Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές του τμήματος Α1 του σχολείου μας διδάχθηκαν το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη. Στο μάθημα αναλύθηκαν οι στίχοι του ποιήματος με στόχο την ανάδειξη του διαχρονικού μηνύματος που αυτοί εκφράζουν, καθώς και της στάσης του ποιητή απέναντι στην ιστορική πραγματικότητα· μιας στάσης που προτρέπει τον αναγνώστη να αγωνιστεί για έναν κόσμο χωρίς πολέμους και αδικία, υποτάσσοντας το ατομικό του όφελος στο συλλογικό. Οι στίχοι αυτοί ευαισθητοποίησαν τους μαθητές και αποτέλεσαν το έναυσμα για μια ευρύτερη συζήτηση στην τάξη σχετικά με τους σύγχρονους πολέμους, τις αιτίες και τις συνέπειές τους, καθώς και τα μέσα που μπορούν να αξιοποιήσουν οι άνθρωποι για την εξάλειψή τους. Επιστέγασμα αυτής της δραστηριότητας αποτέλεσε η δημιουργία καλλιτεχνικών έργων ποικίλων τεχνικών μέσω των οποίων οι μαθητές εξέφρασαν τους προβληματισμούς τους σχετικά με τα διακυβεύματα των σημερινών πολέμων.

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο άρχισα να φοιτώ στο 1^ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου, ήμουν αρκετά επιφυλακτική για το τι θα συναντούσα. Το βλέμμα μου σάρωνε το προαύλιο, ήμουν με την πλάτη στον τοίχο και, με λίγα λόγια, περίμενα να δω όλα εκείνα που άκουγα ότι συμβαίνουν στα ΕΠΑ.Λ.: τσακωμοί, φασαρίες, καταλήψεις, εντάσεις … τέτοια ήταν η προκατάληψή μου! Αλλά, φυσικά, τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Οι οκτώ μήνες που φοιτώ στο συγκεκριμένο σχολείο ήταν υπεραρκετοί για να ανατρέψουν την πεποίθηση που είχα για τα ΕΠΑ.Λ. και σύντομα μου γεννήθηκε το ερώτημα: γιατί όλα κυλούν τόσο ομαλά σ’ αυτό το σχολείο; Τι συμβαίνει;

Καταρχάς, πρόκειται για ένα σχολείο με 680 εγγεγραμμένους μαθητές και δυναμικό 60 καθηγητών. Οι τομείς του είναι η Μηχανολογία, η Διοίκηση και Οικονομία, η Πληροφορική, η Ηλεκτρολογία, Ηλεκτρονική και Αυτοματισμός και, τέλος, ο τομέας της Υγείας, Πρόνοιας και Ευεξίας. Κάθε απόγευμα, μετά την προσευχή στο προαύλιο, γίνονται ανακοινώσεις για τις δράσεις του σχολείου: διοργάνωση εκδρομών, επισκέψεις σε μουσεία και θέατρα κάθε μήνα και, ναι, υπάρχει συμμετοχή! Στα διαλείμματα επικρατεί ηρεμία, σχηματίζονται πηγαδάκια μαθητών, όλοι σχεδόν ενήλικες, με τον καφέ στο χέρι, που συνομιλούν μεταξύ τους ή με τους καθηγητές. Το γραφείο του διευθυντή είναι μόνιμα γεμάτο κόσμο, σφύζει από ζωή. Με το χτύπημα του κουδουνιού, όλοι παίρνουμε τον δρόμο για τις τάξεις μας. Έτσι, με ηρεμία, κυλούν οι μέρες στο σχολείο μας.

Πανταχού παρών, ο υποδιευθυντής του σχολείου, κ. Ευθύμιος Κόλλιας, και, διακριτικά παρών, ο διευθυντής, κ. Στέλιος Μαραγκάκης. Ο κ. Κόλλιας είναι ένας άνθρωπος ιδιαιτέρως επικοινωνιακός, ζεστός και εκδηλωτικός · μιλά με τους πάντες στο σχολείο, εξωτερικεύοντας την αγάπη του για τους μαθητές και την εκπαίδευση. Υπηρετώντας με την ειδικότητα του Φυσικού την οργανική του θέση τα τελευταία 13 χρόνια στο 1^ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου, δικαιωματικά λέει ότι νοιώθει το σχολείο «σπίτι του», «οικογένειά του».

Το πρώτο που τον ρώτησα, όταν συναντηθήκαμε, ήταν αυτό που με απασχολούσε περισσότερο:

Πώς γίνεται να υπάρχει τόση ηρεμία στο σχολείο;

«Δεν ήταν έτσι πάντα», μου απάντησε. «Παλέψαμε πολύ με τον διευθυντή, τον κ. Μαραγκάκη, για να το καταφέρουμε. Εγώ είμαι εδώ από το 2012 και από το 2015 υπηρετώ ως υποδιευθυντής. Τα πρώτα χρόνια κάναμε μεγάλο αγώνα για να αλλάξει το κλίμα. Βγαίναμε στις γειτονιές και εξηγούσαμε στους κατοίκους της περιοχής τι κάνουμε σε αυτό το σχολείο. Τα καλοκαίρια είχαμε επικοινωνία με τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας κι αντλούσαμε μαθητές κι από εκεί. Από την άλλη, ήταν για μας και θέμα εγωισμού. Λέγαμε μεταξύ μας ότι δεν γίνεται τα παιδιά της Κηφισιάς, για παράδειγμα, να έχουν καλύτερα σχολεία. Μπορούμε κι εμείς να κάνουμε το σχολείο μας πρότυπο – και το κάναμε!  Είχαμε και έχουμε  άριστη συνεργασία με τον Δήμο Ταύρου όλα αυτά τα χρόνια, γιατί φροντίζουμε οι ζημιές που γίνονται να επιδιορθώνονται από εμάς μαζί με τους μαθητές μας. Με πολλή δουλειά, χρόνο με τον χρόνο, καταφέραμε να χτίσουμε γερές βάσεις για καλή επικοινωνία με τους μαθητές μας. Γιατί ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Όταν έχεις καλές σχέσεις με τους άλλους, θα σε σεβαστούν – κι αυτό είναι κανόνας. Έχουμε φτάσει μάλιστα στο επίπεδο – και το λέω με περηφάνεια – στο σχολείο μας να μην έχουμε αποβολές, ούτε καν επίπληξη σε μαθητή!»

Πέρα από την επιμονή όμως, ποιο πιστεύετε ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας;

«Όλα ξεκινούν από τον διευθυντή», μου απαντά χωρίς να χάσει χρόνο. «Είναι αυτός που έχει δώσει πλήρη ελευθερία στους καθηγητές να αναδείξουν τον καλύτερό τους εαυτό. Γιατί οι ενήλικες δεν είναι εύκολοι μαθητές. Χρειάζεται να τους εμπνεύσουμε, να τους κάνουμε να πιστέψουν ότι αυτό που κάνουν έχει αντίκρισμα, ότι μπορούν. Οφείλουμε εμείς οι καθηγητές να δημιουργήσουμε σχέση εμπιστοσύνης με τον καθένα ξεχωριστά, να διαμορφώσουμε ένα ευχάριστο και ήρεμο κλίμα στο σχολείο μας, ώστε να νοιώθουν ασφαλείς οι μαθητές μας και να γίνουν μέλη της ομάδας μας. Νομίζω ότι το έχουμε πετύχει, γιατί δεν είναι τυχαίο πως οι μαθητές μας, σε όλες τους τομείς, φεύγοντας από την τάξη στο τέλος του μαθήματος, λένε “ευχαριστώ” στον καθηγητή. Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι αυτό;»

Τι σημαίνει ΕΠΑ.Λ. για εσάς;

«Στα ΕΠΑ.Λ., το επίπεδο των καθηγητών είναι υψηλό, μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απαιτητικό σχολείο, λόγω των ειδικοτήτων, αλλά και του μαθητικού του πληθυσμού. Οι άνθρωποι που αποφοιτούν από το σχολείο μας, εκτός από το απολυτήριο λυκείου, παίρνουν και το πτυχίο της ειδικότητας που έχουν επιλέξει, το οποίο αναγνωρίζεται στην αγορά εργασίας. Άρα, είναι ένα σχολείο που πλεονεκτεί, γιατί δίνει περισσότερα εφόδια στους αποφοίτους του».

Έχετε νοιώσει ματαίωση; 

«Όχι σ’ αυτό το σχολείο, δεν έχω νοιώσει ματαίωση. Κι αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, πάλι εδώ θα ήμουν», μου απαντά αποστομωτικά με μάτια που λάμπουν.

Όση ώρα μου μιλά για το σχολείο μας με αυτό το πάθος και την αγάπη, με κάνει να νοιώθω πιο σίγουρη από ποτέ για την επιλογή μου. Μου μεταδίδει την αισιοδοξία του, δείχνοντάς μου πως υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλώς αγαπούν αυτό που κάνουν, αλλά παλεύουν για αυτό, αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού τους χρόνου. Αποχαιρετώντας τον και τρέχοντας να προλάβω το μάθημα της επόμενης ώρας, μου έρχεται στο νου η ρήση του Σοφοκλή: «τὸ δὲ ζητούμενον ἁλωτόν, ἐκφεύγει δὲ τἀμελούμενον» / «αυτό που θέλουμε με επιμονή το πετυχαίνουμε · αυτό που χάνεται, είναι ό,τι παρατάμε». Έτσι είναι. Η επιμονή κι η αγάπη κάνουν θαύματα, ακόμη και σήμερα στον σκληρό κόσμο που ζούμε.

Νάντια Τριανταφύλλου

Μαθήτρια της Β΄ Τάξης

Τομέας Υγείας, Πρόνοιας και Ευεξίας

Η εθελοντική αιμοδοσία αποτελεί μία από τις ύψιστες πράξεις αλτρουισμού, αλληλεγγύης, αγάπης και ευθύνης που μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος σε έναν συνάνθρωπό του. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένας ασθενής με μεσογειακή αναιμία: «Οι αιμοδότες είναι οι συνοδοιπόροι μας στο πιο όμορφο ταξίδι: το ταξίδι της ζωής. Είναι η ανάσα μας, η καρδιά που χτυπά δυνατά χάρη στη δική τους προσφορά. Είναι εκείνοι που μας χαρίζουν ελπίδα για το αύριο και μας δίνουν δύναμη να συνεχίζουμε».

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη (14 Ιουνίου), αλλά και τη δράση εθελοντικής αιμοδοσίας που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο σχολείο μας, δίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των μαθητών. Η συμμετοχή σε μια τέτοια πρωτοβουλία δεν αποτελεί μόνο πράξη αλληλεγγύης αλλά και συνειδητή στάση ζωής.

Από ιατρικής πλευράς, η αιμοδοσία ενεργοποιεί τον μηχανισμό της αιμοποίησης. Μετά την αφαίρεση περίπου 450 ml αίματος, ο οργανισμός κινητοποιεί τον μυελό των οστών για την παραγωγή νέων αιμοσφαιρίων, συμβάλλοντας στην ανανέωση του αίματος και στη διατήρηση της ομαλής λειτουργίας του αιμοποιητικού συστήματος. Παράλληλα, η τακτική αιμοδοσία φαίνεται να συμβάλλει στη μείωση του ιξώδους του αίματος, διευκολύνοντας τη ροή του στα αγγεία και περιορίζοντας τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων. Επιπλέον, βοηθά στη ρύθμιση των επιπέδων σιδήρου στον οργανισμό, αποτρέποντας την υπερφόρτωση, η οποία σχετίζεται με αυξημένο οξειδωτικό στρες και επιβάρυνση ζωτικών οργάνων. Ορισμένα ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η αιμοδοσία ενδέχεται να έχει θετική επίδραση στο καρδιαγγειακό σύστημα και να συμβάλλει έμμεσα στη βελτίωση μεταβολικών παραμέτρων. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι τα οφέλη αυτά έχουν προληπτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστούν την ιατρική παρακολούθηση.

Η διαδικασία της αιμοδοσίας συνοδεύεται από βασικό προληπτικό έλεγχο (μέτρηση αρτηριακής πίεσης, σφυγμών και αιματοκρίτη), προσφέροντας παράλληλα μια επιπλέον ευκαιρία για έλεγχο της ατομικής υγείας. Παρ’ όλα αυτά, η αιμοδοσία δεν είναι κατάλληλη για όλους. Δεν επιτρέπεται σε άτομα με σοβαρή αναιμία, ενεργές λοιμώξεις, μη ρυθμισμένα χρόνια νοσήματα ή σε όσους λαμβάνουν συγκεκριμένες φαρμακευτικές αγωγές. Επιπλέον, προβλέπεται προσωρινός αποκλεισμός σε περιπτώσεις όπως πρόσφατη χειρουργική επέμβαση, εγκυμοσύνη ή άλλες καταστάσεις που αξιολογούνται από τον ιατρό.

Πέρα από τα ιατρικά οφέλη, ιδιαίτερα σημαντική είναι και η ψυχοκοινωνική διάσταση της αιμοδοσίας. Ενισχύει το αίσθημα ευθύνης, προσφοράς και ενεργού συμμετοχής στο κοινωνικό σύνολο. Σε έναν κόσμο με διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες, η συμβολή του καθενός μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Σε αντίθεση με ό,τι πολλοί πιστεύουν, η αιμοδοσία είναι μια απλή και ασφαλής διαδικασία που διαρκεί λίγα μόλις λεπτά, αλλά μπορεί να σώσει έως και τρεις ανθρώπινες ζωές. Είναι ένα ανεκτίμητο δώρο ζωής.

Μην το αναβάλλεις! Η απόφασή σου μπορεί να γίνει η ελπίδα κάποιου άλλου. Μην το σκέφτεσαι! Κάν’ το. Κάποιος σε χρειάζεται. Θα είμαι κι εγώ εκεί.

Πωλίνα Νικολακοπούλου

Μαθήτρια Β΄ Λυκείου

Ειδικότητα: Βοηθός Φαρμακείου

Τομέας Υγείας, Πρόνοιας και Ευεξίας

 Συχνοί μύθοι

• «Όσοι μιλούν για αυτοκτονία δεν θα το κάνουν πραγματικά.»

Στην πραγματικότητα, κάθε αναφορά στην αυτοκτονία πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, καθώς συχνά αποτελεί έκκληση για βοήθεια.

 • «Η συζήτηση γύρω από την αυτοκτονία μπορεί να βάλει ιδέες στους νέους.»

Αντίθετα, μια ανοιχτή, ήρεμη και προσεκτική συζήτηση μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να εκφράσει τα συναισθήματά του και να αναζητήσει στήριξη.

 • «Μόνο όσοι έχουν ψυχική διαταραχή οδηγούνται στην αυτοκτονία.»

Η αυτοκτονική συμπεριφορά συνδέεται με πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες, όπως το έντονο άγχος, οι απώλειες, οι οικογενειακές δυσκολίες, η απογοήτευση ή η κοινωνική πίεση.

• «Όποιος έχει αυτοκτονικές σκέψεις θα τις έχει για πάντα.»

Οι σκέψεις αυτές δεν είναι μόνιμες. Με την κατάλληλη υποστήριξη, τη φροντίδα και τη βοήθεια ειδικών μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά.

Τι δείχνουν τα στοιχεία

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η αυτοκτονία παραμένει μία από τις κυριότερες αιτίες θανάτου στους νέους ηλικίας 15–29 ετών. Στην Ευρώπη συγκαταλέγεται ανάμεσα στις βασικές αιτίες θανάτου για εφήβους και νέους ενήλικες.

Οι έρευνες δείχνουν ότι:

• τα αγόρια εμφανίζουν περισσότερους θανάτους από αυτοκτονία,

• ενώ τα κορίτσια πραγματοποιούν συχνότερα απόπειρες αυτοκτονίας.

Παρότι η Ελλάδα παρουσιάζει σχετικά χαμηλότερα ποσοστά σε σύγκριση με άλλες χώρες, το ζήτημα εξακολουθεί να απαιτεί ενημέρωση, πρόληψη και ουσιαστική στήριξη των νέων.

Πολλές φορές, ένας έφηβος που σκέφτεται να βλάψει τον εαυτό του βιώνει έντονη ψυχική πίεση. Προβλήματα στο σπίτι ή στο σχολείο, απώλειες, απογοητεύσεις και αισθήματα μοναξιάς μπορεί να τον κάνουν να νιώθει ότι δεν υπάρχει διέξοδος.

Προειδοποιητικά σημάδια

Ορισμένα σημάδια που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή είναι:

• έντονη θλίψη ή ευερεθιστότητα,

• απομόνωση από φίλους και οικογένεια,

• πτώση στη σχολική επίδοση,

• αδιαφορία για δραστηριότητες που παλαιότερα έδιναν χαρά,

• αλλαγές στον ύπνο ή στις διατροφικές συνήθειες,

• επικίνδυνες συμπεριφορές,

• αυτοτραυματισμοί,

• συχνές αναφορές στον θάνατο ή στην απελπισία.

Η εμφάνιση ενός ή περισσότερων από αυτά τα σημάδια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένας νέος θα αυτοκτονήσει. Αποτελεί όμως ένδειξη ότι χρειάζεται προσοχή, κατανόηση και υποστήριξη.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε

Πολλοί έφηβοι δυσκολεύονται να εκφράσουν ανοιχτά όσα αισθάνονται. Συχνά φοβούνται ότι θα παρεξηγηθούν, θα στιγματιστούν ή ότι κανείς δε θα μπορέσει πραγματικά να τους καταλάβει.

Ωστόσο, ακόμη και μια απλή, ειλικρινής συζήτηση μπορεί να τους βοηθήσει να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι. Ερωτήσεις όπως οι παρακάτω μπορούν να βοηθήσουν στην έναρξη μιας ουσιαστικής επικοινωνίας:

• «Πώς αισθάνεσαι τον τελευταίο καιρό;»

• «Υπάρχει κάτι που σε δυσκολεύει και θα ήθελες να το μοιραστείς;»

• «Νιώθεις πολύ πιεσμένος ή κουρασμένος τελευταία;»

Το σημαντικότερο είναι να ακούμε χωρίς κριτική, πίεση ή ειρωνεία.

Αν κάποιος εκφράσει σκέψεις αυτοκτονίας:

• δεν τον αφήνουμε μόνο,

• ενημερώνουμε άμεσα έναν ενήλικα εμπιστοσύνης ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας,

• αναζητούμε βοήθεια χωρίς καθυστέρηση.

Η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί πραγματικά να σώσει μια ζωή.

Κανείς δεν πρέπει να μένει μόνος

Η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική. Η ενημέρωση, η συζήτηση και η στήριξη μπορούν να βοηθήσουν τους νέους να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι και ότι, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει πάντα ελπίδα και βοήθεια.

Ιωάννα Σιοσιού

Σχολική Ψυχολόγος

Τι είναι η υπερβολική ανησυχία;

Η υπερβολική ανησυχία είναι η κατάσταση κατά την οποία το μυαλό εγκλωβίζεται σε αρνητικά σενάρια για το μέλλον, ακόμη κι αν οι πιθανότητες να συμβούν είναι περιορισμένες. Μπορεί να σκεφτόμαστε συνεχώς: «Κι αν αποτύχω;», «Κι αν οι άλλοι με κρίνουν;», «Κι αν δεν τα καταφέρω στη ζωή;». Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι καταστάσεις που φοβόμαστε δεν εξελίσσονται με τον τρόπο που φανταζόμαστε.

Τι μας αγχώνει περισσότερο στην εφηβεία;

Στην εφηβεία, περίοδο κατά την οποία το άτομο καλείται να διαχειριστεί σημαντικές βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές αλλαγές, οι ανησυχίες είναι συχνά πιο έντονες και αποκτούν βαρύτητα. Συνήθως σχετίζονται με:

• τη σχολική επίδοση και την πίεση των εξετάσεων
• την ισορροπία ανάμεσα στο σχολείο και στη δουλειά
• τη γνώμη των άλλων και την ανάγκη για αποδοχή
• την εξωτερική εμφάνιση
• το μέλλον και τις επαγγελματικές επιλογές

 Πότε η ανησυχία γίνεται πρόβλημα;

Η ανησυχία χρειάζεται περισσότερη προσοχή όταν παύει να είναι μια φυσιολογική αντίδραση και γίνεται επίμονη και ανεξέλεγκτη. Ενδεικτικά σημάδια είναι:

• η επανάληψη των ίδιων σκέψεων
• η δυσκολία συγκέντρωσης
• η αποφυγή δραστηριοτήτων και υποχρεώσεων
• η αυξημένη ένταση, ο εκνευρισμός και η ψυχική κόπωση
• η εμφάνιση σωματικών συμπτωμάτων, όπως πονοκέφαλοι, πόνοι στο στομάχι ή διαταραχές ύπνου.

Όταν το άγχος αρχίζει να επηρεάζει την καθημερινότητά μας, είναι σημαντικό να μην υποτιμάται.

Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να διαχειριστούμε λειτουργικά την υπερβολική ανησυχία;

Μερικά απλά αλλά ουσιαστικά βοηθητικά βήματα είναι:

• η έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων σε ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης (φίλο, καθηγητή, οικογένεια)
• η λεκτική διατύπωση των φόβων, ώστε να αποκτούν ρεαλιστικές διαστάσεις
• η συνειδητή αξιολόγηση του κατά πόσο αυτό που φοβόμαστε είναι πράγματι πιθανό
• η φροντίδα του σώματος μέσω επαρκούς ύπνου, σωστής διατροφής και ξεκούρασης
• ο διαχωρισμός ενός μεγάλου προβλήματος σε μικρότερα και πιο διαχειρίσιμα βήματα

 Η σημασία της αναζήτησης βοήθειας

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να διαχειρίζεται μόνος του τις έντονες ανησυχίες του. Όταν οι σκέψεις επιμένουν, η αναζήτηση υποστήριξης από καθηγητές, σχολικούς συμβούλους, ψυχολόγους ή δημόσιες δομές ψυχικής υγείας μπορεί να αποδειχθεί ιδιαιτέρως ωφέλιμη. Η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αποτελεί πράξη αυτοφροντίδας. Οι σκέψεις πολλές φορές μοιάζουν πιο ισχυρές από την πραγματικότητα. Ωστόσο, δεν είναι πάντα αληθινές και αμετάβλητες. Μαθαίνοντας να τις αναγνωρίζουμε και να τις διαχειριζόμαστε, μπορούμε να πάρουμε ξανά τον έλεγχο της ζωής μας.

 Πηγή: CAMHI https://camhi.gr/el/caregivers-guides/upervolikes-anisuhies/

Ιωάννα Σιοσιού

Σχολική Ψυχολόγος

Σήμερα, η τεχνολογία είναι πανταχού παρούσα στη ζωή μας. Οι περισσότεροι από εμάς αφιερώνουμε πολλές ώρες online, παίζοντας παιχνίδια στον υπολογιστή ή στο κινητό. Ορισμένες φορές φτάνουμε σε υπερβολές, γεγονός που έχει προκαλέσει έντονη κριτική σχετικά με τις συνέπειες αυτής της δραστηριότητας στη συμπεριφορά και τη νοοτροπία των νέων.

Ειδικότερα, η ενασχόληση με πολεμικά παιχνίδια έχει ενοχοποιηθεί για την αύξηση της επιθετικότητας, την ψυχική αλλοτρίωση και τον εθισμό στη βία. Πρόκειται για μια εύστοχη κριτική, η οποία όμως θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψη ότι το πολεμικό παιχνίδι – είτε πρόκειται για ηλεκτρονικό είτε για «μολυβένιο στρατιωτάκι» – αποτελεί έναν σχετικά απλό μηχανισμό, παράλληλα με άλλους πιο «σκληρούς» (εκπαίδευση, οργανώσεις, σωματεία), που καλλιεργούν την πολεμική κουλτούρα και διαμορφώνουν τη στάση των νέων ως μελλοντικών πολιτών και στρατιωτών.

Ωστόσο, το gaming δεν περιορίζεται μόνο στο πολεμικό παιχνίδι ή την απλή διασκέδαση· μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για μάθηση και επαγγελματική εξέλιξη. Μας βοηθά να αναπτύξουμε πολύτιμες δεξιότητες, όπως η ταχύτητα σκέψης, η συνεργασία και η στρατηγική. Παράλληλα, υπάρχουν πλέον επαγγελματικά πρωταθλήματα e-sports, όπου παίκτες συμμετέχουν σε οργανωμένες ομάδες με χρηματικές απολαβές.

Πίσω από κάθε παιχνίδι κρύβεται μια δημιουργική ομάδα και ο προγραμματισμός – η «γλώσσα» των υπολογιστών. Μέσω του προγραμματισμού μπορούμε να δημιουργήσουμε εφαρμογές, ιστοσελίδες και, φυσικά, παιχνίδια. Εργαλεία όπως το Unity και το Unreal Engine χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία σύγχρονων τίτλων, ενώ γλώσσες όπως η Python προσφέρουν μια ιδανική εισαγωγή για αρχάριους στη λογική του προγραμματισμού.

Αυτή η εξειδικευμένη γνώση Πληροφορικής και Τεχνολογίας παρέχεται στο 1ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου μέσα από θεωρητικά και εργαστηριακά μαθήματα, ανοίγοντας νέες προοπτικές στους μαθητές. Ένας μαθητής που κατανοεί τον προγραμματισμό μπορεί μελλοντικά να εργαστεί ως προγραμματιστής, σχεδιαστής παιχνιδιών (game designer) ή τεχνικός υπολογιστών. Η ζήτηση για τέτοια επαγγέλματα αυξάνεται συνεχώς.

Το gaming και ο προγραμματισμός δεν είναι λοιπόν απλά χόμπι, αλλά δεξιότητες που ανοίγουν δρόμους για περαιτέρω σπουδές και εργασία. Με απλά βήματα και προσπάθεια από σήμερα, μπορούμε να χτίσουμε ένα δυνατό μέλλον στον χώρο της τεχνολογίας.

Παναγιώτης Γεωργίου

Μαθητής της Α΄Λυκείου

Οι αντιβιώσεις αποτελούν μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της ιατρικής επιστήμης, καθώς έχουν σώσει εκατομμύρια ζωές από βακτηριακές λοιμώξεις που παλαιότερα ήταν θανατηφόρες. Ωστόσο, η αλόγιστη χρήση τους τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα τόσο στην ατομική όσο και στην δημόσια υγεία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η ιστορία των αντιβιοτικών ξεκινά το 1928 με τον Σκωτσέζο βακτηριολόγο Αλεξάντερ Φλέμινγκ. Ο Α. Φλέμιγκ δούλευε με καλλιέργειες βακτηρίων όταν παρατήρησε κάτι περίεργο: σε ένα τρυβλίο είχε αναπτυχθεί ένας μύκητας (μούχλα) και γύρω του τα βακτήρια είχαν εξαφανιστεί. Ο μύκητας αυτός ήταν o Penicillium notatum, κι έτσι η ουσία που σκότωνε τα βακτήρια ονομάστηκε πενικιλίνη. Όμως, δεν κατάφερε να την μετατρέψει άμεσα σε φάρμακο. Χρειάστηκαν χρόνια έρευνας από άλλους επιστήμονες για να παραχθεί η πενικιλίνη σε μεγάλες ποσότητες. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου υπήρχε μεγάλη ανάγκη για θεραπεία λοιμώξεων σε τραυματισμένους στρατιώτες.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η αλόγιστη χρήση των αντιβιοτικών είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη δημόσια υγεία παγκοσμίως. Συχνά, οι ασθενείς λαμβάνουν αντιβιοτικά χωρίς ιατρική συνταγογράφηση ή τα χρησιμοποιούν για την αντιμετώπιση ιογενών λοιμώξεων, παρότι τα αντιβιοτικά δεν έχουν καμία δράση ενάντια στους ιούς. Επιπλέον, δεν είναι λίγοι εκείνοι που διακόπτουν τη θεραπεία μόλις αισθανθούν καλύτερα ή λαμβάνουν λανθασμένη δοσολογία. Παράλληλα, η εκτεταμένη χρήση αντιβιοτικών στην κτηνοτροφία ενισχύει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Η σημαντικότερη συνέπεια της λανθασμένης χρήσης των αντιβιοτικών είναι η ανθεκτικότητα, δηλαδή η ικανότητα που αποκτούν τα βακτήρια να επιβιώνουν παρά τη χρήση αντιβιοτικών. Με τον χρόνο, τα ανθεκτικά βακτήρια πολλαπλασιάζονται και αντικαθιστούν τα ευαίσθητα, καθιστώντας πολλές θεραπείες αναποτελεσματικές. Οι επιπτώσεις της αντοχής στα αντιβιοτικά είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές. Λοιμώξεις που στο παρελθόν αντιμετωπίζονταν εύκολα, σήμερα μπορεί να εξελιχθούν σε σοβαρές ή ακόμη και θανατηφόρες.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί συλλογική προσπάθεια. Είναι απαραίτητο οι πολίτες να χρησιμοποιούν τα αντιβιοτικά μόνο με συνταγή γιατρού – κάτι που τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται και στην Ελλάδα συστηματικά – και να ακολουθούν πιστά τις οδηγίες θεραπείας. Έτσι, τα αντιβιοτικά μπορούν να παραμείνουν ένα πολύτιμο όπλο, χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν τη δύναμή τους εξαιτίας της κακής χρήσης από τον άνθρωπο. Η υπεύθυνη στάση όλων μας είναι καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση της αποτελεσματικότητάς τους και την προστασία της δημόσιας υγείας.

Ευαγγελία Καραγιάννη

Μαθήτρια του τμήματος ΒΥ3

Επιθετικότητα και ηλικία

Ο όρος επιθετικότητα δηλώνει την εχθρική και καταστρεπτική διάθεση του ατόμου για το περιβάλλον του. Τις περισσότερες φορές όμως η εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς από τα παιδιά δεν έχει τέτοια πρόθεση και ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία.

- Τα βρέφη μπορεί να εκδηλώσουν κάποια επιθετική συμπεριφορά που οφείλεται απλώς στο ότι εξερευνούν το γύρω κόσμο μέσα από τις αισθήσεις τους.

- Στην ηλικία των δύο (2) ετών δεν είναι ακόμη σε θέση να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα αποτελεσματικά για να εκφραστούν. Δεν έχουν όμως και τον απαραίτητο αυτοέλεγχο ώστε να σταματήσουν να ενεργούν, προκειμένου να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους. Είναι η ηλικία που μόλις αρχίζουν να αναπτύσσουν ενσυναίσθηση, δηλαδή τη δυνατότητα να κατανοήσουν πώς αισθάνονται οι άλλοι.

- Στην ηλικία των τριών (3) ετών, αν και έχουν αναπτύξει λεκτικές και διανοητικές ικανότητες, δεν είναι σε θέση να ελέγξουν την επιθετική συμπεριφορά. Σε αυτή την ηλικία τα συναισθήματα σχεδόν πάντα υπερτερούν της σκέψης.

- Στην ηλικία των τεσσάρων (4) και πέντε (5) ετών το παιδί μπορεί να εμφανίσει «υγιή» επιθετικότητα, με την έννοια της εξωτερίκευσης της περίσσειας ενέργειας που διαθέτει κατά τη διάρκεια μιας άσκησης, ενός αθλήματος ή μιας πολεμικής τέχνης. Στην ηλικία αυτή το παιδί γίνεται πιο ανεξάρτητο, παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες, οι οποίες συχνά οδηγούν σε απογοήτευση και θυμό, καθώς δεν είναι πάντα επιτυχείς. Είναι επόμενο λοιπόν το παιδί να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του με ένταση.

Αίτια της παιδικής επιθετικότητας

Η επιθετική ή αντιδραστική συμπεριφορά ενός παιδιού οφείλεται σε πολλούς παράγοντες:

- Μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από την ίδια την ιδιοσυγκρασία του παιδιού και τον χαρακτήρα του.

- Ίσως προκαλείται από έντονα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός ή η ζήλια.

- Μπορεί να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιρροή του οικογενειακού περιβάλλοντος  (π.χ. ενδοοικογενειακή βία, διαζύγιο).

- Ενδεχομένως, μπορεί να αποτελεί αντίκτυπο κάποιας αλλαγής που έγινε στο σπίτι (π.χ. μετακόμιση, ερχομός νέου μέλους στην οικογένεια) ή ακόμα και μέσα στο σχολικό περιβάλλον (π.χ. αλλαγή δασκάλας).

- Δημιουργείται επίσης λόγω κάποιας άσχημης συμπεριφοράς που βιώνει το παιδί στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο (π.χ. άμυνα στην επιθετική συμπεριφορά άλλου παιδιού).

- Μπορεί να οφείλεται στην επιρροή της τηλεόρασης (προβολή βίαιων σκηνών).

Προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο και στρατηγικές αντιμετώπισης

Η αντιμετώπιση της αντιδραστικής συμπεριφοράς ενός παιδιού και η παροχή βοήθειας ώστε να εκφράζει τα συναισθήματά του με μη βίαιους τρόπους δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Απαιτεί πολύ χρόνο, υπομονή και φυσικά τη συνεργασία μεταξύ γονιών και παιδαγωγών για να διαγνωστούν τα αίτια της επιθετικότητας του παιδιού. Για αυτό τον λόγο, είναι απαραίτητο να παρατηρήσουμε πού εμφανίζεται αυτή η επιθετική συμπεριφορά. Σε ποιες συνθήκες ακριβώς; Αν η συμπεριφορά εμφανίζεται μόνο σε ένα πλαίσιο, θα μπορούσε να συνδέεται με ένα συμβάν στο συγκεκριμένο περιβάλλον το οποίο την ενεργοποιεί (π.χ. πολυκοσμία, έντονα φώτα, πλήθος ερεθισμάτων, κ.λπ.).

Έχει επίσης σημασία σε ποιον κατευθύνεται αυτή η συμπεριφορά. Προς ένα συγκεκριμένο άτομο, μια μικρή ομάδα ανθρώπων ή προς οποιονδήποτε στον κύκλο του παιδιού;

Ακόμη, πότε εμφανίζεται; Λίγο πριν τον ύπνο, όταν το παιδί είναι κουρασμένο, ή σε περιόδους προσαρμογής, όπως η έναρξη του παιδικού σταθμού;

Οφείλεται μήπως σε κάποια αλλαγή στο περιβάλλον του παιδιού η οποία ενεργοποιεί συναισθήματα θλίψης ή αναστάτωσης; Τι ρόλο παίζει επίσης η συμπεριφορά των γονιών; Πολύ συχνά, οι εμπειρίες του παρελθόντος επηρεάζουν τις αντιδράσεις τους απέναντι στο παιδί. Για παράδειγμα, ένας γονιός που μεγάλωσε με πολύ αυστηρούς κανόνες είναι πιθανό να έχει πιο ευερέθιστη αντίδραση απέναντι σε αυτό. Τέλος, πρέπει να ελέγξουμε αν η αντιδραστική συμπεριφορά είναι χαρακτηριστική της ηλικίας ή του αναπτυξιακού του σταδίου.

Στρατηγικές αντιμετώπισης

Εφόσον κατανοήσουμε τα αίτια της παιδικής επιθετικότητας, μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποιες στρατηγικές αντιμετώπισης:

- Διατηρούμε την ψυχραιμία μας.

- Χαρακτηρίζουμε τη συμπεριφορά του παιδιού και όχι το ίδιο το παιδί (π.χ. «αυτή η πράξη που έκανες δεν ήταν καλή» και όχι «δεν είσαι καλό παιδί»).

- Χρησιμοποιούμε σταθερή, δυνατή φωνή (χωρίς να ανεβαίνει ο τόνος) ώστε το παιδί να καταλάβει το μήνυμά μας.

- Του υπενθυμίζουμε ότι μπορεί πάντα να ζητά βοήθεια από τους γονείς ή τη δασκάλα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκει συνεχώς έτοιμες λύσεις για όλα.

- Αποσπάμε την προσοχή του με κάτι άλλο.

- Προσφέρουμε εναλλακτικές λύσεις και την ευκαιρία να λύσει το πρόβλημα, πριν επέμβουμε.

- Προειδοποιούμε το παιδί για μια επερχόμενη αλλαγή και ενεργούμε προληπτικά.

- Δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάγνωση βιβλίων ώστε μέσα από τις ιστορίες να προβληθούν θετικά πρότυπα και μηνύματα στο παιδί.

- Επιλέγουμε αναγνώσματα με θέμα τα συναισθήματα έτσι ώστε να το βοηθήσουμε  να συνειδητοποιήσει τη συμπεριφορά του. Η αυτογνωσία βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με θετικό τρόπο.

- Είναι σημαντικό να καλλιεργήσουμε στο παιδί την ενσυναίσθηση ώστε να μην πληγώνει τους άλλους. Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, έχοντας την τάση να πιστεύουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους, πρέπει να μάθουν να αλληλεπιδρούν ήπια και ευγενικά με τους άλλους.

- Θέτουμε όρια και σαφείς κανόνες. Οι κανόνες βοηθάν τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή γιατί κατανοούν ότι υπάρχει δομή, λογική και σταθερότητα στον κόσμο τους.

- Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς. Η συνέπεια στη συμπεριφορά μας είναι το κλειδί που θα βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν να κάνουν τις σωστές επιλογές.

- Ενθαρρύνουμε και επιβραβεύουμε το παιδί όταν δείχνει αυτοέλεγχο.  Έτσι, ενισχύουμε τη θετική συμπεριφορά αλλά και την αυτοεκτίμησή του.

Ωστόσο, εάν η επιθετικότητα ενός παιδιού συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά την αλληλεπίδρασή του με το περιβάλλον ή την επιθυμία του για εξερεύνηση και μάθηση, τότε θα ήταν χρήσιμη η βοήθεια ενός ειδικού. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι απαραίτητη η συνεργασία με τους γονείς, οι οποίοι πρέπει να λάβουν Συμβουλευτική, ώστε η παρέμβαση να είναι αποτελεσματική.

Αθανασία Κοντού

Μαθήτρια Γ΄ Λυκείου

Ειδικότητα: Βοηθός Βρεφονηπιοκόμος

Τομέας Υγείας και Πρόνοιας

Πηγή

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.e-schooling.gr/epithetikotita-ston-paidiko-stathmo-kai-stratigikes-antimetwpisis/&ved=2ahUKEwjFv8WW9-uQAxXLcvEDHXPOBS0QFnoECBgQAQ&usg=AOvVaw2auBG05rIOqE2r2RrMOuCP

Το προφίλ της Βοηθού Βρεφονηπιοκόμου

Αν κάτι διακρίνει το επάγγελμα της Β.Β. είναι η έντονη συναισθηματική διάσταση. Πράγματι, η Β.Β. επενδύει ψυχικά καθημερινά. Κρατάει ισορροπίες, δίνει αγάπη χωρίς να απαιτεί ανταπόδοση. Παραγκωνίζοντας τα προσωπικά της προβλήματα, αφοσιώνεται στα παιδιά φροντίζοντας να μην επηρεάζονται από τη δική της διάθεση. Παρ’ όλα αυτά, αντλεί ψυχική δύναμη από τη σχέση της με αυτά, από την αίσθηση ότι συμβάλλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση υγιών ανθρώπων. Η επιλογή του επαγγέλματος της Β.Β. έχει λοιπόν μια βαθιά ανθρώπινη διάσταση. Είναι προσφορά ζωής, φροντίδας και συναισθηματικής ασφάλειας σε παιδιά που βρίσκονται στο πιο ευαίσθητο στάδιο ανάπτυξής τους ∙  παράλληλα, τα θετικά που αποκομίζει από αυτήν την προσφορά είναι ανεκτίμητα.

Ο κομβικός ρόλος της Β. Β. στη διαμόρφωση της παιδικής ψυχολογίας

Ο παιδικός σταθμός είναι ο χώρος στον οποίο το παιδί κάνει τα πρώτα βήματα προς την ανεξαρτησία, την κοινωνικοποίηση και τη συναισθηματική του ωρίμανση. Αποτελεί το πρώτο οργανωμένο κοινωνικό περιβάλλον έξω από το πλαίσιο της οικογένειάς του. Με  την είσοδό του στον παιδικό σταθμό έχει ανάμεικτα συναισθήματα: η χαρά, η περιέργεια και ο ενθουσιασμός συνυπάρχουν με το άγχος του αποχωρισμού, την ανασφάλεια και τον φόβο για το άγνωστο. Αναζητά σταθερότητα, αποδοχή και συναισθηματική ασφάλεια. Μέσα από τη ρουτίνα, το παιχνίδι και τις σχέσεις με τους συνομηλίκους του, αρχίζει σταδιακά να αποκτά αυτοπεποίθηση και να γνωρίζει τα συναισθήματά του. Όταν νιώσει κατανόηση, μπορεί πλέον να αναπτύξει θετική εικόνα για τον εαυτό του και για τον κόσμο γύρω του. Η οικογένεια του παιδιού, από την πλευρά της, βιώνει εξίσου έντονα συναισθήματα: ανησυχεί για την προσαρμογή, έχει ενοχές για τον αποχωρισμό, αλλά και ανάγκη για εμπιστοσύνη ως προς το προσωπικό του σταθμού. Όλα αυτά είναι βέβαια φυσιολογικά και, όταν υπάρχει καλή συνεργασία ανάμεσα στην οικογένεια και τον παιδικό σταθμό, δημιουργείται ένα σταθερό πλαίσιο για το παιδί. Τα οφέλη αυτής της συνεργασίας είναι αμοιβαία. Το παιδί νιώθει ασφάλεια, ο γονέας ηρεμεί και η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται πιο ουσιαστική και αποτελεσματική. Στην καρδιά αυτής της πολύπλευρης διαδικασίας μέσα στον παιδικό σταθμό, βρίσκεται βέβαια η Β.Β.. Σε συνεργασία πάντα με το υπόλοιπο προσωπικό, δεν είναι απλά ένας φροντιστής, αλλά ο άνθρωπος που καλείται να κατανοήσει πρακτικά τις ανάγκες τού παιδιού και να νιώσει τα συναισθήματά του, να αναγνωρίσει τα μηνύματα πίσω από τη συμπεριφορά του και να λειτουργήσει ως ασφαλής βάση. Μέσα από τη γνώση της παιδικής ψυχολογίας, μπορεί να αντιληφθεί πότε ένα παιδί νιώθει φόβο, θυμό ή θλίψη, ακόμα κι αν δεν μπορεί να εκφραστεί λεκτικά. Με ενσυναίσθηση, υπομονή και σταθερότητα, βοηθά το παιδί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να δημιουργήσει συναισθηματικούς δεσμούς. Παρέχει βοήθεια στην ολόπλευρη αγωγή με σεβασμό, σωστή οργάνωση και διαχείριση του χρόνου.

Απόψεις σχετικά με το επάγγελμα

Η Β.Β. συχνά αντιμετωπίζεται ως απλός «φροντιστής» και όχι ως επαγγελματίας παιδαγωγός με γνώσεις παιδικής ψυχολογίας και ανάπτυξης. Αυτή η εντύπωση οδηγεί σε δυσπιστία απέναντι στις παρατηρήσεις ή τις συμβουλές της ακόμη και στο άμεσο περιβάλλον του παιδιού. Όμως, η υγιής ανάπτυξη ενός παιδιού είναι έργο συλλογικό και όχι ατομικό. Η Β.Β. δεν ανταγωνίζεται, ούτε αντικαθιστά τον γονέα, αλλά λειτουργεί ως σύμμαχος, με σεβασμό και ευαισθησία. Όταν η συνεργασία είναι επιτυχής, το παιδί νιώθει προστατευμένο και οι συμβουλές αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για την οικογένεια.

Οι δεξιότητες της Β.Β. στο σύγχρονο ΕΠΑ.Λ.

Αν ο ρόλος της Β.Β. είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη και την εξέλιξη ενός παιδιού, εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία τής σωστής προετοιμασίας για αυτόν τον τόσο σημαντικό αλλά και δύσκολο συνάμα επαγγελματικό ρόλο. Η Β.Β., πράγματι, πρέπει να είναι παρούσα, σταθερή, υπομονετική, προσφιλής και διαθέσιμη για όλα τα παιδιά ταυτόχρονα. Πρέπει να απαλύνει το άγχος και τον φόβο τους, να ενισχύει τα συναισθήματά τους, να τους μεταδίδει αξίες και να συμβάλλει στην απόκτηση δεξιοτήτων. Να επινοεί λύσεις στα προβλήματά τους και να συμβάλλει στην  ανεξαρτητοποίησή τους. Οφείλει επίσης να διακρίνει και να αξιολογεί σωστά τις συμπεριφορές τους: ένα ξέσπασμα θυμού, μια απόσυρση ή μια έντονη προσκόλληση δεν αποτελούν «αρνητική συμπεριφορά», αλλά τρόπους επικοινωνίας στους οποίους η Β.Β. πρέπει να ανταποκρίνεται με ευαισθησία και χωρίς τιμωρητική διάθεση, βοηθώντας έτσι το παιδί να αναγνωρίζει και να ρυθμίζει τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του. Πρόκειται λοιπόν για ένα σύνολο δεξιοτήτων οι οποίες καλλιεργούνται επαρκέστατα στο σύγχρονο Επαγγελματικό Λύκειο, πρωινό ή εσπερινό. Χάρη στις γνώσεις, την πλούσια εμπειρία και τη σωστή καθοδήγηση που παρέχονται από καταξιωμένους εκπαιδευτικούς, καθώς και στα οργανωμένα με σύγχρονο εξοπλισμό εργαστήρια, οι μαθητές προετοιμάζονται κατάλληλα ώστε να πετύχουν τους στόχους τους και να οδηγηθούν σε άμεση επαγγελματική αποκατάσταση.

Επαγγελματικές προοπτικές με το πτυχίο Β.Β. από το Ε.ΠΑΛ.

Με το πτυχίο του Ε.ΠΑΛ., μια Β.Β. μπορεί να εργαστεί και σε άλλους χώρους πέρα από τον παιδικό σταθμό, όπως σε βρεφοκομεία, μαιευτήρια, δομές, σχολεία ειδικής αγωγής, ως ειδικό βοηθητικό προσωπικό (Ε.Β.Π.), σε Κ.Δ.ΑΠ. (Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης). Επιπλέον, μπορεί να συμμετάσχει στις Πανελλήνιες Εξετάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ανοίγοντας έτσι νέες προοπτικές. Επιπροσθέτως, μπορεί να συνεχίσει προαιρετικά με τη Μαθητεία, επιδοτούμενη εννεάμηνη πρακτική άσκηση σε παιδικούς σταθμούς. Επίσης, μπορεί να εργαστεί ως εκπαιδευτής ενηλίκων, να εξελιχθεί στην ιεραρχία μέσα στον παιδικό σταθμό, να ανοίξει δικό της παιδικό σταθμό ή κάποιο παρόμοιο κέντρο, ανάλογα με την εκπαιδευτική εξέλιξη. Πρόκειται λοιπόν για ένα επάγγελμα που μπορεί να διανοίξει νέους ορίζοντες σε άτομα που συνδυάζουν την αγωγή και τον πραγματισμό με ανθρωπιστικά ιδανικά και κοινωνική ευαισθησία.

Χαρά Τσιπουρά

Μαθήτρια Γ΄ Λυκείου

Ειδικότητα: Βοηθός Βρεφονηπιοκόμος

Τομέας Υγείας και Πρόνοιας

Παραμονές Χριστουγέννων, περπατώντας, όπως συνήθιζα, με το κεφάλι σκυφτό, βρήκα έξω από το βιβλιοπωλείο και αγόρασα τον Βραχόκηπο του Καζαντζάκη. Ήταν το πρώτο δικό μου κανονικό βιβλίο. Κάτω από το μαξιλάρι μου για χρόνια διάβαζα λίγο, προτού σβήσει η μάνα μου το ηλεκτρικό κι έμενα έπειτα να σκέφτομαι στα σκοτεινά, ώσπου να με πάρει ο ύπνος. Πόλεμο στους άπιστους! Άπιστοι είναι οι ευχαριστημένοι, οι χορτασμένοι, οι στείροι.

Φοιτήτρια στην Αθήνα άρχισα σιγά σιγά να αποκτώ τα δικά μου βιβλία. Τα διάβαζα και τα ξαναδιάβαζα, λες κι έπρεπε να τα αποστηθίσω. Θα είχα μαζέψει καμιά σαρανταριά, όταν, τον Αύγουστο του ’67 που με συνέλαβαν, τα κατάσχεσαν οι αστυνομικοί. Και βρέθηκα, μετά την αποφυλάκισή μου, με το μοναδικό βιβλίο που είχε γλυτώσει το πλιάτσικο, Το τέλος της μικρής μας πόλης του Δημήτρη Χατζή.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ίσως για να εξηγήσω την κατοπινή μου σχέση με το βιβλίο. Το αγόραζα όπως αγοράζεις κάτι που το έχεις στερηθεί. Και ταυτοχρόνως το αντιμετώπιζα σαν κάτι πολύτιμο που κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να το χάσω ή να μου το αρπάξουν. Για χρόνια έντυνα όλα τα βιβλία μου με μπλε κόλα και τους κολλούσα ετικέτες, ώστε να μοιάζουν με σχολικά, ελπίζοντας ότι θα ξεγελάσω έτσι τους αστυνομικούς, εάν συνέβαινε να μπουκάρουν πάλι χαράματα για να με συλλάβουν.

Πέρασαν όμως εκείνα τα χρόνια, τώρα έχω εκατοντάδες βιβλία δικά μου, χωρίς μπλε κόλα και χωρίς ετικέτα, τοποθετημένα με τάξη, κατά θέματα και κατά συγγραφείς, εδώ το γαλλικό μυθιστόρημα, εκεί οι αγαπημένοι Ρώσοι, παρακεί οι Αμερικανοί, σε τούτο το ράφι τα ιστορικά, στο άλλο τα επιστημονικά, οι μελέτες, η ποίηση, οι αρχαίοι κλασικοί. Βιβλία που τα έχω διαβάσει πολλές φορές, ορισμένα που δεν έχω μπορέσει ακόμη να τα διαβάσω, μερικά που τα προορίζω για τις δύσκολες ώρες κάποια που τα έχω αφήσει στη μέση, άλλα που τα έχω λατρέψει. Τα θεωρώ όμως όλα εξίσου περιουσία μου, τα έχω όλα ξεφυλλίσει και τα έχω μυρίσει, τα γνωρίζω.

Δύο φορές τον χρόνο τα κατεβάζω από τα ράφια και τα χτυπώ, το ένα επάνω στ’ άλλο στη βεράντα για να φύγει η σκόνη, τα τοποθετώ πάλι με τρυφερότητα στη σειρά κι όπως τα τακτοποιώ, μου φαίνεται ότι τα έχω όλα ταξινομήσει στο κεφάλι μου, σαν τον ήρωα της Τύφλωσης του Κανέτι. Περιεργάζομαι τις καλλιγραφημένες σημειώσεις και τις υπογραμμίσεις, συχνά δεν αναγνωρίζω τον γραφικό μου χαρακτήρα και απορώ ποιος μπορεί να έχει γράψει στα περιθώρια των σελίδων όλες αυτές τις σκέψεις. Κοντοστέκομαι στα θαυμαστικά και στα ερωτηματικά, έχοντας εντελώς λησμονήσει τι ήθελα να εννοήσω ή να επισημάνω πριν από καιρό.

Αδύνατον όμως να λησμονήσω τη στιγμή εκείνη που ξέφυγα του βιβλιοθηκάριου και «βούτηξα» Τα σταφύλια της οργής. Ήταν η οργή που με τραβούσε. Ούτε μπορούσα να ξέρω εκείνη την εποχή ποιος είναι ο Τζον Στάινμπεκ, ούτε μπορούσα να καταλάβω τον μόχθο του μεταφραστή, τι θα σήμαινε για μένα, έπειτα από χρόνια, ο Κοσμάς Πολίτης και πόσο θα τον αγαπούσα. Και άρχισα λίγο λίγο να μπαίνω στο νόημα για το πώς σου δίνεται ο κόσμος μέσα από τα μυθιστορήματα και για το πώς μπορείς να ακούς ταυτόχρονα και του κυνηγού τα πατήματα και του θηράματος την ταχυκαρδία.

Και ξαναβλέπω τον εαυτό μου με μολύβι και χαρτί σκυφτή στον πάγκο να χάνω τον ειρμό και να ξαναγυρίζω πίσω στις σελίδες, κολλημένη σε μια παράγραφο. Ακόμη και σήμερα, με τη γεύση του ταξιδιού μέσα μου. Κι όταν πια τελειώνω ένα βιβλίο, τοποθετώντας το στη βιβλιοθήκη, με εμφανή τα σημάδια της δοκιμασίας στη ράχη και στις σελίδες του, είναι σαν να δοκιμάστηκα κι εγώ μαζί του. Κι αυτή η αίσθηση ότι διαβάζοντας διαπλέω αργά, νωχελικά, με το ποταμόπλοιο τον κόσμο με ακολουθεί πάντα.

Μάρω Δούκα, «Ταξίδι με ποταμόπλοιο», από Τα μαύρα λουστρίνια, Πατάκης, 2005