Γράφει η μαθήτρια του ΒΔ2 Ελένη Φιλίπι:
Η πρώτη μου εμπειρία με το θέατρο ήταν διστακτική. Δεν ήξερα τι να περιμένω και ένιωθα άβολα αναμεσά σε άγνωστους ανθρώπους. Ωστόσο μέσα από τις πρόβες και την συνεργασία με τους άλλους συμμετέχοντες ,άρχισα να νιώθω όλο και πιο ανετά. Το θέατρο έγινε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου μπορούσα να εκφραστώ ελευθέρα χωρίς φόβο για την κριτική. Ξεκίνησα να κοινωνικοποιούμαι ακόμη περισσότερο και να δημιουργώ ουσιαστικές σχέσεις.
Μέσα από τις θεατρικές πρόβες έμαθα να παρατηρώ και να ερμηνεύω την γλώσσα του σώματος. Άρχισα να καταλαβαίνω καλυτέρα τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό μου έδωσε νέα αίσθηση ενσυναίσθησης. Η πρώτη μου επαφή στην σκηνή με ξένο κοινό από κάτω έγινε στην Αθήνα σε ένα άγνωστο περιβάλλον με άγνωστα πρόσωπα. Λίγο πριν βγω στην σκηνή ένιωθα ότι θα μου κοπούν τα πόδια και έναν κόμπο στο στομάχι μου, αλλά με το που βγήκα τα ξέχασα όλα συνειδητοποίησα ότι όλοι ένιωθαν το ίδιο, μόνο από τρόπο που στεκόντουσαν και κατάλαβα ότι δεν υπάρχει λόγος να αγχώνομαι γιατί ήμουν πλέον με δικούς μου ανθρώπους. Το ίδιο και με την επόμενη παράσταση, που πραγματοποιήθηκε στην Ελευθερούπολη με δικούς μου ανθρώπους και γνωστά πρόσωπα. Το ίδιο άγχος και η ίδια αγωνία επικρατούσε παρόλα αυτά, η χαρά που ένιωθα ήταν απερίγραπτη αλλά και η λύπη για το τέλος αυτής της υπέροχης εμπειρίας.
Τελικά το θέατρο με βοήθησε να αγαπήσω πράγματα που παλιότερα φοβόμουν η απέρριπτα. Μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ, να γνωρίσω διαφορετικές μορφές έκφρασης και να απελευθερωθώ πνευματικά. Το θέατρο δεν ήταν απλά μια δραστηριότητα, αλλά ένα ταξίδι προς την προσωπική μου εξέλιξη.
