετικότητας, του εαυτού και της ομάδας» και μέσα στο κλίμα και την ατμόσφαιρα αγάπης , την οποία άπλετα προσφέρει ο μήνας Φεβρουάριος, επεξεργαστήκαμε τα βαθύτερα συναισθήματα μας και τον τρόπο που κανείς τα εκφράζει μέσα στην καθημερινότητά του…
Με τη «βοήθεια» του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη , Μενέλαου Λουντέμη και μέσα από την ανάγνωση αποσπάσματος από το ξεχωριστό βιβλίο του, «Ένα παιδί μετράει τα άστρα», προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε την αγάπη με τελείως διαφορετική, παιδική και καθαρή ματιά…
Μέσα από την άκρως γλαφυρή περιγραφή και τις αναζητήσεις του, «ταξιδέψαμε» στους γεμάτους φαντασία κόσμους του, εκφραστήκαμε, δημιουργήσαμε εικαστικά, ανταλλάξαμε κάρτες, χορέψαμε και παρέα με τις μαγευτικές μελωδίες του «Love Dream» του Franz Liszt, γεμάτοι έμπνευση, γράψαμε αυτό που για εμάς σημαίνει η αγάπη!!
Τελικά τι είναι η αγάπη; Τι χρώμα έχει;Τι εικόνα; τι αίσθηση;

Μενέλαος Λουντέμης: «Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ” αυτό και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί, γι” αγάπη!… Τα μωρά ξέρουν περισσότερα.

Ένα λουλούδι είπε: «Αγάπη; Είμαι εγώ». Τρελαίνεσαι με τέτοια καμώματα.
Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει …»!!!

Μα εμείς το είπαμε με τον δικό μας μοναδικό και άκρως προσωπικό τρόπο…
Αγάπη είναι…

Από τους πληθωρικούς και γεμάτους συναισθήματα μαθητές της Δ” τάξης!!!

Η εκπαιδευτικός της Δ” τάξης

Μαγδαληνή (Λίνα) Μίνη

«Αγάπη είναι…»

Δημήτρης Καραφυλλάκης

Αγάπη για μένα είναι να είσαι σε μια βαρκούλα την ώρα που ο ήλιος καταδύεται γλυκά μέσα στην θάλασσα…Κάποιος να είναι δίπλα σου, να νιώθεις ασφάλεια και ζεστασιά. Δελφίνια να συντροφεύουν τη βάρκα σου τρυφερά.
Στο απέραντο σκοτάδι να βλέπεις μικρά κυκλάκια – αστεράκια στον ουρανό και να κάνεις μια ευχή όταν χορεύουν στον αέρα !
Ξαφνικά κάτω από το νερό εμφανίζονται χρωματιστά ψαράκια να κολυμπάνε ήρεμα.
Κατά την αυγή που ο αστραφτερός ήλιος αναδύεται από τον βυθό, ακούς έναν πετεινό να ξυπνάει τα συναισθήματά σου. Μια ατέλειωτη σειρά συγκίνησης και αγάπης να σε διαπερνάει.
Η αγάπη είναι να ζεις! Να ζεις ευτυχισμένα για μια ζωή!

Σαργκής Ζαφειρούλης
Για κάποιον η αγάπη σημαίνει να λάμπει το φωτεινό αστέρι στον καταγάλανο ουρανό! Για άλλον σημαίνει να μοιράζεται και να βοηθά. Μα τι σημαίνει η αγάπη; Για πολλούς είναι κάτι όμορφο που πλημμυρίζει την καρδιά του ανθρώπου που αγαπά! Η αγάπη είναι κάτι πολύτιμο και σημαντικό. Είναι τα εύμορφα ζουμπούλια που φυτρώνουν στον μυρωδάτο μου κήπο.
Η δική μου αγάπη δε μιλάει, με κάνει μόνο να ονειρεύομαι μια ζωή γεμάτη με έρωτα κι όλα τα καλά του κόσμου. Η αγάπη σημαίνει να νιώθεις θαλπωρή μέσα στη δροσερή και ξεχωριστή φύση.
Πολλές φορές ο άνθρωπος μετανιώνει! Αλλά γιατί; Γιατί αγαπά! Αγάπα! Πρέπει να μεταλαμπαδεύει τα ήρεμα συναισθήματά του σε όποιον νοιάζεται για αυτόν.
Τι είναι αγάπη;
Ένα ρόδι που χωρίζεται στα δύο και το ίδιο λεπτό σκορπίζεται ο ήλιος πίσω από τα βουνά και τα λουλούδια που ανθίζουν καλούν τα χελιδόνια να πετάξουν πάνω από τα φυτεμένα και καταπράσινα δέντρα. Και τέλος μαγικά οι λύρες και τα βιολιά παίζουν μόνα τους στη φύση γλυκές μελωδίες και έτσι δημιουργείται ένα χαλαρό και όμορφο πρωινό. Αυτό επιτέλους, σημαίνει η ΑΓΑΠΗ!

Στέφαν Τομπουλιάν
Η Αγάπη είναι…
Μια ακτίνα του ήλιου μαζί με τις άλλες που στριφογυρνάνε πάνω κάτω από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάνουν τον καταπληκτικό βράχο να λάμπει !
Όταν νιώθεις την αγάπη μέσα σου, στο χώρο που κρατάς στην καρδιά σου για κάποιον, είναι σαν να κολυμπάς στο νερό!!!Η αγάπη είναι μια καρδιά που λάμπει σαν την πανσέληνο και το φεγγάρι!!!

Εβίνα Δούκα
Αγάπη είναι ένα παιδί που μετράει τα μαγευτικά άστρα, που είναι πασπαλισμένα με χρυσαφί αστερόσκονη.
Αγάπη είναι ένας χορός παθιασμένου τάνγκο με κόκκινα και ροζ λουλούδια. Είναι το ηλιοβασίλεμα που καταδύεται μέσα στη βελούδινη θάλασσα, μια πολύχρωμη καρδιά με παστέλ χρώματα. Ένας αστροναύτης που περπατά στο φεγγάρι ανάλαφρα. Ένα έργο τέχνης παγκόσμιο, που θαυμάζουν όλοι.

Αγάπη είναι ένα φιλάκι της μαμάς και του μπαμπά. Μια τρυφερή αγκαλιά που ξεχειλίζει από όμορφα συναισθήματα. Ένα σύννεφο με μπαλόνια σε σχήμα καρδιάς!
Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος αγαπά δεν το ξέρει…

Ζιράιρ Σιαμέζ
Η Αγάπη είναι ένα σπουδαίο αριστούργημα! Νιώθω μια τρυφερότητα μέσα μου. Λάμπει ο κρυστάλλινος ήλιος και το φεγγάρι μυρίζει γιασεμί.Δεν μπορώ να το πω ότι αυτήν αγαπώ! Μου θυμίζει ένα αστέρι που λάμπει στο σκοτάδι και δημιουργεί μια ζωή…
Μυρίζω τα ευωδιαστά λουλούδια! Γύρω γύρω τα πουλάκια κελαηδούν. Λάμπει ο κόσμος σαν αυτή που τόσο αγαπώ και δεν μπορώ να το πω! Οι αισθήσεις μου είναι τόσο ξύπνιες και ζωντανές!
Νιώθω κάτι καινούργιο και φωτεινό! Τι είναι αυτό; Κάτι ξεχωριστό! Νιώθω αγάπη μέσα μου. Δεν μπορώ να το πω αλλά ξέρω πως είναι μέσα μου για αυτή που αγαπώ.
Ήρθε ο χειμώνας, άρχισε να κάνει κρύο αλλά όταν ένιωσα την αγάπη κατάλαβα πως αυτή είναι το κλειδί της ζωής.

Κι έτσι απλά, ήρθε η άνοιξη!!!!

Εύα Αγκοπιάν
Η αγάπη είναι ένα σύννεφο με πολλούς αγγέλους! Ένα αστέρι με χρυσόσκονη, ένα ωραίο συναίσθημα, ένα κόκκινο χρώμα, ένα ηλιοβασίλεμα. Είναι η τρυφερότητα, είναι η λέξη «σε αγαπώ» και μια καρδιά γεμάτη συναισθήματα.
Όταν νιώθεις αγάπη, κάθε φορά ανυπομονείς να τον δεις. Αλλά ξέρεις τι πραγματικά είναι η αγάπη; Μήπως αγάπη είμαι εγώ; Κάποιοι τρελαίνονται για την αγάπη! Είναι σαν μια γευστική φράουλα!
Έχεις ρωτήσει όμως κάποιον άμα τη φοβάται επειδή μπορεί να είναι μια στραβή γραμμή μέσα του;
Μπορεί να πει κάποιος πως εγώ χωρίς την αγάπη μου δεν μπορώ να ζήσω. Άραγε έχεις ρωτήσει τον ίδιο σου τον εαυτό μήπως εσύ είσαι για κάποιον η αγάπη;

Χάρης Γκαραμέτσης
Η αγάπη είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα που σε ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου, σε απίθανα μέρη,που δεν μπορείς να φανταστείς. Σε κυριεύει και σε κάνει να νιώθεις συντροφικότητα και ζεστασιά!
Εμένα με ταξιδεύει σε μέρη με μουσικές, βιολιά, φλογέρες , ντουέτα, πιάνο, φαγκότο και κλαρινέτα! Σκέφτομαι χιλιάδες γλειφιτζούρια να πέφτουν από τον ουρανό και να δημιουργούν αστέρια. Κι όταν μπαίνει το σκοτάδι, αμέσως να δίνει τη θέση του στο φως γεμίζοντας θάρρος τους ανθρώπους. Κι έτσι να γεννιούνται πολλές, διάφορες ζωές και να γίνονται θαύματα !
Αντικρίζω ζαχαρένια σύννεφα που παίρνουν τους ανθρώπους, τους μαγεύουν και τους ταξιδεύουν σε απέραντα νησιά! Τους βλέπω χαρούμενους να χορεύουν και να πιάνονται χέρι χέρι.
Η αγάπη είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα που το έχουμε μέσα στην καρδιά μας.