Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχω πολλά νέα να σου πω… πριν από καμιά εβδομάδα εγκαταστάθηκαν στο χωριό μου μερικοί πρόσφυγες… έτσι τους είπε η μαμά….. από τη Μικρασία , γιατί εκεί στον τόπο τους είχαν κάτι σαν πόλεμο και έπρεπε να φύγουν γρήγορα!!

Αυτοί  οι άνθρωποι είναι φτωχοί, πεινασμένοι, άστεγοι, εξαθλιωμένοι αλλά και πολύ φιλικοί.. το χωριό μας αμέσως τους βοήθησε    δίνοντάς  τους ρούχα, στέγη  και φαγητό. Μάλιστα είχα ακούσει τον μπαμπά  να λέει στη μαμά  μου ότι δόθηκαν χρήματα σε ένα φούρναρη για να φτιάξει πολύ ψωμί για τους πρόσφυγες…  Τι χαρά που  ένιωσα!!!

12-12-1923

Γεια σου και πάλι αγαπητό μου ημερολόγιο,

Πριν από ένα μήνα σου ξανάγραψα και σου μιλούσα για τους νέους μας κατοίκους, τους πρόσφυγες  αλλά ,όπως φαίνεται,  δεν είναι και  τόσο ευχάριστα τα νέα. Το ψωμί δεν έφτανε για όλους και πεινούσαν  πολύ… τότε ο θείος μου ο Νίκος  που είχε κι αυτός ένα φούρνο αποφάσισε  ο ίδιος να φτιάξει ψωμί  και να τους το μοιράσει.

Έτσι, με τα λίγα του χρήματα αλλά τη μεγάλη του καρδιά  μοίραζε στα προσφυγόπουλα ζεστά ψωμάκια και εμείς τα παιδάκια κάναμε τους  ψωμο-ταχυδρόμους!!

Τα παιδιά είχαν τρελαθεί από τη χαρά τους ….   τόσο… που τα έφαγαν  μονομιάς!!!

Μέρα με τη μέρα όμως  το αλεύρι λιγόστευε και ο θείος έφτιαχνε λιγότερα ψωμάκια….. Τότε πήρε την απόφαση να ζητήσει κι αυτός  χρήματα από τον Πρόεδρο  του χωριού….  Μακάρι να τα   καταφέρει…

17-12-1923

Αγαπητό μου ημερολόγιο ,

Είμαι πολύ στενοχωρημένη ….τελικά ο θείος μου δεν  κατάφερε να πείσει τον κυρ Θανάση, τον πρόεδρό μας  να του δώσει χρήματα  να αγοράσει καινούριο αλεύρι…

Ο πρόεδρός μας …καλός κύριος αλλά λίγο ανάποδος… θύμωσε που ο θείος μου έφτιαξε ψωμί χωρίς να πάρει την έγκρισή του…. δεν τον υπολόγισε…. είπε   ο μπαμπάς  μου.

Μια άλλη μέρα τον άκουσα να λέει ότι  ο  Πρόεδρος  φοβήθηκε  πως θα χάσει τη θέση  του από τον θείο μου μιας και είναι τόσο καλός άνθρωπος ….πολιτικά συμφέροντα… τι να  πω!!!

19-12-1923

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Πάλι ….εδώ!  Εμείς τα παιδιά του χωριού  επειδή δεν μπορούμε να βλέπουμε τους νέους μας φίλους να πεινάνε, πήραμε κάποιες αποφάσεις.  Χτες,  είχαμε συγκεντρωθεί  στην αυλή του σχολείου και  συμφωνήσαμε να πείσουμε όλους τους κατοίκους του χωριού μας  να  υιοθετήσουν και από ένα πρόσφυγα…… δηλαδή  να του δίνουν φαγητό, ψωμί,  φάρμακα …ακόμα και δουλειά.

Από τη δική μας τη μεριά,  αποφασίσαμε ότι  ούτε ένα προσφυγόπουλο  δε θα αφήσουμε  να    νιώθει   μόνο του…. θα  τον παίρνουμε μαζί μας όπου πάμε για παιχνίδι …ακόμα και στο σχολείο.  Μόλις είπαμε   αυτά στον δάσκαλο….. συμφώνησε  μαζί   μας  και περίμενε πώς  και πώς  να γράψει στο μεγάλο του  βιβλίο τους νέους του μαθητές!!

21-12-1923

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Το  σχέδιό   μας  αρχίζει  να ολοκληρώνεται…. ήδη  τα παιδιά  έχουν τρέξει  από πόρτα σε πόρτα και έχουν ζητήσει από κάθε οικογένεια να προσφέρει  ένα πιάτο  φαγητό για το κάθε πρόσφυγα….. εμείς τα παιδιά το ονομάσαμε… « το  πιάτο της αγάπης»….

 22-12-1923

Δεν μπορείς  να φανταστείς τι  έγινε  ημερολόγιό μου……. Ο  κυρ Θανάσης , ο πρόεδρος αλλά και ο πρόεδρος  του γειτονικού χωριού συγκινήθηκαν με την προσπάθειά μας και αποφάσισαν να δώσουν πολλά λεφτά  στο θείο μου  .  Τώρα αυτός  σκέφτεται  να κάνει  όχι μόνο ψωμιά  αλλά νόστιμες  πιτούλες  και  λαχταριστά  γλυκά που  θα στολίσουν το  Χριστουγεννιάτικο τραπέζι    μας.

25-12-1923

Αγαπητό μου  ημερολόγιο, Χρόνια πολλά

Τελικά τα Χριστούγεννα έγιναν   γιορτή χαράς ,  ελπίδας και αγάπης  για όλους μας ….Ο κυρ Θανάσης  παραχώρησε  ένα μεγάλο χώρο της  Κοινότητας  και εκεί  στρώθηκε το  Χριστουγεννιάτικο τραπέζι…. Σχεδόν  όλοι οι κάτοικοι του χωριού μας  και οι πρόσφυγες  γιορτάσαμε μαζί τα Χριστούγεννα …..δεν έλειπε τίποτα από το τραπέζι μας….. Εμείς  τα παιδιά παίζαμε… οι μεγάλοι   τραγουδούσαν και  οι πρόσφυγες  ένιωθαν τη  μεγάλη, ζεστή μας αγκαλιά!!!

Πόσο  όμορφο  είναι  να αγαπάμε τους συνανθρώπους  μας!!!

Αρχές Σεπτεμβρίου 1922. Η Ελληνική γραμμή μετώπου έχει σπάσει. Κάθε μέρα ο Ελληνικός στρατός υποχωρεί όλο και περισσότερο. Μετά από πολύ καιρό μαχών και υποχώρησης, οι Τούρκοι έχουν φτάσει πλέον στα περίχωρα της Σμύρνης. Σε όλη την Σμύρνη υπάρχει μεγάλη ανησυχία και πανικός καθώς οι Τούρκοι κάθε μέρα προχωρούν σε λεηλασίες περιουσιών, πυρπολήσεις, καταστροφές και σε σφαγές αμάχων. Πλέον το μεγαλύτερο μέρος της πόλης έχει  καταληφθεί από τον Τουρκικό στρατό.

Σε όλα τα σπίτια της Σμύρνης υπάρχει αναταραχή. Το ίδιο συμβαίνει και στο σπίτι της μικρής Δέσποινας όπου αυτή, η αδελφή της, ο αδελφός της και οι γονείς τους ετοιμάζουν γρήγορα τα πράγματά τους.

-Παιδιά, πάρτε μόνο τα απαραίτητα πράγματά σας. Θα χάσουμε τα πλοία!

-Μητέρα, κάθε μέρα τα ίδια πράγματα συμβαίνουν. Πάμε στο λιμάνι, περιμένουμε ώρες ολόκληρες και γυρνάμε πάλι στο σπίτι, έλεγε συνεχώς η Δέσποινα.

Παρόλα αυτά δεν είχαν άλλη επιλογή. Έπρεπε να φύγουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, διότι ο εχθρός δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και σε γυναικόπαιδα.

Έτσι κατευθύνθηκαν προς το λιμάνι, όπως κάθε μέρα, με τα λιγοστά υπάρχοντά τους. Στο λιμάνι υπήρχε χιλιάδες κόσμος που περίμενε για να επιβιβαστεί στα ελάχιστα πλοία. Όλοι ήξεραν ότι λίγοι θα μπορούσαν να επιβιβαστούν στα πλοία για να σωθούν.

-Μαμά που θα πάμε, ρωτούσε διαρκώς ο μικρότερος αδελφός της Δέσποινας.

-Θα δούμε Δημητρό μου, θα δούμε.

Ξαφνικά εκείνη την στιγμή ακούστηκαν κραυγές και ουρλιαχτά και αμέσως μετά φλόγες ξεπετάχτηκαν από το κέντρο της πόλης. Σε όλους υπήρξε πανικός. Πολλοί έπεφταν στην θάλασσα για να σωθούν ενώ άλλοι έτρεχαν πανικόβλητοι σε διάφορες κατευθύνσεις. Όμως εκείνη την ώρα ο χρόνος πάγωσε για την Δέσποινα και την αδελφή της καθώς χωρίστηκαν από την οικογένειά τους.

-Μαμά, μαμά που είστε; φώναζαν τρομαγμένες.

Όμως οι φωνές των δύο κοριτσιών χάνονταν μέσα στο πανικόβλητο πλήθος. Αμέσως άρχισαν να τρέχουν προσπαθώντας να βρουν τους δικούς τους. Μέσα στον πανικό όμως κάποιος τις έσπρωξε και εκείνες έπεσαν στην θάλασσα. Ευτυχώς μια κοντινή βάρκα τις είδε, τις πήρε και τις πήγε στο καράβι. Γυρνώντας το κεφάλι της η Δέσποινα είδε την πανέμορφη πόλη της να καταστρέφεται. Ολόκληρα κτίρια είχαν πάρει φωτιά. Μέσα στον πανικό άνθρωποι έπεφταν στην θάλασσα. Όμως αυτό που την στεναχώρησε περισσότερο ήταν ότι τα πλοία των «συμμάχων» της Ελλάδας δεν έκαναν τίποτα παρά μόνο κοιτούσαν. Δεν τους ένοιαζε καθόλου για το ποιος θα σωθεί και ποιος όχι.

Όταν οι αδελφές ανέβηκαν στο καράβι, άρχισε ο πόνος και το δράμα. Σχεδόν σε όλο το ταξίδι έκλαιγαν απαρηγόρητες. Η μια προσπαθούσε να εμψυχώσει την άλλη λέγοντας διάφορα. Δεν μπορούσαν να σκεφτούνε ότι θα είναι μόνες σε μια άγνωστη πόλη. Δεν ήξεραν τι τύχη είχε η οικογένειά τους. Δεν ήξεραν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Όμως όλα θα άλλαζαν μόλις έφταναν στον άγνωστο προορισμό τους.

Και οι δύο κοιμήθηκαν στο κατάστρωμα και την επόμενη μέρα έφτασαν στην Θεσσαλονίκη, μόνες τους, ελπίζοντας σ’ ένα θαύμα. Καθώς αποβιβάζονταν οι πρόσφυγες, τα δυο κορίτσια είδαν κάτι το οποίο έμοιαζε σαν όνειρο. Ήταν η οικογένειά τους. Είχαν σωθεί όλοι. Η μητέρα τους είπε ότι επιβιβάστηκαν σε μια ψαρόβαρκα και ύστερα ανέβηκαν στο καράβι. Από όλους έτρεχαν δάκρυα συγκίνησης και χαράς, επειδή όλοι είχαν επιβιώσει από αυτή την τραγική περιπέτεια.

Η ιστορία αυτή είναι πραγματική. Όλα τα πρόσωπα έχουν υπάρξει στα αλήθεια και έχουν βιώσει αυτή την τρομακτική περιπέτεια.

Η καταστροφή της Σμύρνης είναι ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα στην σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία. Οι πρόσφυγες της Μικρά Ασίας ήταν περίπου δυο εκατομμύρια όταν έφτασαν στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά προβλήματα σε θέματα στέγασης και σίτισης. Παρόλα αυτά μετά από λίγο καιρό οι πρόσφυγες απέκτησαν μια κανονική ζωή. Είχαν την δική τους δουλειά και την δική τους στέγη για να μείνουν.

Ακόμα κι αν έχουν περάσει εκατό χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή, κανένας Έλληνας δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό το τραγικό γεγονός.

Στέφανος Γιολδάσης

Έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας το 1819, καπετάνιος στην περιοχή των Αγράφων τον Δεκέμβριο του 1821, ενώ τον Ιανουάριο του 1823, ήταν επικεφαλής χιλίων ανδρών, όταν συγκρούστηκε με τον Ομέρ Βρυώνη, στον Άγιο Βλάστη Ευρυτανίας. Ο Μαυροκορδάτος τον κατηγόρησε το 1824, ότι πρόδιδε τους Έλληνες στους Τούρκους, με αντάλλαγμα το αρματολίκι των Αγράφων, έτσι κηρύχθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας και του στέρησαν τα αξιώματά του. Στον 2ο εμφύλιο, πήρε το μέρος των κυβερνητικών. Επιτέθηκε στον Κιουταχή το 1825 και ύστερα από την πτώση του Μεσολογγίου διορίστηκε αρχιστράτηγος της Στερεάς και εγκατέστησε το στρατόπεδο του στην Ελευσίνα.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης τιμάται μέχρι και σήμερα με αγάλματα, δρόμους, πλατείες και χωριά αφιερωμένα στον ίδιο. Για παράδειγμα, το γήπεδο Γεώργιος Καραϊσκάκης πήρε το όνομά του προς τιμή του ενώ στην Άρτα, τον τόπο καταγωγής του, υπάρχει ένα χωριό ονόματι Καραϊσκάκης, όπου εκεί κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις, γνωστές ως «Καραϊσκάκεια.

Ανδριάνα Ποταμίτη

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ

Θέλετε να μάθετε για το διάστημα, για τους πλανήτες και για τους γαλαξίες; Ε, τότε είστε στην σωστή σελίδα!

https://www.astronomoi.gr

Ελάτε να γνωρίσετε τον αστρονόμο Γαλιλαίο, ο οποίος θα σας ξεναγήσει στον γαλαξία μας, τον πανέξυπνο Νεύτωνα, τον ιδιόρυθμο Αϊνστάιν αλλά και τον σοφό Αρχιμήδη.

Διαβάστε διάφορες ιστορίες για την αστρονομία στην κεντρική μας σελίδα, βρείτε πληροφορίες για το ηλιακό σύστημα και περιηγηθείτε στο σύμπαν.

Με την βοήθεια των ηρώων λύστε τα Quiz και λάβετε μέρος στους διαγωνισμούς μας για να κερδίσετε πλούσια δώρα.

Επίσης μπορείτε να παίξετε με τον φίλο σας στο “Quiz για δύο” και να περάσετε ατέλειωτες ώρες διασκέδασης.

Δοκιμάστε τις νέες λειτουργίες και ταξιδέψτε εικονικά στον γαλαξία μας για να θαυμάσετε την ομορφιά του. Δείτε τα νεφελώματα, τους αστερισμούς και τους κομήτες!

Τέλος δείτε τις φανταστικές φωτογραφίες και τα εντυπωσιακά βίντεο και αφήστε τον εαυτό σας να ταξιδέψει στον υπέροχο κόσμο του διαστήματος!

Στέφανος Γιολδάσης

Η Μαρία από τη Λαμία,

αργούσε στη δουλειά κάθε τρεις και μία.

Έλεγε δικαιολογίες ότι το ξυπνητήρι δε χτυπούσε ..

μα εκείνη κάθε βράδυ ξενυχτούσε .

Η αργοπορημένη Μαρία από τη Λαμία!!!

Μάριος

Ένας σκύλος απ΄ το Βόλο

ρώταγε τον κόσμο όλο

μήπως είδατε μια γάτα

που μου πήρε την γραβάτα

ο σκύλος απ’ τον Βόλο

Γιώργος

Έχω ένα μικρό σκυλάκι

που’ χει ένα γλυκό μουτράκι

Όλη μέρα ροχαλίζει,

και στον ύπνο του γρυλίζει

Το μικρό μου το σκυλάκι

Ανδριάνα

Ήτανε μια σωφερίνα

που ήθελε να γίνει μπαλαρίνα

έκανε μια πιρουέτα

και της έφυγε η σιλουέτα

η σωφερίνα-μπαλαρίνα

Μίλτος

Είχα ένα σκυλάκι απ’ το χωριουδάκι

το καλύτερο φιλαράκι

που έτρωγε όλο κρεατάκι

μέσα στο ξύλινο σπιτάκι

με το πιο γλυκό σκυλάκι

Βαγγέλης Γκ.

Ένα παιδί απ΄  την Αλβανία

που΄ χε μπλέξει με μια κυρία

και δεν τον άφηνε σε ησυχία

τον κακόμοιρο το παιδάκι απ΄ την Αλβανία

Χιονία

Ένα παιδί απ΄ το Κυριάκι

ήταν άριστος στο σκάκι

όλο γι΄ αυτό μιλούσε

και παντού το κουβαλούσε

το άριστο παιδί απ΄ το Κυριάκι!

Βαγγέλης Β.

Ένα μικρό κοριτσάκι

είχε ένα ωραίο παπουτσάκι

όπου κι αν πήγαινε

όλη την ώρα μίλαγε

το μικρό κοριτσάκι με το ωραίο παπουτσάκι

Γκάμπριελ

Ένα παιδί από την Ιαπωνία

είχε μια πλούσια θεία

του έκανε δώρα ακριβά

και το ζήλευαν τα άλλα παιδιά

το πλούσιο παιδί απ’ την Ιαπωνία

Στέφανος Γιολδάσης

Μια γάτα από τον Πόντο

ήθελε ένα καρότο

το έγλειφε συνέχεια

αλλά μπουκιά μόνο με κέρασμα.

Η γάτα από τον Πόντο

Ευαγγελία Λαζαρίδη

Ένα ψαράκι από τον Πηνειό

που ήταν πολύ γοητευτικό.

Έπαιζε με μια κουτσομούρα

 που ήτανε ασχημομούρα

το κακόγουστο ψαράκι από τον Πηνειό.

Γεωργία

Περιμένω το λεωφορείο το μπλε

αλλά ήτανε κομπλέ

πήγα σε ένα μπαρ να πιο ένα ποτό

αλλά δεν είχε άλλο σκαμπό

το κομπλέ λεωφορείο

Στέλιος

Ο Αθανάσιος Ψαλίδας γεννήθηκε το 1767 στα Ιωάννινα ήταν γιος του Πέτρου Ψαλίδα, εμπόρου που δούλευε στη Βλαχια  και τη Ρωσια και της Ελισάβετ από κοντινή, ορεινή περιοχή του Ζαγοριου. Είχε τουλάχιστον δύο ακόμα αδέρφια.Ο Αθανάσιος Ψαλίδας υπήρξε λόγιος, συγγραφέας και διδάσκαλος, από τις σημαντικότερες μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Εργάστηκε με πάθος για τη διαφώτιση και τη συνειδητοποίηση ταυτότητας των υπόδουλων Ελλήνων ενώ αφού ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 στρατολόγησε και εξόπλισε με δικές του δαπάνες Σουλιώτες και Χιμαριώτες πρόσφυγες και τους προώθησε στην επαναστατημένη Ελλάδα.Το 1793 συνελήφθη ανακρίθηκε ως ύποπτος φιλελεύθερων και φιλογαλλικών απόψεων από την αυστριακή αστυνομία. Ο ίδιος απόκρουσε τις κατηγορίες κι αφέθηκε ελεύθερος.Την εποχή που δίδαξε στα Ιωάννινα υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της πόλης. Πολυπράγμων και πληθωρικός, συμμετείχε σε δημογεροντίες, ως αιρετοκριτής (ένορκος) σε τοπικά δικαστήρια, και ακόμη, επειδή ήξερε ξένες γλώσσες, ο ίδιος ο Αλή Πασάς τον εμπιστευόταν ως διπλωμάτη και τον έστελνε σε διπλωματικές αποστολές στην Ευρώπη εκ μέρους του. Χαρακτηρίζονταν από κάποιους «αρχιδιδάσκαλος των Ιωαννίνων». Επίσης υποδεχόταν επισήμους κι έτσι γνώρισε τον Άγγλο ποιητή και φιλέλληνα λόρδο Βύρωνα, τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ και τον Άγγλο γιατρό Χένρι Χόλλαντ.Όταν ξέσπασε η ένοπλη σύγκρουση του Αλή πασά και του Οθωμανού σουλτάνου το 1820 εγκατέλειψε τον πασά, εκμεταλλεύτηκε όσο ήταν δυνατόν τη ρήξη του με την Υψηλή Πύλη για την προώθησή των σκοπών της Φιλικής Εταιρείας και κατέφυγε για να προστατευτεί στο χωριό της μητέρας του στο ορεινό Ζαγόρι.Τους τελευταίους μήνες της ζωής του υπηρέτησε ως διευθυντής του Ελληνικού Λυκείου της Λευκάδας, όπου και πέθανε λίγο αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1829 σε ηλικία 62 ετών.

ΓΕΩΡΓΙΑ  ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΥ

Θεόκλητος Φαρμακίδης   

Εκπρόσωπος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Ο Διδάσκαλος του Γένους, κορυφαίος Έλληνας διαφωτιστής και αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως, Θεόκλητος Φαρμακίδης (κατά κόσμο Θεόφραστος Φαρμακίδης) γεννήθηκε στη Νίκαια της Λάρισας στις 27 Ιανουαρίου 1784, όπου μορφώθηκε και χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Θεόκλητος. Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή (1804-1806), στη Σχολή των Κυδωνιών (1806-1811) και στην Ακαδημία του Ιασίου, όπου παρέμεινε για κάποιο διάστημα και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Τότε διορίστηκε εφημέριος στον ναό του Αγίου Γεωργίου στη Βιέννη, όπου παρέμεινε από το 1811 έως το 1817 και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του, μαθαίνοντας Λατινικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Απόστολο Αρσάκη, του οποίου όμως δεν συμμεριζόταν την άποψη περί αρχαϊστικής γλώσσας. Από το 1816 μέχρι το 1818, μαζί με τον Κωνσταντίνο Κοκκινάκη, συνέχισε την έκδοση της εφημερίδας «Λόγιος Ερμής», η οποία στήριζε τις γλωσσικές απόψεις του Κοραή. Την ίδια εποχή ο Φαρμακίδης έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Από το 1819 έως το 1821 σπούδασε Θεολογία στο πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν στη Γερμανία, αφού ο φιλέλληνας λόρδος Γκίλφορντ του εξασφάλισε τις δαπάνες των σπουδών του. Τον Μάιο του 1821 ήρθε στην ηπειρωτική Ελλάδα, για να αγωνιστεί μαζί με τα αδέλφια του και από εκεί πήγε στις Σπέτσες και στη συνέχεια στο στρατόπεδο των Βερβένων, όπου εντάχθηκε στο επιτελείο του πρίγκιπα Δ. Υψηλάντη.

Ήταν ο εκδότης της πρώτης ελληνικής εφημερίδας στα έως τότε απελευθερωμένα εδάφη «Ελληνική Σάλπιγξ». Στο πρώτο της φύλλο η εφημερίδα δημοσίευσε την Προκήρυξη της 24ης Φεβρουαρίου 1821 του Αλέξανδρου Υψηλάντη, την οποία είχε απευθύνει από το Ιάσιο για την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Στο δεύτερο φύλλο της φιλοξένησε την έκκληση του Υψηλάντη στους κατοίκους της Λειβαδιάς, με την οποία τους ζητούσε να βρίσκονται σε πολεμική εγρήγορση και ομόνοια, αλλά και να μην κακοποιούν άοπλους Τούρκους. Στο τρίτο φύλλο της εφημερίδας, το οποίο ήταν και το τελευταίο, καταχωρίστηκε έκκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και της Μεσσηνιακής Συγκλήτου, με την οποία έκαναν γνωστό στους Ευρωπαίους ότι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν για την ελευθερία τους. Η κυκλοφορία της εφημερίδας διακόπηκε, καθώς όπως είπε ο Φαρμακίδης, «δεν ενέδωσα εις το δεσποτικόν μέτρον της προεξετάσεως», δηλαδή της προληπτικής λογοκρισίας. Τα τρία φύλλα της εφημερίδας σώζονται και φυλάσσονται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων.

Ο Φαρμακίδης εξελέγει πληρεξούσιος σε αρκετές εθνοσυνελεύσεις. Συμμετείχε ως μέλος στις δύο πρώτες Εθνοσυνελεύσεις και διορίστηκε μέλος του Αρείου Πάγου Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, έφορος της Παιδείας και της Ηθικής Ανατροφής των Παίδων και το διάστημα από το 1823 έως το 1825 δίδαξε στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας. Το 1825 διορίστηκε διευθυντής του Εθνικού Τυπογραφείου και αρχισυντάκτης της «Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος», της μετέπειτα «Εφημερίδος της Κυβερνήσεως».

Ήταν υποστηρικτής του αγγλικού κόμματος, κάτι που τον έφερε αντιμέτωπο με τον Καποδίστρια. Έγραψε μάλιστα επικριτική επιστολή εναντίον του, για την οποία δικάστηκε και φυλακίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή του πήγε στην Ύδρα, όπου συντάχθηκε με την αντικαποδιστριακή παράταξη, ενώ μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια διορίστηκε, στις 14 Απριλίου 1832, έφορος του Γενικού και Προκαταρκτικού Σχολείου στην Αίγινα. Επί Αντιβασιλείας ήταν σύμβουλος του Μάουρερ σε εκκλησιαστικά θέματα και εργάστηκε υπέρ του αυτοκέφαλου της Ελληνικής Εκκλησίας. Το 1833 διορίστηκε Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας του Βασιλείου της Ελλάδος. Διακρίθηκε για την αγάπη του προς τη μάθηση, την οξύτητα του πνεύματός του και την ελεύθερη σκέψη του, την οποία δεν θέλησε να περιορίσει ακόμα και όταν οι φιλελεύθερες ιδέες του τον έφεραν αντιμέτωπο με την Εκκλησία, που παρόλες τις υπηρεσίες που πρόσφερε σε αυτήν, τον απομόνωσε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ήταν αφιλοχρήματος και διέθετε τα χρήματά του για τη θεραπεία των φτωχών. Διέθετε τα λίγα χρήματα που κρατούσε για τον εαυτό του για την αγορά βιβλίων. Όταν του προσφέρθηκε ο «Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος», ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στο έθνος, ο Φαρμακίδης αρνήθηκε να τον παραλάβει λέγοντας: «Εάν τι καλόν έπραξα, το εμόν καθήκον εξετέλεσα. Ικανή δε μοι έσεται αμοιβή η συνείδησις, ότι εξεπλήρωσα τούτο».

Ήταν ιδρυτικό μέλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (1836) και ένας από τους φίλους του Αποστόλου Αρσάκη οι οποίοι τον συμβούλευαν να βοηθήσει τη Φιλική Εταιρεία στο έργο της. Πέθανε φτωχός στην Αθήνα το 1860.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΙΟΛΔΑΣΗΣ

Οι μαθητές της έκτης τάξης δημιούργησαν τις  δικές τους διαφημίσεις. Προσπάθησαν αρκετά και το αποτέλεσμα ήταν πολύ ικανοποιητικό!! Πατήστε πάνω στο σύνδεσμο και θα δείτε μερικές από τις δουλειές τους!!

Στέφανος Γιολδάσης

Η οδός του σπιτιού μου είναι  η » Υψηλάντου 20″ . Η ιστορία που κρύβεται  πίσω από την οδό αυτή είναι:

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν Έλληνας ευγενής της Ρωσικής αριστοκρατίας, αξιωματικός του Ρωσικού Στρατού που έφερε τον βαθμό του Υποστράτηγου και Αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, Ηγέμονα της Μολδοβλαχίας και της Ελισάβετ Βακαρέσκου. Το 1810 κατατάχτηκε με τον βαθμό του ανθυπλίαρχου (ανθυπολοχαγός του Ιππικού) στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α” της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα, όπου στη μάχη της Δρέσδης (27 Αυγούστου 1813 ν.ημ) έχασε το δεξί του χέρι (21 ετών).

Το 1814-1815 συμμετείχε και αυτός ως μέλος της αυτοκρατορικής ακολουθίας στο Συνέδριο της Βιέννης με το βαθμό του Υποστρατήγου.  

Ανδριάννα Ποταμίτη

Γύρω από το σπίτι μου υπάρχουν διάφοροι δρόμοι με τη δικιά τους ιστορία και τα μυστικά τους. Μερικοί απ’ αυτούς τους δρόμους είναι η Θεοτοκοπούλου, η 23ης Οκτωβρίου, η Κίρκης και η Ριζοπούλου άλλα και ο δρόμος που μένω, η Λατανίας.

Η Λατανίας όπως και πολλοί δρόμοι έχουν την ιστορία τους. Η Λατανίας κάποτε ήταν πάροδος της οδού Κίρκης και ήταν αδιέξοδος λόγω μιας τεράστιας λατάνιας ή αλλιώς φοίνικα που υπήρχε στον δρόμο. Τη λατάνια την έκοψαν το 1992 και έτσι όταν η Λατανίας έγινε δρόμος πήρε το όνομα Λατανίας λόγω του τεράστιου φοίνικα που υπήρχε εκεί.

Γιώργος  Ευσταθιάδης

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΜΑΣ

Γεννήθηκε στην Λάρισα το 1777. Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Κούμας, έμπορος γουναρικών. Από φόβο να μην τον πάρουν οι γενίτσαροι πέρασε την παιδική του ηλικία κρυμμένος στο σπίτι μέχρι δέκα χρονών χωρίς να πάει σε σχολείο και εκκλησία. Επειδή ανέπτυξε μεγάλο ζήλο για τα γράμματα, οι γονείς του τον παρέδωσαν δεκαπενταετή στο σχολείο του Τυρνάβου, όπου είχε διδάσκαλο τον Ιωάννη Πέζαρο. Σ” αυτόν μαθήτευσε έξι χρόνια και απόκτησε φήμη διακεκριμένου μαθητή. Διδάχθηκε αρχαίους Έλληνες κλασικούς συγγραφείς και βασικές αρχές της φιλοσοφίας από κοινού με μαθηματικά, γεωμετρία και φυσική, στα οποία φαίνεται να παρουσιάζει ιδιαίτερη κλίση .Ο Κούμας προτίμησε να επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου έγινε διδάσκαλος.  Δίδαξε ελληνικά και επιστημονικά μαθήματα στην απλοελληνική κατά τα πρότυπα των δημοτικιστών και εισάγει ως νέο μάθημα την άλγεβρα. Τον Οκτώβριο του 1798 νυμφεύεται τη γυναικαδελφή του δασκάλου του Ιωάννη Πέζαρου. Το 1799 ο Κούμας αποκτά μια κόρη χάνει, όμως, τη γυναίκα του. Από  αυτόν η οδός λέγεται Κούμα.

Ευαγγελία Λαζαρίδη

Οι περισσότερες οδοί της Λάρισας έχουν πάρει τα ονόματα τους απο γνωστούς ανθρώπους και έχουν ιστορική σημασία.

Η οδός Ριζοπούλου πήρε το όνομα της απο τον Ν.Ριζόπουλο που ήταν Λαρισαίος έμπορος και αγωνιστής της Θεσσαλικής Επανάστασης του 1878.Επίσης η οδός Χρυσοχόου απο τον Μιχαήλ Χρυσοχόο .Ήταν χαρτογράφος και στατιστικογράφος με διεθνή φήμη. Η οδός 23η Οκτωβρίου ονομάστηκε έτσι όταν στις 23 Οκτώβρη του 1944 οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα το τέλος της Γερμανικής κατοχής.

Άρα, ο κάθε δρόμος έχει τη δική του ενδιαφέρουσα ιστορία σε κάθε γωνιά της Λάρισας.

Βαγγέλης Γκάλης

Οι  δρόμοι γύρω από το σπίτι μου είναι ο δρόμος Κανάρη ( που είναι το σπίτι μου )ο δρόμος Λάμπρου Κατσώνη ο δρόμος Μανδηλαρά και ο δρόμος Μιαούλη.

Το όνομα Κανάρη προήλθε από τον Κωνσταντίνο Κανάρη που ήταν ελληνας επαναστάτης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα ναύαρχος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδος.

Ο δρόμος Λάμπρου Κατσώνη προήλθε από τον Λάμπρο Κατσώνη,Ο Λάμπρος Κατσώνης ήταν Έλληνας συνταγματάρχης του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού, ιππότης του ρωσικού Τάγματος του Αγίου Γεωργίου και ήρωας του απελευθερωτικού κινήματος του 1787.

Το όνομα Μανδηλαρά προήλθε από τον Νικηφόρο Μανδηλαρά που ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδας. Είναι περισσότερο γνωστός ως δικηγόρος υπερασπίσεως στη δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.

Ο δρόμος Μιαούλη προήλθε από τον Ανδρέα Βώκο, γνωστότερος με το ψευδώνυμο Ανδρέας Μιαούλης ήταν Έλληνας καραβοκύρης, πολιτικός και ναύαρχος, που διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Γεωργία Μπαλωμένου

Στέφανος  Γιολδάσης

ένα μικρό σπιτάκι μοναχό,

χωρίς θόρυβο και αγάπη.

Δεν το θέλω αυτό.

Μέσα σε μια πολυκατοικία;

Αλλά ψάχνω λίγο ησυχία,

πολύ θόρυβο έχει εδώ,

γι” αυτό φεύγω από “δω.

Μήπως θέλω σε χωριό;

Ούτε εκεί και ούτε εδώ!

Λίγο έμπνευση να πάρω,

να βρω που θα το βάλω.

Ξαφνικά μια σκέψη λαμπερή,

άστραψε σαν αστραπή!

Βρήκα που το σπίτι μου θα χτίσω.

Με οικογένεια και φίλους,

εκεί θα ζήσω!

Ευαγγελία Λαζαρίδη

Το σπίτι μου θέλω να είναι

ούτε σε πόλη ούτε σε χωριό

αλλά δίπλα στην θάλασσα και στο βουνό

Πουλάκια να πετούν το πρωί

το μεσημέρι και την αυγή.

Το καλοκαίρι βουτιές θα κάνω

στον απέραντο βυθό

Και το χειμώνα σκι θα κάνω

στο χιόνι το απαλό….                   Στέφανος Γιολδάσης