Της Καλλιόπης Θεοδωρακάκη
Υπάρχουν τόποι που δεν τους διαλέγεις· σε διαλέγουν. Έτσι νιώθω από τη στιγμή που βρέθηκα στην Αιγείρα. Μακριά από τον θόρυβο και τη βιασύνη της πόλης, εδώ η ζωή κυλά πιο ήσυχα, πιο ανθρώπινα, αφήνοντας χώρο στη σκέψη, στο συναίσθημα, στην αληθινή επαφή.
Στο σχολείο γνώρισα παιδιά φωτεινά, με βλέμματα καθαρά και χαμόγελα ειλικρινή. Παιδιά που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αξίζει να πιστεύεις στο αύριο. Μαζί τους, γνώρισα οικογένειες που με υποδέχτηκαν με εμπιστοσύνη και ζεστασιά, σαν να ήμουν από καιρό μέρος αυτού του τόπου.
Τα δύο χρόνια που θα ζήσω εδώ θέλω να τα χτίσω με απλές, ουσιαστικές στιγμές: με αργούς ρυθμούς, με ανοιχτές καρδιές, με σχέσεις που έχουν βάθος και διάρκεια. Να δημιουργήσω, να προσφέρω, να μοιραστώ, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ηρεμία δεν είναι απουσία ζωής, αλλά τρόπος να τη ζεις πιο ουσιαστικά.
Η Αιγείρα δεν είναι απλώς ένας τόπος παραμονής. Είναι ένας τόπος που σε μαθαίνει να ακούς, να αισθάνεσαι, να ευγνωμονείς. Και γι’ αυτό, κάθε μέρα εδώ είναι ένα μικρό, σιωπηλό «ευχαριστώ».
ΥΓ: το άρθρο αυτο το αφιερώνω στην μνήμη της γιαγιάς μου,Ελένης, που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι την ημέρα της ανακοίνωσης του διορισμου μου. Ειμαι σίγουρη οτι εχω την ευχή της.
Καλα Χριστούγεννα και Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!
