Κι όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά γύρω σου θα τα δεις. Ναι, αλήθεια, θα τα δεις!!!Έχουν βγάλει τα φτερά για να μην τα αναγνωρίζουν, αλλά το φωτεινό τους βλέμμα τα μαρτυρά!!! Προσπαθούν να κρυφτούν και να προστατευτούν, αλλά η αγάπη τους για τους ανθρώπους δεν τους αφήνει κι έτσι βγαίνουν μπροστά στο φως να τους βοηθήσουν, να τους καθοδηγήσουν στο σωστό μονοπάτι.

     Η ζωή έχει πολλά μονοπάτια και μερικές φορές μπορεί και να χαθείς, αλλά αυτά είναι εκεί και περιμένουν να σου δείξουν το δρόμο της αρετής. Αρκεί να το θες … αρκεί να ακούς. Τότε θα στα διδάξουν όλα και θα σε σπρώξουν ψηλά στο φως, στο φως της γνώσης.

    Έτσι είναι και η  κύρια Ντορεμί. Πετάει από τάξη σε τάξη, μοιράζει χαμόγελα γλυκά, αληθινά!! Μοιράζει αγάπη και ενδιαφέρον. Ρωτάει, νοιάζεται και μετά, όταν βεβαιωθεί ότι όλα είναι καλά, τότε θα σε ταξιδέψει. Πού; Παντού!!! Στην ποίηση, στη φιλοσοφία, στη γλώσσα, στην ιστορία… Από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη!! Δεν κάνει εξαιρέσεις στα ταξίδια της, κάθε ταξιδιώτης είναι καλοδεχούμενος, αρκεί μόνο να το θέλει!!

    Αν έρθεις μαζί μας, να είσαι έτοιμος να προβληματιστείς, να συγκινηθείς, να γελάσεις, να ξεχαστείς και να γίνεις πάλι παιδί.

Λίτσα Γιαννάκη (μαθήτρια της Γ” Λυκείου)

∙ 2 κούπες καλαμποκάλευρο ή αλεύρι για όλες τις χρήσεις

∙ Μια πρέζα αλάτι

∙ Μια πρέζα ζάχαρη

∙ 1  και μισό κουταλάκι ξερή μαγιά

∙ 3 κούπες ζεστό νερό

Εκτέλεση

Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά με το χέρι μέχρι το μείγμα να γίνει κρεμώδες. Το αφήνουμε όλη τη νύχτα σε ένα ζεστό σημείο για να φουσκώσει. Το πρωί ζεσταίνουμε την μεταλλική κυκλική εστία (taawa) ή ένα αντικολλητικό τηγάνι και απλώνουμε με κυκλικές κινήσεις λίγο από το μείγμα. Ψήνουμε την «τηγανίτα» μόνο από την μια πλευρά μέχρι να ροδίσει.

Agabka

2 kooboo galley ah ama bur ujeedo leh

qanjaruufo milix ah

qanjaruufo sonkor ah

Koob iyo badh Khamiir qallalan

3 koob oo biyο cadiyaa

Hirgelinta

Gacanta ku qas dhammaan maaddooyinka ilaa inta ay isku darku noqonayaan kareem. Habeenkii ku dhaaf meel diiran oo qandacaa. Subaxdii, kululee shooladda wareegga ah ee birta ah (daawee) ama digsiga aan dhegta lahayn oo ku faafi in yar oo ka mid ah isku dhafka wareegyada. Dubo » canjeelada» kaliya hal dhinac ilaa uu ka casaado dahabka ah.

Μαθητές του Α” Τμήματος Υποδοχής του σχολείου μας με την καθοδήγηση της εκπαιδευτικού  κ. Χρύσας Πέικου

600 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 αυγά

2 φακελάκια μαγιά

70 γραμμάρια ζάχαρη

7 γρ. αλάτι

90 γρ. βιτάμ

230 γρ. γάλα

2 βανίλιες

Εκτέλεση

Χτυπάμε τα υλικά σε κουζινομηχανή για 10 λεπτά σε χαμηλή ταχύτητα και για ακόμη 10 λεπτά σε δυνατή ταχύτητα. Η ζύμη γίνεται αρκετά μαλακή και κολλάει κάπως στα τοιχώματα του κάδου. Με ελάχιστο ηλιέλαιο αλείφουμε την ζύμη και την αφήνουμε για 1 1/2 ώρα να φουσκώσει πολύ καλά. Έπειτα την ανοίγουμε σε φύλλο πάχους 1 εκ. (όσο το μικρό μας δαχτυλάκι) σε αλευρωμένη επιφάνεια και την κόβουμε με ένα σφηνοπότηρο. Τα κομματάκια που δημιουργούνται τα τοποθετούμε σε λαδόκολλα και τα σκεπάζουμε για να φουσκώσουν. Ζυμώνουμε ξανά ό,τι περίσσεψε και ανοίγουμε πάλι φύλλο. Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία μέχρι να τελειώσει η ζύμη.  Αφήνουμε τους λουκουμάδες να φουσκώσουν για μια ώρα περίπου και έπειτα τους τηγανίζουμε σε μεγάλη ποσότητα ηλιέλαιου σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά. Τέλος ζαχαρώνουμε τους λουκουμάδες μας και τους σερβίρουμε.

Καλή επιτυχία!

Μαρία Βαμβάκου ( μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου)

ένα ποτήρι λάδι

ένα ποτήρι γάλα

μισό ποτήρι σιμιγδάλι ψιλό

μισό ποτήρι πορτοκαλάδα

1 1/2 ποτήρι ζάχαρη

5 αυγά

500 γρ. αλεύρι φουσκώνει μόνο του

ένα φλιτζάνι τσαγιού ξερή μυζήθρα

ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα

μισό κουταλάκι γαρύφαλλο, πιπερόριζα, γλυκάνισο

δύο κουκούτσια μαστίχα

ξύσμα από ένα πορτοκάλι

ένα κουταλάκι σόδα

ένα σφηνάκι κονιάκ

τρία κουταλάκια baking soda

ταψί νούμερο 32

Eκτέλεση

Mουσκεύουμε το σιμιγδάλι στην πορτοκαλάδα. Κονιορτοποιούμε στο μπλέντερ τη μαστίχα με λίγη ζάχαρη (προσοχή δεν βάζουμε πολύ μαστίχα, γιατί πικρίζει).  Διαλύουμε τη σόδα στο κονιάκ. Χτυπάμε τα αυγά και τη ζάχαρη και ρίχνουμε σιγά-σιγά το λάδι, μετά τα μπαχαρικά, το γάλα, τη μυζήθρα και τα υπόλοιπα υλικά. Ψήνουμε το γλυκό μας στους 180 βαθμούς C στις αντιστάσεις για μία ώρα. Η σχάρα πρέπει να είναι χαμηλά.

Καλή επιτυχία!

Νίκη Καρακωνσταντή (μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου)

  Η συμμετοχή των γυναικών στον ελληνοϊταλικό πόλεμο

    Όπως ξέρουμε, στον πόλεμο του 1940 , εναντίον των Ιταλών, εκτός από τους Έλληνες στρατιώτες, πολέμησαν με ίση ανδρεία και τόλμη και γυναίκες. Συγκεκριμένα είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που ανταποκρίθηκαν οι γυναίκες εκείνη την εποχή στο κάλεσμα της πατρίδας. Στον πόλεμο του 1940 στην Κατοχή και στην Αντίσταση αγωνίστηκε μεγάλος αριθμός Ελληνίδων. Ολόκληρη στρατιά γυναικών πρόσφερε τις σωματικές, πνευματικές και ηθικές δυνάμεις της. Ένας στρατός απροετοίμαστος για πόλεμο, χωρίς κατάλληλο οπλισμό βρήκε την Ελληνίδα της υπαίθρου ,αλλά και τη γυναίκα της πόλης θερμό υποστηριχτή που ανταποκρίθηκε με πάθος για την ελευθερία. Η Ελληνίδα γυναίκα αφοσιώθηκε στο μεγάλο αγώνα με ψυχή και σώμα κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου στην Πίνδο. Βοήθησε όχι μόνο κουβαλώντας πυρομαχικά κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες σε απάτητα και απροσπέλαστα μέρη, σε χαράδρες, μονοπάτια και γκρεμούς, αλλά παρέχοντας συγχρόνως στους φαντάρους μας τρόφιμα, ρούχα, κουβέρτες, αλλά και κουράγιο. Συγκεκριμένα, στα μετόπισθεν οι γυναίκες αντικατέστησαν τους άντρες που είχαν επιστρατευθεί και έμπλεκαν ασταμάτητα μάλλινα ρούχα για τις ανάγκες του στρατού. Πολλές νέες κοπέλες εγγράφονταν εθελόντριες στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και γίνονταν νοσοκόμες.

     Με αυτές τους τις πράξεις προκάλεσαν τον παγκόσμιο θαυμασμό, καθώς θεωρούνταν αδιανόητο για εκείνη την εποχή οι γυναίκες να είναι ικανές να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες του πολέμου και την αντιξοότητα των καιρικών συνθηκών. Οι γυναίκες των πόλεων και των χωριών επωμίστηκαν τη φροντίδα και την περιποίηση των ανδρών από τα κρυοπαγήματα. Οι ελληνίδες νοσοκόμες εργάστηκαν με ηρωισμό και αφοσίωση -πολλές μάλιστα από αυτές βρήκαν το θάνατο κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών των νοσοκομείων και των πλοίων που μετέφεραν τραυματίες. Πολλές ευκατάστατες γυναίκες έδωσαν χρήματα και κοσμήματα για την ενίσχυση του αγώνα. Άλλες παραχώρησαν ή μίσθωσαν καράβια και τα έθεσαν στην υπηρεσία του αγωνιζόμενου λαού. Γυναίκες μορφωμένες έγραφαν επιστολές- εκκλήσεις προς τις γυναίκες της Ευρώπης και της Αμερικής στις οποίες διεκτραγωδούσαν τα δεινά των αγωνιζόμενων και ζητούσαν βοήθεια. Οι εκκλήσεις αυτές είχαν βαθιά απήχηση στο εξωτερικό.

Πώς σιτίζονταν κατά την Κατοχή

     Η γερμανική Κατοχή στην Ελλάδα δημιούργησε άθλιες συνθήκες πείνας. Οι άνθρωποι για να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες αυτές έπρεπε να εκμεταλλευτούν ό, τι μπορούσαν, δεν άφηναν τίποτα να πάει χαμένο.

     Η νόμιμη αγορά σταμάτησε να εξυπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων της πρωτεύουσας και τη θέση της πήρε η μαύρη αγορά. Οι τιμές αυξήθηκαν δραματικά. Έτσι η διατροφή των Ελλήνων χειροτέρεψε από το καλοκαίρι του 1941, με αποτέλεσμα η πείνα να εξαπλωθεί σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα βασικά είδη διατροφής, όπως το λάδι, το γάλα και το ψωμί άρχισαν να παρουσιάζουν τρομακτικές ελλείψεις. Η πατάτα ήταν ένα προϊόν δημοφιλές, γιατί μια μικρή ποσότητα έφτανε για να χορτάσουν. Η μελιτζάνα χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστατο του κρέατος, ενώ τα αποφάγια της προηγούμενης ημέρας δεν τα πετούσαν στα σκουπίδια. Κρέας δεν υπήρχε στην αγορά. Έτσι ξεκίνησαν να τρώνε γαϊδούρια και άλλα ζώα, όπως σκύλους που τους έσφαζαν και τους πουλούσαν μαγειρεμένους.

     Οι πρώτες ομάδες που δέχτηκαν το χτύπημα του λιμού ( της πείνας) ήταν οι πιο ευάλωτες κοινωνικά ∙ ανάπηροι πολέμου και στρατιώτες που είχαν γυρίσει από το μέτωπο. Καθώς περνούσαν οι μήνες όμως η γενική εικόνα ήταν αυτή: γυναίκες, άντρες, παιδιά, ανθρώπινοι σκελετοί , ντυμένοι με κουρέλια να ψάχνουν να βρουν απεγνωσμένα στα σκουπίδια κάτι να φάνε και να ξεγελάσουν την πείνα τους -μια κρεμμυδόφλουδα, μια λεμονόφλουδα ή κάποιο κόκκαλο για να γλείψουν.

      Οι νεκροί σε κάθε γωνία ήταν καθημερινή εικόνα. Το χειμώνα του 1941 οι άνθρωποι στις πόλεις πέθαιναν στους δρόμους ψάχνοντας για τροφή. Η πείνα έπληξε κυρίως τα παιδιά , που υπέφεραν από τον υποσιτισμό, την ελονοσία και τη φυματίωση.

Συσσίτια

     Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι μάνες φρόντιζαν τα παιδιά τους και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην πεθάνουν από την πείνα. Μη έχοντας όμως καθόλου χρήματα για να αγοράσουν αλεύρι και να ζυμώσουν έστω και λίγο ψωμί, αναγκάζονταν να τρέχουν στα συσσίτια με το κονσερβοκούτι για μια κουτάλα ξεροφάσολα. Το συσσίτιο αποτελούσε για εκείνες, τα παιδιά τους, αλλά και γι’ αναρίθμητους Έλληνες το μοναδικό μέσο επιβίωσης στον τρομερό χειμώνα της πείνας. Εκείνη τη χρονιά, χωρίς τη φασολάδα, οι 300.000 νεκροί από την πείνα θα ήταν εκατομμύρια.

Αντίσταση

     Κι όταν μιλάμε για αντίσταση, δεν πρέπει να μιλάμε μόνο για την ένοπλη πάλη και τον ένοπλο αγώνα στο πολεμικό μέτωπο στα βουνά. Δεν λογαριάζουμε μόνο τους αντιστασιακούς, αυτούς που παίζανε τη ζωή τους κορώνα-γράμματα κάθε μέρα, τους πρωτοπόρους, τους τολμηρούς, τα παλληκάρια. Δεν εννοούμε μόνο τους φυλακισμένους, τους ομήρους, τους εκτελεσμένους.

     Συμπεριλαμβάνουμε όλους όσοι αντιστέκονταν, με οποιοδήποτε τρόπο, στον κατακτητή. Όλους εκείνους οι οποίοι με την ανυπακοή τους να πειθαρχήσουν στις εντολές του κατακτητή, με την άρνησή τους, με την εναντίωσή τους να αποδεχτούν οποιαδήποτε εντολή του, δεν υπέκυπταν, αλλά αγωνίζονταν. Αντίσταση έκανε και ο μαχητής και εκείνος που δεν πίστευε σε όσα του ανακοίνωνε ο κατακτητής. Αντίσταση έκανε κι όποιος έδινε μια μπουκιά ψωμί στον πεινασμένο και μια κούπα νερό στον διψασμένο να ξεδιψάσει. Αντίσταση έκανε η Μάνα του αγωνιστή , του ομήρου, του φυλακισμένου, που ξεροστάλιαζε ώρες, μεσάνυχτα, μήνες και χρόνια να τον περιμένει μπροστά στις θύρες της αγωνίας και προσμονής κι εκείνος να μην έρχεται. Κι ούτε να παίρνει ένα μήνυμά του.

     Η αντίσταση στην Ελλάδα υπήρξε μαζική και ιδιαίτερα δραστήρια. Η σημαντικότερη αντιστασιακή οργάνωση  ήταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) το οποίο ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 έπειτα από διαπραγματεύσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ) με τρία μικρότερα αριστερά κόμματα. Το ΕΑΜ εξελίχθηκε σύντομα στο μαζικότερο αντιστασιακό φορέα στην κατεχόμενη χώρα και σε ισχυρή πολιτική δύναμη, κυρίως λόγω των ριζοσπαστικών στόχων που έθετε.

      Το καταστατικό του: απελευθέρωση της χώρας από την ξένη κατοχή, κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας, σχηματισμός προσωρινής κυβέρνησης μετά την απελευθέρωση και διενέργεια ελεύθερων εκλογών και δημοψηφίσματος, ώστε να αποφασίσει ο ελληνικός λαός τη μορφή του πολιτεύματος.

     Το Φεβρουάριο του 1942 συγκροτήθηκε ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ) , ο αντάρτικος στρατός του ΕΑΜ με στόχο την έναρξη ανταρτοπόλεμου εναντίον των κατοχικών στρατευμάτων και των συνεργατών τους. Το καλοκαίρι του 1943 ο ΕΛΑΣ απέκτησε μεγάλη σημασία για τις συμμαχικές επιχειρήσεις αντιπερισπασμού που συνόδευαν την απόβαση στη Σικελία ως η μόνη δύναμη που μπορούσε να πλήξει την κεντρική σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Οι Γερμανοί αναφέρονταν στον ΕΛΑΣ ως «Κομμουνιστικές Συμμορίες» , ωστόσο αναγνώριζαν πως αποτελούσε την πιο υπολογίσιμη αντικατοχική δύναμη στη χώρα.

Μαρία Κάιτατζη (μαθήτρια της Α΄ Λυκείου)

Βαρύς ο μανδύας του ενήλικα

γεμάτος ευθύνες, άγχος, προβλήματα

Και έρχεται η ώρα η εσπερινή

και τον πετάς από πάνω σου

βάζεις την ποδιά τη σχολική

γίνεσαι παιδί, γίνεσαι μαθητής

Και είναι ένα διάλειμμα όλο αυτό

ένα διάλειμμα χαράς, γνώσης, παιχνιδιού

είναι η εσπερινή διαφυγή

Λίτσα Γιαννάκη (μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου)

      Ένα απόγευμα Τετάρτης με δειλά βήματα πέρασα την πύλη του Εσπερινού Γυμνασίου στη Μυτιλήνη. Ανέβηκα τα σκαλιά και πραγματοποίησα την εγγραφή μου. Η μεγάλη μου ανησυχία ήταν αν θα μπορέσω να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησα το σχολείο και αν θυμάμαι κάτι. Οι καθηγητές με διαβεβαίωσαν πως δεν πρέπει να ανησυχώ. Όταν ξεκίνησα τα μαθήματα αντιλήφθηκα πως αν θέλεις κάτι πολύ και είσαι αποφασισμένος, τίποτα δεν είναι δύσκολο. Με συγκέντρωση στην παράδοση, και καλές σημειώσεις την ώρα του μαθήματος, το διάβασμα γίνεται πολύ πιο εύκολο. Εκτός από αυτά, οι καθηγητές είναι πάρα πολύ καλοί, προσιτοί και βοηθούν πραγματικά όλους τους μαθητές. Το εσπερινό γυμνάσιο για εμένα είναι μία διαφυγή, μία εσπερινή διαφυγή, διαφυγή προς τη μάθηση, προς τους στόχους που έχω θέσει. Είναι οι ώρες για γνώση. Όσο καιρό παρακολουθώ τα μαθήματα δεν το έχω μετανιώσει και δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη. Πάντα στη ζωή μου έβαζα μικρούς και εφικτούς στόχους. Πλέον σαν πρώτος στόχος μου είναι να τελειώσω το γυμνάσιο και ελπίζω οι συνθήκες της ζωής να μου επιτρέψουν να τελειώσω και το λύκειο. Τώρα πια αυτό που συμβουλεύω είναι τα παιδιά να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Και όσοι δεν τις ολοκλήρωσαν και το θέλουν πραγματικά υπάρχει η δεύτερη ευκαιρία, η φοίτηση στο εσπερινό. Ανακάλυψα, λοιπόν, πως ποτέ δεν είναι αργά για την επιτυχία.

Μαρία Βαμβάκου (μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου)

     Σχολείο μιας Δεύτερης Ευκαιρίας για όλους εμάς που δεν είχαμε την ευκαιρία ή δε θέλαμε να συνεχίσουμε το σχολείο, όταν έπρεπε. Μια εσπερινή διαφυγή για όλους τους μαθητές που δεν κατάφεραν κάποτε να τελειώσουν το σχολείο. Ένα εσπερινό σχολείο, βέβαια, δεν είναι μόνο μία διαφυγή από τα καθημερινά προβλήματα και τη ρουτίνα, αλλά και ένα ταξίδι μάθησης, γνώσεων έστω και αργά. Όσο αργά και  αν είναι μετά τη καθημερινή ρουτίνα της δουλειάς, τρέχω να προλάβω να μπω και εγώ σ’ αυτό το τρένο της μάθησης. Νιώθω ότι κάνω κάτι πολύ σημαντικό για εμένα στα 54 πλέον χρόνια μου. Με κάνει να νιώθω νεότερη, πιο αισιόδοξη και με μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση. Τέλος, θα έλεγα ότι το σχολείο με μαθαίνει να συνεργάζομαι και να επικοινωνώ στη μικρή κοινωνία του.

     Αξίζει, λοιπόν, το κόπο να προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε καλύτεροι σε όλους τους τομείς της ζωής μας, στην οικογένεια, στην εργασία και γενικά στη κοινωνία που ζούμε.

Πόπη Δελόγκου (μαθήτρια της Β΄ Λυκείου)

     Καταρχάς, εσπερινό σχολείο για μένα είναι μια δεύτερη ευκαιρία ή ένα πτυχίο για να προχωρήσω στη ζωή μου και να επικοινωνώ στο πλαίσιο της κοινωνίας που ζω. Ανήκω στους ανθρώπους που δεν παρακολούθησαν μαθήματα σε πρωινό σχολείο λόγω αρνητικών καταστάσεων. Παρόλα αυτά, αφού ξεπέρασα τα εμπόδια που αντιμετώπισα στη ζωή μου, αποφάσισα να εγγραφώ στο βραδινό σχολείο και να ολοκληρώσω τη φοίτησή μου εκεί. Έτσι, θα μπορέσω να μάθω την ελληνική γλώσσα, να κατανοήσω καλύτερα την ελληνική κοινωνία, να ενσωματωθώ σ’ αυτήν και να γίνω χρήσιμο μέλος της.

Θα ήθελα, επίσης, να εκφράσω τις προσωπικές μου ευχαριστίες στους δασκάλους και τη διοίκηση για τις υπέροχες προσπάθειες που κατέβαλαν για να χτίσουν γέφυρες επικοινωνίας με διαφορετικές εθνικότητες από διαφορετικές χώρες και να παρουσιάσουν το εκπαιδευτικό μήνυμα με τον πιο όμορφο τρόπο που αντανακλά το μεγαλείο της κοινωνίας. Έτσι οι μαθητές που αποφοιτούν μπορούν χάρη στις προσπάθειές τους να προχωρήσουν και να χτίσουν το μέλλον τους.

Anwer Aghwan (μαθητής της Β΄ Γυμνασίου)

    Το εσπερινό σχολείο ήταν μια έκπληξη για μένα, γιατί δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στη χώρα μου. Θεωρώ ότι είναι υπέροχο να έχει ο κάθε άνθρωπος τη δυνατότητα να συνεχίσει την εκπαίδευση του ανεξάρτητα από την ηλικία του, την επαγγελματική ή την οικογενειακή του κατάσταση. Επίσης, είναι ένα σχολείο που παίζει και ένα σπουδαίο κοινωνικό ρόλο, καθώς βοηθάει όχι μόνο στην επαγγελματική εξέλιξή μας, αλλά και στη δημιουργία φιλικών σχέσεων, καθώς και στην ομαλή ένταξη στην τοπική κοινωνία ατόμων από διαφορετικά κράτη και κουλτούρες.

Abdelghani Beziou (μαθητής της Β΄ Λυκείου)

     The evening school in Mitlini means a lot to me in two ways. First: Because of the war that caused the closure of schools in my country, I lost the opportunity to complete my education and achieve a dream that I have had since childhood, to study and learn like others, so I found in school an opportunity to realize this dream. Secondly, as a refugee, I live in a community and I want to know its culture, history, heritage, value, integration within it, and positive interaction within it. I will not find a better and more appropriate place other than school to learn that, so I did not hesitate to join this school.

(Το εσπερινό σχολείο στη Μυτιλήνη σημαίνει πολλά για μένα και κυρίως τα δύο ακόλουθα. Πρώτον, λόγω του πολέμου που προκάλεσε το κλείσιμο των σχολείων στη χώρα μου, έχασα την ευκαιρία να ολοκληρώσω την εκπαίδευσή μου και να πραγματοποιήσω ένα όνειρο που είχα από παιδί, να σπουδάσω και να μάθω, όπως οι άλλοι. Τώρα στο εσπερινό σχολείο έχω τη δυνατότητα να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο. Δεύτερον, ως πρόσφυγας, ζω σε μια κοινωνία και θέλω να γνωρίσω τον πολιτισμό, την ιστορία, την κληρονομιά, τις αξίες της, επιδιώκω να ενσωματωθώ σ’ αυτήν και να επιτύχω τη θετική αλληλεπίδραση στα πλαίσιά της. Θεωρώ ότι δε θα βρω καλύτερο και καταλληλότερο μέρος εκτός από το σχολείο για να τα μάθω αυτά, γι’ αυτό είμαι μαθητής σ’ αυτό το σχολείο.)

Mahmoud Khrir (μαθητής της Β΄ Γυμνασίου)

     Μερικοί άνθρωποι δεν ήταν εφικτό να ολοκληρώσουν τη μόρφωση τους. Αυτή τη δυνατότητα τούς την προσφέρει το Εσπερινό σχολείο. Χάρη σ’ αυτό έχουν την ευκαιρία να κοινωνικοποιηθούν, να επικοινωνήσουν και με άλλους ανθρώπους. Συνάμα, παρέχει τη δυνατότητα για πανεπιστημιακές σπουδές σ’ εκείνους που θα το επιλέξουν.

Δέσποινα Αϊβαλιώτου (μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου)

    Για μένα εσπερινή διαφυγή είναι ένας τρόπος απόδρασης από την δύσκολη καθημερινότητα, τους προβληματισμούς μου και τον αθλητισμό.

Ειρήνη Τσακίρη (μαθήτρια της Β΄ Λυκείου)

     Η επιδίωξη της εκπαίδευσης και της γνώσης είναι απωθημένο, γιατί η εκπαίδευση, και κυρίως η μόρφωση, είναι δικαίωμα και αγαθό ανεκτίμητο. Μέσω του σχολείου θα αποκτήσω περισσότερες γνώσεις και εφόδια για την προσωπική μου ολοκλήρωση και συγκρότηση και χάρη στο απολυτήριο του Εσπερινού Λυκείου θα μπορέσω να βελτιώσω την εργασιακή μου κατάσταση ή να αναζητήσω καλύτερες συνθήκες εργασίας και απολαβές. Πέρα από αυτά, κίνητρο για τη φοίτησή μου στο Εσπερινό Λύκειο αποτελεί η επιθυμία μου για την πραγματοποίηση ενός ονείρου που για διάφορους λόγους διακόπηκε στα εφηβικά μου χρόνια. Πλέον, θα μπορώ να διεκδικήσω την εισαγωγή μου σε όλα τα ανώτατα ιδρύματα της χώρας, συμμετέχοντας στις Πανελλήνιες Εξετάσεις ή να συνεχίσω ως απόφοιτη Λυκείου τις σπουδές μου σε σχολές μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, π.χ. ΙΕΚ.

Μαρία Κάιτατζη (μαθήτρια της Α΄ Λυκείου)

      Ονομάζομαι Μοχάμεντ  Άλι, είμαι από το Πακιστάν, ζω πολλά χρόνια στην Ελλάδα και φοιτώ στο Εσπερινό Γυμνάσιο Μυτιλήνης με Λυκειακές Τάξεις. Το σχολείο, κατά την άποψή μου, μας βοηθάει να αποκτήσουμε εφόδια και να συνεχίζουμε τη ζωή μας. Όπως η εργασία, είναι απαραίτητη η μόρφωση, η εκπαίδευση η κοινωνικοποίηση, οι κοπάνες, να κάνω πλάκα με τους συμμαθητές μου! Το σχολείο για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι, είναι κάτι πολύ σημαντικό για να ζήσω και να διαμορφώσω το μέλλον μου. Δηλαδή να γίνω ένας σωστός και ευγενικός άνθρωπος στην κοινωνία και να είμαι ισότιμο μέλος της.

     Το σχολείο μας, και κυρίως οι καθηγητές, μάς βοηθάνε πάρα πολύ, καθώς μας ανοίγουν τις πύλες της γνώσης, λειτουργώντας θετικά στη ζωή μας. Έτσι θέτουμε στόχους και αγωνιζόμαστε να τους πετύχουμε, καθώς ποτέ δεν είναι αργά.

Άλι Μοχάμεντ (μαθητής της Γ΄ Λυκείου)

     Εσπερινό Γυμνάσιο Μυτιλήνης με Λυκειακές Τάξεις: Πολλά κίνητρα με ώθησαν να φοιτήσω στο σχολείο, όπως το γεγονός ότι η μόρφωση είναι δικαίωμα και αγαθό ανεκτίμητης αξίας απαραίτητο για κάθε άνθρωπο, αλλά και η επιθυμία μου να πραγματοποιήσω το όνειρό μου που κάποτε έμεινε στη μέση ∙ ένα όνειρο που με την πραγμάτωσή του θα ευνοηθώ στην υπόλοιπη ζωή μου και κυρίως στον τομέα της εργασίας.

     Βέβαια, σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση παίζουν οι εκπαιδευτικοί, και στην περίπτωση του εσπερινού σχολείου αξίζει να τονίσω ότι οι καθηγητές είναι αξιόλογοι και έμπειροι, διαθέτουν υπομονή, επιμονή, ήθος, αξιοπρέπεια, όρεξη για μεταλαμπάδευση της γνώσης στους μαθητές και για βιωματικές δράσεις. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ όλους.

Ελένη Καραγιάννη (μαθήτρια της Α΄ Λυκείου)