της Κατερίνας Μ.

Το έθιμο του φανού και το κάψιμο του Ιούδα ξεκίνησε πολύ παλιά , όπως μας λένε οι μεγαλύτεροι κάτοικοι του χωριού , αποτελώντας ένα από τα λίγα έθιμα που διατηρήθηκε στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Είναι δηλαδή ένα έθιμο που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

Η προετοιμασία του εθίμου ξεκινάει τη Μεγάλη Εβδομάδα όπου τα αγόρια του χωριού, όλων των ηλικιών , ψάχνουν να βρουν ξερούς κορμούς και κλαδιά δέντρων , για να στηθεί ο φανός το Μεγάλο Σάββατο έξω από την εκκλησία, όπως θα δείτε παρακάτω.

Το Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι , κάποιος από τους χωριανούς που έχουν ζώα , κουβαλάει στα κορίτσια άχυρα , για να γεμίσουν τον Ιούδα , ενώ κάποιο αγόρι φέρνει καλάμια για να σχηματιστεί το σώμα του.

Μικρά και μεγάλα κορίτσια φέρνουν από το σπίτι τους , παλιά ταλαιπωρημένα ρούχα , και αφού οι μεγαλύτερες ράψουν τα ανοίγματα σε αυτά , τότε οι μικρότερες τον γεμίζουν με άχυρα και μπομπάκια. Στο τέλος τα πιο μικρά κοριτσάκια ζωγραφίζουν το πρόσωπό του , και το πουγκί με τα αργύρια.

Αφού ετοιμαστεί τοποθετείται σε υψηλό σημείο πάνω από το φανό , προσφέροντας στον κόσμο που παρακολουθεί ένα εντυπωσιακό θέαμα , το << Ιούδα Ισκαριώτη >> που πρόδωσε τον Ιησού για << τριάντα αργύρια>>.

Την ώρα της Ανάσταση του Κυρίου στις 12 το βράδυ ρίχνουν τον Ιούδα στον φανό , όπου τα μπομπάκια που σκάνε στο εσωτερικό του , να κάνουν τον <<αποχαιρετισμό >> του με τον << κατάλληλο>> τρόπο.

 Το κάψιμο του Ιούδα συναντάτε σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα με πολλές περιοχές ως ένα είδος παραδειγματικής τιμωρίας της προδοσίας του.