Ο Όλυμπος είναι το υψηλότερο βουνό της Ελλάδας ως γνωστό παγκoσμιως κυρίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του κατοικούσαν οι 12 ολύμπιοι θεοί σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια, με πρώτο τη Ρίλα (περίπου στα 7 m διαφορά) στη Βουλγαρία. Ο συμπαγής ορεινός του όγκος βρίσκεται στα όρια της Θεσσαλίας με τη Μακεδονία, μια σειρά από ψηλές κορυφές που µαλακώνουν βαθιές χαράδρες γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας. Για την προστασία της περιοχής, ανακηρύχθηκε το 1938 ως πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας, ενώ αργότερα το ελληνικό υπουργείο πολιτισμού ανακήρυξε τον Όλυμπο ως αρχαιολογικό και ιστορικό τόπο λόγω των διάσπαρτων μνημείων.
Ήτανε, λέει, κάτι κοπελιές πανέμορφες και γλυκόλαλες που γεννήθηκαν μέσα στις ρεματιές και στις πρασινάδες των Πιερίων. Κι ήταν η Κλειώ, η Θάλεια, η Τερψιχόρη, η Ερατώ και 5 ακόμα. Μούσες τις έλεγαν, που ξεκινούσαν σύναυγα απέναντι να πάνε προς δώμα Διός και μακρόν ‘Ολυμπον. Και ο Δίας τότε ο κεραυνοχάρος, την ώρα που στην πάσα γη απάνω η αυγή άπλωνε τα πέπλα της, φώναζε όλους τους αθανάτους του Ολύμπου να έρθουνε την πιο ψηλή τη ράχη.
Εκεί μούσες έστηναν χορό ανάλαφρων κι έλεγαν τραγούδια και ύμνους στον ψηλό βροντή το Δία, τον παντοδύναμο, που κάθεται στη μέση. Τέτοια, λοιπόν, γίνονταν τότε, καθώς ο Όμηρος μας ιστορεί. Και δεν είναι βέβαια καθόλου τυχαία το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες, που είχαν και νου γνώση, εύκολα με τους θεούς να κατοικούν σε τούτον τον τόπο. Ούτε που θέλησαν, οι μούσες τους, να γεννηθούν στον χώρο αυτό.
Ειρήνη Μπαλλή Α΄ Γυμνασίου
