Πολύ Καστοριανοί διατέλεσαν μέλη τις φιλικής εταιρίας, όπως Δραγούμης Α. Μάρκος, Καμινάρης Χρ. Κυριάκος, Καραμπίνας Τρ. Ιωάννης, Μασάς Γκίγκας και άλλοι πολλοί. Σύμφωνα με την παράδοση στο αρχοντικό των αδελφών Εμμανουήλ  υπήρχαν τρεις κόγχες σε ένα συγκεκριμένο δωμάτιο στον δεύτερο όροφο, οι οποίες  χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν κάποιες τελετουργίες  και μύηση των φιλικών στη εταιρία.

Επίσης , έχουμε την ιστορία του σήμαντρου του Μεσολογγίου.  Κατά την Άλωση και Σφαγή του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1826 συμμετείχε και ο Βελή Μπέης, που είχε υπό τις διαταγές του έναν Καστοριανό ιπποκόμο με το επώνυμο Λιάνος. Ο Καστοριανός ιπποκόμος λοιπόν κατά τη λεηλασία της πόλης πήρε μαζί του το σήμαντρο του μητροπολιτικού ναού και πολιούχου του Μεσολογγίου, του Αγ. Σπυρίδωνα. Το σήμαντρο ή τάλαντο είναι ένα κομμάτι ξύλο ή μέταλλο το οποίο κρούεται σε διάφορες εκκλησιαστικές περιστάσεις. Έχει δηλαδή παρόμοια χρήση με την καμπάνα.

Το σήμαντρο αυτό έφτασε στην Καστοριά και τοποθετήθηκε λίγα χρόνια μετά στον ενοριακό ναό της Παναγίας Εβραΐδος (Ζωοδόχου Πηγής), ο οποίος χτίστηκε το έτος 1840. Καρφώθηκε μάλιστα πάνω από την εικόνα της Παναγίας ως διακόσμηση. Κατά τη απελευθέρωση της Καστοριάς το 1912 έγινε γνωστή η παλιά ιστορία με το σήμαντρο της πολιορκίας, που σύμφωνα με την προφορική παράδοση χρησιμοποιήθηκε στη  κηδεία και ταφή του σπουδαίου οπλαρχηγού Μάρκου Μπότσαρη .Το ιστορικό σήμαντρο παρέμεινε στην πόλη για λίγα χρόνια ακόμη μέχρι το έτος 1925 και μεταφέρθηκε στον ναό του Αγ. Δημητρίου. Στα πλαίσια των εορτασμών της Εκατονταετηρίδας στάλθηκε από την Καστοριά στο Δήμο Μεσολογγίου, όπου και ανήκε.

Αυτά, ελπίζω να σας άρεσαν και ίσως να υπάρχουν και άλλες τέτοιες ιστορίες χαμένες στον χρόνο που θα ήθελα να ανακαλύψω. Γειά!!!!!!!!!!

Πηγές: fouit, Π. Τσαμίσης,  istorika kastortias

Γεννήθηκε το 1781 στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα των Πισινών Χωριών του Μυστρά (σημερινή Νέδουσα Μεσσηνίας, στους πρόποδες του Ταϋουγέτ, 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Καλαμάτας, όπως μας διηγείται ο ίδιος στα απομνημονεύματά του που κατέγραψε ο Γ. Τερτσέτης. Στη σελ. 1 αναφέρει: Εγεννήθηκα εις ένα χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα αποδώθε από του Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήτον Προεστός και ο πατέρας μου έφυγε δεκαέξι χρόνων και επήγε με τα στρατεύματα τα Ρούσικα στην Πάρο και ήτον πολεμικός. Τον εσκότωσαν εις την Μονεμβασιά μαζί με έναν αδελφό και μ” εναν κουνιάδο μου. Από ένδεκα χρόνων, μαζί με τον πατέρα μου, έσερνα άρματα. Ετουφέκισα ένα Τούρκο στο Λεοντάρι.

Το 1816, μετά τη σφαγή του πατέρα του από τους Τούρκους και ο Νικηταράς ακολούθησε τον θείο του Κολοκοτρώνη στα Επτάνησα, όπου εντάχθηκε στα Ρωσικά τάγματα και μετέβη στην Ιταλία για να πολεμήσει κατά του στρατού του Ναπολέοντα. Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη.

Ο Νικηταράς δεν κράτησε το οικογενειακό επώνυμο Σταματέλος, αλλά το έτος 1818 μετά τη μύησή του στη Φιλική Εταιρεία, το υποκοριστικό Σταματελόπουλος, Το παράδειγμά του ακολούθησε και ο αδελφός του Νικόλας. Στον ελληνικό λαό όμως έμεινε με το αγαπημένο του προσωνύμιο Νικηταράς, που του αποδόθηκε μετά την Μάχη στα Δερβενάκια και υιοθέτησε ως επώνυμο ο γιός του Ιωάννης μετά το 1854.

Στη συνέχεια επέστρεψε στα Επτάνησα και υπηρέτησε τους Γάλλους, οι οποίοι στο μεταξύ τα είχαν καταλάβει με τη συνθήκη του Τίλσιτ. Ακολούθως υπηρέτησε στον Αγγλικό στρατό με το βαθμό του Πεντηκόνταρχου.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Συμμετείχε στην αντιμετώπιση του Δράμαλη στην Πελοπόννησο. Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ” όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της μάχης μάλιστα έσπασε τρία σπαθιά και όταν έσπασε το τελευταίο, το χέρι του έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε γιατρός για να του ανοίξει το χέρι και να βγάλει το σπαθί. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγιονόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. Συνετέλεσε στο να υποχωρήσει τελικά ο Δράμαλης, υφιστάμενος πανωλεθρία (26 – 28 Ιουλίου 1822).

Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες μέχρι που απελευθερώθηκε η χώρα.

Επί Καποδίστρια και Όθωνα ανήκε στο Κόμμα των Ναπαίων (Ρωσόφιλων). Η Ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο Κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον Βασιλιά Όθωνα με κάποιον Ρώσο Πρίγκιπα, συνέλαβε το Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε, σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Ο Νικηταράς είχε εμπλακεί σε συνωμοσία εναντίον του Όθωνα, και είχε προδοθεί η δράση των συνωμοτών από πρώην μέλος. Στην επακόλουθη δίκη που ακολούθησε δεν προσκομίστηκαν, αφού είχαν προλάβει να τα καταστρέψουν, ενοχοποιητικά στοιχεία τα οποία να μπορούσαν να αποδείξουν έστω τη σύσταση «μυστικής εταιρείας» για αυτό και αθωώθηκε.

Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς, η υγεία του ήταν εξασθενημένη από τα βασανιστήρια που υπέστη κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του. Έπασχε από ζάχαρο χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει σε μεγάλο βαθμό την όρασή του. Του χορηγήθηκε «άδεια επαιτείας», στον χώρο όπου υπάρχει σήμερα ο ναός της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή. Το 1843, όταν ο Βασιλιάς Όθωνας αναγκάστηκε να δώσει Σύνταγμα στην Ελλάδα του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστράτηγου μαζί με μία πενιχρή σύνταξη. Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 σε ηλικία 62 ετών. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα από το Θείο του Θ. Κολοκοτρώνη στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών

Γεια τον θάνατο του Νηκητα Σταματελόπουλο πατήστε εδώ :

https://www.mixanitouxronou.gr/nikitaraso-tourkofagos-filakisthike-apo-tous-vavarous-vasanisthike-echase-tin-orasi-tou-ke-katelixe-zitianos-sta-skalia-tis-ekklisias-vinteo/

Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων εντοπίζεται από τον 13^ο  αιώνα. Η ιδέα όμως μιας  επανάστασης  προκύπτει  τα μισά του 18^ο αιώνα. Την περίοδο αυτή η διάδοση της παιδείας συνοδευόταν με την διάδοση της ιδέας ενός ανεξάρτητου Ελληνικού έθνους. Το 1814 δημιουργήθηκε μια μυστική οργάνωση, η Φιλική Εταιρεία, από τους εμπόρους Ν. Σκουφά, Ε. Ξάνθο και Α. Τσακάλοφ, στην Οδησσό της Ρωσίας, με σκοπό την προετοιμασία της  επανάστασης. Στην αρχή είχαν μικρή επιτυχία, όμως, από το 1815 και εξής, μέλη της Φιλικής Εταιρίας έγιναν έμποροι, ιερείς , κλέφτες και αρματολοί. Αναμεσά τους και πολλοί ήρωες της ελληνικής επανάστασης, όπως ο Κολοκοτρώνης  και ο Καραΐσκάκης. Τα μέλη της Εταιρίας ορκίζονταν στο Ευαγγέλιο παρουσία ιερέα και είχαν δικούς τους κώδικες επικοινωνίας.

Τον Φεβρουάριο του 1821, ο αρχηγός της εταιρίας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στην Μολδοβλαχία, ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές ομάδες από την Μακεδονία έως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο του Πατριαρχείου της Κωσταντινούπολης , αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε εκτελέσεις  αμάχων , συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη. Η εκστρατεία απέτυχε και οι Οθωμανοί σταμάτησαν τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όμως οι επαναστάτες υπερίσχυσαν στην Πελοπόννησο, την Στερεά Ελλάδα και πολλά νησιά του Αγαίου.

Από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου έγιναν επιθέσεις σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου εναντίον Μουσουλμάνων.

Στις 17 Μαρτίου οι Μανιάτες οπλαρχηγοί συνεννοήθηκαν να κινηθούν κατά των Τούρκων στην Αρεόπολη Λακωνίας με Δοξολογία στο ιερό ναό ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ. Στις 23 Μαρτίου Μανιάτες και άλλοι οπλαρχηγοί κατέλαβαν την Καλαμάτα και εκεί τελέστηκε Δοξολογία. Μετά από αυτήν, συγκεντρώθηκε η επαναστατική επιτροπή με επικεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και εξεδόθη η 1^η επιστολή στις Ευρωπαΐκές αυλές, υπογράφοντας ως αρχιστράτηγος των Σπαρτιατικών Δυνάμεων

Σύμφωνα με τον θρύλο της Αγίας Λαύρας, η Ελληνική Επανάσταση στην Πελοπόννησο ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 1821, όταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα και όρκισε τους αγωνιστές με το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος. Συνέπεσε με την Θρησκευτική εορτή του Ευαγγελισμού της Παναγίας δηλαδή το χαρμόσυνο μήνυμα που έφερε ο αρχάγγελός Γαβριήλ στην Παναγία ότι θα γεννήσει τον Χριστό ο οποίος ελευθέρωσε τον κόσμο από την σκλαβιά του θανάτου.

Τα επόμενα 2 χρόνια οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των Οθωμανών, νίκησαν τις στρατιές, σε στεριά και θάλασσα,  που έστειλε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησαν προσωρινή κεντρική διοίκηση. Οι οθωμανικοί με την βοήθεια του Ιμπραήμ της Αιγύπτου περιόρισαν την επανάσταση, αλλά η πτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα του Φιλελληνισμού, συνέλαβαν στην μεταβολή της στάσης των μεγάλων ευρωπαΐκών  δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια την επανάσταση παλαιότερα . Η διπλωματική ανάμιξη της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλική εκστρατεία του Μοριά και το ρωσοτουρκικό πόλεμο συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα.

Το 1827 ο Ιωάννης Καποδίστριας έγινε κυβερνήτης της Ελλάδας ενώ το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου αναγνωρίστηκε η Ελληνική ανεξαρτησία. Τα σύνορα του κράτους χωρίστηκαν σε γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Ως πολίτευμα καθορίστηκε η μοναρχία και βασιλιάς διορίστηκε ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας το 1833.

Το σύνθημα της επανάστασης, «Ελευθερία ή θάνατος», έγινε το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας και από το 1838 η 25η Μαρτίου, καθιερώθηκε ως επέτειος εορτασμού της έναρξης της επανάστασης.

200 χρόνια μετά το σύνθημα της επανάστασης παραμένει επίκαιρο, μας θυμίζει από που καταγόμαστε και ως νεότεροι υποσχόμαστε ότι κρατάμε γερά την σκυτάλη του εθνικού χρέους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

Η εικόνα είναι του Βρυζάκη.

Πηγή: Wikipedia

1. Αθανάσιος Διάκος

2. Αλέξανδρος Υψηλάντης

3. Ανδρέας Μιαούλης

4. Γεωργάκης Ολύμπιος

5.Δημήτριος Παπανικολής

6. Δημήτριος Υψηλάντης

7. Εμμανουήλ Παππάς

8. Γεώργιος Καραϊσκάκης

9. Κωνσταντίνος  Κανάρης

10. Λόρδος Βύρων

11. Μαντώ Μαυρογένους

12. Μάρκος Μπότσαρης

13. Μπουμπουλίνα

14. Νικηταράς

15. Οδυσσέας Ανδρούτσος

16. Παπαφλέσσας

17. Ρήγας Φεραίος

Μάνα μου, τα, μάνα μου, τα κλεφτόπουλα,
τρώνε και τραγουδάνε, άιντε, πίνουν και γλεντάνε.
Μα, ένα μικρό, μα, ένα μικρό κλεφτόπουλο,
δεν τρώει, δεν τραγουδάει, βάι, δεν πίνει, δεν γλεντάει.

Μόν’ τ’ άρματα, μόν’ τ’ άρματά του κοίταζε,
του ντουφεκιού του λέει «γεια σου, Κίτσο μου, λεβέντη.
»Ντουφέκι μου, ντουφέκι μου, περήφανο
σπαθί ξεγυμνωμένο, μια χαρά ‘σουν το καημένο.

»Πόσες φορές, πόσες φορές με γλίτωσες,
απ’ του εχθρού τα χέρια κι απ’ των Τούρκων τα μαχαίρια.»

ΖΑΛΟΓΓΟ

Έχε γεια, καημένε κόσμε,
έχε γεια, γλυκειά ζωή
και συ, δύστυχη πατρίδα,
έχε γεια παντοτεινή.

ΕΠΩΔΟΣ:
Έχετε γεια, βρυσούλες, λόγγοι,
βουνά ραχούλες.

Στη στεριά δε ζει το ψάρι,
ούτ’ ανθός στην αμμουδιά
κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε,
δίχως την ελευθεριά.

Οι Σουλιώτισσες δε “μαθαν
για να ζούνε μοναχά,
ξέρουνε και να πεθαίνουν,
να μη στέργουν στη σκλαβιά.

Σαν να παν σε πανηγύρι,
σ’ ανθισμένη πασχαλιά,
μεσ’ στον Άδη κατεβαίνουν,
με τραγούδια, με χαρά.(2)

">ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΚΑΗΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ [Κική Φραγκούλη]

ΚΛΕΦΤΙΚΗ ΖΩΗ

Μαύρη, μωρέ, πικρή είν’ η ζωή που κάνουμε.
Εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείς οι μαύροι κλέφτες.

Όλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμο,
όλη μερούλα πόλεμο, το βράδυ καραούλι.

Με φό-, μωρέ, με φόβο τρώμε το ψωμί,
με φόβο τρώμε το ψωμί, με φόβο περπατάμε.

Ποτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε,
ποτέ μας δεν αλλάζουμε και δεν ασπροφορούμε.

Κοντά, μωρέ, κοντά στα ξημερώματα
κοντά στα ξημερώματα, γυρίζω να πλαγιάσω.

Το χέ-, μωρέ, το χέρι μου προσκέφαλο,
το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα.

Και το, μωρέ, και το ντουφέκι μου αγκαλιά,
και το ντουφέκι μου αγκαλιά σαν το παιδί η μάννα.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές.^[2]. Της άφησαν, ωστόσο, μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.

Όταν η Μπουμπουλίνα έγινε χήρα για δεύτερη φορά, είχε έξι παιδιά: τρία από τον πρώτο της γάμο, τον Ιωάννη,τον Γεώργιο και τη Μαρία, και τρία από τον δεύτερο γάμο της: την Σκεύω, την Ελένη και τον Νικόλαο. Επίσης είχε και τεράστια περιουσία την οποία είχε κληρονομήσει από τους συζύγους της, έχοντας υπό την κατοχή της πλοία, γη και χρήματα (τα μετρητά που είχε κληρονομήσει από τον Μπούμπουλη ήταν πάνω από 300.000 τάλαρα^[3])^[4]. Κατάφερε να αυξήσει την περιουσία της με σωστή διαχείριση και εμπορικές δραστηριότητες.

Το ακρόπρωρο του πλοίου «Αγαμέμνων» της Μπουμπουλίνας με κυβερνήτη το γιο της Ιωάννη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Αρχικά έγινε συνέταιρος σε αρκετά πλοία ενώ αργότερα κατασκεύασε τρία δικά της, το ένα από τα οποία με το όνομα Αγαμέμνων πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, μήκους 48 πήχεων και έχοντας 18 κανόνια, η ναυπήγηση του οποίου κόστισε 75.000 τάλαρα. Το όνομα αυτό το έδωσε στη ναυαρχίδα της από τον ομηρικό βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα, που οδήγησε τους Έλληνες στον Τρωικό πόλεμο. Αυτό δείχνει πόσο τιμούσε η Μπουμπουλίνα την ελληνική ιστορική της κληρονομιά και τι συμβόλιζε το όνομα του πλοίου της.

Το 1816 η Οθωμανική Αυτοκρατορία θέλησε να κατασχέσει την περιουσία της με τη δικαιολογία ότι τα πλοία του δεύτερου άντρα της, συμμετείχαν με τον ρωσικό στόλο στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο^[5], μετά απὀ καταγγελίες συγγενών της, που εποφθαλμιούσαν την περιουσία της. Τότε η Μπουμπουλίνα πήγε στην Κωνσταντινούπολη με το πλοίο της Κανάκης, όπου συνάντησε τον Ρώσο, Φιλέλληνα πρεσβευτή Στρογκόνωφ, από τον οποίο ζήτησε να την προστατέψει επικαλούμενη τις υπηρεσίες του συζύγου της στον ρωσικό στόλο και το γεγονός ότι τα πλοία της είχαν τότε ρωσική σημαία, βάση της Συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, το 1774. Τότε εκείνος για να την σώσει από την επικείμενη σύλληψή της από τους Τούρκους, την έστειλε στην Κριμαία της νότιας Ρωσίας, στη Μαύρη Θάλασσα, σε ένα κτήμα που της δόθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’. Πριν όμως πάει εκεί, κατάφερε να συναντήσει τη μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Βαλιντέ Σουλτάνα. Η Σουλτάνα εντυπωσιάστηκε από τον χαρακτήρα της Μπουμπουλίνας και έπεισε τον γιο της να υπογράψει φιρμάνι, με το οποίο δεν θα άγγιζε την περιουσία της και δεν θα την συνελάμβανε. Η Μπουμπουλίνα αφού έμεινε στην Κριμαία για περίπου τρεις μήνες περιμένοντας να ηρεμήσει η κατάσταση, έφυγε για στις Σπέτσες όταν κατάλαβε ότι ο κίνδυνος είχε πλέον απομακρυνθεί^[6].

Η Μπουμπουλίνα, έχοντας γίνει ήδη μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Κωνσταντινούπολη, που προετοίμαζε την ελληνική επανάσταση, και όντας η μόνη γυναίκα που μυήθηκε σε αυτή, στον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν γίνονταν δεκτές, καθώς γυρνούσε στις Σπέτσες, αγόραζε μυστικά όπλα και πολεμοφόδια από τα ξένα λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε στο σπίτι της, ενώ ξεκίνησε την κατασκευή του πλοίου Αγαμέμνων^[7], της ναυαρχίδας της, η οποία ολοκληρώθηκε το 1820. Για τη ναυπήγηση του Αγαμέμνονα καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη ότι ναυπήγησε κρυφά πολεμικό πλοίο, αλλά η Μπουμπουλίνα κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο Τούρκο επιθεωρητή στις Σπέτσες και πετυχαίνοντας την εξορία αυτών που την κατήγγειλαν. Το 1819 η Μπουμπουλίνα επισκέφθηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη.

Την ίδια περίοδο έρχεται σε ρήξη με τα παιδιά του δεύτερου συζύγου της από τον πρώτο του γάμο-΄τον Παντελή και τον Γιάννη- όταν διεκδικούν το μερίδιο από την πατρική περιουσία. Κατέφυγαν όχι σε τουρκικό δικαστήριο, ούτε στην εκκλησιαστική αρχή στην οποία υπάγονταν: στη μητρόπολη Ναυπλίου και Άργους, αλλά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για μεγαλύτερο κύρος. Εκείνο έκδωσε επιτίμιο, ίνα η ρηθείσα Λασκαρίνα[...] φοβειθείσα[...] την αιώνιον κόλασιν [...] παύσηται πάσης διαστροφής και ματαίας προφασεως και μη φανερώση εις μέσον οσάπερ κατακρατεί άσπρα, ομολογίας, ρουχικά ή άλλα κινητά και ακίνητα πράγματα [...]. Στη συνέχεια καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στους προεστούς των Σπετσών, οι οποίοι περιορίζονται σε μια καταγραφή της περιουσίας της χωρίς όμως και να δίνουν λύση στην ενδοοικογενειακή διαφορά. Με το επιτίμιο και την έκθεση των προκρίτων καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στη συνέχεια, στο Βουλευτικό, το οποίο δεν έλαβε θέση, εκτιμώντας το μέγεθος της προσφοράς της Μπουμπουλίνας στον Ελληνικό Αγώνα.^[8].

Επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H Μπουμπουλίνα στο πλοίο «Αγαμέμνων», πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Peter von Hess

Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση, είχε σχηματίσει δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τους οποίους αποκαλούσε «γενναία μου παλικάρια». Είχε αναλάβει να αρματώνει, να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους, κάτι που συνεχίστηκε επί σειρά ετών και την έκανε να ξοδέψει πολλά χρήματα για να καταφέρει να περικυκλώσει τα τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Έτσι τα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία.

Μετεπαναστατικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτομή της Μπουμπουλίνας στο Πεδίο του Άρεως, στην Αθήνα

Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες στις 30 Νοεμβρίου 1822, το νεοσύστατο κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί. Στα τέλη του 1824, η Ελλάδα υποφέρει από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, όπου η Κυβέρνηση Κουντουριώτη (η κυβέρνηση των Πλοιάρχων των νησιών) υπερισχύει του συνασπισμού των Προεστών και των Στρατιωτικών της Πελοποννήσου, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης, που διατελούσε φρούραρχος Ναυπλίου, να δολοφονηθεί και ο Κολοκοτρώνης να συλληφθεί και να φυλακιστεί μαζί με άλλους οπλαρχηγούς σε ένα μοναστήρι της Ύδρας, τον Προφήτη Ηλία. Η Μπουμπουλίνα αντέδρασε και ζήτησε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη^[9], λόγω του σεβασμού που έτρεφε προς αυτόν. Τότε η ίδια κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και συλλαμβάνεται δύο φορές από το Υπουργείο Αστυνομίας, με εντολή να φυλακιστεί. Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης, που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.

Το 1825 η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά σε μεγάλο κίνδυνο. Στις 12 Φεβρουαρίου ο Αιγύπτιος ναύαρχος Ιμπραήμ Πασάς με έναν τουρκοαιγυπτιακό στόλο, αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 άντρες, σε μια τελευταία προσπάθεια να σταματήσει την επανάσταση.

Η Μπουμπουλίνα άρχισε να προετοιμάζεται ξανά, αλλά σκοτώθηκε σε συμπλοκή στις 22 Μαΐου 1825. Ο μικρότερος γιος της από τον πρώτο της γάμο, ερωτεύτηκε την κόρη της πολύ πλούσιας οικογένειας των Κουτσαίων, προκρίτων στις Σπέτσες.

Οι Κουτσαίοι δεν ήθελαν τον γάμο μεταξύ των δύο οικογενειών διότι η Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την τεράστια περιουσία της και είχε παραπέσει οικονομικά. Υπάρχει και η εκδοχή ότι η κοπέλα αυτή, Ευγενία Κούτση (κόρη του Χριστόδουλου), ήταν ήδη λογοδοσμένη να πάρει κάποιον άλλον πλουσιότερο Σπετσιώτη. Οι δύο νέοι όμως κλέφτηκαν και πήγαν στο σπίτι του πρώτου άντρα της Μπουμπουλίνας, του Δημητρίου Γιάννουζα. Η Μπουμπουλίνα πήγε και αυτή στο σπίτι ενώ λίγο αργότερα έφτασαν και οι Κουτσαίοι πολύ εξαγριωμένοι με την απαγωγή, την οποία θεώρησαν μεγάλη προσβολή, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. Κατά τη διάρκεια λογομαχίας μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κουτσαίων, o Ιωάννης Κούτσης πυροβόλησε και σκότωσε τη Μπουμπουλίνα^[10]. Οι Ρώσοι μετά τον θάνατό της, της απένειμαν τον τίτλο της «Ναυάρχου», έναν τίτλο, μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά για γυναίκα.^{[εκκρεμεί παραπομπή]}

Το Ντολτσό είναι μια πλατεία στην παλιά πόλη της Καστοριάς. Το κανονικό της όνομα είναι πλατεία αδελφών Εμανουήλ, λόγο του μνημείου που τοποθετήθηκε προς τιμήν τους. Αποτελούσε παλιά το εμπορικό κέντρο τις πόλης και έχει συνδεθεί με την οικονομική και πολιτιστική ζωή της παλιάς Καστοριάς.Πήρε την ονομασία Ντολτσό από το γλυκό, ήπιο κλίμα που επικρατεί στην νότια πλευρά τις πόλης. Γύρω από την  πλατεία, υπάρχουν πολλά μαγαζιά και γίνονται διάφορες εκδηλώσεις.Εκεί καταλήγουν και σήμερα τα μπουλούκια των καρναβαλιών μετά την παρέλαση. Ώμος, για μένα, είναι ένας κόσμος γεμάτος θαύματα, από αυτά που ξεπερνά η φαντασία .  Παιδικές φωνές, που ακούγονται παντού.  Μυστήρια, που είναι θαμμένα επί αιώνες.  Μυρωδιές από τις ταβέρνες, που θυμίζουν την θαλασσινή αύρα. Γιορτές, που μόνο αρχαίοι θα τις έκαναν τόσο μαγευτικές. Όμως, δεν έχει μόνο αυτά, έχει και πολλά χρώματα. Καφέ, όπως τα φύλλα του φθινοπώρου. Γκρι, όπως οι πέτρες τις πλατείας. Χρυσό, όπως το χρώμα του ήλιου που πέφτει στην πλατεία το μεσημέρι. Λευκό, όπως το χρώμα το κτηρίων και άλλα χίλια δυο. Στην περιοχή αυτή, υπάρχουν μουσεία, που μας θυμίζουν την ιστορία του τόπου μας. Βυζαντινές εκκλησίες, που μας διδάσκουν τον Χριστιανισμό.  Στενά περάσματα, που εκεί παίζουμε τις πιο φοβερές μάχες. Το σχολείο μας, που μαθαίνουμε ότι  μπορεί να μάθει ο άνθρωπος .  Τις καφετέριες, που από εκεί παίρνουμε τις καλοκαιρινές μέρες παγωτό.  Αλλά αυτά δεν είναι ούτε τα μισά από όσα είναι για μένα το Ντολτσό.  Είναι τα παιχνίδια που παίζουμε, όπως το ποδόσφαιρο, που παίζουμε για ώρες. Το μπάσκετ, που γίνονται οι πιο σκληροί αγώνες. Το κρυφτό και άλλα πολλά παιχνίδια που μας κάνουν να περνάμε καλά. Οι φίλοι μου, που κάνουμε μαζί όλα αυτά τα πράγματα. Οι περιπέτειες, τα παιχνίδια, οι τσακωμοί, αυτά είναι για μένα το Ντολτσό. Μια πλατεία, γεμάτη μαγεία, που το σήμερα συνδέεται με το χτες. Θα την έχω για πάντα στη καρδιά μου!!!!!!

Για, από το παιδί με την κιθάρα

Μι φα σολ φα μι ρε μι, ντριν,ντριν,ντριν, για!!!!!

απίδι = αχλάδι

ασντίζω = παίρνω κουράγιο

αχαμνά = άσχημα

αχούρι = σταύλος

βιγκλίζω =  κρυφοκοιτάζω

βουργά = γρήγορα

βαρόσκω  =  πρόστυχη, κατώτερη

γιόμα =  γεμάτο

γιούκι  =  εντοιχισμένη ντουλάπα

γκαβός  =  τυφλός

γκαϊγκανάς = φαγητό με αυγά και μυζήθρα

γκιζερώ =  γυρίζω

γκιουσουμές = βρύση

γκόλιος = γυμνός

γκουλιουφάρι = φαλακρό κεφάλι

γκουργκουλουτός = στρογγυλός

γκουσταρίτσα =  σαύρα

γκούσμαρος =  λάρυγγας

δραγάτης  = αγροφύλακας

ερμάζω = ερημώνω

ζαβάδι  = τρελός

ζάφτω = πίνω

ζάψα = ποτό

ζένω  =   μυρίζω

ζούμπουρδο =  ανήσυχος

ζουμπάς  =  κοντός

ζιούρος = ηλιόκαμα

κάκω  = κυρά

καρκανίζομαι  =  γελώ πολύ

κιόσκι  = ντιβάνι

κιοσιές = γωνιά

κουσούρι = ελάττωμα

κρούγμα =  βλάκας

λελέκι  = κακοντυμένος

μάζιακας  = ατροφικός

μάρα = λύπη

μασιαλάς  = φανάρι δρόμου

μαμάννα  =  γιαγιά

ματσκάλια  =  αηδίες

μπάης  =  αδερφός

μπάστι  = στοίχημα

μπαχτσές = κήπος

μουλώνω  = σιωπώ

μουσιαφέζης  =  ψεύτης

μαμαλίγκας  =  νωθρός

μακάλο =  φαγητό με αλεύρι

μαμπέτι = κουβέντα

μάτσω  = γάτα

μπάκακας = βάτραχος

μπαμπαρόκος  = φαντασιόπληκτος

μπέτσκα =  αρνί

μπιστούρα = μεγάλη πέτρα

μπουκλούκια = σκουπίδια γουναρικής

μπουχανιά = γροθιά

μπαρμπάλης = φλύαρος

μπίμπες = πάπιες

ντίγκα = γεμάτο

ντρουμπούλι =θρύψαλλο

νταρλικώνω = καταβροχθίζω

ξεσιανάζω = ξεμπερδεύω

οντίζω = ελπίζω

ούλτσα = στενός δρόμος

παζίνα = ιστός αράχνης

παρλακός = χαζός

πάτα = αδερφή

πατσιάδι = πόδι

πίπκα = δίψα

πίσκα = κατουρλιό

παρπαλιάζω = κάνω βιαστικά

σαλτσούνι = σαλάμι

σάψαλο = σάπιος

σιάπκα = καπέλο

σεργιανάω = κάνω βόλτα

σιουμπές = υποψία

σούρλα = σφυρίχτρα

σούρντος = χαζός

στούρνος = μαραμένος

σταματούρα =σανίδωμα τεντώματος γουναρικών

τζιουλβές = διασκεδαστικός

τσιάρκι = τακτοποίηση

τιφαρίκι = αριστούργημα

τούρτουρο = παγωμένος

τσουράπια = κάλτσες

τσαρτσαλίδα =διάρροια

τσουκάλι = κατσαρόλα

τσιούρλα = μεθυσμένος

τσούφκος = οπίσθια

τηράω =κοιτάζω

τσίκνα = βρωμιά

τσιούτσιανος = μικρός

χούι = συνήθεια

ψίχα = λίγο

Πηγή: About Kastoria

Η Παραδοσιακή Ενδυμασία βασίζεται στην παράδοση και στη συντηρητικότητα, η οποία προσδίδει μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα τμήματα. Τα ενδύματα μιας συντηρητικής ομάδας τροποποιούνται κατά εποχές κάτω από την επίδραση μιας δυνατότερης ομάδας. Πάντοτε όμως εξαρτώνται από τοπικά υλικά και το εμπόριο.

Μακεδονία

Η γυναίκεια ενδυμασία συναντάται σε διαφορετικές παραλλαγές ανάλογα με την περιοχή.Πάνω συνήθως σε  λευκό,υφαντό πουκάμισο φοριέται το ζιπούνι η μιντάνι, κοντή ζακέτα με μανίκια απο βελούδο.Το ζωνάρι είναι μακρύ μάλλινο,ριγέ στο πλάτος και διπλωμένο κατά μήκος στα δυο.

Η αντρική φορεσιά εχει κάλτσες,δηλαδή περικνημίδες ψηλές απο λευκό σαγιάκι. Στο κεφάλι φορούν φέσι. Απο τη Μακεδονίτικη φορεσιά αυτού του τύπου εμπνεύστηκαν στις αρχές του αιώνα μας τη στολή των Μακεδονομάχων.