Η Σχολή των Αθηνών, νωπογραφία του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό, 1509-1511.
Το έργο απεικονίζει μια φανταστική σκηνή, στην οποία διάσημοι φιλόσοφοι, μαθηματικοί και επιστήμονες διαφόρων εποχών συμμετέχουν σε μια συνέλευση, στο εσωτερικό ενός μεγαλοπρεπούς κτιρίου ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής. Αντανακλώντας το ανθρωπιστικό ιδανικό της Αναγέννησης – την κυριαρχία του ανθρώπου στην πραγματικότητα χάρη στις διανοητικές του ικανότητες – , αποτελεί μια αλληγορία της σημασίας της μάθησης, της συνεχούς αναζήτησης της γνώσης και της ορθολογικής σκέψης, καθώς επίσης και του διαλόγου μεταξύ διαφόρων επιστημών και επιστημόνων διαφορετικών γενεών.
Δια βίου μάθηση! Το άκουγα ξανά και ξανά. Αναρωτιόμουν αν υπάρχει απόθεμα δύναμης και αντοχής και μέχρι ποια ηλικία, ώστε να μαθαίνει κανείς για μια ζωή.
Είναι αλήθεια ότι λίγα πράγματα θυμάμαι από τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια που να συνδέονται με το σχολείο ∙ και όσα μου έρχονται στο νου είναι άχρωμα και αγχωτικά. Ήμουν πάντα ένα συνεσταλμένο παιδί χωρίς το θάρρος της γνώμης μου. Αυτό με κρατούσε πάντα πίσω, ακόμη και στα μαθήματα. Καθόμουν συνήθως στα τελευταία θρανία και παρακολουθούσα τους άλλους που γίνονταν μέρος της τάξης. Εγώ πάλι έμοιαζα να μην υπάρχω. Πολλές φορές, ενώ γνώριζα πράγματα, φοβόμουν να συμμετάσχω, με αποτέλεσμα να μη με γνωρίζουν σχεδόν οι δάσκαλοι και, αργότερα, οι καθηγητές. Ένιωθα αόρατη. Τα έβαζα με τον εαυτό μου και σιγά σιγά έχανα το ενδιαφέρον μου. Αφού δεν με έβλεπαν, δεν είχε σημασία να προσπαθώ.
Αρκετά χρόνια αργότερα, και με αφορμή μία μετάταξη που ήθελα να πραγματοποιήσω στην εργασία μου, βρέθηκα ξανά στα θρανία προκειμένου να αποκτήσω νέα ειδικότητα, αυτή τη φορά σε Επαγγελματικό Λύκειο. Μπήκα στην αρχή με τον ίδιο τρόπο που γνώριζα σχεδόν τριάντα χρόνια πριν. Κουμπωμένη και αγχωμένη ξανά. Καθώς όμως ο καιρός περνούσε, συνέβη κάτι απρόσμενο. Γεννήθηκε μέσα μου ένας τεράστιος ενθουσιασμός που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ στα χρόνια του σχολείου! Στην αρχή νόμιζα ότι οφείλεται στο γεγονός ότι έχω ωριμάσει και κάνω πράγματα πιο συνειδητά, ότι η αντίληψή μου είναι διαφορετική και με βοηθά στο να κατανοώ καλύτερα και πως, λόγω ηλικίας, έχω περισσότερο θάρρος. Πράγματι, συνέβαιναν όλα αυτά. Μα αυτό που πραγματικά μου άλλαξε όλη τη φιλοσοφία ήταν οι άνθρωποι που γνώρισα εδώ. Οι καθηγητές! Άνθρωποι σχεδόν συνομήλικοι που μας καλλιέργησαν ένα κλίμα εντελώς διαφορετικό. Μας έδωσαν βήμα, μας αφουγκράστηκαν, μας έδωσαν ώθηση να τρέξουμε, να πιστέψουμε στον εαυτό μας, να χτίσουμε λιθαράκι-λιθαράκι τα όνειρα που είχαμε κρυμμένα, να μοιραζόμαστε σκέψεις και γνώσεις χωρίς ενδοιασμούς, μα, πάνω απ’ όλα, έφεραν στην επιφάνεια δυνατότητες που άξιζαν να φανούν. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αγκαλιάζω σφιχτά εκείνο το παιδί που άντεξε και που, πολλά χρόνια μετά, κατάφερε να τολμήσει!
Τελικά, ο εκπαιδευτικός παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στο σχολείο. Αυτός θα σε ξυπνήσει από το λήθαργο, θα σε αφυπνίσει, θα σου δείξει το δρόμο. Αυτός θα σε κάνει να ξαναβρείς την αυτοπεποίθησή σου, να πιστέψεις ότι αξίζεις, ότι πράγματι μπορείς και ότι δεν είναι ποτέ αργά να ξαναρχίσεις! Αυτούς τους εκπαιδευτικούς συνάντησα στο ΕΠΑ.Λ. και χάρη σε αυτούς έμαθα ότι πάντα υπάρχει χρόνος να ξαναβρείς τη φωνή και την πίστη σου στη γνώση και την πρόοδο!
Μαίρη Λουλάκη
